https://virgool.ir/feed/@tayyebiMBA | tyyi.net | برنامه‌نویسfa2026-11-11 07:09:35https://files.virgool.ir/upload/users/60/avatar/TFnffV.jpeghttps://virgool.ir/@tayyebihttps://virgool.ir/@tayyebi/internet-xn12izxowousضمن، ادای احترام به جان‌های از دست رفته، که هر کدام، با هر گذشته‌ای، عزیز خانواده‌ای بودند، آرزوهایی بلند داشتن، سهمی بزرگ از نعمت زندگی داشتن، و فرزند و سرمایه این مملکت بودن. خاک، اون چه رو که بگیره، دیگه پس نمی‌ده. ای کاش‌ها و هزاران افسوس که اینطوری شد و برگشتی نیست.تعامل با دنیابیست و چند سال پیش، بالای سند چشم‌انداز ۱۴۰۴ مطلبی نوشته بودن در مورد امسال؛ خلاصه‌اش یه همچین چیزی بود که ایران ۱۴۰۴ یه کشور نمونه خواهد بود با تعامل درست و حسابی با دنیا. با نمونه بودنش کاری ندارم. در مورد تعامل، باید بگم اینترنت یکی از مهم‌ترین ابزارهای این تعامله. وقتی که مردمت، با مردم دنیا ارتباط می‌گیرن، تجارت می‌کنن و تبادل فرهنگی انجام می‌دن. اینکه حتی برای برگزاری کنکور هم اینترنت رو قطع بکنی، خیلی شبیه به اون چشم‌انداز نیست. پنجره‌ی فرصت هوش‌مصنوعی هم که... بگذریم...امنیتِ سرمایه‌گذارییکی از ویژگی‌هایی که توی کودکان بدسرپرست دیده میشه، احساس گناهکار بودنه. وقتی که والدین به عنوان پناهِ امنِ کودک، نه‌تنها امن نیستن، بلکه بهش آسیب هم می‌زنن. اینجاست که ذهن کودک اینطوری شکل می‌گیره که حتما شایسته‌ی زندگی خوبی نیست و شاید به خاطر اشتباه‌های او بوده که چنین رفتاری باهاش میشه.حکایت خیلی از آدمای تکنولوژی-کار توی این روز هاست. آدم‌های عمدتا خلوت‌نشین که همیشه می‌گن عیب نداره اگه خراب شد، دوباره می‌سازیم. بارها و بارها و بارها.این احساس گناه در ما، طبیعیه. ما هیچ وقت نتوانستیم به زیرساخت‌های این مملکت اعتماد کنیم. یا به قول‌هایی که دادن.ما با بدرفتاری خو گرفتیم. به فلک بستن کسبه و تاجرها به دلایل باربط و بی‌ربط، صفحاتی تکراری در کتاب تاریخ این مملکتن.نازیباییما عادت داریم به اینکه ببینیم ظریف‌کاری‌های دسترنج بخش خصوصی، با مدل‌های دولتی و زمخت و نازیبا جایگزین می‌شن.چند بار بدون ترس از اینکه ممکنه وسط برنامه برق رو قطع کنن، به دیدن یه کنسرت رفتیم و دست زدیم و شادی کردیم؟ چند بار شده که وقتی حرف از بازسازی چیزی می‌زنن، فاتحه‌اش رو نخوانده باشیم؟ چند بار شده که وقتی کلمه‌ی «ملی» رو می‌شنویم بوی رانت به مشاممان نخورده باشه و از ته دل بگیم این مال ماست؟چند بار واقعا شده بگیم که این‌ها یک کار «زیبا» انجام دادن؟ واقعا به خاطر دارید کاری کرده باشن و واکنش شما جمله‌ی «چقدر قشنگ!» بوده باشه؟محض رضای خدا واقعا چرا کارها رو اینقدر زمخت انجام میدن؟ضرر ترکاندن شاه‌لوله‌ی اینترنتحقیقت اینه که این چند روز، بخش بزرگی از سرمایه‌ی اجتماعی این کشور پودر شده. «همت» ریال رو می‌بینن اما اون «همّت» که پشت تصمیم مهاجرت قرار گرفته رو نمی‌بینن. یعنی حتی در محاسبه‌ی ضرر هم به سادگی خودشان رو گول می‌زنن چون شاخصی برای اندازه‌گیری عمق ویرانی پیش‌آمده ندارند.بگذریم از اینکه حتی با علم حساب‌داری کلاسیک هم، قطع بودن اینترنت تا الان ضررش خیلی بیشتر از منفعتش بوده. یکی امروز نوشته بود که ۶.۵ درصد این اقتصادِ پیر، اقتصاد دیجیتاله و اینطوری که خوابیده یعنی ۲۸ میلیون میلیارد تومن از سرمایه مملکت روی هواست. این رو مقایسه کرده بودن با عدد سه‌هزار میلیارد تومنی که گفته میشه شهرها خسارت دیدن. [منبع]نه برادر! اشتباه سال‌های قبلت رو برای چندمین بار تکرار نکن. ساختمان‌ها دوباره ساخته می‌شن، بانک‌های بدهکار دوباره وسط همه‌ی چهارراه‌ها بساط می‌کنن، اتوبوس و قطار جایگزین می‌شه، خلاصه تجهیزات رو میسازیم باز... ولی... نفر دیگه از دست رفته... ولی اعتماد، به شکل اولیه‌اش دوباره ساخته نمیشه... انگیزه‌ای که نابود شد، دیگه به اون شکل اولیه بر نمی‌گرده...تیغ بُرّان گر به دستت داد روزی روزگار، هر چه می‌خواهی ببُر اما نبر نان کسیکسی که یک سیم اینترنت در اختیارشه و دائما این رو قطع و وصل می‌کنه، امانت‌داره؟ ما قراری داشتیم! قانونی داشتیم... دارایی‌ها و روابط ما و اعتبار جهانی ده ها هزار نفر بازرگان و تاجر، امانت دستشان بود. امانت‌داری نکردن. صدها راهکار وجود داشت. اما پرضرر ترین رو انتخاب کردن. متاسفانه اونقدر خوشبین نیستم که فکر کنم دانشی بیشتر از این روش‌های بدوی در کتابچه‌ی دستورالعمل‌ها دارند. کارهایی زِبر و زمخت و خشن انجام دادن.ملی‌های کوچه خلوتوقتی که حرف از اینترنت میشه، یه سری‌ها می‌گن که ما که اینستاگرام ملی داریم که. تلگرام ملی داریم که. راست هم می‌گن. دارن. حالا زشت یا زیبا. هست. یه چیزی دارن. باشه قبول.سرنوشت ملی‌های بی‌رقیب متاسفانه تکراریه. مزه‌ی این رانت رو روی خودرو و لوازم خانگی و هزار چیز دیگه چشیدن و نتیجه‌اش رو دیدن. مثلا در مورد خودرو، داغ این ارابه‌های مرگ گران‌قیمت که توی انحصار و انزوا و با ناگوشگیری ساخته شده‌ان، به دل خیلی از خانواده‌ها نشسته. و حالا، در روی همون پاشنه می‌چرخه در مورد محصولات نرم‌افزاری.اساسا تقلیل دادن و محدود کردن اینترنت به چهارتا وب‌سایت و اپلیکیشن کاری از بنیاد خطاست. چرا که اینها فقط بخشی از هزاران کاربرد اینترنت هستن.راه ابریشم؛ آه...ما می‌توانستیم بخش جدایی ناپذیر از زنجیره‌ی تامین جهانی باشیم که جدا کردن ما از دنیا برای کشورهای دیگه ممکن نباشه. می‌توانستیم تنگه‌ی هرمز فناوری رو داشته باشیم که به‌خاطر اون هم که شده خوش‌رفتاری بیشتری از سمت بقیه ببینیم. ما می‌توانستیم... میشد اینطوری باشه... توی نرم‌افزار داشتیم پیشرفت میکردیم... تا اینکه همون آش و کاسه ردیف شد. ما میتوانستیم کوریدور اینترنت هم باشیم. میتوانستیم میزبان مهم‌ترین پاپ‌سایت‌های اینترنت و ستون فقرات اینترنت باشیم. اما نه‌تنها نیستیم، حالا سیاه‌چاله‌ی اینترنتیم. ضرری غیر قابل جبران.یه سوال اینه: اگر دغدغه فرهنگی وجود داشت، خوب الان پای مسافرین جاده‌ی ابریشم بأی نحو کان از این سرزمین کوتاه شده. دستاورد های فرهنگیش چی و چقدر بودن؟امنیت سایبریقطع بودن از شبکه‌ی جهانی، درسته که مانع یه سری از حملات میشه مثل D-DoS از مبدا خارج، اما بزرگترین آسیب سایبری که تا به امروز متوجه ایران بوده کاملا آفلاین اتفاق افتاده... استاکس‌نت رو به خاطر داریم؟ گفتن روی فلش منتقل شده.با جدا شدن از اینترنت، یا دستکاری گواهینامه‌ها، دسترسی به مبدا و تایید اصالت کدهای کامپیوتری غیرممکن یا بسیار سخت یا شدیدا خطرناک میشه. آپدیت‌های مهم امنیتی رو دریافت نمیکنیم. کل سیستم‌هایی که به هر نحوی به هر نوع اینترانتی وصلن، تبدیل میشن به بمب‌های ساعتی. خطرناکه. خیلی خطرناکه.صفیا عالما بین المضرنمیشه از همه بگیم، از مخترع‌های جوان، نوجوان‌های داستان نویس، هنرمندها، و خانه‌دارها نگیم. مردم شریفی که با استفاده از شبکه‌های جهانی، با مردم سایر نقاط کره زمین ارتباط می‌گرفتن، الهام میگرفتن، ایده میگرفتن، و اینترنت برای اون‌ها یک پنجره بود به دنیایی بزرگتر: از هنر اوریگامی ژاپن، معماری چین، تا حیات وحش مکزیک.اهمیت کاری که اون مادر خانه‌دار میکنه — اگر با ذوق و عشق انجامش میده، کمتر از کاری که یک شرکت چند ملیتی انجام میده نیست. اون شیرازه‌ی مهم‌ترین ساختار اجتماعی ما، خانواده‌ی ماست.«وظیفه‌ی روزی، به خطای منکر نبُرد»در پایان، اگرچه رویی برای بلند کردن دستی به دعا برام نمانده، اما امید به رحمتش دارم. صدای ما رو کسی خواهد شنید که شب‌ها بیداره؛ حتی اگر کسی که به ما ظلم کرده، خواب باشه.محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیWed, 21 Jan 2026 01:39:23 +0330https://virgool.ir/tyyinet/سامانه-هشدار-زودهنگام-زلزله-تهران-بر-پایه-ی-جمع-سپاری-داده-های-ناشناس-شبکه-ی-تلفن-های-هوشمند-xesi1fcxa2dpکارشناسی مهندسی کامپیوتر و ارشد گرایش بازاریابی از مدیریت در کنار همکاری با شرکت‌های مختلف نرم‌افزاری و الکترونیک، باعث شده که بدانم صرفا کدنویسی یک سیستم همه‌ی ماجرا نیست.این آرزو و ایده عبث خواهد بود اگه1- توسط مردم پذیرش نشه،2- سال‌ها (اگه خوش‌شانس باشیم) نگهداری نشه،3- مشارکت متخصص‌ها رو نداشته باشه، و در نهایت4- روز موعود (که امیدوارم هرگز نیاد) هشدار درست صادر نکنه.این پروژه چند بخش داره:الف- تعریف نقش‌های گزارش‌گر و تحلیل‌گر. ایجاد یک زیرساخت برای گردآوری و اشتراک بین‌سازمانی این داده‌ها و سیستم G2C برای استفاده از مشارکت (contribution) عمومی متخصص‌های کلان‌داده، زمین‌شناس‌ها، هواشناس‌ها، و سایر متخصص‌ها.ب- به عنوان یکی از گزارش‌گرهای این شبکه: جمع آوری داده از شبکه‌ی سنسورها. سنسورها دو گروه میشن. سنسورهایی که دست همه‌ی مردم هست مثل مکان‌نما، قطب‌نما، اکسلرومتر و فرستنده-گیرنده‌ی مادون سرخ. موبایل‌ها، و سنسورهای پیشرفته‌تری که دست سازمان‌ها هست. مثل دماسنج‌ها و لرزه‌نگارها و ابزارهای اندازه‌گیری گازها و بسیاری امکانات دیگه که در اختیار هواشناسی و احتمالا وزارت ارتباطات در بخش فضایی است.پ- ارائه API اعلام نتیجه به تحلیل‌گرها برای دسترسی به بورد اطلاع رسانی و سیستم هشدار جمعی، و اتصال این بورد به سایت‌های ارسال اعلان، پیامک، و سایر سیستم‌های مانیتورینگ و آلرتینگ.این کار از نظر کامپیوتری غیر ممکن نیست. حتی میشه گفت حداقل تا مسیج بروکرهاش، کار سختی هم نیست. ولی طراحی دقیق کمپین‌هایی رو لازم داره که مشارکت مردم رو همراه بیاره. یه سری کاغذبازی داره که دلسوزی خیلی‌ها رو می‌طلبه. یه عالمه دانش لازم داره در حوزه پردازش سیگنال و بیگ‌دیتا که بدون مشارکت امیدوارانه‌ی اهل فنش اصلا ممکن نیست.اگر من بخوام که انجامش بدم:1- رهایی از دغدغه‌ی مالی فعلیمه. چون شغل دارم. اگه دانشجو باشم با بی‌پولی تا حدودی می‌سازم. هم فشار اجتماعی کمتره، هم بخشی از هزینه‌های زندگی رو دانشگاه جبران می‌کنه و لازم نیست که ساعت‌های طولانی رو در محیط کار بذارم.2- نیاز به یک تریبون رسمی‌تر دارم که بتوانم مشارکت مردم رو داشته باشم. این تریبون رو هم احتمالا دانشگاه در اختیارم قرار می‌ده، البته اگه کمی پررو باشم یا موفق بشم رضایت اساتیدی که تاثیرگذاری بیشتری دارن رو جلب کنم.3- نیاز به دسترسی به دیتای برخی از سازمان‌ها رو دارم که یک شهروند عادی حق دسترسی به اون‌ها رو نداره. این داده‌ها برای کالیبراسیون و صحت‌سنجی خروجی سیستم استفاده می‌شه.به یاد مردم اصیل و هنرمندی که نوای تپش قلب‌هاشان خاموش شد. اون مردم شریف. مردم بم، قیامت رو دیدن. برای اون‌ها درد و رنج هنوز تمام نشده. اون مردم هنوز خواب کسایی که از دست دیدن رو می‌بینن. هنوز عکس‌های قدیمی رو توی گوشی‌هاشان ورق می‌زنن. کلمه‌ی «زلزله» توی ادبیات اون‌ها به معنی یک روز خاص توی تقویمه. هنوز با مشکلات عصبی بعد از حادثه دست و پنجه نرم می‌کنن.ارگ بم، صدها سال سر پا بود. توی 12 ثانیه با خاک یکسان شد.اگه فکر می‌کنیم که دغدغه زلزله تهران رو داشتن خیال‌پردازیه و نارسایی‌های فعلی مملکت به ما اجازه میدن درگیر چیزایی مثل دلار و اجاره خانه و غیره باشیم، باید از حال دل مردم کرمان بپرسیم که دغدغه‌های این روزا باعث شده که حتی برای یه لحظه اون رنج رو فراموش کنن؟زلزله تهران فاجعه‌ای به وسعت پایان جهان خواهد بود. تا چندین نسل ازش تاثیر خواهیم گرفت. چون این جا، دیگه یک شهر کویری با ساختمان‌های یکی دو طبقه نیست!بگیم از شانزده تا هجده میلیون نفر جمعیتش، ترافیک عجیبش، جمعیت چند میلیونی موش توی سیستم انتقال پس‌آب‌هاش، دستگاه‌های رادیواکتیو توی بیمارستان‌هاش، تراکم جمعیتش، ساختمان‌های فرسوده‌اش، امکانات ضعیف نرم‌افزاریش و خیلی چیزای دیگه که گفتنش لزومی نداره و می‌دانیم؟ محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیThu, 20 Feb 2025 22:32:19 +0330https://virgool.ir/@tayyebi/نباید-می-گذشتم-kwzpempobd2sچند روزه هر کاری که می‌کنم برای لحظه‌ای صحنه‌ای که دیدم از جلوی چشمم رد می‌شه. امروز یکی از کارهای مهمم رو متوقف کردم تا این مطلب رو بنویسم بلکه کمی جبران گذشته بشه.چند ماه پیش با یکی از دوستانم قدم می‌زدیم که ناگهان آقای جوانی از داخل کوچه بی‌هوا بیرون پرید و زد به یه دختر بچه که با دوستش داشت از داخل پیاده‌روی رو به روی کوچه می‌گذشت. صدای ضربه‌ی سر بچه به شیشه‌ی جلوی ماشینِ شازده از گوشم بیرون نمیره. دختره بلند شد. یکم گریه‌ی مُقطعی از سر شوک کرد. چند نفر خانم اونجا بودن که حالشو ازش می‌پرسیدن. و راننده هم که پیاده شده بود و سعی می‌کرد با جمله‌ی «هیچی نشد» و لبخند، دخترک رو آرام کنه. واقعا هم چیزیش نشد... یکم خاک و اینا رو ازش تکاندن و بلند شد وایساد. و گریه هم که کرد. اینا نشانه‌های خوبی به حساب میاد؟ نمیدانم. من کمک‌های اولیه بلد نیستم. شما بلدید؟من چیکار کردم؟ به دوستم گفتم بریم! اونم یکم اولش مقاومت کرد که وایسا ببینیم چی می‌شه. ولی در نهایت رفتیم. نمی‌دانم اون چند تا خانم اونجا چیکار کردن؟ تا کی پیشش وایسادن؟ کسبه‌ی محل که خیلی ریلکس دم در مغازه‌هاشان وایساده بودن و انگار فیلم اکشن دیدن ذوق کرده بودن رو هم نمی‌دانم چه واکنشی نشان دادن. چون ما رفتیم!چند هفته گذشت. بعد یه روز ناگهانی با خودم فکر کردم «اگر خون‌ریزی داخلی کرده بود چی؟» مگه می‌شد توی اون دقایق اول تشخیصش داد؟من و دوستم که شاهد اون قصه بودیم، به اتفاق اون چند خانم، نباید راننده رو نگه می‌داشتیم، دختر بچه رو سوار ماشین می‌کردیم و می‌بردیم بیمارستان و در اولین فرصت (توی مسیر مثلا) به والدینش اطلاع میدادیم؟اگر دردسر شروع می‌شد چی؟ اگه میامدیم ثواب کنیم و کباب می‌شدیم چی؟ از کجا معلوم پدر مادر بچه چه تیپ آدم‌هایی بودن که وقتی رسیدن بالای سر بچه‌شان توی بیمارستان، قرار بود چه واکنشی بدن؟ اصلا قرار بود این ماجرا تا کی طول بکشه؟ تا شب؟ یا یک هفته؟ یا چند ماه؟ حاضر بودم برم توی دادگاه شهادت بدم؟ بعدش چی می‌شد؟ولی ما باید وا میستادیم. و زنگ می‌زدیم به اورژانس. توی این فاصله دور و برش رو خلوت می‌کردیم. کیف و کت رو زیرش می‌نداختیم تا روی زمین استراحت کنه. و سعی می‌کردیم با سوالهایی مثل «مدرسه می‌ری؟ اسم معلمت چیه؟» حواسشو پرت کنیم. درست می‌گم؟من چندین اشتباه کردم. شما این اشتباه رو نکنید. فکر کنید بچه خودتان باشه. ولش نمی‌کردید. و اینکه حتما کمک‌های اولیه رو بریم و یاد بگیریم.محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیSat, 02 Dec 2023 12:15:35 +0330https://virgool.ir/tyyinet/gordarg-sz0jbvasmr2cقبل از هر چیز اضافه کنم که این یک مطلب تبلیغاتیه. فکر می‌کنم ما در تمام طول مدت زندگی مشغول تبلیغ کردن و تبلیغ دیدن هستیم. حتی همین خط فارسی، تبلیغ زبان، فرهنگ، جغرافیا، آثار، غذاها، سبک‌زندگی و هر چیزی است که به خط فارسی مربوط بشه.من تیمی دارم به نام گردرگ. در مورد این اسم توی بلاگ گردرگ نوشتم. دقیقا به همین دلیل گردرگ وبلاگ داره!برای پاسخ دادن به چیزهایی که ممکنه توی ذهن آدم‌ها باشه. بلاگ جاییه که می‌شه بهش رجوع کرد و یا با جستجو پیداش کرد. من می‌دانم که همیشه توی تیم نیستم. اگر طبق برنامه‌اش پیش بره، این شرکت روزی این تیم بخواد تبدیل به تیم می‌شه. و اگر طبق الگوهایی که براش تعریف شده بخواد نسبت به محیط خودش رو تطبیق بده، ممکنه راه دیگه‌ای رو بره. و حتی شاید یه روز منحل بشه. اما چیزی که ازش می‌مانه، تجربه‌اشه. و این تجربه باید نوشته بشه تا ماندگارتر باشه. و من توی این مسیر ممکنه همراه تیم باشم یا نباشم. برام مهمه که اگر کسی سوالی داشت که چرا چی کجا قرار گرفته، بتوانه به سادگی به جوابش برسه. طبیعیه که یه سری چیزا چون فقط کاربرد داخلی دارن روی اون وبلاگ نباشن اما شما منظور من رو گرفتید!ما صاحب علم نیستیم. در نتیجه نگهش نمی‌داریم برای خودمان. بلکه نشرش می‌دیم. البته نه همه چی رو. به هر حال بازار هم یه سری چیزا برای رقابت داره. اما سعی می‌کنیم با این دید جلو بریم که اگر بنویسیم، و دیگرانی باشند که از ما یه مطلبی رو یاد بگیرن و ببرن و اون رو پیشرفت بدن، در نهایت کیفیت کار، دانش سرمایه‌ی انسانی و آموخته‌های مشتری هم افزایش پیدا می‌کنه. در نهایت سودش به خودِ ما بر می‌گرده.خود ما با نوشتن، ذهن منسجم‌تری پیدا می‌کنیم. به کارهایی که می‌کنیم فکر می‌کنیم. به مشتری حق انتخاب می‌دیم و اینطوری از مشتری پیشنهادهای بهتری می‌گیریم که ممکنه اگر مشتری رو در جریان پشت صحنه قرار نمی‌دادیم، پیشرفت نمی‌کردیم. ما خودمان رو در معرض قضاوت قرار می‌دیم و این چیزیه که می‌خوایم. ما می‌خوایم که محصول باکیفیت ارائه بدیم. و چه چیزی از این بهتر که قضاوت‌ها رو بشنویم؟ اگر امروز پروژه‌هایی وجود دارند که تقریبا بی‌نقص هستند، مثل ابزاری که خود ما از اون‌ها استفاده می‌کنیم، به این دلیل به این کیفیت رسیدن که متن‌باز بودن و معمولا همه‌ی کسایی که خواستن، توانستن که تغییرات خودشان رو در اون پروژه‌ها اعمال کنن. یکی از کاربردهای وبلاگ برای ما همینه. افزایش دادن مشارکت.با نوشتن تعصب از بین می‌ره. من دوست ندارم به چیزی تعصب داشته باشم و این باعث بشه چیزهای بهتری رو از دست بدم. جهان اطراف ما پویاست. دائم داره تغییر می‌کنه. سلیقه‌ی سیال آدم‌ها هم بخشی از این دنیاست. پس سلیقه‌ها هم عوض می‌شه. وقتی که می‌نویسیم، می‌توانیم بیایم عقب وایسیم و از دور به افکارمان نگاه کنیم. همچنین می‌توانیم تا حدود زیادی، اندازه‌گیری رو چاشنی طرف‌داری‌هامان کنیم. این معجزه‌ی نوشتنه.واقعا قلم یک معجزه است. هم ارتباطات رو سریع می‌کنه. هم به افکار قدرت زندگی می‌بخشه. هم اطلاعات رو ماندگار می‌کنه. و هم می‌توانه راه رو برای جوانه‌زدن ایده‌های جدید باز کنه.در کل من همیشه می‌نویسم. باورم اینه که اگر راه درست رو نرفته باشم، حداقل یک مسیر غلط رو مستندسازی کردم که دیگری تکرارش نکنه.به وبلاگ گردرگ سر بزنید.محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیWed, 01 Nov 2023 17:37:03 +0330https://virgool.ir/tyyinet/book-e9vzw37v4we4چند سالیه که از یکی این نرم‎ افزار ها برای مطالعه ی کتاب استفاده می کنم و یکی از سرسخت ترین مدافعین کتاب های الکترونیکی هستم. اما همیشه یک دغدغه ی مهم همراه منه. و اون اینکه اگر زمانی، کسی به هر دلیلی تصمیم بگیره که یک کتابی دیگه روی پلتفرم نباشه، تلکیف خریدار چیه؟ عطف به ما سبق؟ یعنی زمانی که من این کتاب رو تهیه کردم، کتاب مجاز بوده و حالا صیانت شده. حتی دیده شده که این اتفاق برای کل پلتفرم هم میافته چه برسه به یک کتاب. در نتیجه من یک بار خود کتاب رو الکترونیکی می خرم (چون همه جا بهش دسترسی دارم و مخصوصا توی سفرها) هم یک بار به صورت چاپی!این تصویر رو bing با استفاده از dall.e ساختهچرا - در حال حاضر - نمیشه یه بکاپ آفلاین از کتاب ها داشت؟ نرم افزارهایی که ما روی گوشی نصب می کنیم، یک نسخه از کتاب رو روی حافظه ی گوشی جا می ذارن. ولی نمیشه اون رو کپی کرد و جای دیگه ای برد. منطقی هم هست. نباید هم بشه. برای اینکه از کپی شدن کتاب ها جلوگیری بشه، کتاب ها رو با استفاده از کلیدهایی رمزنگاری می کنن که اون کلید ها رو بعد از لاگین از سرور دریافت می کنیم. در نتیجه خیلی سریع به کتابی که می خوایم و قبلا دانلود کردیم دسترسی داریم حتی بدون اینترنت.ولی نکته اینه که اگر تصمیم بر این باشه که کتابی دیگه وجود نداشته باشه، به سادگی اون کلید از روی پلتفرم حذف میشه. و دسترسی کاربر به کتابی که حتی قبلا دانلودش کرده از بین میره. یا حداقل روی دستگاه های دیگه بهش دسترسی نخواهد داشت. مخصوصا اینکه لیست کتاب های خریداری شده رو نرم افزار از روی گوشی بر نمی داره. بلکه از سرور می گیره. یعنی کلیدش که هیچ، اگر اسمش هم حذف بشه، نسخه ی آفلاین کتاب هم از بین میره.داشتم به این فکر می کردم که چقدر خوب میشد اگر می توانستم کلیدها رو به صورت فیزیکی از این پلتفرم ها، روی دانگلی چیزی بخریم که وصلش کنیم به کامپیوتر و مطالعه کنیم. و این دانگل با نرم افزار خود این شرکت ها آپدیت بشه و کتاب های جدید بهش اضافه بشه.اینطوری واقعا داده ای که مالکیتش مطعلق به ماست، برای ما باقی می مانه. در ضمن، میشه کتاب ها رو همچنین قرض هم داد. مگر نه اینکه میشه کتاب های پرینت شده رو قرض داد؟من شخصا از وجود این دو پلتفرم خیلی خوشحالم و از پلتفرم های جدید هم در این حوزه استقبال می کنم. آرزو می کنم که به سمت جلو برن و موفق باشن. بیش باد!محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیSun, 06 Aug 2023 08:04:31 +0330https://virgool.ir/tyyinet/ai-xszp2ykhdvzhتصویر با استفاده از artbreeder.com تولید شدهاز ChatGPT خواستم که به زبان فارسی مقاله‌ای در مورد هوش مصنوعی، زلزله و هکرهای روسی بنویسد.سرآغاز دورانی نوینانفجار بمب‌های اتم در ژاپن، بهانه‌ی صلح هسته‌ای شد. حالا در ظاهر همه با هم دوست بودن ولی زیر زمین و زیر سطح آب، بمب‌های جدید رو تست می‌کردن و قطع به یقین ادامه هم میدن. باید می‌شد یه جوری تشخیص داد که کدام لرزش به خاطر زلزله است و کدام به خاطر انفجار! مخصوصا وقتی این لرزش‌ها همزمان می‌شن.قصه‌ی آشنایی نیست؟ وقتی که اخبار حل کردن مسئله‌های علوم کامپیوتر رو توسط خود کامپیوتر می‌شنویم، و کنار خبر تعدیل نیروی شرکت‌های غول فناوری می‌ذاریم، اولین سوالی که توی ذهن ما پیش میاد اینه که: چه فرقی هست بین کارِ دست و کارِ ماشین؟ کجا به توازن می‌رسه؟ آینده‌ی شغلی #برنامه_نویسی و #تولید_محتوا به کجا ختم می‌شه؟ ذهن تعمیم‌گر، به این سمت می‌ره که قصه‌ی بمب‌های زیرزمینی شوروی و هوش مصنوعی رو، با سرنوشتی نسبتا مشابه ببینه. حداقل اگر فرض کنیم که تاریخ خودشو تکرار می‌کنه. ولی قصه‌ی این بمب‌ها چی بود و چی شد؟پایگاه متروکه‌ی آزمایش‌های هسته‌ای اتحاد جماهیر شوروی؛ منبع تصویر: time.comgs.llnl.gov منبع تصویر سیگنال انفجار اتمی (سرخ) و زلزله (آبی)؛ منبع: lanl.govYongqiang Ma, Jiawei Liu, Fan Yi تشخیص متن نوشته شده توسط انسان و هوش مصنوعی؛ منبع: مقاله‌ای از قصه این بود که دانشمندهایی که توی سازمان انرژی اتمی مسول این قضیه بودن، سعی کردن که سیگنال‌هایی که از لرزه‌نگار‌ها به دست میاد رو تفکیک کنن به سیگنال‌هایی که اون رو تشکیل داد. برای این منظور، دو دانشمند، سعی کردن که از تبدیل فوریه استفاده کنن ولی چون اون تبدیل بسیار زمان‌بر بود، بر پایه‌ی اون، تبدیلِ فوریه‌ی سریع رو ابدا کردن (که بعضی هم می‌گن گاوس ده‌ها سال قبل این کار رو کرده بود) و به اسم خودشان منتشر کردن؛ Cooley-Tukey FFT. با استفاده از این الگوریتم، می‌توانستند در عرض چند دقیقه، یه لرزش مشکوک رو بررسی کنن و از زمین‌لرزه تمیزش بدن.Fast Fourier Transform in Predicting Financial Securities Prices University of Utah May 3, 2016 Michael Barrett Williamsاضافه کنم که یه روز با دلی بسیار ساده نشستم (: و سعی کردم که این تبدیل رو روی نمودارهای بازارهای مالی اجرا کنم، تا بلکه بتوانم نویز رو از اسپایک‌های قوی تفکیک کنم و روند رو تشخیص بدم. نموداری رو به دست آوردم، اما تا به این لحظه معنی خاصی ازش دریافت نکردم، چون به علم دینامیک و خیلی چیزای دیگه واقف نیستم. باری؛آخر قصه‌ی بمب‌های زیر زمینی شده این که هر روز توی اخبار می‌شنویم. بازرسی‌های مختلف سازمان‌های بین المللی با سنسور‌های مختلف و تصاویر ماهواره‌ای از جاهایی که بهش مشکوکن. اما درسی که تاریخ علم ریاضی به ما می‌ده اینه که هیچ‌چیز غیر ممکن نیست. ذهن تعمیم‌گر من فکر می‌کنه که یه روز ما با هوش مصنوعی در این دو صنعت (برنامه‌نویسی و تبلیغ‌نویسی) به تعادل می‌رسیم. هرچند این تعادل ممکنه شکننده باشه و هر لحظه ممکنه که بازی به نفع یک از طرفین (که معتقدم هوش مصنوعی خواهد بود) برگرده.منظورم از تعادل اینه که فرش ماشینی تولید می‌شه، فرش دست‌بافت هم قیمت خودشو داره. اما قطعا آینده‌ای که در انتظار دنیای علمه، بسیار فراتر از تصورات امروز ماست.تکلیف ما چیه؟نتیجه‌گیری بخوام بکنم اینه که اگر دارید توی این رشته‌ها تحصیل یا کار می‌کنید، سعی کنید وارد علوم بنیادین مربوط به اون بشین. یعنی اگه دارید برنامه‌نویسی می‌کنید، برید به سمت توسعه و بهینه‌سازی کتاب‌خانه‌های هوش‌مصنوعی و غیره. یا اینکه توی حوزه‌ی امنیت فعالیت کنید یا چیزای دیگه. و اگه دارید توی حوزه‌ی تبلیغات فعالیت می‌کنید، حتما روانشناسی، جامعه شناسی، اقتصاد و غیره رو خوب بشناسید.در پایان؛ خوشحال می‌شم باهم گپ بزنیم و در ارتباط باشیم. اینستاگرام، مخصوصا لینکداین و یا همینجا.ممنونم.محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیSun, 05 Feb 2023 14:53:38 +0330https://virgool.ir/tyyinet/user-centralized-functional-design-uwdmmlxnw9jaتصویر تار شده‌ی فردی در هیات یک مدیر که با آرامش و لبخند مشغول نوشیدن قهوه است. در زمینه تصویر شهری شلوغ و روندهای کاری پیچیده دیده می‌شود.برای همه‌ی ما در جایگاه طراح محصول، مدیر پروژه، یا برنامه‌نویس ارشد، پیش آمده است که با مدیرانی از صنعت برخورد کرده‌ایم که زیر خروار‌ها پرونده حسابی سر خودشان را شلوغ کرده‌اند یا با مدیرانی از بخش دولتی که در آشفتگی دست و پا می‌زنند؛ و حالا از ما انتظار دارند که «برنامه‌ای بنویسیم» یا محصولی بسازیم که کمی از این آشفتگی بکاهد. وقتی که ساختیم، شاکی می‌شوند که «این همه خرج کردیم، چرا فروش یا رضایت مشتری بالا نرفت؟»در پای حرف‌های مربوط به «شهر هوشمند» بشینید. حرف‌های مدیران دولتی را در مورد انتظارشان از سامانه‌های مختلف بشنوید: «بتوانیم نظارت کنیم که چه کسی چقدر سوخت مصرف کرده، چقدر پروتئن مصرف کرده، چقدر مسافت پیموده، و ...» و در ادامه، رو به پیمانکار، می‌پرسند: «به نظر شما ایده‌ی ما خوب است؟»پاسخ بسیار ساده است: «ایده‌ی شما خوب است اما دیدگاه شما صرفا بالا-به-پایین است، باید ارزشی را برای آدم‌هایی که قرار است از این سیستم استفاده کنند خلق کنید».اما اگر این جواب را بلند بلند بگویید، در ذهن آن‌ها این پرسش به درستی شکل می‌گیرد که «باید؟ کی گفته باید؟ بایدی وجود ندارد!»حتما به دفاتر پیش‌خوان و شعب شرکت‌ها و دستگاه‌های مختلف مراجعه کردید. این‌ها قرار بود همین خلا را پوشش بدهند که زمانی به «طرح تکریم ارباب رجوع» مشهور شد. اما می‌بینید که یکهو وسط روز کاری، سیستم برای بکاپ گرفتن قطع می‌شود و شمای کاربر سامانه بلاتکلیف توی صف طولانی ماندید با آدم‌هایی که خودشان را با زونکنی از فرم‌ها و فیش‌ها و رسید‌ها باد می‌زنند و در مورد قیمت نفت برنت یا کیفیت فلان پلاس توربو اظهار نظر می‌کنند. بدیهی است که در اینجا دیدگاه غالب که قالب کارها را شکل داده است، همان سوال همیشگی «چگونه سر خودمان را خلوت کنیم» از سوی مدیران است و لزوما «چگونه کاربری را بهینه کنیم» نیست.نمی‌گویم «آسیب است» و نمی‌خواهم آسیب شناسی کنم. فقط صحبتم این است که اگر کسی به مخاطب و مصرف‌کننده وابسته است، مثل یک فروشگاه مواد غذایی، این راهش نیست و دیدگاهش باید تغییر کند. اگر هم وابسته نیست که اصلا صحبتی نداریم. وابستگی یعنی اگر کاربر نباشد، سیستم بی‌معنی خواهد بود. وابستگی یعنی کاربر تامین کننده‌ی بخشی از موارد ضروری برای نیاز‌های شماست. یعنی که سرویس بهتر دادن به کاربر، باعث رشد و بقای شماست. و البته وابستگی در رقابت معنی پیدا می‌کند. کسی که بی‌رقیب است، کاربرش به معنی دقیق کلمه بی‌چاره است چون در عمل هیچ الزامی برای حمایت از کاربر وجود ندارد و در نتیجه تجربه‌ی کاربر بی‌معنی است.- چطوری خودت رو تحمل می‌کنی؟ - ...نمی‌دانم.به عنوان طراح محصول چه کنیم؟داستان ساده است. ما طراح محصول هستیم و کارِ ما، پیدا کردن نقطه‌ی تعادل است. تعادل بین پیچیدگی و رضایت، رضایت و عملکرد، رضایت مدیر و رضایت کاربر، پول ورودی و هزینه‌های محصول، محدودیت‌های زمانِ حال و نیازهای آینده، انتظار از محصول و نهایی، و ... .درست است که ما پولمان را از صاحب پروژه می‌گیریم اما باید مشاوری امین برای او باشیم و چشم‌هایش را به تاثیر خلق محصول در وضعیت سایر ذی‌نفعان باز کنیم. فرض کنید آپارتمانی را برای صاحب سرمایه‌ای می‌سازید. او تمایل دارد که کمترین پول را خرج کند. در نتیجه شما به او پیشنهاد می‌دهید که حمام و توالت را از پروژه حذف کنید. او که با شاخص «کاهش هزینه» پیشنهاد شما را می‌سنجد، مشعوف از راه‌کاری که به او نشان داده‌اید با پیش‌نهاد شما موافقت می‌کند. اما اتفاقی که در نهایت می‌افتد این است که هیچ کدام از واحد‌ها فروش نمی‌روند و شما او را به خاک سیاه می‌نشانید.به عنوان صاحب پروژه چه کنیم؟باید‌ها و نباید‌ها را مشخص کنیدفهرستی از باید‌ها و نباید‌ها را تهیه کنید که در آن به صورت واضح و بدون هیچ تبصره و انعطافی، خطوط قرمزی را به اندازه‌ی نصف برگه‌ی آ چهار داشته باشید که سه چهارتا قانون بیشتر جا نشود؛ مثل:نباید کاربر بیشتر از یک‌بار در سیستم من احراز هویت شود؛ در نتیجه نباید آدم‌هایی را ببینیم که کپی مدارک شناساییشان را در دست دارند و یا منتظر ارسال شناسه‌ی تایید به تلفن همراهشان هستند.نباید هیچ روندی با بیش از ۵ مرحله داشته باشیم؛ در نتیجه باید در سطوح دسترسی کارگزاران و کارمندها تغییراتی ارائه کنیم.هر کارمند باید روزانه n مراجعه کننده داشته باشد؛ در نتیجه شاهد صف‌ها نخواهیم بود و کارمندان فرسوده نخواهند شد و کارهای انجام نشده را باید یا با روندهای مکانیزه سامان بدهیم یا افزایش تعداد نیرو‌ها.باید گزارش مربوط به هر بخش به صورت زنده و بلادرنگ در اختیار مدیران مرتبه‌ی بالاتر قرار بگیرد و آن مدیران دسترسی کافی برای پیگیری امور داشته باشند؛ در نتیجه ساختار سازمانی به سمت کم‌عمق (flat) شدن پیش می‌رود.این کار پیشتر در کشور استونی انجام شده بود. خانم Anna Piperal که کارشناس دولت الکترونیک است، در یکی از سخنرانی‌های TED خود در این رابطه صحبت کرده بود. ایشان می‌گوید: «توافق روی تعدادی اصول مشترک، مهم، بازطراحی قوانین و رویه‌ها، رهایی از شر جمع‌آوری اطلاعات غیرضروری و تکرار وظایف، و باز و شفاف شدن انجام دادیم». و آن اصول اساسی که عینا نقل قول می‌کنم عبارت بودند از:اول، تضمین امنیت و حریم خصوصی داده‌ها و اطلاعات از طریق یک هویت دیجیتالی قوی که توسط دولت تنظیم شده است و با همه چیز در استونی و اروپا سازگار است؛ وقتی سیستم بتواند به درستی و ایمنی تشخیص دهد که چه کسی از آن استفاده می‌کند، پس از ورود به سیستم، امکان دسترسی به اطلاعات شخصی شهروندان و کلیه خدمات عمومی را از طریق یک ابزار فراهم می‌کند، و با امضای دیجیتالی مجوز هر کاری را دارید.اصل دوم و یکی از تحول‌بخش‌ترین اصول، «فقط یکبار» نامیده می‌شود. به این معناست که دولت نمی‌تواند بیش از یکبار، درخواست اطلاعات یکسانی را نماید، و نه می‌تواند آن‌را در بیش از یکجا جمع‌آوری کند. برای مثال، اگر قبلا گواهی تولد یا ازدواج خود را به ثبت احوال ارائه کرده‌اید، این تنها جایی است که این اطلاعات نگهداری می‌شوند. و هیچ نهاد دیگری هرگز درخواستی برای آن نخواهد کرد. «فقط یکبار» یک قانون بسیار قدرتمند است، که کل ساختار جمع‌آوری داده در یک کشور را تعریف می‌کند، چه اطلاعاتی جمع‌آوری می‌شود و چه کسی مسئول حفظ آن است، تا اطمینان حاصل شود که از تمرکز داده‌ها، و تکرار داده‌ها جلوگیری می‌کنیم، و تضمین کنیم که اطلاعات واقعا به روز است. https://www.ted.com/talks/anna_piperal_what_a_digital_government_looks_like/transcript#t-231180 انتظارات خود را در قالب سناریو مطرح کنیدحال زمان آن رسیده که هرچقدر بیشتر که می‌توانید به بازخوردهای مراجعه کنید، با کاربران مصاحبه کنید، پای حرف مدیران بنشینید و انواع سناریوها را استخراج کنید. انواع سناریوهایی که ممکن از اتفاق بیافتد. سناریوهایی که انتظار دارید پس از توسعه‌ی نسخه‌ی فعلی سیستم بتوانید پشتیبانی کنید را هم بنویسید. طرح پیشنهادی را با تک تک سناریوها تطبیق دهید و شبیه‌سازی کنید.برای مثال:کاربری پس از گم کردن کارت ملی خود برای ثبت نام به یکی از شعب مراجعه می‌کند. با توجه به محدودیت ۵ مرحله در روند، چگونه می‌توانیم او را احراز هویت کنیم؟کاربر به صورت خود سرانه پول را به حساب دیگری از شرکت کارت به کارت کرده است، با توجه به اینکه تا کنون ۴ مرحله از فرایند خرید طی شده و نمی‌توانیم بیشتر او را معطل کنیم، چطور می‌توانیم پرداخت او را تایید کنیم، بی آن که محاسبات واحد حساب‌داری دچار اشکال شود؟کاربر پس از تماس با مرکز پاسخگویی تلفنی به اشتباه داخلی واحد دیگری را شماره‌گیری کرده است، با توجه به این که ۱ مرحله از روند را طی کرده چه کسی باید او را به واحد مربوطه ارجاع دهد (هماهنگی با اپراتور توسط کارمند انجام شود یا کاربر)؟شما را به بازگشت به مکتبی تشویق می‌کنم که اگر بخواهیم اسمی برایش انتخاب کنیم احتمالا «رویکرد عمل‌گرای کاربر‌محور» باشد. با این حساب، کاربر نباید درگیر خود محصول باشد، بلکه باید درگیر نتیجه‌ی کاری باشد که می‌خواهد با آن محصول انجام دهد. در نتیجه محصول خوب محصولی خواهد بود که حضورش احساس نشود اما تاثیراتش مشهود باشد. پس با این رویکرد:مهم نیست که تاکسی چه رنگی است، مهم این است او را بشناسم و مرا به مقصد برساندعینک خوب عینکی است که دید من را بهتر کند و حضورش را حس نکنم. سایت فروشگاهی خوب سایتی است که اطلاعات محصول، اطمینان از خرید، دسترس‌پذیری، و مقدار و قیمت به صرفه را برای من ضمانت کند و لازم نباشد که بدانم شماره‌ی مرکز پشتیبانی‌اش چند است.نرم‌افزار خوب نرم‌افزاری است که هنگام استفاده از آن، احساس کنم کارم دارد راه می‌افتد، نه اینکه احساس کنم که دارم با یک نرم‌افزار کار می‌کنم.ما به رستوران نمی‌رویم که به رستوران رفته باشیم. به رستوران می‌رویم که غذایی خوب در محیطی آرامش‌بخش میل کنیم.شما مرورگر وب را باز نمی‌کنید که با مرورگر کار کنید، بلکه مرورگر را باز می‌کنید که به سایت دلخواهتان بروید.محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیFri, 13 Aug 2021 14:10:53 +0430https://virgool.ir/tyyinet/اینترنت-ملی-سوء-تفاهم-۲۸-ساله-hycxvnce8mmcاینترنت ملی: سوء تفاهم ۲۸ سالهبه نام خدا.لطفا اگر در مورد #طرح_صیانت و یا هر موضوع مرتبط دیگری گفتگو می‌کنیم از این اشتباهات رایجِ فنی بپرهیزیم و به آن آگاه باشیم. سعی می‌کنم خیلی سریع برخی از تعاریف را بیاورم. ترکیب «اینترنتِ ملی» از نظر فنی صحیح نیست. در نتیجه در قالب چند پرسش، برخی از اصطلاحات را بررسی می‌کنیم.در پایان این بحث امیدواریم که از اشتباه گرفتن ترکیب‌های «اینترنت ملی»، «اینترانت ملی»، «شبکه‌ی ملی اطلاعات»، «فضای مجازی»، «شبکه‌های اجتماعی»، «فیلترینگ» و ... بپرهیزیم.نمودار ساده‌ای از شبکه جهانی اینترنت و شبکه‌ی داخل ایران به عنوان بخشی از آن گفته می‌شود «اگر اینترنت ملی نباشد، در صورت اراده‌ی دیگر کشور‌ها، دسترسی ما به بانک‌ها یا ... قطع می‌شود».نادرست!فرض کنیم «کشور ب» قصد داشته باشد شاه‌راه ارتباط شبکه‌ی ایران را قطع کند، یا به هر دلیلی آن شاه‌راه (که مجموعه‌ای شامل فیبرنوری و روتر و ... است) قطع شود، دسترسی مردم ایران به بانکِ فلان که در «دیتاسنتر الف» قرار دارد قطع نمی‌شود. چون سرور‌های آن بانک (کامپیوترهای قدرتمندی که خدمات الکترونیک را ارائه می‌دهند) در داخل ایران میزبانی می‌شوند. شبکه‌ی کاربران و سرویس‌دهنده‌های داخل ایران را در اصطلاح فنی «اینترانت» و در اصطلاح رسمی «شبکه‌ی ملی اطلاعات» می‌گویند.پس چرا بعضی از سایت‌های ایرانی (که دامنه‌ی .IR هم داشتند) هنگام قطعی اینترنت از دسترسی خارج شدند؟به ۲ دلیل:۱- سرور‌هایشان داخل ایران میزبانی نمی‌شد (حتی با وجود اسم دامنه .IR که اسم دامنه ربطی به محل جغرافیایی سرور ندارد).۲- مردم آدرس آن سایت‌ها را بلد نبودند. وقتی که گوگل (موتور جستجویی که در ایران میزبانی نمی‌شود) از دسترس خارج شد، مردم قادر نبودند آدرس آن سایت را به خاطر بیاورند.فیلترشکن ملی؟لایه‌ی نظارت و فیلترینگ در ایران تصمیم می‌گیرد که دسترسی به بعضی از سرور‌ها را در خارج از کشور ببندد. آن سرور‌ها می‌توانند میزبان خبرگزاری‌های خارجی، سایت‌های بزرگ‌سالان، و غیره باشند، و یا به هر دلیلی تصمیم بر آن است که کاربران ایرانی به آن دسترسی نداشته باشند.سازوکار‌های مختلفی وجود دارند که اجازه می‌دهند افراد سروری را به عنوان واسط (پروکسی) انتخاب کنند. این سرور مسدود نیست. کاربر به سرور واسط می‌گوید که اطلاعات فلان سایت را برای من بفرست. از آن‌جا که «کشور ب» دلیلی برای مسدود کردن آن سرور ندارد، اطلاعات را می‌گیرد و با بسته‌بندی و مهر و امضای خودش، به داخل منتقل می‌کند.احتمالا منظور از فیلترشکن ملی، دسترسی‌های خاصی بر اساس شغل، سازمان، سن، و غیره در لایه‌ی فیلترینگ ایران باشد، که به برخی از کاربران اجازه‌ی دسترسی به بعضی از سایت‌ها را بدهد. برای مثال یک خبرگزاری در داخل ایران، می‌تواند با استفاده از VPNی که با مجوز‌های خاصی در اختیار وی قرار گرفته، به بعضی خبرگزاری‌های خارجی مسدود شده دسترسی پیدا کند.سرورپروکسی چطور کار می‌کندفضای مجازی چیست؟در مهندسی کامپیوتر تعریفی از ترکیبِ «فضای مجازی» وجود ندارد. معادل آن در انگلیسی احتمالا به «Social Media» (رسانه‌ی اجتماعی) نزدیک باشد. به نظر می‌رسد که از این ترکیب، برای توصیف «داده‌ها و اطلاعات منتشر شده بر بستر شبکه» استفاده می‌شود. و به همین دلیل افرادی که دغدغه‌ی فرهنگی دارند، بیشتر از این ترکیب آن استفاده می‌کنند.قاعدتا نمی‌شود خشک و تر را باهم سوزاند. اینترنت فقط چندرسانه‌ای (صوت و متن و تصویر) نیست. اینترنت فقط فضای مجازی نیست. و اینترنت فقط اینستاگرام نیست.سرورهای ارائه‌دهنده‌ی خدمات ابری، زیرساخت تجهیزات الترونیکی، به روزرسانی نرم‌افزار‌ها و به‌روز‌رسانی‌های امنیتی، سایت‌های دانشگاه‌ها، فروم‌های بین‌المللی، سایت‌های تشکیلات و سازمان‌های جهانی، و میلیارد‌ها ترابایت داده‌ی دیگر در اینترنت وجود دارد که زندگی اقشار مختلف مردم را درگیر می‌کند.فرق اینترنت و فضای مجازیاینترنت ماهواره‌ای چیست؟ چنین چیزی امکان‌پذیر است؟اینترنت ماهواره‌ای پدیده‌ی جدیدی نیست. سال‌هاست که اینترنت به صورت ماهواره‌ای ارائه می‌شود. اما چون گران بود و البته سرعت پایینی هم داشت، خیلی مورد استقبال قرار نگرفت. امروزه شرکت‌های مختلفی با قراردادن هزاران ماهواره‌ی مجهز به تجهیزات «مسیریابی اینترنت» در جو زمین، در حال فراهم کردن امکانی هستند، که کاربران به جای استفاده از بستر کابل‌هایی از جنس مس و فیبر نوری، از طریق امواج رادیویی با مسیریاب‌های داخل ماهواره‌ها ارتباط برقرار کنند. این ماهواره‌ها در نهایت ترافیک را به سمت سرور‌های روی زمین هدایت خواهند کرد. در نتیجه می‌توان به واسطه‌ی بستری که ماهواره‌ها فراهم کرده‌اند، به سرور‌های کشورهای مختلف متصل شد.اینترنت ماهواره‌ای چطور کار می‌کند؟فیلترکردن اینترنت ماهواره‌ای امکان‌پذیر است؟از پارازیت و اختلال‌های رادیویی بگذریم، از آن‌جا که کشور‌ها معمولا نمی‌خواهند میانه‌شان بهم بخورد، و همچنین نگه‌داری از چنین سرویسی واقعا ارزان نیست، شرکت‌های ارائه دهنده‌ی خدمت اینترنت ماهواره‌ای را مجاب می‌کنند تا از قوانین کشور‌ها پیروی کنند. در نتیجه باید تا حدودی باهم راه بیایند.موتور جستجوی ملی / دیتاسنتر‌های ایرانی / پیام‌رسان‌های داخلی / ... چیزهای بدی هستند؟ابزار ذاتا بد یا خوب نیستند. طریقه‌ی استفاده از ابزار و دیدگاه تعیین می‌کند چیزی «بد» است یا «خوب».محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیThu, 29 Jul 2021 15:15:01 +0430https://virgool.ir/@tayyebi/ایران-فردا-lqxiuv88kl3gشروع کرد به پرسیدن از من راجع به ایران. شاید سوال‌هایش برایتان جذاب باشد. او می‌پرسید که امکانات آب رسانی در ایران چگونه است؟ خدمات دولت الکترونیک به کجا رسیده و چقدر کارهای مردم در ادارات به صورت فیزیکی انجام می‌شود؟ برای پرداخت مالیات به بانک مراجعه می‌کنند یا خیر؟ سیستم حمل و نقل چگونه است؟ / گفتم «بابا این‌ها در ایران عادی است». گفت «در روسیه هم عادی‌است». آنجا بود که فهمیدم یک هیچ بزرگ مردان کوچک سرزمین من جلوترند چون رقیب، راست ما را دروغ می‌پندارد!مطالعه‌ی کتاب قلعه‌ی مالویل به زبان فارسی در جوار رود ولگا!این روزها دوستانم مهاجرت می‌کنند، عزیزانم دلتنگ جگرگوشه‌هایشان و رقبایم در آشوب جبران جای خالی مغزهای متفکرشان. آواهایی که به گوشم می‌رسد دیگر «چرایی سفر» نیست؛ «چگونگی سفر» است. عده‌ای در این بین دارند از آب گل آلود ماهی می‌گیرند و ارث و میراث خانوادگی را به نفع عمه‌ی خبیث داستان بالا می‌کشند. عده‌ای دندان تیز می‌کنند به ضعیف شدن این کندو، عده‌ای نمک بر زخمشان پاشیده می‌شود و عده‌ای دیگر انگار خونشان با یک تسویه حساب قدیمی تصفیه می‌شود.سفری به کشت همسایهدر سفری که به عنوان کارشناس ایران در تاتارستان داشتم، مانند هر مسافر دیگری پیش از هرچیز ابتدا خیابان های پت و پهن، ناودان‌های عریض و طویل، و هوای خنک و مطبوع برایم جذابیت داشت. برای شروع بد نبود. این را به «همه‌چیز» تعمیم دادم. حتی اخلاق کپک زده‌ی پلیس فرودگاه کازان و یا مهارت نمیچه ناقص هتل‌داری که نمی‌دانم چطور حوالی بیست طبقه هتل مجلل را جمع و جور می‌کرد، همه از نظرم «پرفکت» بود.روس‌ها خلاف آب و هوایشان آدم‌های مهربانی هستند. میزبان هایی محترم اند. رسمی و خشک رفتار می‌کنند. البته اگر چرخ و فلک سواری مدیران بلند پایه‌ی یک ارگان دولتی را به عنوان رفتاری سرد در مقایسه با تماشای فوتبال توسط رئیس جمهور کرواسی در نظر بگیریم. سخنرانی هایشان روی سکو کوتاه، تئاتری و پر از امید است و مملو از «شما خوبید» های مختلف. سر میز اما، پدر در می‌آورند با «منم منم» ها. برای چرت و پرتی ترین محصولات و رویه‌هایی که تولید کرده‌اند، از برنامه ریزی صبحانه و ناهار و شام تا نرم‌افزار اعتبار سنجی فلان بخش، کلی صغری و کبری می‌چینند و مراسم رونمایی می‌گیرند و قمپز در می‌کنند.سخنرانی مختصر، مفید و آکروباتیک(!) مدیران بلند پایه‌ی نظام آموزشی روسیهما که با سیستم بچرخ تا بچرخیم رفته بودیم و اصولاً تهاجمی بسته بودیم که از حرف‌هایشان یک چیز بدرد بخور دربیاوریم. اما اقرار می‌کنم که توانشان در تکرار کردن بدیهیات و تکرار و تکرار و تکرار مکررات کم‌نظیر است. خسته‌کننده است حتی برای منی که به بار کردن تکه‌های فلسفی علاقه دارم. به طوری که همتایان هندی و چینی ما به زور خود را بیدار نگه می‌داشتند اما ما هرچه می‌توانستیم از حرکاتشان نوت برداری کردیم تا گزارشی با تکمیل ترین جزئیات ارائه کنیم. اینطور بگویم که در گزارشی که دادیم از شیوه‌ی غذا خوردن روس‌ها هم گفته بودیم و البته آداب سفره که مختصر و مفید است اما رعایت می‌شود. حتی از برنامه‌ی روزانه دو ساعت دوندگی آن‌ها هم گفتیم و آن را از دلایلی دانستیم که روس‌ها ماراتون‌های جذاب تری برگزار می‌کنند.چرت زدن مخاطبین هندی و چینیالبته سبک زندگیشان باگ هم دارد. می‌شود کاری کرد که حتی یک روز کامل را شُلکس کنند و آقا ولادیمیر را نیز دایورت بفرمایند. چیزی که آن‌ها را مقید به اصول کرده است، نه روحیه‌ی جهادی است و نه عشق. نه آدم فضایی‌اند و نه نبوغ خاصی به صورت مادرزاد دارند. راز پایبندی آن‌ها به «مستند سازی» و «برنامه‌ی روزانه» در جهت «چشم‌انداز»هایشان را نه در توهمات دست نیافتنی خودمان که در تربیت آن‌ها از کودکی می‌بینم. مدارسشان پدر مادر های دلسوز سختگیر زیادی دارد. با دانش‌آموزان هم‌تراز خودشان رفتار و احترام می‌کنند. رسمی تنبیه می‌کنند و با لبخند‌هایی متر شده و اتوکشیده تشویق می‌کنند. اصولا هر کسی جای خودش است. زیردست از رئیس حساب می‌برد و رئیس به فکر سوغاتی کارمندانش هم هست!آموزش تجهیزات مخابراتی، یو‌پی‌اس و دیتاسنتر برای رده‌ی سنیورالبته بعضی از جوان‌ها را گویا هنوز درک نکرده‌اند. منظورم همان پدر سوخته‌هایی است که ساعت سه نصفه شب اسکیت بورد سواری و دودینگ سیگار دارند (در ضمن چند دقیقه بعد از آنکه با کت و شلوار مشکی روی صندلی رنگ شده‌ی سفید نشستی خبرت می‌کنند). از شبگردی های رومانتیک بلاد روس بگویم. آدم کیف می‌کند وقتی می‌بیند مردم شب را در آرامش می‌گذرانند و تو هم بهانه‌ای برای آرام گرفتن داری. نور پردازی کنار رودخانه بی نظیر است. سنگ فرش های کف خیابان و ساختمان کلیسا و انواع اقسام فروشگاه‌ها با تم‌های مختلف و اصالت کلاسیکی که دارند چشم نوازند. دختر و پسر ها قدم می‌زنند و موسیقی خیابانی گوش می‌کنند و گاهی می‌رقصند. به وضوح حس می‌کنی که مردم زنده‌اند. خلاصه شب‌هایش رنگ استرس فردا را ندارد. استرس منظورم اضطراب نیست؛ شاید منظورم فشار کار باشد. البته اگر با آن رژیم ورزشی و غذایی پر از اکسیژن و فیبر، فشاری را احساس کنند. https://www.aparat.com/video/video/embed/videohash/6To9z/vt/frame از این مردمان چشمان من کامل ندید و دست‌های من کامل ننوشت.علم، عمل، ثروتروس‌ها خوب می‌شنوند، روس‌ها با دقت مطالعه می‌کنند و روس‌ها با حوصله آموزش می‌دهند. روس‌ها «آموزش می‌بینند» که هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد. می‌دانی؟ معلم‌های ما خسته‌اند. جمله‌ی «بروید خانه خودتان صد مثال حل کنید و بیاورید» برایمان معمولی و گاها معقول است. می‌پرسید چه ربطی دارد؟ معلم دارد مرحله‌ی تثبیت درس، فهم شما و چیدن میوه‌ی شیرین نهال فسقلی دانش را به بعد موکول می‌کند!!! این شاید ساده باشد اما نشان از گم شدن هدفی مهم را می‌دهد و ترسی ندارم از اینکه بگویم آن هدف مفقود، علت وجود کل تشکیلات آموزش است.کلاس طراحی گرافیک و تکنو رده‌ی جونیورآن‌ها ترس اضافی به مردم یاد نمی‌دهند. در بازدیدی که از مدرسه‌ی مریلند در امارات داشتیم، از آموزش دروس دینی از معاون مدرسه سوال کردم. جوابش خیلی سر راست بود.ما انواع پیروان دینی را در مدرسه‌مان داریم. مدرسه ما بین‌المللی است. ما به آنها نمی‌گوییم که خدا هست و فلان است و فلان. ما به آن‌ها فیزیک و شیمی درس می‌دهیم و بعد می‌گوییم اگر خدا نبود هیچ کدام از این‌ها هم نبود.بگذارید رقابت آغاز شود!!!خوب. یک رقیب لازم داریم تا خودمان را پیدا کنیم. این همه روضه خواندم که اولین رقیب را روسیه بگیریم.روس‌ها بلوف زیاد می‌زنند. تبلیغ چیزهایی که ندارند را می‌کنند و بسیار تبلیغ آینده‌ی روشنی را می‌کنند که هنوز نیامده. روس‌ها خطرناکند. یکی از اخلاق های رذل آن‌ها دودره کردن و دور زدن هر کس خارج از فدراسیون روسیه است. اگر روس هستید، خوبید، نیستید باید برای روس فایده داشته باشید. و عمرا این را نخواهید فهمید تا روزی که خنجر را تا دسته به فقراتتان فرو کنند. روس‌ها استاد فیلم بازی کردن‌اند. مثل نقل و نبات دروغ می‌گویند و البته در اعتراف کشی ید طولایی دارند.مثال بزنم. در یک مراسم شام، یکی از مدیران که با من گرم گرفته بود و البته باعث و بانی یک تفاهم همکاری با گروهم نیز شد، شروع کرد به پرسیدن از من راجع به ایران. شاید سوال‌هایش برایتان جذاب باشد. او می‌پرسید که امکانات آب رسانی در ایران چگونه است؟ خدمات دولت الکترونیک به کجا رسیده و چقدر کارهای مردم در ادارات به صورت فیزیکی انجام می‌شود؟ برای پرداخت مالیات به بانک مراجعه می‌کنند یا خیر؟ سیستم حمل و نقل چگونه است؟ / سپس از خودم پرسید. وقتی که گفتم من «همزمان با دانشگاه، کار هم می‌کنم و تیم دارم» شروع کرد به تعریف و تمجید و هندوانه زیر بغل دادن که استادانه اما بی‌فایده بود. گفتم «بابا این‌ها در ایران عادی است». به شوخی و حالت تمسخر (نه به این وضوح) گفت «در روسیه هم عادی‌است». آنجا بود که فهمیدم یک هیچ بزرگ مردان کوچک سرزمین من جلوترند چون رقیب، راست ما را دروغ می‌پندارد!اوضاع ما در رقابت چگونه است؟از دوازده سیزده سالگی رقابت کرده‌ام. از اشل های کوچک و چشم و هم چشمی تا رقابت‌های کشوری و جهانی. بازندگانی را دیده‌ام که در کمال ناباوری برنده و برندگان قاطع و مغروری را دیده‌ام که شکست خورده‌اند. خیلی شکست خورده‌ام و بعضی اوقات پیروز شده‌ام.البته اوضاع ایران ما «برای رقابت» خوب است. اما کار ما سخت تر از آنهاست. زیر ساخت های آنها «حاصل‌خیز» تر است از ما. ما به هیچ وجه عقب نیستیم. ما متفاوتیم. نه اینکه هوش آسمانی داشته باشیم، نژاد برتر باشیم یا ... . ما فقط متفاوتیم. ما حتی وقتی چیزی را کپی می‌کنیم به سبک خودمان انجامش می‌دهیم. ما به سبک خودمان فکر می‌کنیم. ما خیلی چیزها داریم که رقبا ندارند و البته به آن‌ها به «چشم خریدار» نپرداخته‌ایم و رقبا خیلی خیلی چیز‌ها دارند که ما نداریم. ما ایرانی هستیم. ما باید خیلی خیلی خیلی کار کنیم. خیلی زیاد. خیلی بیشتر از خاله بازی هایمان باید به فکر امروز و فردا باشیم.برافراشته شدن پرچم کشورمان در افتتاحیه‌ی مسابقات WorldSkills 2017 در کنار دیگر کشورها توسط نخبه‌ی لرستانی، محمد حسینی رادبگذراید همینجا بگویم. میدانید چرا از رقابت‌های ماراتونی مخصوصا تک نفره خسته‌ام؟ به همه توصیه می‌کنم. خودم هم خودم را محک می‌زنم اما نه مثل قبل. دلیل واضح است. وقتی زیرساخت نباشد، تو نمایش دهنده‌ی یک «استعداد» هستی؛ نه یک زیست بوم. تو یک مُهره بی حامی در زمین سیاه و سفید طرف مقابلی. تو یک اسکناسی که بی پشتوانه چاپ شده‌ای.وقتی زیرساخت نباشد، تو نمایش دهنده‌ی یک «استعداد» هستی؛ نه یک زیست بوم. تو یک مُهره بی حامی در زمین سیاه و سفید طرف مقابلی. تو یک اسکناسی که بی پشتوانه چاپ شده‌ای.این یعنی هم رقابت و هم زیر ساخت در کنار هم. نه اینکه به کل منکر یکی شویم. در هر دو باید برای پیروزی تلاش کرد.رقابت به سبک منتصویر برگزیده‌ی انتخاباتی از من در حال دور اندیشیمن؟ هویت «من» چیست؟ «من» اعمال من است!برنامه‌هایم را می‌نویسم. نیرو‌هایی را انتخاب می‌کنم که اخلاق بشناسند و در آزمون‌های زندگی سربلند بیرون آمده باشند. معمولا این افراد در یادگیری مقاومت نمی‌کنند و در زمان مناسب معلم‌های فوق‌العاده‌ای می‌شوند. مثل همکلاسی دانشگاهم. دوستان به شوخی به او می‌گویند که تو را دولت بزرگ کرده نه پدرت. از بس که توی خوابگاه‌های شبانه روزی بوده از دوران مدرسه تا دانشگاه. بله. در مناطق محروم نقل و نبات پخش نمی‌کنند. یا آن یکی آشنا. به دلار در می‌آورد و به ریال خرج می‌کند. برای یک دانشجو یک نبوغ به حساب می‌آید. دل و جرات عجیبی دارد. یا پدرم. هرگز موافق کار‌های من نبود و از دست من خیلی حرص می‌خورد. جو اینکه باید شکست بخوریم تا یاد بگیریم و این حرف‌ها. اما پدرم معتقد است باید حساب شده قدم برداشت. قربان مادرم بروم که دائم گوش‌زد می‌کند که اول سلامتی بعد کار. و اعتقاد عجیبی به قدم قدم کار کردن و لذت بردن از کار دارد. با همین روش مرا گول می‌زد و به کلاس زبان می‌برد (همیشه از کلاس زبان می‌ترسیدم. شش ساله بودم و کلاس مختلط. از دختر‌های کلاس متنفر بودم چون هم بزرگتر از من بودند و هم باهوش تر. مسخره‌ام می‌کردند. چند بار یک دوره کلاس زبان را مردود می‌شدم. مادرم می‌گفت مهم نیست اگر یاد نگیری. فقط برو و در کلاس بنشین. هزینه‌ی کلاس زبان زیاد بود. مادرم یک پرستار و پدرم کارمند است. سخت بود).من برای آینده رقابت می‌کنم و مشتاق پیروزی در زمان حال هستم. من از قبل از هر کاری باید بدانم به کجا می‌روم. خیلی مقدمه چینی می‌کنم. ممکن است گاهی مقدمه چینی‌ها برایم خود تبدیل به یک هدف شوند. اصولا زیر ساختی کار می‌کنم. شاید به همین دلیل برنامه‌نویسی بک‌اند بیشتر به حال و هوایم می‌آید. خدا نکند شب امتحان ریاضی باشد. کنار آمدن با این حس بسیار دشوار است. آخر وقتی که نمی‌دانم یک فرمول چگونه بدست آمده، چرا باید آن‌را استفاده کنم؟ به همین دلیل خیلی استرس امتحان ندارم. از قبل می‌دانم چند می‌شوم. اما چیز دیگری را هم یاد گرفته‌ام و اخیرا به کار می‌گیرم. هر چه تا روز اول مسابقه کردی یک طرف، بعد از سوت شروع می‌توان معجزه‌ها کرد. با تفکر باختن به میدان نمی‌روم. سعی می‌کنم بهترینم را به نمایش بگذارم و لذت بردن از مسابقه بخش قابل توجهی از روش رقابتم شده.سختی‌های راههرگز به چشم راه حل به سختی‌ها نگاه نکردیم. بعضی‌هاهم واقعا اشک آدم را درمی‌آورند و لگد می‌زنند زیر هر چی حس وطن و وطن پرستی است. بیخود نیست که فارسی در تعداد کلمات غمگین «هل من مبارز» می‌طلبد. خوشمان بیاید یا نه یکی از مشکلاتمان این است که بیخودی غمگینیم. دنبال «دلیلی بر نشدن» می‌گردیم. حتی قبل از شروع یک کار! در خونمان است. باید از قوم‌های همیشه شاد هموطن کمک بگیریم. از اشعار کوردی در دکور شرکت استفاده کنیم، مثل شمالی ها غذا بخوریم، مثل ترک‌ها لباس بپوشیم، مثل تهرانی‌ها پا به سفر باشیم، مثل خوزستانی‌ها خونگرم باشیم و خلاصه همه جای ایران سرایمان باشد. قرار نیست درکشان کنیم، فقط سعی کنیم مثل آن‌ها باشیم.فردا روزی شاید کم بیاورم. دور از انتظار نیست اما نقل به مضمون از یک مدیر جوان ایرانی:مهم نیست سرنوشت ما چیست. ممکن است فراموش شویم یا نشویم. مهم این است که قبل و بعد از ما تفاوت داشته باشد.- پویا پیرحسینلو، هم‌بنیان‌گذار و اسپهبد اجرایی ابرآرواندر پناه خدا باشید.محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیThu, 25 Oct 2018 14:16:58 +0330https://virgool.ir/@tayyebi/قهرمان-جهان-vyjjjxjdfbptبه نام خداویرگول سلام!تاریخ رساله را بزنید فردای سیزده به در. گرچه خیلی تعطیلی نداشتیم اما بزنید اولین روز کاری سال ۹۷.گاهی فکر می‌کنم چقدر این بی‌تجربگی امروزم را دوست دارم. اینکه یک مسابقه تمام دنیایم و تمام آرزوهایم و احتمالا ره توشه‌ی آخرتم بود؛ گرچه به سادگی و در یک کلام «از دستش دادم».خواستم مثل خیلی از داستان‌هایی که کسی از من نشنیده، این را هم برای کسی بازگو نکنم. اما دیدم که اگر الگوی مناسبی نبودم، لااقل درس عبرتی باشم برای کسانی که دغدغه‌های مشترک دارند.چهل و چهارمین دوره‌ی مسابقات جهانی مهارت | WorldSkills 2017 Abu-Dhabi من محمدرضا هستم. با آرزوی داشتن افتخار اولین مدال طلای جهانی برای ایرانم و زیر‌و‌رو کردن زندگی شخصی‌ام پا به دوره‌ی حذفی مسابقات گذاشتم. دوست داشتم که از وضعیت فشارهای روحی که بر دوشم بود سبک‌تر کنم. تنها انگیزه‌ی من این بود که زمانی که برگشتم آدمی باشم با تمام آن پارامترهایی که در ایده‌آل‌هایم بود. همه چیزم را به پای این مسابقات ریخته بودم. در دوره‌ای که تنها دغدغه‌ی هم‌سن و سال‌هایم درس و کنکور و پیدا کردن جمله‌ی عاشقانه‌ی بعدی برای دختر همسایه بود، من با صدای کیبرد و ضربات متعدد وارده بر کلید اینتر، روی مخ معلم‌های مدرسه، خانواده و دختر همسایه بودم... از روزی که برگزیده‌ی اولین دوره‌ی حذفی مسابقات بعد از دوره‌ی قهرمانی شدم و در لیست چهار کاندید رقابت کننده‌ی جهانی قرار گرفتم، سر رسیدی برداشتم و تا یک هفته قبل از مسابقات را نشانه گرفتم. با این که بعد از به ارمغان آمدن مدال طلا، این را برای الگو گرفتن دیگر نوجوانان چاپ کنم. عنوانش را نوشتم: «چگونه قهرمان جهان شدم». صفحه‌ی صفرم را به برنامه‌ی قالب و بایدها و نبایدها از فیلم و سریال و خویشتن داری در مواجهه با فست فود و غیره و ذلک نوشتم و بقیه‌ی صفحه‌ها را پیش پیش پر کردم: تمرین، تمرین، تمرین، تمرین...اصلا چرا درد دل می‌کنم؟ مگر قول نداده بودم حرفی نزنم؟ چرا. شاید نوشتن این حرف‌ها اولین قدم من برای شکستن سدّ سکوت باشد. درست است. تا وقتی که فکر کنم با فال حافظ و حرف من و شما چیزی عوض می‌شود، نه. شاید بعده‌ها، رو در بایستی حرفی که زدم بمانم. پس امیدوارم زین پس در ویرگول چیزهایی بنویسم که بهترین قربه الی الله من باشد؛ و شما مخاطبی که بر متن من منت مطالعه می‌گذارید. این دقیقا چیزی بود که در جریان شکست‌هایم فهمیدم. درک عمیق و بسط داده شده‌ای از «به عمل کار برآید».پیراهن تیم ملی جمهوری اسلامی ایران در چهل و چهارمین دوره‌ی مسابقات جهانی مهارت به میزبانی امارات متحده‌ی عربی در ابوظبیمی‌دانید؟ اصلا این مسابقه بهانه است. در تمام شکست‌هایم رد پای یکسری چیزها بوده و هست. #من‌‌_ایرانم. می‌دانی منظورم چیست؟ برای من همین که پیراهن تیم ملی مملکتم را قاب کرده‌آم و روی دیوار زده‌ام کافیست. اما برای ایران؟من ایرانم. در این مدت که دنبال پیدا کردن راه‌های اوج گرفتنم در مملکتم بودم، همیشه رویدادهایی را می‌دیدم که به نظرم خیلی آشنا می‌آمد. کندی سیستم اداری را که می‌دیدم، یاد تنبلی کردن‌های خودم می‌افتادم. وقتی که عدم عزت نفس را در تصمیم‌گیری بعضی مدیران می‌دیدم، ضعف اعتماد به نفس خودم را می‌دیدم. وقتی که تاثیر حرف‌هایم را بر برخی مسولین و اثر مستقیم آن‌ها را در برگزار کردن بهتر یک مراسم می‌دیدم، بیشتر می‌ترسیدم از پیشنهادهایی که شنیدم و اثر ندادم. با یکی دو تا از هم‌تیمی‌های بداخلاقم - که حوصله‌ی میزان کردن جمله‌بندی هایشان برای تذکر به کسی را نداشتند - درد دل می‌گفتم و می‌شنیدم، تازه دوزاری من می‌افتاد که بابا اصلا داستان چیز دیگریست؛ این‌ها صرفا به خاطر عدم انتقال درست مفاهیم آدم بده‌ی داستان بودند. و بیشتر می‌ترسیدم که خیلی‌ها با زبانی که من دوست نداشتم، اشتباهات من را گوشزد می‌کردند. دلم آتش می‌گرفت از اعتراض هایی که نکردم. و خیلی خیلی چیزهایی از این دست که بررسی فنی می‌طلبد. فهمیدم که به خاطر صریح نبودنم در حرف و عمل و خواست دل، همه چیزم را از دست دادم. اتفاقات خوبی را از دست دادم که می‌توانست تمام دنیایم، آرزوهایم و شاید ره‌توشه‌ی آخرتم باشد.تصمیم گرفتم صریح رفتار کنم. رو بازی کنم. به ترس‌هایم اعتماد کنم، و با توجه به آن‌ها عمل کنم. مثبت باشم. امیدوار باشم و بدانم هر وضعیتی موقتی است. برای من تنها یکبار اتفاق می‌افتد که نوزده ساله باشم و نماینده‌ی کشورم. ساده نگیرم، سخت نگیرم.برای من تنها یک‌بار اتفاق می‌افتد که بیست ساله باشم و ...؟ و چه؟ دقیقا. این «چه» جوابی به خیلی از سوال‌هاست. تصمیم گرفتم وضعیت حال را بهتر بشناسم. ثانیه‌هایش را نفس بکشم. تمام آن‌چه که می‌توانم را جمع کنم برای هدفی که «دلم می‌گوید». دل ما یک هش (Hash) تکرار نشدنی است. مثل اثر انگشت. پس اگر درست و «در راه خدا» اجرایش کنم، نتیجه می‌گیرم.این «راه خدا» چیست؟ یعنی اینقدر دمم گرم شده که می‌دانم «خواست خدا» چیست؟ یک سوال. فقط اشتباه نشود. بر امور الهی حرفی ندارم. ما خیلی از شکست‌هایمان را به پای «خواست خدا» می‌نویسیم. در اینکه خدا بر تمام محور t ما آگاه است، شکی نیست. اما شکست من خواست خدا بود؟ ضعفم چه؟ اضطرابی که از کودکی همراهم بود و می‌توانست درمان شود چه؟ مثل خیلی از اشتباهاتم که اصلاح شد. مثل آدمی که نبودم و شدم. خواست خدا کجا بر شکست ماست؟ باور دارم خدا ما را به این جهان وابسته به t نفرستاده که خودش همه کاره باشد و ما عروسک‌های خیمه شب بازی. پس یادگرفتم تمام تلاشم را تا ثانیه‌ی آخر انجام دهم، تصمیماتم را با قاعده‌ و اصول بگیرم، ایده‌آل هایم را محکم کنم، به صدای واکنش اطرافم گوش کنم و تمام تلاشم را برای مواظبت از خودم و کاری که می‌کنم داشته باشم که از چهارچوب‌هایم خارج نشوم؛ نتیجه را به خدا واگذار کنم. آن‌وقت طعم شکست هیچ فرقی با طعم پیروزی ندارد. اصلا شکست و پیروزی یک مقدار بولین (صفر و یک) نیست. در هر کدام از وجه هایش سیگمویدی (Sigmoid Function) رفتار میکند، یعنی همین که «در ناامیدی بسی امید است» یا مثلا ☯ یا ...من ایرانم. موقعیتی که امروز دارم تکرار نشدنیست. من همین‌که برای یک نفر شغل ایجاد کنم، من همین‌که#فقط_یک_نفر_دیگر را در کنار خودم بپذیرمو در حد وسع او را بالا بکشم،حس مالکیت را از من، شرکت من، شهر من، استان من، ایران من تا خدای من،بالا بکشمو حد وسعم را تا حد تلاش من بالا بکشم،خدا می‌داند با از دست دادن این مدال خوشرنگ، جبران دوباره‌اش چقدر سخت‌تر است.برنامه‌ی امسال برای تحقق اهداف تیم؟ دیدن اینکه خیلی چیزها به آموزش بستگی دارد باعث شده که کمی از دوز شخصیت قاضی کم کنم و معلم بودنم را دوست داشته باشم. امسال تیم من همچنان با آن محمدرضای معلم برخورد خواهد کرد. با این تفاوت که خدا بخواهد کمی مکانیزه‌تر آموزش داشته باشیم و افرادی که در سال گذشته آموزش دیده‌اند هم آن‌هایی که دستشان کندتر بود را راه بیاندازند و هم توسعه‌ی فردی که برای همه‌ی ما خط قرمز است.امیدوارم که یک استاد چیره دست پیدا کنم برای اینکه همراه تیم باشد و پدری کند برای تیم. اشتباهاتی که نباید مرتکب شد را آن استاد گوشزد کند، مثل استفاده از تکنیک‌های مدیریت منابع انسانی به جای توی سر خودمان و دیگران زدن، مثل مطالعات حقوقی قبل از قراردادها و ثبت شرکت و داستان های مالکیت معنوی که برای اعضا باید داشته باشیم. پس برنامه‌ی ما به زبان ساده این است که تا پیدا کردن یک استاد چیره دست، برنامه‌های پارسال را ببندیم که نیمه کاره مانده و به لطف اعضای بی‌نظیر تیم که حسابی پارسال سختی کشیدند، امسال دستمان برای فکر کردن به جشنواره‌های جهانی، ادامه‌ی تحصیل و بازار باز تر است.من ایرانم. امیدوارم کشوری داشته باشم، چنان جامعه‌ی با ثبات، آینده‌نگر و اعتمادگر، که دیگری در هر رشته‌ای در هر کاری، در کتابی که با عنوان «چگونه من هم یک قهرمان جهان شدم» چاپ می‌کنند بی هیچ دغدغه و ضعف، فقط بنویسند: تمرین، تمرین، تمرین...محمدرضا طیبیمحمدرضا طیبیTue, 03 Apr 2018 15:18:40 +0430