https://virgool.ir/feed/@testagfa2026-11-11 14:05:29https://files.virgool.ir/upload/users/130460/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@testaghttps://virgool.ir/@testag/آنچه-خوانده-نشد-qsxv1m9qnk2wباید می نوشتم آنچه که خوانده نشد ! اما که اینجا اضافی بود آنقدر اضافی که تمامی حروف اضافه اضافی اند . حروف اضافه آنچان سد بزرگی است در برابر افشای احساسات جملاتم که نمی دانم چطور آنان را جمع و سپس حذف کنم . این داستان ، این کتاب و داستانهایی که تا به امروز نوشته ام همگی دارای یک مشکل عمیق هستند آن هم حرف اضافه . آخر چطور می شود بگویی من تو را دوست دارم یا اینکه بگویی من تو را دوست دارم چون که موهای زیبایی داری !!! اصلا مگر دوست داشتن نیاز به موی زیبا ، قد بلند یا چشمان عجیب و غریب دارد ؟!همین قد بلند هم قد اش اضافی است هم بلندی اش کوتاه اش کنم بهتر است دوستت دارم . عجیب آنجاست که دیگر هیچ از نوشتن خوشم نمی آید . طرفدارانم ، انتشاراتی که کتابم را چاپ می کند ، همه هم این نظر را کاملا تایید می کنند . آدمهای که می شناسم زیادند اما آدمهایی که میفهمم کم ، می خواهم ان آشناها بروند و آنها که می فهمیم یکدیگر را محو شوند چرا که آنها تنها کسانی هستند که ، صبر که آن که مرا می فهمد تنها یکی است . نمی دانم چرا نا خوداگاه اینطور گفتم و جمعی را از فهمیدگان زندگی نام بردم . اما او کیست یک دوست ، نه چندان !یک همکار اصلا و ابدا او حتی سر سوزنی از نظر تخصصی اطلاعی از داستان نویس ندارد ، یک معشوق این هم که دیگر اصلا نه زیبایی خاصی دارد و نه دل ربایی از پس چشمانش پدیدار می شود .دنیا برای اینکه تنها کسی که مرا می فهمد یک همچین موجودی را به زندگی من راه داده باید کفاره بدهد .فقط لحظه هایی که نیاز هست بشنود ، می شنود و گویی چنان درک می کند که انگار خود من است .باز تابی از احساساتم درون چهره اش متبلور می شود و جوری از اعماق چشمانش مرا تسلی می دهد که انگار مرهمی است برای درمان درد های کهن من حتی آنها که کاملا فراموششان کرده ام . برای شادی اهمیت ندارد چه کسی کنار تو است ، چه کسی تو را می بیند . آیا می فهمد یا نه آیا خودش را به تو ترجیح می دهد یا نه !چه اهمیتی دارد آخر شادی وجودت را گرفته تو خود مست خودی . اما ناراحتی دیگر کسی حریف اش نیستحتی خودم . باز می گردم به سطر حذف کردن اسامی تنها نامی که مانده نام اوست نام کسی که مرا می فهمد .نه صدایی از او می خواهم نه تصویری و نه هیچی چیز دیگر اما و صد اما که چه بگویم بدون او انگار این مفاهمه کلمه عجیبی است مثل معاشقه یا از معاشقه بالاتر خیلی فراتر می رود . با که مفاهمه کنم با خودم نمی شود ، خودم بدون او ناقص ام . با او هم نمی شود او حرف اضافه ایست .او نت ناسازگاری ایست . دیگر هیچ نمی نویسم سیگارم را پک می زنم ، شب به نیمه رسیده کت بلندی می پوشم . در خیابانها قدم زنان به سمت ناکجا آباد می روم . با خود می گویم بروم فرودگاه یک بلیط بگیرم بروم جایی که باران می بارد ، خنده دار است مثلا بگویم یک بلیط می دهی برای جایی که بارانیست یا برای جایی که برگ ها بر زمین ریخته اند هنوز شهرداری آنها به زباله دان نریخته ! یا شاید هم بگویم بلیط بده به جایی که آتشفشانی در حال فوران است . آری مقصد نمی خواهم به دنبال مکان نیستم ، به دنبال عبور احساسات از درونم به بیرون میگردم به دنبال سرازیر شدن احساسات از بیرون به درونم می گردم . مقصدم چنین جایی است .کم کم به جایی از شهر می رسم که نمی دانم کجاست . کمی آن طرف را نگاه می کنم اما اینطرف را نه این یکجور مرض قدیمی است که دارم . با خودم می خندم و به کافه ایی که بوی قهوه اش خیابان را پرکرده می رسم او تنهاست مثل من که تنها در خیابان ام اما نه مثل من که در پوسته ی خود نیز تنهایم . آیا این حرف معنی دارد نمی دانم . به هر حال می گویم یک اسپرسو ایتالیایی و کمی کیک اسفنجی . که هیچ سنخیتی باهم ندارند بده .او می خواهد بداند من اهل کجایم ، می گویم اهل جنوب همان طرفا کمی سمت شرق و اینطور است که گفتگوی آدمیان شکل میگیرد . کلام اش مثل یک پیانیست زبر دست از هماهنگی خاصی بر خوردار هستند.سنی از او گذشته است . یک خانم با موهای نقر ه ای زیر نور مهتاب ، چه زیباست با چشمان رنگی اش و کلام نافذ اش و دو چندان قهوه خوش طعم اش . کمی باهم گپ زدیم سریع میفهمد که من کیستم که من چیستم .یک مفاهمه دیگر رخ می دهد . خداراشکر که این یکی غریبه است ، می توانم دیگر از این خیابان عبور نکنم .خودم به خودم می گوید ابله تر از تو دیگر نیست . در هر هزار سال یک مفاهمه گر گیر کسی نمی افتد تو در زندگی ات دوتا داری ، احمق!از درون خودم را نمی توانم خلاص کنم آنچان به بند کشیده شده ام ، که رهایی ممکن نیست . مگر گشتن به دنبال یک تنها بودن ایراد دارد ؟! بدون حرف اضافه !خانم مو نقره ایی می گوید تا حالا به نت های زندگی دقت کردی ، کمی غمگین می شوی سرد می شوند کمی شاد می شوی سریع می شوند . نت های زندگی کمی نامرده اند ! اگر می شد نتهای زندگی را تغییر داد من نت ملایم با عطر زنجبیل و کمی دارچین بر می داشتم . نه دنبال شادی ام و نه غم . تو دنبال چه هستی ؟!فکر نکردم و گفتم دنبال یک تک نت ابدی و تکرار بی انتها ، با عطر زنبق وحشی و همراهی یک رتیل آبی .نمی دانستم زنبق چه بویی می دهد !!! گفت نت تو در جهان هستی بسیار خاص می شود .هرجا بخواهند کسی را در تنهایی خفه کنند حتما نت تو نواخته خواهد شد و بلند بلند خندید . گفت نت ها هستی بخش هستند اثرش می ماند . تو میمیری اما بسیاری از آدمیان را خفه می کنی . هزاران سال پس از مرگ ات . آیا این خوشایند توست ؟!گفتم بدم نمی آید ! شاید سرنوشت همین باشد .دیگر هیچ نگفت غم بر چهره اش نشست . به آسمان نگاه انداخت گفت هوم بهتر است . نت آخرم را بدهم به تو ...دستم را گرفت و مرا مهمان خاطره ای از کودکی اش کرد ، به خود که امدم دیگر از حرف اضافه بدم نمی آمد . دیگر به دنبال حذف کردن نبودم .لحظه ای بعد نفس در سینه ام حبس شد ، عطر دارچین و زنجبیل و همه وجودم را فرا گرفته بود . و بر نت هایی راه می رفتم که دیگر هیچ نشانه ای از تزلزل نداشت از یک صورت منظم و خلاق بر خور دار بود.فردای آنروز به همان خیابان باز گشتم تا او را دوباره ملاقات کنم ، اما او اخرین نت خود را به من سپرده بود و دیر زمانی نبود که زمین را به آسمان ترک گفته بود .خورشید بر صورتم می تابید ، بیاد آن خاطره افتادم . آن نوازش خورشید بر صورت دختر بچه ایی در دشت های سر سبز بهاری و صدای نسیمی که نت زندگی او شده بود . آری او نت زندگی اش از هستی بود نتی به غایت زیبا منظم خلاق و بی انتها ... TestTestSun, 14 Mar 2021 23:53:41 +0330https://virgool.ir/@testag/سقوط-بر-بام-آسمان-gbseyxsuajzvکاروان ها در روزگاران باستان بسیار آسیب پذیر بودند ، چرا که راه زنها بسیار بودند و کسی نبود آنها رام کند بعلاوه حیوانات وحشی بسیاری بودند که بعضی گروهی حمله می کردند و بعضی در شب هنگام تاریکی و تنهایی . از این رو کاروان ما شبها به دور آتش حلقه می زد و هرکس داستانی می گفت .بهترین داستان ها از آن کهن سالان بود ، آرام و با تحیر و به درازای شب برای ما داستان می گفتند . آن شبها برای ما آموزنده بود . در یکی از این شبهای بی پایان و پر ستاره در حالی که ماه بر روی ما نور وجود خود را می گستراند .مردی کهن سال داستانی از احوال خود را برای ما تعریف کرد که بسیار حیرت آور و شگفت انگیز بود .از سالهای جوانی خود می گفت ، مردی بود تنومند و متکبر که در مزرعه اش به کشاورزی مشغول بود . آن سالها که خانواده پر جمعیتی داشتم برای تامین خوراک آنها در گرگ و میش شب قبل از طلوع خورشید گوسفندان را برای چرا به کوهستان می بردم . هوا را مه صبحگاهی گرفته بود و مشغول خوردن تکه نانی بودم که ناگاه مردی از میان مه به طرف من امد . مردی به غایت زیبا و تنومند بود به دور از کلامی نشست و با من مشغول خوردن نان و شیر شد . به چشمانم خیره شد و گفت خانه ات را از زیر کوه به جای دیگر منتقل کن و بعد راه خود را گرفت و رفت .بی اعتنا به سخن ان مرد به خانه برگشتم به خانواده ام چیزی نگفتم . روزها پس از روزها آن مرد به نزد من می آمد و سخن خود را تکرار می کرد . بعد از گذشت سالی دیگر آن مرد را ندیدم. هر بار قصد سوالی و سخنی با او داشتم او راه خود را می گرفت و می رفت . روزی که از چرا گاه باز میگشتم اتفاق حیرت انگیزی رخ داد.باران می آمد و هوا تیره و تار بود ، مردی کاملا شبیه به خودم بیرون خانه ام ایستاده بود کنار کوچکترین دخترم و کوه بر روی خانه خراب شده بود ، چیزی جز تکه های سنگ باقی نمانده بود.بدنم سرد شده بود ، کرخ شده بودم و نایی برای حرکت نداشتم آرام و بی رغبت به سمت دخترم می رفتم ، اشک دیده ام را تار می ساخت و آن مرد به ناگاه ناپدید شد. دخترم را بغل کردم و از او می پرسیدم دیگران کجا هستند ؟! به من بگو آنها هم بیرونند !!! او به ارامی با صدای کودکانه اش می گفت تو فقط مرا صدا زدی و من هم از خانه آمدم بیرون . به آسمان نگاه می کردم ، فریاد زنان می گفتم چرا به من نگفتی این اتفاق می افتد ، چرا؟؟؟!!!بعد از چندین روز بی وقفه صخره ها را جا به جا میکرد و پیکر عزیزانم را یک به یک به خاک می سپردم .بعد از سپری شده روزها و شبهای بی انتها . تصمیم گرفتم به شهر مهاجرت کنم و در آنجا زندگی کنم ، در حالی که تنها دلخوشی من آن خانه و خانواده بود دختر کوچکم را بزرگ کردم تا به سن ازدواج رسید و با مردی محترم ازدواج کرد . با آن که بسیار برایم سخت بود دخترم ترک کردم و به سفری بدور از واقعیت پا نهادم .برای سالها سوالات زیادی ذهن ام را مشغول می کرد ، ان مرد که بود ؟! چرا نگفت کوه ریزش میکند ؟! چرا فقط دخترم را نجات داد ؟! و چراهای بسیاری که چنگ به گلویم می زد و از تمام فکرتها و چراها مرا به سمت خشم و انتقام جویی می برد . سالها سفر کردم از هر شهر و روستا و قبیله ایی می گذشته ام داستان خود را بازگو میکردم شاید نشانی از ان مرد بجویم اما خبری نبود همه به حالم افسوس می خوردند و بسیاری فکر میکردند دیوانه ای دوره گردم . کسی هیچ گاه چنین داستان تلخ و غم انگیز را نشنیده بود، سالهای دور و دراز سپری شد من دیگر مردی نبوده ام که دنبال انتقام بود مسافر ی بودم که تجربه های بسیار داشت و داستانهای بسیاری شنیده بود و باز گو می کرد.شبی بارانی و طوفانی به بالای صخره ای رفتم و تمام لحظات که در ان روز بر من گذشت دوباره بر وجوده ام ضربه می زد و من فریاد می زدم خدایا دیگر نمی توانم به این زندگی ادامه دهم یا از اسرار این اتفاق مرا اگاه کن یا مرا بکش همان گونه که خانواده ام را کشتی ! ناگاه برقی از آسمان به من زده شد و مرا به داخل چاهی به غایت طولانی و تهی فرو افکند . شاید ساعتها در حال سقوط بودم که بیکبار مثل برگی ارام ارام به روی زمین افتادم . زمینی که ساحل دریایی در زیر زمین بود و از گوشه و کنار ان اتش همیشه در حال فوران بود . هوا نه گرم بود نه و نه سرد ، بو های عجیبی استشمام می کردم ، در آن دریا خبری از ماهی و حیوانات دیگر نبود بلکه سر شکل حیوانات متفاوت بود نمی دانستم به آنها چه بگویم اما برای شکم سیری خوشمزه بوده اند.ساعتها در کنار ساحل دریای زیرین پیاده روی کرده ام تا به بیابانی رسیدم پوشیده از سنگهای نورانی ، انجا درختی بود بزرگ تقریبا سه یا چهار برابر انسان به شکل صلیب ، شاخه های درخت دور پیکره ایی پیچ تاب خورده بودند . پیکره موجودی که از تمام موجودات آسمان زمین متفاوت بود .ترسناک و دلهره اور بود ، اما صدایی از درون پیکره به من می گفت ، آخر سر پس از سالها به ملاقات من آمدی !هر چه با خود فکر میکردم آیا در زندگی او را دیده ام چیزی به یاد نداشته ام اما صدای او ، صدای اشنایی بود که مرا می آزرد. آن مرد اما چگونه ؟! ...پیکره کفت آری من آن مردم که تو را از خطر بزرگ بر حضر می داشت ! از درخت بالا رفتم و شروع به کندن شاخه های درخت کردم اما باز هم شاخه ها می رویید ، هر چقدر تلاش کردم صورت آن پیکره را ببینم آن درخت نمی گذاشت . از نفس افتاده و بر روی ماسه های نرم بیابان سقوط کردم ، کمی که حالم جا آمد سوالات سالهای دور در ذهنم قلیان می کرد. اما پیکره بزرگ خود به سخن آمد ، من فرشته ای بود بر بام عرش نظاره گر سالهای کوتاه عمر انسانها و همه موجودات دیگر در همه عوالم . خداوند وحی خود را در دلم می نشاند و من با صدای بی همتا ان را بر همه جهان فریاد می کردم . از میان همه موجودات تو برای من از همه درخشان تر بودی زندگی ساده ای داشتی ، پر تلاش بودی و به خانواده خود عشق می ورزیدی اما سپاس گذار نبودی . با این حال خداوند تو را بسیار دوست می دارد . زمانی از زمانها وحی به من رسید که به نزد تو بیایم و به تو بگویم سرنوشت خانوده ات چگونه خواهد شد . این بسیار برایم دشوار بود چرا که دلایل آگاهی که خداوند به ما می دهد بسیار پیچیده و دور از همه تصورات است .باری هر چند مسئولیت من این بود که به تو نشان دهدم نادیده گرفتن مهربانی خداوند تو را با سرنوشتی نفرین شده روبرو می کند ، اما من به تو اخطار می دادم و از انجام امری که خداوند مرا مسئول آن گردانیده تخطی کردم و این اولین خطای من بود . اما دومین خطای من آن بود که دختر کوچکت را از آن حادثه بیرون آوردم و آن به این خاطر بود که او برایم من بسیار عزیز بود او سرنوشتی دارد بسیار درخشان و نیکو چرا که مهربانی بر پیشانی او می درخشد و از دیگران کینه ای ندارد . تنهایی در این دشت بی پایان ، این مجازات من بخاطر این دو خطای من از اوامر پرودرگار است . سالهایی که گذشت ، شیطان در گوشم زمزمه می کرد سرنوشتت را نفرین کن ، از خداوند دوری کن اوست دلیل همه رنج تو و آن خانواده . اوست که آن خانواده را آفرید سپس آنها به رنج سختی انداخت .شیطان خود می دانست همه آن سخنان دروغ است و برای فریب من اینها را می گوید . در دلم می دانستم روزی خواهد رسید که خداوند مرا خواهد بخشید .به او گفتم سخنان شیطان آنچنان دروغ نبوده ! مگر خداوند نمی توانست ما را نجا دهد ؟! مگر نمی توانست آن کوه را نگه دارد !!! او خندید و گفت هیچ چیز در این جهان مادی آن طور که فکر میکنی نیست چرا که پیش و پسی دارد و اگر بدانی که اینده چیست آنگاه تسلیم مقدرات امروز می شوی . با این حال خداوند باران نازل میکرد و باران به تو نشان میداد که کوه بسیار شیب دارد و گل ولای آن شست می شود ،تو می دانستی روزی خواهد رسید که آن کوه خراب خواهد شد اما تو آن قدر بفکر زمین های حاصلخیز بودی که حاضر نبودی از انجا بروی . چشمانی بینا خداوند به تو داده بود اما تو بجای عافیت آنها را با دارایی ها دنیا پر کرده بودی . از طرفی خداوند همچنان تو را بسیار دوست می دارد ، به تو نشانهایی می دهد تا راه بهتری برای زندگی در این دنیا برگزینی اما تو خود این رابطه را قطع کردی و از گرفتن این موهبتها خود را محروم ساختی . چه کسی را جز خود سرزنش میکنی ؟! درونم آرام بود و سپاس گذار شده بودم . نمی دانم چطور و چگونه ! این تغییر قابل توصیف نخواهد بود فقط انسانی می تواند بفهمد که دیده باشد آنچه من دیده ام. از آن فرشته سپاسگذاری کردم ، بخاطر فداکاری بی دریغ اش . و از خدواند خواسته ام که او را ببخشاید و مرا بجای او مجازات کند چرا که خود را لایق میدیدم.آن رشته ها گسسته شد و آن فرشته زیبا به آسمان راهی شد در حالی که مرا در آغوش گرفت بود . وقتی مرا به سطح زمین آورد به من گفت ، خدواند می گوید همه این لازمه پرواز شما به آسمان بود جایی که بتوانید من را ملاقات کنید . از او پرسیدم آیا اشتباهات من و تو در برنامه خدانود بود ؟! او سری تکان داد و گفت او همه چیز را می داند و به قدر نادانی ما صبور است و به قدر بال گشودن ما جهان را برایمان هموار می کند . آری این داستان عجیب و پر رمز و راز زندگی من بود مردی که فرشته ای دید اما نشانهای خداوند را نمی دید، تا رستگار شد .TestTestMon, 05 Oct 2020 15:43:21 +0330https://virgool.ir/@testag/بهشت-فراموشی-z1eife5evpu5پیرمرد خسته بود، از راه طولانی و زمختی که پشت سر نهاده بود. در انتهای جاده ای که میرسید به روستایی کوچک. از دور دود خانه ها به اسمان می رسید، او راهش را از مردمان جدا کرده بود. از راه های صعب العبور میگذشت تا از انسانها دوری کند. با اینکه توانی نداشت چشمش خورد به درخت کهنسال و پر پیچ و خمی مثل خودش، به خودش گفت کمی دیگر طاقت بیار تا به سایه برسی و اینگونه با جان فرسایی به به زیر درخت خزید. چشمان چروکیده اش را بر هم نهاد و از نسیم لطیفی که روی صورت اش می لغزید جرعه ای نوشید. با خود میگفت اه از این جهان سخت و خشن. کجاست ان کودک بازیگوش که هرگز به چیزی غیر از یک بازی کودکانه فکری دگر نداشت. کجاست ان خامی دلبرانه و معصومیت لبخند من . یاد دوران کودکیش او را ارام می ساخت. او در یک خانه تنها زندگی می کرد جایی که هیچ کس دیگر جز او و دوچرخه اش نبود. جایی در نا کجا اباد جایی بیرون از این جهان. صبح از خوابی لذت بخش که پر از رویاهای شیرین بود بیدار میشد، صبحانه لذیذ اش حاضر بود. به تندی ان را می خورد و هنوز لقمه اخر پایین نرفته چکمه های تا به تا قرمز و زرد اش را پا میکرد.میدوید در چمن زار به درخت ها اویزان میشد، کمی تاب بازی میکرد و سپس می دوید به سمت دوچرخه ابی رنگ اش. کمی هل اش می داد به سمت سراشیبی تپه ای که خانه اش روی ان بود. دوچرخه را میلغزاند در شیب تپه خوب که دور می گرفت می پرید روی زین و با شتاب شروع به پا زدن می کرد. فریاد می کشید برو ای تک شاخ من. دوچرخه می گفت ای به چشم شوالیه من. از جنگل انبوه که عبور میکرد تکه شاخه ای در دست می گرفت و باز فریاد می کرد بتاز به لشگر دشمن. بعد از شکست دشمنان انبوه به سمت دریاچه زیبا می رفت. در انجا به ابتنی کردن می گذراند دوچرخه ابی را می شست و از او هر سوالی داشت می پرسید، خورشید کجاست؟! دوچرخه ابی صدایش را صاف کرد گفت، خورشید پادشاهی است که قصر اش بالای ابرهاست و هزاران سرباز دارد که شبها به زمین می تابند و ملکه اش ماه است که لباس نقره ای بر تن می کند.پادشاه با نیزه های نورانی اش شیطاطین بد طینت را از جهان تو دور میکند ، ستارگان اش با لشگریان تاریکی می جنگد و آنها را مغلوب می سازند و ملکه اش ماه نقره فام او نگهبان شبهای توست . آری ویلیام اینگونه است روایت خورشید شاه . ویلیام میوه های جنگلی را در اب زلال دریاچه غوطه ور می سازد . سیبی بر می دارد آب از لبانش سرازیر می شود . کمی بعد از خوردن ناهار دل انگیز جنگلی اش . کنار دوچرخه ابی دراز میکشد روی چمن های نرم تر از پر قوه . بو می کشد چمن را خاک را و صدای جیرجیرک قلقلک اش میدهد . به اسمان و انعکاس اش در دریاچه نگاه می کند و در طلاقی اسمان و دریاچه قوه ای با فرزندانش اب سواری می کند . به خود اش می گوید قوه ها چه زیبا هستن چه می گوید مادر با فرزندانش ؟!دوچرخه ابی از صدای ضمیر ویلیام سوالات اش را می شنود و باز پاسخ می دهد . ای ویلیام معصوم من ای شوالیه بزرگ من ، قوه مادر دریاچه است ، او برای ارامش دریاچه اواز می خواند و به کودکانه اش این اواز را یاد می دهد برای نسل های اینده .ویلیام لبخندی می زند و هیچ نمی گوید . ان گاه شروع میکندبه دویدن سمت نی زار های اطراف در یاچه ، یکی از ان خشک هایش را انتخاب میکند و میشکند اش بعد از شکست نی از نی زار تشکر میکند و این کاریست که دوچرخه ابی در نهاده اش به او یاد داده است.نی زنان به سمت دوچرخه ابی می اید ، قدمه هایش را پس یکدیگر می گذارد و اینکار انقدر خوشایند است که درون اش از لذت پر می شود . حیوانات به دنبال اش راه می افتند و او را تقدیس می کنند ، می نشیند کنار دوست قدیمی اش و نی مینوازد . ماهی ها هم به جوش خروش می افتند .خورشید از اسمان روی پوست اش نور نوازی می کند ، در گوش اش به او می گوید این زیبا ترین صدای هستی است بنواز ای شوالیه بی همتا .دیگر غروب همجا را فرا گرفته است . ارام ارام به سمت خانه باز می گردد ، شام داغ حاضر است .بسیار لذیذ و خوشمزه است ، طعمی که تا به امروز نچشیده بود و برای اش خاطره خوبی می توانست باشد .شب هنگام به تماشای ستارگان نشست بود ، از دوچرخه ابی پرسید . من کیستم ، مادرم کجاست ؟!دوچرخه قلب اش سنگینی می کرد برای پاسخ به این سوال اما صداقت اش مانع از پوشیدن حقیقت شد.گفت تو امروز ویلیام بودی و دیروز جمشید و فردا تاکهیتو خواهی بود . مادری نداری و اینجا ، این بهشت مادر توست . تو هر شب بخواب می روی ، رویاهایت انقدر شیرین است که فراموش می کنی کیستی و این موهبت این بهشت است .هر روز فقط آنچه در نهاد توست به یاد می اوری و هرچه برایت تازگی دارد لذت نوازش باد لذت بازی در جنگل لذت اب بازی و سوالات بی پایانت را فراموش میکنی . ویلیام که لبخندی کودکانه بر لب داشت احساس شادمانی داشت و به خود میگفت ، فردا تاکهیتو خواهم بود!با خود گفت ایا این سوال را در گذشت ام هم پرسیده ام ؟!دوچرخه ابی گفت اری ویلیام عزیز هر شب این سوال ، سوال پایانی تو است .ویلیام از دوچرخه ابی اش خداحافظی کرد و گفت شبت بخیر ای تک شاخه شجاع و بی همتای من . او به خانه رفت نی که با ان می نواخت را شروع به تراشیدن کرد از ان قلمی ساخت برای نوشتن .دوچرخه ابی از پنجره به ان سرنوشت سرد و بی رحم نگاه میکرد و اه از نهاد اش بر می امد ، تو هم باید بروی هرگز کسی در این بهشت نخواهد ماند . ویلیام خاطراتش را روی کاغذی نوشت و فردا دیگر فراموش نکرد که بود او برای همیشه ویلیام ماند .پیرمرد پلکهایش را باز کرد ، ماه به روی اش سلام کرد و ستارگان در چشمان اش سو سو می کردند . یکی از شوالیه های ستاره به زمین امد ، در پیش ویلیام پیر زانو زد و تعظیم کرد سپس گفت ای شوالیه بزرگ ایا بعد از این همه سال گردش بر این جهان بی انتها ایا حاضری به هیئت شوالیه های ستاره نشان بپیوندی ؟ویلیام پیر دیگر نایی نداشت و از درون قلب اش ندا داد ، اری این ارزوی دیرینه من است . شوالیه چشمان ویلیام را بست و دست اش را گرفت به اسمان برد ویلیام دیگر پیر نبود ستاره ای پر نور و شوالیه بزرگ در میان ان هیئت بی همتا بود .از اسمان به ان خانه نگاه می کرد در حالی که تاکهیتو این سوال را از دوچرخه ابی می پرسید : من کیستم ؟!TestTestMon, 21 Sep 2020 12:01:35 +0330https://virgool.ir/@testag/تنهایی-یک-گاو-msgqt9plos9vروز بیست و هشتم ، همه گاو های ماده برای شیر دهی میبرن ، من و المنتارو تنها گاو نر این مزرعه ایم . کارم این هروز برم کنار پرچین گذر ماشن ها نگاه کنم . ماشین های گنده خیلی گنده اونها خیلی قشنگ رنگ امیزی شدن صدای پر ابهتی هم میدن عین یک گاو وحشی آزاد ، عاقبت باید سوار یکی از اون ها بشم و برم به یک سفر ، وقتی که از گوسالگی در اومدم و چندتا گوساله نوجوون درست کردم همون موقع ها که باید بشم غذای حیوانات دو پا .حوالی غروب میشه گاو ها ماده بر میگردن ، میان برای یک چرای تازه کلی خسته شدن همه شیره اشون دادن رفته کار دیگه ای نمی تونن بکنن . میرم قاطیشون باهم چرا کنیم اما احساس نمیکنم اونها گاو باشن نمی دونم شایدم من گاو نیستم . اونها همه سرشون پایین اصلا جایی نمی بینن ، کوهها رو نمی بینن آسمون نمی شنون با باد نمی دوند اونها حتی صدای پرنده ها رو می خورن قاطی همه آشغالاییی که می خورن . من به چراگاهی میرم که شبنم نشسته باشه روی علفزاراش و پرنده ها آواز نسیم با هم بخونن . به بین اون دوتا کوه بلند نگاه کنم و خیال کنم روزی از شکاف اون دوتا کوه می گذرم و اونجا آزادانه راه می رم ، آره همه خواسته خواهش و عقده من از زندگی همینه جایی راه برم که حصار نداشته باشه .شب فرا میرسه گاوها دور هم جمع میشن تا به خواب فرو برن ، من کنار تخت سنگ می خوابم تا ستاره ها تماشا کنم . می دونید گاو ها ایستاده می خوابن اما من مثل بعضی حیوونات دیگه می خوابم اینطوری می تنم آسمون بهتر ببینم ، بوی چمنزار بهترین رایحه برای یک خواب ملایم .وقتی به آسمون خیره شدم ستاره دنبال هم می دوند و محو میشن بعضی از اونها خیلی پرقدرت سر جاشون ایستادن ، چه جالب خوب که دقت میکنم بین ستاره ها میشه خط هایی کشید اونها شکل یک گاوه تشکیل می دن یک گاو پر قدرت و نورانی ، بدجورری من محصور خودش کرده موندم می تونم یک گاو پر قدرت و نورانی باشم یا باید سوار اون ماشین گنده ها بشم .با یک جست و خیز بدنم مرا به سمت جاهای ضعیف حصار که قبلا بررسی کرده بودم برد و بهم میگفت خدا این شاخ واسه چی بهت داده بزن این حصار بشکن .انقدر کوبیدم سرمو به حصار تا گیج و منگ شدم ، المنتارو از لای تاریک میاد به سمت من اون پیرمرد احمق لج باز.بهم میگه میدونم چی تو سرت داری بیا تا نشونت بدم .بدجوری سرم درد می کرد اما هر جوری بود رفتم دنبالش زیر زبون درازش میگفت می دونم چی تو سرت میگذره وقتی جوون بودم برای منم دنیا همینطوری بود .منم از این حصارها زدم بیرون اخرش گرفتنم آوردنم همین جا هیچ گاوی نمی تونه از کوههای یخ زده عبور کنه.از اون ارتفاعات بینهایت بلند . سرم انقدر داغ بود که همه حرف هاش برام مزخرف بود با لگد زد به قسمتی از حصار . می گفت قبلا از همینجا فرار کرده ، چشماش دروغ می گفت وقتی که داشتم از حصار با سرعت رد می شدم کاملا مطمئن شدم اون هیچ وقت از اینجا خارج نشده .کارش همیشه همین بوده باقیه ناامید کنه ، همینجا بمونن و هیچ وقت طعم آزادی مزه نکنن .اولین قدمهای من به سمت طلوع خورشید لذت بخش ترین لحظات زندگی من بود . تا وقتی که افتاب آسمون می شکافت دویدم تا رسید به رودخونه کمی آب خوردم و کمی چرا کردم .بازهم شروع کردم به دویدن تا به دامنه کوه رسیدم . تقریبا غروب بود اونجا خوابیدم . خوابهای آزادی منو لحظه ای رها نکرد متوجه نشدم چطوری روز شد و من از کوه بالا رفتم . با هر زحمت و جون کندنی بود خودم از پرتگاها و راه های باریک نجات دادم تا رسیدم به قله کوه باورم نمی شد اونجا ایستادم .از حال رفتم چند روز بعد وقتی به هوش اومدم متوجه شدم . گله اسبهای وحشی اونجا چرا میکنن کمی آب خوردم و چرا کردم . از اسبهای وحشی پرسیدم برای یک گاو کدوم مسیر بهتر ؟ پیرترین اسب گله جواب داد به سمت آفتاب برو از جنگل انبوه عبور کن اونجا خانه تو خواهد بود .وقتی به اطرافم نگاه میکردم فقط مراته سرسبز میدیدم با یک برکه پر آب و به حال المنتارو افسوس می خوردم حقیقتا مرگ در اینجا به زندگی در حصار ترجیح می دادم .با هر سختی بود مسیر طی کردم از چنگ کفتارها و گرگ فرار کردم و بلاخره رسیدم به انتهای جنگل انبوه .بدنم زخمی و خونی شده بود ، دیگه نا نداشتم پاهام می لرزید اما فقط می خواستم برسم به مقصد ، مطمئن بودم یک موجود وحشی آزاد هیچ وقت دروغ نمیگه !صدای هم هم حیونای دوپا میومد خیلی دو دل بودم اما ایمان داشتم به اون اسب به خودم و به اون همه سختی و نا امیدی .وقتی وارد روستا شدم یک عالم حیوون دوپا لخت دور هم جمع شده بودن و گریه زاری می کردن .همه بهم زل زده بودن ، بنظر میومد شک شده بودن یکیشون منو نشون داد و خونها روی تنم . بسمتم هجوم آوردن کلی دسته گل انداختن گردنم بدنم تمیز کردن و خونها بدنم به خودشون می مالیدن .من به یک خانه بزرگ بردن . هر روز یک دختر جوون زیبا مسئول مراقبت از من بود واسم غذا می آورد بدنم شونه می کرد و حمام میکرد ، بهم عطر میزد . برای گردش همراهیم میکرد ، مردم کوچه بازار بهم تعظیم میکردن و بهم شیرینی های خوش مزه میدادن .آره من خدا شده بودم ، انقدر دویدم تا خدا شدم بعد سالها زندگی محترمانه وقتی مردم جنازه ام تطهیر کردن و امواج رود خانه سپردن و روح من در آرامش قرار گرفت .TestTestWed, 15 Apr 2020 04:01:46 +0430https://virgool.ir/@testag/دوست-فیئودور-fax0xp76lg7zقصه گودنیا برای خود جا باز کرده بود ، کشورهای بیشتری بوجود آمده اند و در نهایت پادشاهان نابود شدن و مردم صاحب حکومت شدند و البته بعد آنها نامردم شدند و اینگونه جنگ برای کشور و مردم و عقیده ها پایان نپذیرفت . این صدای کلان پیر بود که روی یک تنه درخت بریده شده وسط جنگل نشسته بود و برای بچه ها از تاریخ جهان میگه همونقدر که بلده نه خیلی زیاد از همون بدبختیا که کشیده . بچه های زیادی از هردو دهکده دورش حلقه زدن تقریبا تمام بچه ها ، آخه امروز یکشنبه است و آدم بزرگا رفتن کلیسا تا دعا بخونن.از وسط جمعیت آنجلیکا مو قرمزی یک بار پریده وسط حرف کلان ، حالا چیکار کنیم ؟! چجوری یکم بهتر زندگی کنیم ؟!آخه اینم شد زندگی همش توی مزرعه کار کن ، پرهای پرنده شکاری بکن ، بهترین شراب درست کن . آخر سر مردان حکومتی ژنرال همشو بخورن و ما فقط سهممون سیب زمین و ریشه گیاه باشه ؟! همیشه گرسنه باشیم ؟!کلان دستی به ریش بلند و سپیدش کشید ، آهی بلند سینه اش رو لرزوند و گفت می دونم می دونم !الان خیلی ها زیر بمب بارون آرزو میکنن جای ما باشن و ما آرزو می کنیم جای دیگری باشیم !مدام به خودمون میگیم ای کاش ای کاش !!!فیو حرف پیرمرد قطع کرد گفت : پیری بنظر من باید همه ی مردان ژنرال کشت تا اموالمون بزور نگیرن !تورینو کنارش نشست بود سرش گذاشت لای پاهاش و صدایی سوزناک گفت آخرش چی یا اونا بیشتر میشن بر میگردن و مارو میکشن یا اون ها نابود میشن و دشمنای خارجی میان مارو میکشن .فیو کمی سر در گم شد با صدایی لرزان ،جوری که به حرفش اعتماد نداشت گفت : بمیریم بهتره !آنتوان پسر کشیش و کدخدای ده مو طلایی ها گفت : باید باهاشون کنار بیایم شاید یروزی سر عقل بیان و مارو به حال خودمون رها کنن . خدا کمکمون میکنه !کلان خندید ، مدارا و جنگیدن همه دعوا سر همینه هیچ وقت یک ملت هم صدا نیستن همیشه حرف همو قبول ندارن اگر باهم نقطه مشترکی پیدا میکردن شاید می شد یک کشور بهتری ساخت . اما دعوا سر خواستن بیشتر خواستن آنقدر که بترکیم . بیاین یه بازی خوب کنیم بچه ، همتون مو طلایی ها و مو سیاها یکی در میون به ایستید ،هر کدوم حرفی بدی راجب دهکده مقابل در گوش نفر بعدی بگه .بعد از چند لحظه همه با هم دعواشون شد حتی بچه های خردسال . کلان با صدای بلند و خشمگین گفت کافیه و چنتاییشون با زور ترکه چوب از هم باز کرد . تنها کسایی که دعوا نمیکردن فیو و تورینو بودن .کلان سر جاش برگشت و گفت شما همش سر چنتا کلمه حرف باهم دعوا کردید فرض کنید سر نون سر زمین سر عقیده حاضرید هم دیگر رو بکشید.کلان از فیو پرسید چطوری باهم دعواتون نشد ، فیو گفت خب تورینو در گوش من گفت ما باهم دوستیم هیچ وقت سر هیچی باهات دعوا نمیکنم .کلان خندید گفت شما می تونید سرنوشت کشور تغییر بدید .بچه به چشماهای یکدیگر نگاه میکردند و از هم خجالت کشیدند ، آنجلیکا گفت چجوری میشه دعوا نکرد ؟! اصلا میشه ؟!کلان گفت نمی دونم ولی اگر مثل این دوتا باشیم میشه !!!غروب از لای درختان سرخ پوست وارد شد و دیگر صدایی نیامد جز صدای پای کودکان و جوانان دهکده ها .هر کس به سمت خانه روانه شد اما فیو و تورینو از راه باریکی به دامنه کوه رفتند ، آتش ساختن و باهم به گفتگو پرداختند . فیو 17 ساله بود به خاطراتش نگاه میکرد برای و برای تورینو تعریف میکرد : پدرم مرد ، خوب شد اما ما بیشتر گرسنه شدیم . دالن مرد و من ناراحت تر شدم .و حالا این بساط ژنرال دیکتاتور شده واسمون یه بدبختی جدید . تصمیم گرفتم برم جنگ پول خوبی میدن مطمئنم خانوادم از گرسنگی نجات میدم واسشون یجای خوب تو شهر میگیرم .تورینو احمق شهرها بمبارون میشن ، چه فایده ؟فیو با صدای کلفت شده گفت منظورم بعد از جنگ بود !تورینو گفت تنهایی چیکار کنم ؟! فیو از مغزات کاربکش مطمئن دکتری چیزی میشی ...من زورم زیاده میتونم کارای خرکی کنم تو جنگ حتما زنده میمونم ، از دست گرگا و خرسا تا حالا صد بار زنده موندم .تورینو چیزی نگفت پاهاشو جمع کرد و به سمت آتیش خودشو هل داد . به آتیش خیره موند ، به صدای کلان و حرفاش فکر میکرد .میشه واقعا صلح کرد ، میشه واقعا کاری کرد همه زندگی یکسانی داشته باشند ؟! میشه کاری کرد کسی به اصلا نمیره ؟! لااقل توی جنگ ، لااقل از سرما لااقل اگر میمیره تنها نمیره ؟؟؟فیو خر پفش بالا گرفت ، اما تورینو تا سحرگاه بیدار موند و فکر کرد بد نیست یک سرباز یک سیاست مدار یک نویسنده بشه اون موقع می تونه دنیا یکم تغییر بده .آفتاب روی صورت تورینو طلوع کرد و با خمیازه ای بلند گفت اول سرباز میشم ، چشماش برق میزد انگار که این آخرین بارایست که صحنه مراتع جنگل و دریاچه میبیند .TestTestTue, 24 Mar 2020 15:35:46 +0430https://virgool.ir/@testag/دوست-فیئودور-jujiyxg01qylبازگشتسه سال از دوستی فییئودور و تورینو می گذره . اونا زبون همو می فهمن تقریبا رابطه بین مو سیاه ها و مو طلایی ها شدن .فیئودور برای چوب بری توی جنگل کار میکنه و تورینو پیش مادرش خوندن و نوشتن یاد می گیره .تورینو و فیئودور هر روز هم دیگرو توی جنگل میبینن . تورینو با صدای نازک کودکانش میگه هی فیو بیا یک بادباک بسازیم . نظرت چیه ؟ فیو میگه چی دادادک !!!تورینو می خنده ، بادبادک . چنتا چوبو شکل لوزی بهم وصل میکنی یک تیکه پارچه میزنی وسطش یه نخم میبندی وسطش میفرستیش آسمون بعد تکون تکون اش میدی ، اونجا آزادی،راحتی .فیو از فکر تورینو خوشش میاد با صدای مردونه ای میگه بریم یکم چوب پیدا کنیم .بعد از چند ساعت کلی جون کندن یه چیزی شبیه بادبادک میسازن . تو جنگل هر چقدرم می دون بادبادک بالا نمی ره .فیو میگه مطمئنی همین شکلیه چیزی کم نداره ؟! تورینو میگه خب بار اولم ولی قبلا دیدم همی شکلیه . کسی از لای درخت ها به سمتشون میاد ، این پیری کیه تورین ؟!!! این کلان پیر ده ماست . سلام میکننکلان با صدایی خسته میگه باید برید جایی که باد بیاد ، مثل تپه ها ،اینجا باد نمیاد ! نمیشه اینو هوا کرد اگر هم بره بالا گیر میکنه به درختا .فیو میگه مغز پیریتون بهتر از تو کار میکنه تورین ، تورین خجالت میکشه !دوتایی تا دامنه کوه میدون و تورین میگه تو زورت بیش تر تو ببرش بالا فیو . فیو تقاطع چوب های بادبادک میگیره و شروع میکنه به دویدن . نخ بلند بلند تر میکنه ، بادبادک اوج میگیره . فیو و تورین حالا دیگه نخ بستن به یک شاخه درخت و نشستن زیر سایه اش .فیو میگه فکرت خوب بود خیلی کیف داد ، تاحالا تو عمرم فکر نمیکردم اگر یجایی باشی اون بالا سوار بادبادک چه جوری میشه ، هرجایی دلت بخواد میری !!! جایی که خبری نیست ، کسی کاری باهات نداره ، کار سخت نیست ، غذا کم نیست ، کتکم خبری نیست . تورین میگه بادبادک منو قل قلک می ده ، منو میکشونه دنبال خودش، یجایی که سرما نیست ، جنگ نیست ، شاید خواهرم اونجا باشه ، سرزمین گل های سفید .فیو تو خواهر زیاد داری خوش بحالت ، خواهرم وقتی داشتیم فرار میکردیم تو سرما یخ زد . مجبور شدیم خاکش کنیم . نمیدونم کجا بود ، بغض میکنه . فیو یکم شکه شد ، نگران نباش تورین خواهرای من مهربونن می تونی بیای پیششون . تورین نگاه دلتنگی داشت . فیو اون حس می فهمید چند سالی بود از رفتن برادرش به جنگ می گذشت .دلش برای کولی دادن ها و مشت بازی های دالن تنگ شده بود ، فیودور قوی گریه اش گرفت ، تورین هم اروم گریه میکرد .غروب شد بادبادک با خورشید اومد پایین .وقتی نزدیک دهکده مو طلایی ها شدن صدای ناقوس کلیسای جنگل شنیده میشد . اما امروز روز دعا نبود !!!معمولا روز دعا مو سیاه ها سمت راست می ایستن و طلایی ها سمت چپ . کلاه از سر بر می دارن و آروم میشینن ! با هم دعوا نمی کنن . تورین در کلیسا باز کرد سایه دو نفرشون به طرف جمعیت دراز شد . فیئودور جلوی پیشخوان اسقف یک بادباک بزرگ می بینه که روش نوشته دالن کشته شد در جنگ .تابوت غرق در گل دالن و مادر فیو که افتاد کنار تابوت . جمعیت اروم به خوندن دعا ادامه میدن مو سیاه و طلایی ها از همیشه احساس نزدیک بیشتری میکنن .فیو می ره جلو زل میزن به صورت بیش تر سفید شده دالن ، بادبادک سوار شدن چه کیفی داره ؟! TestTestWed, 26 Feb 2020 02:57:30 +0330https://virgool.ir/@testag/دوست-فیئودور-ncbqzicblpgiفیئودور دهمین بچه یه خانوداه سیب زمینی خور که به تازگی به کنار برکه اومدن ، اونها همراه خانواده های دیگه از جنگ قحطی و سرما فرار کردن .چشمای ابی موهای طلایی پوست سفید فیئودور هفت ساله قشنگ ترین بچه بین اون ده تاست اما همچنان کثیف شپش زده و با لباسای پاره و پور اینور اونور پرسه میزنه . نادیا خواهر پنجمی یعنی بچه هفتمی بهش گفته بره تو جنگل قارچ جمع کنه شاید بتونن یه غذا بهتری بخورن اما گوشش بدهکاری نیست اون دوست داره بره کنار برکه مرغابی ببینه .فیئودور با خودش شعری زمزه میکنه و کناره برکه لای نی زاره ها راه میره و با چوب دستیش میزنه به نی ها و اونها را میشکنه اینجوری رضایت خاطر داره که حوصله اش سر نمی ره و این بهترین بازی که می تونه گیرش بیاد . همینطور که در حال راه رفتن چشمش می خوره به یک قورباغه که نشسته روی یک نی بلند .تا حالا قورباغه ندیده وقتی صداش در میاد بیشتر خوشش میاد یه لنگ قورباغه میگیره میکشه اما قورباغه صفت چسبیده به نی ، چند بار با چوب دستیش میزنه تو سر قورباغه اما فایده نداره .از پشت نی ها دستی میاد بیرون و زیر شکم قورباغه نوازش میکنه قورباغه میوفته روی زمین ، فیئودور خیلی تعجب میکنه تاحالا ادم سیاه مو سیاه چشم ندیده ، در حالی که بهم زل زدن بچه به خودش اشاره میکنه و میگه من تورینوام .اما فیئودور هیچی از حرفاش متوجه نمیشه فقط چون به خودش اشاره کرده بود می فهمه اسمش تورینو .فیئودور همون کار تکرار میکنه و دستش دراز میکنه ، قبلا دیده بود دونفر وقتی باهم اشنا میشن باهم دست میدن .تورینو بهش اشاره میکنه که دنبالش بره ، اونها روستا دور میزنن و از وسط جنگل میگذرن تا میرسن به یک روستای دیگه اونجا همه ادمها سیاه مو و سیاه چشم هستن . تورینو و فیئودور در حال خوردن بیسکوییت هستن که مادر تورینو میاد خونه از دیدن اون بچه چشم ابی تعجب میکنه.تورینو سلام میکنه و داستان اشناییش با فیئودور تعریف میکنه مادر دستی روی سر تورینو میکشه و میره داخل اشپزخونه . فیئودور یادش نمیاد مادرش اخرین بار کی دست روی سر اون یا خواهرهاش کشیدهیکم عجیب بود .به هر حال فیئودور روز خوبی داشته یک چیز خوشمزه برای دفعه اول توی عمرش خورده یک کسی پیدا کرده که باهاش وقت بگذرونه و یک جای جدید برای پرسه زدن پیدا کرده ، نزدیک شب فیئودور دست تکون میده و خونه خانواده چشم سیاه به سمت ده خودشون ترک میکنه . در راه همش به فکر سر تورینو چند بار با دستش به سرش دست میکشه اما اون احساس عجیب بهش دست نمیده و فکر میکنه یکجای کار خرابه .فیئودور میرسه خونه همه در حال دعای شام هستن ، فیئودور میشینه و دستاش روی سرش میگذاره و فکر میکنه دعا کردن اینطوری بهتر . ارتش سیب زمینی ها میاد یکم نون کمی هم لوبیا کنار غذا هست .همه بخاطر لوبیا خوشحالن نون کمه اما بچه یاد گرفتن که نون به اندازه بردارن تا به همه برسه . فیئودور هنوز طعم بیسکوییت بخاطر داره و غذا براش خیلی بی مزه اس دفعه اولی که اینطوری فکر میکنه .همه برای خوابیدن اماده میشن . پدر مست از در میاد داخل فیئودور کنار در ایستاده با ضربه محکمی فیئودور به دیوار میکوبه . میره روی صندلی خودش کنار دیوار میشینه و زیر لب میگه تا کی باید جون بکنم و خرج شما بدم .فیئودور از درد به خودش میپیچه اما یاد گرفته گریه نکنه چون بیشتر کتک می خوره ، مادر فیئودور بغل میکنه دست روی سرش میکشه ، حالا کتک خوردن ارزش داشت فیئودور اینطور فکر میکنه .-- دست نویس اولTestTestFri, 21 Feb 2020 03:44:36 +0330https://virgool.ir/@testag/کسوف-ابدی-yg81pqwod4omسلامموجودات می دانند یا خواهند دانست و بر اساس غریزه دانسته را به عمل می کشانند .اما فهمیدن جدای از دانستن است و باید گفت فهم مخصوص موجودات متفکر است .برای فهمیدن چاره ای جز از خود و دانسته های خود و قطعیات از پیش تعیین شده ، بیرون شدن نیست .فرض کنیم انسانی تنها فقط سیب زرد دیده ، برای اولین بار به او سیب قرمز نشان دهیم او با تعصب خواهد گفت سیب تنها زرد است و غیر ممکن است رنگ دیگری باشد .بنابراین باید راهی جست و حقیقت راه فهماند . این راه گاها زمان یا گفتگو و یا نشان دادن مدارک واقعی است.اما قالبا در اثبات مواضع و تفکرات روی کرد متعصبا و دور از حقایق اتفاق می افتد .- انسان درون انسانانسان متفکر حقیقت جو ، موجودی است دو انسانی .انسانی برای یافته ها و انسانی برای نقض انها.نتیجه گیری هرچه که هست لحضه ایست و نتیجه مطلوب نتیجه ایست قابل تفکر و قابل نقض شدن باشد . و از مطلق بود نتیجه باید دوری جست برای رسیدن بشریت به سعادت در هر زمان .کسوف ابدی انسان جهل مطلق اندیشیدن است مانند ماه ای است که در برابر رسیدن نور خورشید به زمین مقاومت می کند .پایان TestTestMon, 03 Feb 2020 13:48:18 +0330https://virgool.ir/@testag/اولین-نوشته-y7zjexoj8mauهر ارتباطی با سلام یا نوعی تحیت آغاز میشه . بنابراین سلام میکنم و آرزوی سلامتی دارم برای مخلوقات خداوند.امروز که اولین نوشته را میگذارم جهان در آشفتگی به سر می بره و این بعمنای این نیست که در گذشته بهتر بود یا در آینده بهتر خواهد بود .با گذر سالیان عمر به این نتیجه رسیدم امروز جهان اینگونه تعریف شده و برای رسیدن به سعادت باید از میان این دریای پر تلاطم عبور کرد و لحظه ای هست ، موجودات به این سعادت خواهند رسید.بعضی بعضی دیگر را با خود حمل میکنند و بعضی منتظرند حمل بشوند ، بعضی تندتر میروند و بعضی سرگردانند .نمی دونم در آینده چه چیزهای بنویسم همین قدر می دونم که مسئولیت نوشته هام فقط در همون لحظه ای که مینوسیم می تونم بپذریم چرا که در رودخانه زندگیم میکنیم و این به این معنا است که جهان لحظه به لحظه نو میشه .پایانTestTestMon, 03 Feb 2020 02:32:25 +0330