<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های علی طیبی</title><link>https://virgool.ir/feed/@tayebi</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 22:25:16</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/68218/avatar/gdTDEt.png</url><title>علی طیبی</title><link>https://virgool.ir/@tayebi</link></image><item><title>هشتگ سروش صحت</title><link>https://virgool.ir/@tayebi/هشتگ-سروش-صحت-pxqhh30pzqvc</link><description>امروز ویدئویی دیدم از همخوانی گروهی از طالبان با ترانه‌های قدیمی ایرانی. با خودم فکر کردم احتمالاً وجه بیرونی فیلم و سریال‌های ایرانی، که پر شده از نمایش رقص یه عده سیبیل، هم باید همچنین چیزی باشه.</description><category>علی طیبی</category><author>علی طیبی</author><pubDate>Mon, 05 Aug 2024 09:34:47 +0330</pubDate></item><item><title>هم‌«سایه» بودیم</title><link>https://virgool.ir/@tayebi/انگار-هم-سایه-بودیم-g1tjcwl8m6lq</link><description>هوشنگ ابتهاج شاید از آخرین تارهایی بود که پودهایِ سردرگم جامعه امروز ما را به هم پیوند می‌زد، و بر شکاف‌های عمیق موجود در این جمعیت هفتاد و دو ملت پل می‌زد. اگر واکنش به مرگ پاشایی از یک سو و شجریان از سوی دیگر فرصتی برای صف‌کشی بین نسلی و قشری‌ را فراهم کرد، واکنش‌ها به مرگِ سایه یادآور اشتراکی بود که از وجود آن شوکه و حتی شرمسار شدیم. شاید عجیب هم نیست. در جامعۀ به شدت قطبی‌ شده و سرشار از ظلم، بی‌عدالتی، و سرکوب، اشتراک به هم‌دستی تعبیر می‌شود و هویت از خط‌کشی نشأت می‌گیرد. این‌جا است که انگار برای حفظ هویت و پرهیز از هم‌دستی، باید هم‌«سایه‌» بودن را انکار کرد. </description><category>علی طیبی</category><author>علی طیبی</author><pubDate>Thu, 11 Aug 2022 19:27:28 +0430</pubDate></item></channel></rss>