https://virgool.ir/feed/@tavazoni.fفاطمه توازنی‌زاده. نویسنده‌مدرس. مربی یوگا و مدیتیشن. عضو هیئت تحریریه مجله دانش یوگاfa2026-11-11 19:23:46https://files.virgool.ir/upload/users/1699403/avatar/H7R1ow.jpeghttps://virgool.ir/@tavazoni.fhttps://virgool.ir/@tavazoni.f/صداقت-همانند-صبح-است-آمیخته-به-تازگی-ست-gq4kqwjvxezrصبح و صداقتاگر كاغذها اراده داشتند، سفيد می‌ماندند. اگر می‌توانستند راستی را وصف كنند، سكوت می‌كردند.چندی پيش تصميم گرفته بودم درباره‌ی صداقت بنويسم. از يوگا آموخته‌ام كه لازمه‌ی گذر از مرحله‌ی «ياما» (اولين مرحله از مراحل هشتگانه‌ی آشتانگا يوگا)  رعايت و تسلط بر اصول پنج گانه‌ی آن است. گام نخست: «آهيمسا» يا «كنترل خشم» و گام دوم «ساتيا» به معنی صداقت.نمی‌خواستم به اندرزهای كليشه‌ای اكتفا كنم و از تعاريف معمول درباره‌ی راستگويی در پندار و گفتار و رفتار انشا بنويسم. در گوشه‌ای از ذهن‌ام در فضايی آزاد و رها واژه‌ی «صداقت» نهاده شده بود كه پيوسته به آن می‌انديشيدم. در هر مكانی كه بودم، می‌كوشيدم تا بتوانم در هر چيز و هر كسی، به شيوه‌ای نو صداقت را بيابم. باری زندگی‌ام دگرگون شد و صداقت را صداقت‌وار آموختم.آن‌هنگام كه نقاب‌ها از ميان آدم‌ها كنار بروند، لب‌ها به راستی گشاده خواهند شد. راست می‌گويند كه طعم حقيقت تلخ است. حقيقت درون‌مايه‌ی صداقت است و سخن آدم صادق گاهی به تلخی می‌گرايد.    در گذران آن روزهای تلخ که زندگی‌ام را دگرگون ساخت، دوستان و نزديكان‌ام و همه‌ی آنهايی كه به صداقت در گفتار و رفتارشان اطمينان خاطر داشتم، همگی دروغ‌گو به نظر می‌آمدند. بدون شک اين چيزی بود كه من به اشتباه می‌پنداشتم. اما احساسی ملالت‌بار در من حضور مداوم داشت و اين طور به نظر می‌رسيد كه آنچه در هرلحظه تنفس می‌كنم، «دروغ» است.به سوی جان‌پناه هميشگی خود در ميان كتاب‌ها روانه شدم. مطالعه كردم. درباره‌ی حقيقت و صداقت خواندم. با خود گفتم: «لابد كسی كه اينها را نوشته، يا زيادی خوش‌بين بوده و يا هيچ‌گاه تجربه‌ی ناخوشايند رويارويی با دنيای دروغين را نداشته.»باری من چگونه می‌توانستم در ستايش از صداقت بنويسم مادامی كه دروغ مانند سيم‌های خاردار، پيرامونم تابيده شده بود. ننوشتم.يك روز از سوی خانم سردبير، پيامی كه مشتمل بر جملاتی مهرآميز بود دريافت كردم. ايشان در پايان پيام خود اظهار كرده بودند كه مشتاقانه در انتظار دريافت مقاله‌ی مهرماه هستند. در پاسخ به پيام ايشان «دروغ» گفتم.عذرخواهی كردم و گفتم: «گرفتار بودم. نتوانستم بنويسم.»اگرچه آنچه گفته بودم دروغ نبود. دروغ دامن‌گيرم كرده بود؛ من به راستی دغدغه‌مند اين مساله بودم. حالا اما، خوشحال‌ام كه نوشتم. و صادقانه نوشتم.نگاره‌ام در اين راستا بايد به شيوه‌ای كه يوگا به من آموخته بود نمايان می‌شد. باری خود را خدمتگزار يوگا می‌دانم. و قلم‌ام به نوشتن از يوگا متمايل است.صداقت در يوگا با واژه‌ی سانسكريت «ساتيا» شناخته می‌شود. از همان لحظه‌ی نخست كه نام «ساتيا» را شنيدم، به اين واژه علاقه‌مند شدم. ساتيا؛ همانند كودک است. در همه حال نگاهی زلال دارد. مثل آدم بزرگ‌ها نيست كه گاهی چشم‌هايشان هم دروغ می‌گويند. صداقت نيازمند مراقبت است. مثل يک كودک. صداقت همانند صبح است كه آميخته به تازگی‌ست. و از ديدگاه من در هر چيز نو و تازه‌ای می‌توان صداقت را يافت. در صبح، در رايحه‌ی نان تازه در دقايق آغازين روز. و در هركجا كه دم، نو گردد.ساتيا می‌گويد: تعجبی ندارد كه من را درک نكنيد. همه چيز را متعادل نگه داريد. در اين صورت من ديده و شنيده خواهم شد. از آدم‌ها به اندازه‌ی راستی‌شان انتظار داشته باشيد. وقتی احساس كرديد حضور من كمرنگ شده، كافی‌ست كه مرا بخواهيد. خودتان خواستار من باشيد. و مالامال از ساتيا. مرا درجايی بيرون از خود جستجو نكنيد. نه در آدم‌ها و نه در وقايع و داستان‌ها. با اين‌همه می‌توان مرا در همه‌جا يافت. در هركجا كه شما حضور می‌یابيد. و لحظه‌هايتان را به بوی تازگی عطرآگين می‌كنيد.هنگامی كه فكر و ذهن مقيد به صداقت گرديد، آوای راستی به گوش خواهد رسيد. گفتار و رفتار آدم آميزه‌ای از راستی خواهد شد و هر نفس آدمی موجی از صداقت می‌شود كه در همه‌ی وجود جريان می‌يابد.هنگامی كه در درون خود با تمام قوا جويای صداقت باشيم، خواهيم ديد كه او حاضر است و حضور هميشگی صداقت نيازمند توجه و مراقبت است.  صداقت نيازمند سكوت است.پيش‌تر گفته بودم كه در هرمكان و هر زمان جويای صداقت بودم. اما كوشش من در اين راستا زمانی به ثمر نشست، كه گهواره‌ی آرامش از حركت ايستاد و من در بستر سكوت، سكون يافتم.Fateme TavazoniFateme TavazoniMon, 16 Jan 2023 11:37:09 +0330https://virgool.ir/@tavazoni.f/اگر-کلمه-ها-نبودند-jjir01syxrhjکلمه_ دارم به لحظاتی می‌اندیشم که سراسر صدا بودم، اما شنیده نمی‌شدم. هنگامی که رنجی فوق‌العاده با نیرویی عظیم روان‌ام را نشانه گرفته بود. هنگامی که گریز‌گاهی جز کلمات نیافتم._ من آدم‌هایی را می‌شناسم که برای گریز از زشتی‌ها و مشقت‌های زمانه‌ی خود، با خیال و اوهام و آرزوها سرگرم می‌شوند._ من اما جان‌پناهی دارم که نام‌اش《کلمه》است._ اگر كلمه‌ها نبودند، به كجا پناه می‌بردی؟_ احتمالن به یک زندگی وحشتناک محکوم می‌شدم. شاید از حقیقت دور نباشد که بگویم: راز نجات و رهایی‌‌ام در لحظاتی نهفته است كه با كلمات هم‌آغوش شدم و به جمله‌های ناب زاييده از آن‌ عشق ورزیدم، چنانکه آدمی به فرزندش عشق می‌ورزد. و این‌گونه است که هرروز فرزندان بی‌شماری در من متولد می‌شوند.و من به واسطه‌ی فرزندانم《بودن》را تجربه می‌کنم._ اگر كلمه‌ها نبودند،《بودن》در تو چگونه به معنا می‌رسيد؟_ این همان اندیشه‌ای‌ست که مرا می‌رنجاند.Fateme TavazoniFateme TavazoniTue, 20 Dec 2022 13:18:08 +0330https://virgool.ir/@tavazoni.f/روزی-که-فریاد-را-دیدم-bjywbhokvgnaروزی که فریاد را دیدمچرا خشمگين می‌شویم؟«هر كه تو را خشمگين كند، بر تو چيره می‌شود.» اليزابت كِنیاحساس خشم سبب می‌شود كه درک كنيم چه زمانی به حقوق‌مان تجاوز شده يا مورد بی‌احترامی قرار گرفته‌ايم. هنگام برافروختگی در حالی كه يک تجربه‌ی مهم انسانی را اذعان می‌داريم، پاره‌ی ديگری از وجود خود را نيز به دست نابودی می‌سپاريم؛ گاهی علی‌رغم اينكه خشمگين هستيم سكوت می‌كنيم و گاهی خشم را فرياد می‌كشيم. در هر دو حالت برآشفتگی را تجربه كرده و به احتمال زياد از دليل آن در درون خود آگاهيم. اما آيا می‌توان راه بهتری برای نماياندن خشم پيدا كرد؟روزی كه فرياد را ديدم؛گاه و بی‌گاه از پشت در بسته‌ی آپارتمان‌م صدای زن همسايه را می‌شنيدم كه زمزمه‌وار چيزهايی خطاب به من می‌گفت. گمان می‌كردم دليلش را می‌دانم؛ «حسادت.» رفتار او من را می‌آزرد و باعث عصبانيت‌م می‌شد، اما هيچ‌گاه واكنشی در برابرش نشان نمی‌دادم. او در وقاحت كلام و رفتار بی‌مثال بود. به همين خاطر هميشه صداها را نشنيده می‌گرفتم. تا آنجا که امکان داشت می‌کوشیدم تا با او رو به رو نشوم. گاهی هم كه اتفاق می‌افتاد، سرم را به نشانه‌ی سلام تكان می‌دادم، زیر‌لب سلام می‌گفتم و از او دور می‌شدم. به باور من هنگام بر زبان آوردن سلام، پرچم سفيد صلح برمی‌افشانيم. سلام يعنی از من به تو گزندی نيست. يک روز صدای زن از هميشه بلندتر شد. انگار تصميم گرفته بود وارد يک جنگ علنی شود. نمی‌خواستم در را باز كنم و با او وارد بحث و جدل شوم. سكوت كردم. بعد از چند لحظه خود را در حالی ديدم كه لرزه به اندامم افتاده است. نفس‌هايم نامنظم شده بود. خشم را ميان عضلات انقباض يافته‌ام حس می‌كردم. انگار خشم می‌كوشيد از تمام اعضا و جوارح‌م گذر كند تا راهی برای گريز يابد. سرانجام فرياد را ديدم كه به قطره‌های اشک مبدل شده است؛ با گريستن در سكوت كمی تسكين يافتم. التيامی ناپايدار؛آن روز زن همسايه وقتی فهمید که ناديده گرفته شده، از آنجا رفت. بعد از آن ديگر هيچ‌گاه صدای او را نشنيدم. گويی بخت با من ياری كرد. آن زن مدتی بعد از ساختمان محل زندگی‌ام اسباب‌كشی كرد و رفت. چند روز از آن ماجرا گذشت. هنوز خشمگين بودم. گاهی خود را به اين خاطر كه با او مقابله نكرده بودم، سرزنش می‌كردم. انباشتن فكر و ذهن‌م با خشم، رفته‌رفته وجودم را به سوی ويرانی می‌کشاند. يک روز در حالی كه گويی بار سنگينی را بر شانه‌هايم حمل می‌كردم، نفس عميقی كشيدم و گفتم: «بايد خود را از اين درد نجات دهم. بايد بتوانم برای تغيير شرايط راهی بيابم.»اين گونه از سكوت بی‌فايده است. تظاهر است. تنها آيينه بود كه حقيقت را نشان می‌داد. می‌گفت: « در چشمانت و در چهره‌ی برافروخته‌ات هيچ نشانه‌ای از سكوت نيست.» حق با آيينه بود. صدای تحقيرهای آن زن مدام در من منعكس می‌شد. احساس می‌كردم افكارم زهرآلود شده‌اند و من جرعه‌جرعه آنها را می‌نوشم. خشم در من آتشی برپا کرده بود که گویی اعضا و جوارح‌‌م را نشانه گرفته و یکی پس از دیگری آن‌ها را می‌سوزاند. يک روز در حالی که شعله‌های آتش را می‌دیدم که از میان شکاف‌های قلب شکسته‌ام به بیرون زبانه می‌کشند، از كنه وجود برای خود تمنای كمک كردم. تمنای کمک از يک نيروی برتر. به اتاقم رفتم و به مراقبه نشستم. عاجزانه زمزمه می‌كردم: «خداوندا مرا در تلاطم طوفان دريای درون كه خشم ناميده شده، تنها رها مكن، كه به ياری تو دل بسته‌ام.» نفس‌های عميق می‌كشيدم و با هر بازدم فرياد درون‌م را به بيرون می‌راندم. با هر نفس عميق احساس می‌كردم زانوانِ درد از روی‌ سينه‌ام برمی‌خيزد. پس از اينكه كمی آرام شدم، گويی ابزار لازم برای رهايی از خشمم را يافتم. فهميدم هنگامی كه از سوی آن زن مورد بی‌احترامی قرار می‌گيرم، رنج كهنه و خفته‌ای در درونم بيدار می‌شود. او بی‌آنكه بداند مانند نمكی بر روی زخم درونی‌ام می‌شد. دريافتم كه بخش دردمند وجودم نيازمند توجه و كمک است. پذيرش شالوده‌ی رهايی‌ از اين درد بود. با خود عهد بستم كه از اين رويداد برای گسترش آگاهی در درونم بهره‌مند شوم. يقين داشتم كه مراقبه و نفس‌های عميق و منظم، اتصال به انرژی بی‌کران هستی، تداوم و ممارست در تمرين‌های مراقبه می‌توانند توامان در جهت تصميمی كه گرفته بودم ياری‌ام كنند. فضایی که در درون‌م مملو از آن رويداد دردناک شده بود، به جايگاهی برای آرامش مبدل شد. احساس رهايی می‌کردم. چشمانم به روی آگاهی‌ گشوده شده بود. قلبم آرام گرفت. تا آن لحظه هرگز تصورش را هم نمی‌كردم كه آن سوی خشم می‌تواند تا اين اندازه شيرين باشد. من سكوت و كناره‌گيری را برگزيده بودم و بايد برپايه‌ی انتخاب‌م رفتار می‌كردم. جنگ بيرونی با ارزش‌هايم مطابقت نداشت. چرا بايد با يک جنگ درونی خود را ويران می‌كردم. خشم را پذيرفتم بی‌آنكه خود را سرزنش كنم. احساساتی كه موجب رنج‌م می‌شدند، مجال يافته بودند تا آشكار شوند، بدون اينكه با آنها مقابله كنم. بدون اينكه آنها را سركوب كنم. احساسات مسمومی كه باعث خشمم شده بودند را رها كردم. بار ديگر آپاری‌گراها نجات‌بخش لحظه‌های دردناک زندگی‌ام شده بود. برای غلبه بر خشم و كنترل آن نيازمند پنجمين اصل از قوانين ياما و يوگای عزيزم بودم. اينگونه بود كه آهيمسا مانند يک سنگ‌نشانی در درون‌م جای گرفت تا هرگاه دچار احساس خشم می‌شوم، يادآور لحظه‌های شيرين رهايی شود.افلاطون می‌گويد: «نيرومندترين مردم كسی است كه بر خشم خود غلبه كند.»در اكثر مواقع تجربه‌ی يک ماجرا و برانگيختگی يک احساس اوليه موجب پديد آمدن خشم می‌شود. مثل زمانی كه می‌ترسيم و مضطرب می‌شويم. وقتی كه تحقير می‌شويم، يا زمانی كه از درد شكست، تنهايی و قلب‌شكسته رنج می‌‌کشیم. خشم‌های ديرپا رفتارهای روزانه‌ی ما را شكل می‌دهند. ناگفته‌ها و انباشت احساس منجر به طغيان‌های خشم‌آلود و تخليه‌ی روانی گاه و بی‌گاه بر سر ديگران خواهد شد. اكثر ما از اينكه از درد ناكامی‌ها و جراحت‌های احساسی‌مان سخن بگوييم و از يک متخصص كمک بگيريم طفره می‌رويم. اين باعث می‌شود هر لحظه بدون آنكه كنترلی روی خود داشته باشيم، عصبانيت را در كلام و رفتار بر سر ديگران تخلیه کنیم. می‌توان درد را به سوی بهبودی هدایت کرد، پیش از آنکه انسان خسته و فرسوده شود. پیش از آنکه مجال یابد انسان را به سوی افسردگی، بدبينی و انزوا بکشاند. قطب مخالف خشم در وجودمان، پالايش احساسات مسمومِ انباشته در درون است. كنترل‌خشم زمانی اتفاق می‌افتد كه به حواس و احساسات آگاه باشيم. كنترل‌خشم يعنی در اختيار گرفتن انتخاب‌های رفتاری در جهت تعادل. پشتوانه‌ی آن زيستن در لحظه‌ی حال است و به ما كمک می‌كند كه عكس العمل‌های به موقع و هوشمندانه داشته باشيم. ما زمانی از هوش خود بيشترين بهره را می‌بريم كه در تسخير احساسات نباشيم. در واقع بهتر است از واكنش های آنی بپرهيزيم و آگاهانه و متفكرانه به رويدادها پاسخ دهيم.«انديشه زاينده‌ی خرد است؛»غلبه بر خشم نيازمند مهارت چيرگی بر آن است. خشم يک احساس ثانويه است. بنابراين لازم است هر فرد به شناسايی احساس‌های اوليه‌ی خود در درون بپردازد و آنها را مورد بررسی قرار دهد. بخش های دردمند وجودمان در انتظار بهبود هستند و ما در سطح، گرفتار واكنش های آنی هستيم كه شرايط را خراب‌تر می‌كنند. پذيرفتن و رها كردن بسياری از احساس‌های اوليه می‌تواند كمک شايانی در كنترل خشم كند. اينكه ما آگاه باشيم كه چرا خشمگين شده‌ايم و اينكه چه واكنشی در مواجه با آن داشته باشيم راه رسيدن به آرامش و تعادل است. رفتار هوشمندانه از يک ذهن آرام برمی‌خيزد.Fateme TavazoniFateme TavazoniMon, 22 Aug 2022 22:36:56 +0430https://virgool.ir/@tavazoni.f/یادواره-های-ذهنی-lntlibstnptpنگاره‌های منزنگوله‌ی ذهنیک روز هنگامی كه سرگرم كارهای مربوط به خانه و طبخ غذا بودم، ذهن پيوسته چيزهايی را يادآوری می‌كرد.«اينجا در آشپزخانه كاستی‌هایی وجود دارد. نمک، زردچوبه، برنج، ماست، شير و قهوه»می‌گفتم: «همين حالا يادداشت می‌كنم.»چند لحظه‌ای نمی‌گذشت كه فراموش می‌كردم و دقايقی بعد دوباره به خاطرم می‌آمد.شب هنگام، ذهن برای چندمين بار همان چيزها را گوشزد كرد. گمان می‌كنم اين بار اگر يادداشت نمی‌كردم، ذهن هم فراموشش می‌شد.كاغذ و خودكار را برداشتم و يادداشت كردم.وقتی ليست خريد فردا را می‌نوشتم، فكر كردم چه می‌شد اگر ذهن هرروز چندين بار نکته‌های مهمی را به من يادآوری می‌کرد. چه می‌شد اگر ذهن مانند یک زنگوله‌، برای تلنگری مهم به صدا در می‌آمد و به من می‌گفت:《مبادا از یادت برود که...》چند لحظه مكث كردم. گمان می‌کردم نیازمند یادآوری چیزهای زیادی هستم. در حالی كه هيچ چيز به خاطر نیاوردم. حيرت‌آور بود. و این خود تلنگری بود که سبب پرسش یک سوال شد.《دلت می خواهد هرروز ذهن تو چه چيزهايی را برايت خاطرنشان كند؟》مبادا از یادت برود...Fateme TavazoniFateme TavazoniSat, 06 Aug 2022 14:30:20 +0430https://virgool.ir/@tavazoni.f/روزِ-بعد-از-مهمانی-s27v3r2wyyt6خلوت‌گاهبنام خداروز بعد از مهمانیبه حماسه می گويم: « می دونستی من عاشق روزای بعد از مهمونی‌ام؟ »نگاهش را به من می دوزد. لحظاتی مكث می كند و بعد با لبخندی كه تركيبی از تعجب و تمسخر است يك كلمه می گويد: مامان!می خندم. خنده، همه‌ی توضيح من درباره‌ی چيزی كه گفتم است. می خندد و  چيزی نمی پرسد. حواسش بيشتر پی بازی خودش است تا لطيفه ای  كه من تعريف كردم.از آنجايی كه در «دی اِن اِی» من چيزی به نام «كمال گرايی» حك شده است، در فرايند كارهای روزانه ام همه چيز را به بهترين حالت ممكن می خواهم و اين همان دليل خستگی دائمی در من است.چند روز پيش قبل از اينكه به فروشگاه بروم و برای مهمانی تولدش چيزهايی بخرم، از او پرسيدم: « از نظر تو ايرادی نداره اگه آبميوه‌ی پذيرايی فقط با طعم پرتقال باشه؟»قبل تر با هم بر سر سه طعم پرتقال، آلبالو و آناناس به توافق رسيده بوديم.سرگرم بازی بود. لحظاتی سرش را به سوی من چرخاند و با لحنی مهرآميز گفت: «نيازی نيست همه چيز بی نقص باشه مامان.»دلم غنج زد. چه خوب من را می شناسد و چه خوب بلد است آرامم كند.امروز درست در روز پس از مهمانی هستم. در چنين روزهايی احساسی كه در من موج می زند، چيزی شبيه به نوشيدن يك ليوان آب طالبی خنك در يك روز خيلی گرم مردادماهی است.امروز احساس می كنم مغز من يك ليوان بزرگ آب طالبی را تا ته سر كشيده است. ذهنم خنك و آرام شده است. با اشتياق به سوی روزمرگی هايم حركت می كنم. خلوتگاهم را آماده‌ی نوشتن می كنم. دفتر، كتاب، ليوان پر از خودكارهای رنگی و تقويمم را روی ميز می چينم. لپ تاپ را باز می كنم. با هيجان روی دكمه‌ی پاور كليك می كنم. صفحه‌ی نمايش روشن می شود.  «اگر می شد صدا را ديد» دوباره برايم معنا می شود. صدای صفحه كليد وقتی كه انگشتانم را روی هر حرف آن می فشارم و تايپ  می كنم و  تصوير واژه هايی كه از مغزم به سوی آن سرازير شده است را می بينم. آرام می گيرم.دلم برای حال الانم غنج می زند. چه خوب است كه آدم دلش برای خودش غنج بزند. در اين لحظه در اطراف من هيچ چيز بی نقص نيست.  اما حال من بی عيب و نقص است.Fateme TavazoniFateme TavazoniWed, 03 Aug 2022 01:10:37 +0430https://virgool.ir/@tavazoni.f/۹-سال-از-آغاز-شیرین-حماسه-ی-زندگی-ما-سپری-شد-czkg6zhhtwa9زادروز حماسه‌ی عزیزمبنام خدا۹ سال از آغاز شيرين حماسه‌ی زندگی ما سپری شد.حماسه‌ی عزيزم امروز نخستين روز از ۱۰ سالگی تو و نقطه‌ی آغاز يكی از رويدادهای مهم زندگی من بود. در ۲۸ سالگی برای اولين بار صدای تپش های قلب تو را شنيدم. امروز در ۳۸ سالگی تصويری از پايان ۹ سالگی ات را با دوستانم به اشتراك گذاشتم. كنجكاوم بدانم در ۴۸ سالگی، صحنه‌ی زندگی ما چگونه است و در چه ژانری نمايان خواهد شد.اگر می توانستم همين حالا فيلم كوتاهی از آينده را ببينم، چه احساسی داشتم؟ حس رضایت و خشنودی؟ یا ترس و غم و یاس؟حماسه‌ی عزيزم می گويند: «آينده همين امروز است.» راستش را بخواهی گاهی از آينده ای كه امروزش همين باشد می ترسم. اما در پس اين ترس، هيجانی نهفته مرا وسوسه می كند تا با تمام وجود همين امروز را زندگی كنم و البته اگر بخواهم با تو صادق باشم بايد بگويم كه گاهی هم اصلن زندگی نمی كنم.اما اين را خوب فهميدم كه زندگی خلاصه ای از ترس ها، هيجان ها، شكست ها، از دست دادن ها و دوباره از صفر شروع كردن هاست. فهميدم كه آنچه مهم است شروعی شجاعانه است. آغاز همواره زيباست. مثل روز تولد كه تكرار زادروز ما انسانهاست.و پايان هم گاهی شيرين است. مثل پايان هر سال از زندگی كه آن را جشن می گيريم.حماسه‌ی عزيزم، لذت زندگی در تجربه‌ی احساسات متناقض است.هميشه در محدوده ای از زمان، جايی پيش از آغاز يك رويداد، اشتياق و هيجان و ترس و نگرانی توامان با من همراه هستند. در درون با ده ها سوال بی پاسخ دست و پنجه نرم می كنم و سرانجام در روز موعود پا به عرصه می گذارم و آغاز می كنم.حماسه‌ی عزيزم، لذت زندگی در فهم ندانستن و شجاعت پرسيدن است. لذت زندگی در آموختن است. در خلق كردن است.حماسه‌ی عزيزم امروز بر اين باورم كه قدرت خلق احساس در درون ماست. اينكه احوال امروز ما مخلوق غم است يا شادی، چندان مهم نيست. رهایی و بهره مندی از انرژی پاك است كه اهميت دارد. لذت زندگی در برداشت و دريافت ما از رخدادهای زندگی ست. لذت زندگی در رويارويی با همه‌ی زندگی است.حماسه‌ی عزيزم اين آغاز زيبا برما مبارك.Fateme TavazoniFateme TavazoniSun, 31 Jul 2022 14:20:41 +0430https://virgool.ir/@tavazoni.f/آسایش-دو-گیتی-g6eukpdcdlcbبنام خداآسايش دو گيتي تفسير اين دو حرف استبا دوستان مروت با دشمنان مدارافاطمه توازني زاده@tavazoni_fatemehآرامش از ويژگي هاي يك ذهن آگاه است. انسان در طول زندگي همواره در جستجوي آرامش است. در طلب آسايش، فراق بال و رهايي از رنج و اندوه. از سوي ديگر عوامل بازدارنده ي بسياري وجود دارند كه مانع از دستيابي به آسودگي خاطر مي شوند. موانع ذهني مانند ترس، اضطراب، خشم و نفرت، لحظه هاي شيرين زندگي را در خود فرو مي برند. به اين ترتيب نيل رسيدن به آرامش مطلق براي انسان به يك هدف دست نيافتني مبدل شده است. عواطف و احساسات، گاهي موانعي هستند كه انسان را از رسيدن به آسودگي و راحتي دور مي كنند. خشم، كينه و نفرت، امنيت خاطر انسان را به خطر مي اندازند. درچنين مواقعي گويي كه انسان با خود عناد مي ورزد؛ احساسات متلاطم خواهند شد. ستيزه جويي آغاز مي شود و اين شروع يك جنگ دروني است. گويي احساس به مقابله با احساس درآمده و كمر به فروپاشي يكديگر بسته اند. رفتارهاي ناشايست انساني در واقع حاصل افكار منفي در ذهن هستند. واكنش هايي كه از ميان زباله ها و خاكروبه هاي دروني نمايان مي شوند. در تمام لحظاتي كه به آنها مي پردازيم، در واقع زمانمان به تخسير امور به دردنخور در آمده و به بيهودگي و پوچي سپري شده است. دشمن يعني بدمنش و بدانديش. افكار منفي  ما را به سوي گمانه زني ها و گفتگوهاي دروني هدايت مي كنند. كم كم نسبت به اطرافيانمان بدگمان مي شويم، چون مي ترسيم. مرزبندي مي كنيم. ارتباطاتمان را محدود مي كنيم. چون مي پنداريم كه زمين و زمان با ما سر دشمني دارند. در واقع بخش اعظمي از انرژي ما صرف يك جنگ دروني مي شود. اگر درهمين لحظه مانند يك چشم دروني، ذهن را از نظر بگذرانيم، با چه ميزان از افكار و دغدغه هاي فكري رو به رو خواهيم شد؟ افكارمان از چه جنسي و از چه رنگ و بويي هستند؟ خاطره هايي از قبيل خشم، ناآرامي، ترس و اضطراب؟ يا انديشه هايي با رايحه ي مهرباني و صداقت و صميميت؟ كمي تامل كنيم و از خود بپرسيم: «چه احساسي در من جاري ست؟» حس صلح و دوستي؟  يا  ترس و انزجار و نفرت و دشمني؟  آگاهي از احساسات و هيجانات درون، ابزار لازم براي پذيرفتن تماميت وجود است؛ پذيرش همه ي جنبه هاي شخصيتي مصداق ديگري از رهايي ست. رهايي از احساس ترس و خطر. رهايي از هر آنچه كه روح انسان را به اسارت قيد و بندها در آورده است. دراين نوع از پذيرش لازم است كه آگاهانه به استقبال موانع برويم. آنها را ببينيم و اجازه دهيم كه حضور داشته باشند. به يك قوه ي ناظر و مشاهده گر تبديل شويم. به مناظر افكار نگاه كنيم. به آنها آگاه باشيم. قضاوت نكنيم و اجازه دهيم همان طور كه هستند از صفحه ي ذهن عبور كنند. به تعبير ديگر روح خود را به تسامح و سازگاري دعوت مي كنيم. خواهيم ديد كه آرام آرام گفتگوهاي دروني از ميان مي روند. سكوت بر همه چيز حاكم مي شود. چشم به تلالو نور وجود روشن مي شود. در باغچه ي سكوت گل هاي آرامش مي رويند. هنگامي كه از جنس افكار و احساساتمان آگاه مي شويم، درميابيم كه بخشي از وجود انسان شامل مهرباني، صداقت، شجاعت، صلح، دوستي و... و نيمه ي ديگري از وجودمان دربرگيرنده ي خصوصياتي است كه از آنها با عنوان صفت هاي منفي ياد مي كنيم. (مانند: دروغگويي، حسادت، كينه توزي، ستيزه جويي و ...). تمركز بر حواس به ما كمك مي كند تا خود را بهتر بشناسيم. آنچه ديده و شنيده مي شود و آنچه از طريق ديدن و شنيدن به احساس و ادراك تبديل مي شود، دليلي براي وجود داشتن و بودن است. ما قادر نيستيم چيزي را درك كنيم و خود، آن نباشيم. ما هولوگرامي از جهان هستيم. وجودي كه دربردارنده ي تمام اطلاعات جهان در خود است. بسياري از عواطف و احساسات، مانند دوستان خوبي هستند كه همراهي و همنشيني با آنها مايه ي آرامش و شادي انسان مي شوند و زير سايه ي بسياري از آنها، درد و رنج و نا آرامي را تجربه خواهيم كرد. آنچه در حال حاضر در من جاري است، مي تواند راهي به سوي تعادل و آرامش باشد و يا مسيري در جهت ناپايداري. درك تمام و كمال تك تك محرك هاي بيروني و دروني و آشتي كردن با همه ي جنبه هاي وجودي، به ما كمك مي كند تا در رويدادها و ناگواري هاي زندگي، از توانايي عمل براي تغيير شرايط به سمت اعتدال برخوردار شويم. انسان فرزانه لحظه هاي عمر خود را صرف مقابله با درد ورنج نمي كند. او از كل وجود خود براي رسيدن به آرامش بهره مند مي شود. سرانجام مدارا كردن با رنج و اندوه، اعتدال است. اعتدال يعني رهايي. يعني آرامش.Fateme TavazoniFateme TavazoniThu, 21 Jul 2022 15:43:18 +0430https://virgool.ir/@tavazoni.f/اندازه-نگه-دار-که-اندازه-نکوست-wemn4hov69gsبنام خدااندازه نگه دار كه اندازه نكوستفاطمه توازني زاده@tavazoni_fatemehحكايت مرد فقير و ترازومرد فقيري بود كه همسرش كره مي ساخت، آن زن كره ها را به صورت دايره هاي يك كيلويي درست مي كرد. مرد آن را به يكي از بقال هاي شهر مي فروخت و در مقابل مايحتاج خانه را مي خريد. روزي مرد بقال به اندازه ي كره ها شك كرد و تصميم گرفت آنها را وزن كند. هنگامي كه آنها را وزن كرد، اندازه ي هر كره 900 گرم بود. او عصباني شد و روز بعد به مرد فقير گفت: ديگر از تو كره نمي خرم. تو كره را به عنوان يك كيلو به من مي فروختي در حالي كه وزن آن 900 گرم است. مرد فقير ناراحت شد. سرش را پايين انداخت و گفت: ما ترازويي نداريم. يك كيلو شكر از شما خريديم و آن را به عنوان وزنه قرار داديم. يقين داشته باش كه به اندازه ي خودت براي تو اندازه مي گيريم.ما سازنده ي دنياي پيرامون خود هستيم. ارزش هاي ما درونمايه ي دنيايي است كه براي خود مي سازيم. آيا هنگام برگزيدن ارزش ها، حواسمان به شاهين ترازوي زندگي هست؟ معيار سنجش آرمان هايمان چيست؟ بناي زندگي ما بر چه اساسي است؟اگر معيار سنجش هر يك از ارزش ها، از برابري با قوانين جهان شمول هستي بهره مند شود، كيفيت زندگي شخصي و اجتماعي ما به تعادل خواهد رسيد. با خارج شدن از حد تعادل ابتدا به خود و سپس به افراد نزديك خانواده و اجتماع آسيب خواهيم زد.به نشانه هاي اعتدال در جهان هستي بنگريم. «اعتدال بهاري و پاييزي. گرما و سرما. شب و روز و...» تناسب و توازن از وي‍ژگي هاي نظام آفرينش است. انسان نيز همواره درپي يك زندگي عدالت محور است. زندگي در كنار انسانهاي عادل، چه در اجتماع كوچك خانواده و چه در جوامع گسترده تر برابر با دريافت احساس امنيت و آرامش است.«حضرت علي (ع) مي فرمايند: بر تو باد به ميانه روي در كارها، هركس از ميانه روي، روي گرداند ستم مي كند و هركس به آن چنگ زند عدالت ورزد.»اعتدال يعني ميانه روي در كميت و كيفيت. يعني حالت و رفتاري كه به دور از هرگونه افراط و تفريط است. در احاديث اسلامي مفهوم اعتدال در كليدواژه اي به نام «حق» قرار گرفته است و هرگونه خروج از آن نوعي ستم محسوب مي شود.انسانِ متعادلآيا تعادل تنها در آدمهاي شاد معنا مي شود؟ يعني اگر روزي غمگين بوديم از اعتدال فاصله گرفته ايم؟ اگر بترسيم يا عصباني شويم نامتعادل شده ايم؟ اگر قرار بود با تجربه ي هريك از احساسات از تعادل خارج شويم، پس چرا آنها در وجودمان نهادينه شده اند؟ارزش هاي انساني و اخلاقي مانند: عدالت، صداقت، امتناع از خشونت، صبر، محبت، همدلي، قدرداني، بخشش و... از اهميت بسياري برخوردار هستند چرا كه افكار، احساسات، گفتار و اعمال ما را رهبري مي كنند. بي ترديد انساني كه مطابق با ارزش ها و باورهايش زندگي مي كند بيشترين احساس رضايت و خوشبختي را دارد. از سوي ديگر، احساسات و تمايلات ما، چه آنها كه «خوب» مي ناميم و چه آنها كه «بد» مي خوانيم، براي هدايت ما وجود دارند. هنگامي كه بتوانيم از دو نيمه ي وجود به يك ميزان بهره مند شويم، تعادل برقرار خواهد شد. انسان كامل، يك انسان متعادل است كه بارور همه ي صفت هاي نيك و بد و تمامي احساسات در درون خود است. تصور كنيم ترازويي داريم كه در يك كفه ي آن شادي و در كفه ي ديگر غم است. لازم است درهردو كفه ي ترازو به يك ميزان از غم و شادي قرار داده شود تا شاهين ترازوي ما به تعادل برسد. در برابر احساسي مانند خشم مي توان به منظور حفظ تعادل، در كفه ي ديگر سنگ ترازويي به نام «كنترل خشم» قرار داد. كنترل احساسات به معناي انكار آنها نيست. بلكه به اين معناست كه بتوانيم هوشمندانه و به موقع از وجود آنها بهره مند شويم. برگزيدن و حفظ ارزش هاي انساني، اخلاقي و اجتماعي نيز در اكثر مواقع نيازمند حضور يك راهنما است. در اين گذر يوگا دوست و راهنماي ما خواهد بود. يوگا، اعتدال در زندگي فردي را نياما، و ميانه روي در روابط بين فردي و اجتماعي را ياما مي نامد.تعاليم ياما كه به مفهوم قوانين زندگي، پرهيزكاري و رعايت احكام اجتماعي است، در 5 اصل مهم خلاصه مي شود: «كنترل خشم و عدم آزار رساندن به خود و ديگران. صداقت. تسلط بر ميل طمع ورزي، كنترل آگاهانه ي غرايز انساني و رهايي از وابستگي ها و قيد و بندها.»نياما نيز در 5 اصل مهم، طريق برقراري اعتدال در كميت و كيفيت زندگي فردي را به ما مي آموزد: «رعايت خلوص و پاكيزگي در سه بعد جسم، ذهن و روح. رضايت مندي در همه ي امور زندگي. سادگي و پرهيز از تجمل. مطالعه و خودشناسي. تسليم بودن به اراده ي خداوند و احترام به هستي.»ياما و نياما مانند دو كفه ي ترازو ما را به سوي اعتدال هدايت مي كنند.بازگشت به دروناكنون از خود بپرسيم: «نقطه ي اعتدال در زندگي امروزم كجاست؟ سنگ ترازوي من براي رسيدن به تعادل و آرامش چيست؟» چه نيكوست اگر به بازبيني عملكردمان در امور روزانه بپردازيم و تصحيح افكار را در اولويت قراردهيم. منشا تمام تصميم هاي انسان، فكر و انديشه ي اوست. هرگاه فكر آزاد و رها گردد، انديشه در راه اعتدال مي پويد و رفتار انسان تعديل مي شود.تعادل همانند ترازو است. آميخته به عدالت. مي توان لحظه ها را به دستان او سپرد. تعادل امنيت است. آرامش است. عدالت در ناخودآگاه ما جريان دارد. دستيابي به اعتدال نيازمند آن است كه خود به سوي جزاي زندگي برويم. گرد و خاكِ ناپايداري را كنار بزنيم. هنگام بازگشت، به شاهين ترازوي درون آگاه باشيم. دوباره به زندگي سلام كنيم. تعادل يعني سلام گفتن به زندگي. يعني تسليم در برابر همه ي زندگي.Fateme TavazoniFateme TavazoniThu, 14 Jul 2022 14:23:18 +0430