https://virgool.ir/feed/@tarsimmagfa2026-11-12 10:37:07https://files.virgool.ir/upload/users/23978/avatar/UV2MbL.pnghttps://virgool.ir/@tarsimmaghttps://virgool.ir/@tarsimmag/شاعرانه-های-دانشگاه-xqdpdgw9bseiرضا خلیلی / ورودی ۹۴ رشته پزشکی / دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیدر دیدگان کور تو هر چند دانه ایمآبستن ظهور هزاران جوانه ایمپیمانه های کوچک هوشت کفاف نیستما بحر بس عمیق بدون کرانه ایمدر پیشگاه عدل جهان پاک باختهتیر خدنگ ظلم و جفا را نشانه ایمخاموش و استوار،نشسته به انتظارآن دم که حق جرقه زند،ما زبانه ایماز مردم و قضاوتشان شکوه کی کنیم؟این بس که نزد اهل تفکر یگانه ایم**بگذار تا که بگذرد از خیرمان پدرقرنی دگر سرآمد چندین فسانه ایم...برای ورود به کانال تلگرام نشریه دانشجویی ترسیم کلیک کنید.Tarsim_magTarsim_magThu, 13 Dec 2018 15:19:20 +0330https://virgool.ir/@tarsimmag/بی-قراری-انسان-معاصر-bwolnsi6qah6محمدصادق غلامی / ورودی ۹۴ رشته پزشکی / دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتینقطه ی شروع فلسفه، یک بی قراری است. بی قراری کسی که دستخوش اضطراب شده و در جست و جوی آرامشی حقیقی به هرسو می دود. از این رو فلسفه هیچگاه به پایان خود نمی رسد بلکه پرس و جو و تکاپوی پایان ناپذیر آدمی، همیشه در جریان و تحول است.گابریل مارسل در سال 1889 میلادی در شهر پاریس متولد شد.اکثرا او را در زمره ی فیلسوفان الهی می دانند که به عنوان فیلسوفی اگزیستانسیالیست، چون کریکگور دانمارکی و یاسپرس آلمانی خطاب می شوند. اگرچه او خود را در ذیل هیچ مکتب شناخته شده ای نمی دانست، شاید بتوان اشتراک او با دیگر فیلسوفان وجودی را بر سر دغدغه ها و سوالاتی دانست که مطرح می کنند، اما وقتی نوبت به نتیجه گیری و پاسخ می رسد به وضوح فاصله ی بین آنها پدیدار می شود. تفاوت اگزیستانسیالیست ها با فلاسفه ی قبل از خودشان، که شاید بتوان آن را دغدغه ی اصلی آنها دانست، عمدتا در این است که مسائل را از "منظر بشری" می نگریستند، از نظر آنها مهمترین موضوع نحوه ی برخورد و رویکرد انسان با وجود خودش است نه وجود عالم و جنگ و جدل های فلسفی بر سر آغاز آن و علت اولیه.به این ترتیب دغدغه ی اصلی او که در تمام لحظات زندگی و نیز تصمیماتش پیداست، وضع انسان است نه صرفا ابتدا و انتهای جهان. بحث بر سر مفاهیمی مثل تنهایی و امید او را می توان فیلسوفی مستقل برشمرد که دائما در طلب فهم ساختار تجارب مشترک انسانها بوده است تا مگر از این طریق از رنج مردم بکاهد و اندکی هم که شده نشاط و شادی آنها را در زندگی بیافزاید. در جنگ جهانی اول، به عنوان مأمور صلیب سرخ خدمت می کرد و کارش کسب اطلاعات راجع به سربازان مجروح و مفقود و تماس با خویشاوندانشان بود. در آن لحظات او دیگر در مقابل یک قضیه ی انتزاعی و یا مفهومی پایه ای مانند علت اولیه جهان یا قواعد علت و معلول نبود، بلکه با فردی مواجه بود که چهره و نامی محسوس و ملموس داشت، اینطور بود که کم کم اندیشه های فلسفی او رنگ و بویی انسانی، اکنونی و این جهانی گرفت.در نگاه او انسان به صرف انسان بودنش دارای ذاتی برتر و شریف تر از همه ی پدیده های طبیعی است. کرامتی درونی که گاهی از آن به عنوان "معنای وجودی انسان" یاد می کرد. همان تفاوتی که در زمان های گذشته باعث می شده تا انسان ها خود را حیوان ناطق و یا فرزند خدا بنامند.به نظر مارسل در جهان امروز، روز به روز در پی پیشرفت هایی که در فناوری، کارخانه ها و دیگر عوامل تمدن ساز صورت گرفته است، توجه انسان معاصر به وجه وجودی خود کاسته شده. کم کم توجه خودش را به "من" درونی شریف و برتر خود از دست داده و مفهوم کارکرد به جای آن نشسته است.در این حالت او خود و دیگران را تنها دستگاه هایی می بیند که در جامعه نقش ها و کارکردهای مختلف زیستی و اجتماعی در ارتباط با هم دارند. احساس کرامت و قیمت ما خلاصه شده است در کاری که می کنیم و نقشی که داریم هم ارز و یکسان با دیگر پدیده های طبیعی؛ نه آگاهی از این که انسان بودن قداست دارد. مارسل همین تغییر نگرش را عامل اصلی بی قراری انسان معاصر می داند.وقتی آدمی در زندگی روزمره همیشه متوجه به بیرون از خود است، متوجه کارهایی که می کند و متوجه چیزهایی که به او لذت می دهند. متوجه چیز هایی است که به دروغ به خودش منصوب شده و در عین حال "خود" او محروم تر و تنها تر از هر کس دیگر است. در این نا آگاهی اتفاقی که می افتد این است که وجود یکپارچه و پاکش تکه تکه شده و هر تکه ای در چنگال لذت و هوسی پوچ و یا تحت اراده ی افکار دیگران گرفتار می آید. از بزرگترین ارزش هایی که انسان با آن شروع می شود امکان "نه گفتن" است، امکان عصیان(۲) ( واژه ای که در ادیان مختلف وجود دارد اما متفاوت است، فرق و تفاوت اصلی بین حضرت آدم و فرشتگانی بود که بر او سجده کردند، آدم از فرمان خدا سرپیچی کرد) در زندگی انسان معاصر، اولین ارزشی که به خاطر بی توجهی به خود، فراموش شده همین نه گفتن است.راهکاریی که مارسل برای بی قراری انسان معاصر در نظر دارد کسب خودآگاهی است. چیزی که دائما مرا از مشغولیت های خارجی که منم را قربانی می کند به خودم فرا بخواند و ارزشم را متوجه ام سازد. ارزش هایی که به صرف انسان بودن است مثل آزادی، نه گفتن و عصیان که باعث می شود به هیچ قیمتی تکه ای از خودمان را در اختیار هیچ کس قرار ندهیم و به سادگی به شکل برده ی دیگری نشویم.مارسل در کنار شخصیت فلسفی اش، در جامعه به عنوان هنرمندی چیره دست نیز شناخته می شد. موسیقی دان و نمایشنامه نویسی که نقطه ی اشتراک هنر و فلسفه را که کشف و پاسداشت حقیقت است به خوبی در درون انسان ها پیدا کرده.با این حال در نمایشنامه های او خبری از پیچیدگی های فلسفی و نگاه دشوار و سختگیر به مسائل نیست. او در نمایشنامه هایش موقعیت های پیچیده ای را نشان می دهد که در آنها اشخاص خود را آشفته می یابند و در بحبحه ی انتخاب های هر روزشان امید، وفا، ایمان و عشق را به عنوان عناصر متمایزکننده ی فلسفه اش در ذهن مخاطبان به نمایش می گذارد.۱. (سردبیر:) در هر شماره از "ماه نامه ی دانشحویی ترسیم" بخش «بر بال های اندیشه»، به فراخور موضوعات مورد بحث در شماره به معرفی یکی از متفکرین و شخصیت های تأثیر گذار در عرصه های گوناگون اجتماعی و فرهنگی و فکری ایران و جهان می پردازد. در ضمن معرفی، به نحوی اجتناب ناپذیر اشاره ی مختصری به اندیشه ها و نظرات افراد خواهد شد، بدیهی است که پرداختن به رأی و نظر افراد به معنای پذیرش و تأیید صد درصد مدعاهای آنان نمی باشد، بلکه بیان و انتقال بی طرفانه افکار بزرگان به جهت ایجاد آشنایی بیشتر و کامل تر می باشد. نکته ی دیگری که حتما باید به آن اشاره کرد این است که تلاش نویسندگان بر این خواهد بود که بیان دیدگاه ها به دور از هرگونه جانبداری پیدا و پنهان و با امانت داری لازم صورت بگیرد تا فرصت ارزیابی برای مخاطبان فهیم و آزاداندیش نشریه دانشجویی « ترسیم» محفوظ بماند.۲. در مکتب اگزیستانسیالیسم بر این ویژگی انسان تاکید بسیار شده است، تا جایی که این جریان به فلسفه عصیان و شورش معروف است. که به قدرت اختیار انسان اشاره می کند.برای ورود به کانال تلگرام نشریه دانشجویی ترسیم کلیک کنید.Tarsim_magTarsim_magThu, 13 Dec 2018 11:05:44 +0330https://virgool.ir/@tarsimmag/بازرگان-بود-اما-به-نام-نه-به-صفت-dfymwmbgzmsnمحمد دشتی / ورودی ۹۴ رشته پزشکی / دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیهفته ی گذشته، شماره ی دوم نشریه ی هوای آزاد دانشگاه در بخش چهره ی ماه خود با نوشتاری با عنوان "بازرگان به روایتی نو..." به بررسی فراز و فرود زندگی مهندس مهدی بازرگان پرداخت.در نوشته ی حاضر به بهانه ی نقدی بر آن روایت، تلاش می شود به بیان ابعاد مختلف و نادیده ی برخی وقایع و همچنین پیش فرض ها و بعضا پیشداوری های متن با تأکید بر افکار مهندس بازرگان در ذیل روشنفکری دینی پرداخته شود، با این امید که فضای نقد و نظر و بیان دغدغه مندی رفته رفته به فضای غالب دانشگاه تبدیل شود.بدون شک مرحوم بازرگان از شخصیت های مهم تاریخ معاصر ایران به شمار می رود که در حد وسع و توان خود خدمات ارزشمندی به مملک عرضه داشته است. کسی که به گواهی تاریخ در عرصه ی سیاست توصیه به "عمل به تکلیف" می کرد و همیشه تکلیف خود را ظلم ستیزی می دانست1، کسی که پس از تربیت متخصصین بسیار در رشته ی برق در دانشگاه2، با جریان یافتن ملی شدن صنعت نفت، از طرف دکتر مصدق به مدیریت هیئت خلع ید از شرکت انگلیسی برگزیده شد تا ثابت کنند ایرانیان بدون کمک خارجی ها هم می توانند نفت را استخراج و پالایش کنند.3 او فردی مبارز بود که بارها و بارها در راه آرمان ها از خوشی ها و امتیاز های خود گذشت، نوشتن اعلامیه ها، شرکت در راهپیمایی ها و تلاش در راه آزادی و حقوق بشر بالاخره او را از استادی دانشگاه محروم کرد و به زندان انداخت.4 در جریان انقلاب هم با وجود همه ی اختلاف نظر ها و تفاوت دیدی که با دیگران داشت به عنوان فردی مسئول آرمان نهایی خود را که نفی استبداد، انتخابات آزد و حکومت مردمی بود با سیاستی گام به گام دنبال می کرد.5در عرصه ی دیانت نیز به گواهی کثیری از ناظران به احوالش (چه مخالفین و چه موافقین) و آثار به جای مانده از او، متفکری متدین و دین پژوه بود که دائما چه در زمان تحصیل در فرانسه و چه پس از بازگشت به وطن و استادی دانشگاه، دغدغه ی تحقق اسلام در جامعه و رویارویی دین با علم و دنیای مدرن را داشت6، استادی که در دل دانشگاه های "ایسم" زده ی زمان شاه به کتابش به اسم نماز که بین دانشجویان دست به دست می شد7 و نمازخانه هایی که راه می انداخت شناخته می شد.8با این همه در بررسی عملکرد و افکار او نیز مانند هر سیاست مدار و متفکری نقطه های تاریکی دیده می شود که قابل نقد و بررسی اند و او نیز مانند دیگر انسان ها مصون از خطا نبود. اما تخفیف و تصویر کردن بازرگان در تاریخ سیاسی کشور در حد افرادی چون مسعود رجوی و اینکه آنقدر او را دور از انقلاب و مردم بدانیم که از نظرمان نخست وزیری بازرگان بزرگترین کلاهی باشد که امام بر سر آمریکا گذاشت تا آمریکا زیاد احساس خطر نکند9، فقط ما را از بهره مندی از الگوهای مبارز با شیوه های خاص خودشان محروم می کند و راه پیشرفت گفتمانی را در جامعه می بندد. نکته ی دیگر لزوم نگاه تاریخی و انسانی به سیر شکل گیری و تکوین افکار و اندیشه های یک متفکر است که ما را در فهم علل و پذیرش تغییر و دگرگونی نظرات او کمک می کند. نگاهی مهم و تعیین کننده که درصورت عدم توجه به آن تقریبا همه ی متفکران جامعه به تناقض گویی و چندگونگی نگرش متهم می شوند، در این شرایط است که باید برای درست و غلط کردن و استفاده از نظرات هر کس، آنها را از ورای شخصیت فرد با ملاک هایی عینی و عقلانی مورد بررسی قرار داد و از فاصله ی زمانی بین نظرات و تغییر آنها صرف نظر کرد.نکته ای که همیشه مطرح بوده این است که نهضت آزادی و جبهه ملی ونیز اکثر رهبران آنها، از جمله مرحوم بازرگان و دکتر ابراهیم یزدی را به عنوان جریان هایی لیبرال معرفی می کنند. که البته حرف بی حساب و کتابی هم نیست. اما مشکلی که پیش می آورد این است که سریع در ذهنمان دوگانه ای شکل می گیرد که یک طرف افراد لیبرال قرار می گیرند و طرف دیگر افراد متعهد و انقلابی. لیبرالیسم به عنوان ابزاری در دست قدرت های استعماری معرفی می شود و دریچه ای برای نفوذ بیگانه و بهره برداری از منابع ملت و بالطبع ناسازگار با تعالیم اسلامی. همین می شود که حس منفی ما نسبت به استعمار به اندیشه های لیبرالیسم هم منتقل می شود و از آن متنفر می شویم.لیبرالیسم، همیشه واژه و ترکیبی بوده که در موقعیت ها و کاربرد های مختلف و بسته به این که از جانب چه کسی گفته می شود، معنا و مفهوم متفاوتی به خود گرفته است، لفظی آنقدر مبهم و متفاوت که مشاهده می شود در برهه هایی از تاریخ ما و از زبان بسیاری از جمله مارکسیست ها و دانشگاهیان و حتی متدینان به شکل توهین و ناسزا و لقبی برای راندن غیر خودی ها به کار برده شده است. درحالی که قبل از هر گونه پیش داوری، این مکتب فکری نیز لازم است به عنوان یک فلسفه ی سیاسی و یا یک نوع جهان بینی اولا درست شناخته شود و سپس مورد نقد و ارزیابی قرار گیرد.اندیشه ی لیبرالیسم مکتبی بود که رفته رفته در ذهن و ضمیر متفکرین جهان غرب پدید آمد و بعد از آن به دیگر جوامع نیز سرایت پیدا کرد. از این رو منطقا برای شناخت و ارزیابی مولفه های آن مجبوریم به آرا و نظریات آنها مراجعه کنیم. اینجا باید دقت کنیم که حساب اندیشه ها غیر از عملکرد دولت ها و کسانی است که آن ها را عملیاتی می کنند. همانطور که نمی توان و نباید با دیدن خونریزی و جنایات داعش ها و طالبان ها، اسلام را تخطئه کرد. به طور خلاصه به نقل از کتاب "لیبرالیسم و محافظه کاری" حسین بشریه، می توان به ویژگی های اصلی مکتب لیبرالیسم در سیاست به این شکل اشاره کرد که اساسا این مکتب به دنبال تغییرات و اصلاحات تابع نظم و ترتیب است (تحرکاتی غیر انقلابی و دفعی). می خواهد فرصت ها و امکانات برابری را که یکی از آنها حق استفاده از انواع آزادی های فردی و اجتماعی است از جمله آزادی بیان و آزادی از محدودیت ها و اجبارهای دینی و مذهبی و ایدئولوژیک، برای همه محقق کند و باعث شود در جامعه نژاد و رنگ و جنس و قومیت و دین و مذهب و عقیده برای کسی تمایز و امتیاز خاصی نیاورد.۱۰مرحوم بازرگان را می توان نماینده ی تلقی و فهمی از دین به حساب آورد که آزاداندیشی و تعبد گریزی را سرلوحه ی کار خود قرار داده است و طبیعتا در آن باطن اعمال بر ظاهرشان مقدم است. تدین را بیشتر در زندگی اخلاقی داشتن می بیند و هدف اصلی همه ی احکام را همین می داند. این موضع را به وضوح در کتاب ذره ی بی انتهای او خواهید یافت. نگاهی به دین که تنها تحقق نیازهای معنوی و اخروی انسان را وظیفه ی دین می داند و علم و تکنولوژی را چه از غرب باشند و چه از شرق برای تحقق نیازهای مادی کارا می داند. به این شکل این تلقی از دین و دیانت، تمامیت خواه نیست به این معنی که از دین انتظار ندارن که همه ی نیاز های انسان از جمله رفاه را هم تامین کند، در این فهم دین هرچه که انسان برای هدایت و رسیدن به سعادت لازم دارد را داراست، اما وعده ی بهشت زمینی به کسی نداده است. طبیعتا نتیجه ی این نگاه جدا شدن ساختار های دینی از سیاست می شود.تلقی خاصی از دین و حکومت داری که اگر چه بیگانگان سلطه گری و استعمارطلبی داشته و دارند، اما دشمن جامعه را بیشتر درون خود جامعه می داند تا بیرون آن، پس از ماست که بر ماست. و ﴿ لاَ يُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ﴾ دور از ذهن نیست که اختلاف نظر های عمده ی بازرگان و دولت موقت او با سایر ارکان حکومت که مهمترین آنها اعتراض به بندهای ولایت فقیه در قانون اساسی و پیشنهاد الغای مجلس خبرگان اول بود و چالش آن با حقوق بشر،بود به همین تفاوت فهم ها و تلقیات بر می گشت در پایان لازم می دانم دوباره اشاره کنم که درک صحیح و شناخت منصفانه از جریانها و شخصیتهای سیاسی، اجتماعی و فرهنگی در بازخوانی تاریخ معاصر ضرورتی انکارناپذیر است. جامعه زمانی به بلوغ فرهنگی و سیاسی میرسد که سرمایه هاى فرهنگی، سیاسی و اجتماعی خود را فارغ از حب و بغض های حزبی و در افقی فراتر بسنجد و بشناسد.بازرگان، نخست وزیر دولت موقت و مردی غیر معصوم بود که همه ی عمر خود را به مبارزه علیه استبداد (چه استبداد داخلی و چه استبداد تحت حمایت خارج) و تاریک اندیشی گذراند و در هیچ موقعیتی وبه هیچ وسیله ای قصد بازرگانی و کسب سود و منفعت شخصی نداشت. چه در زمان مسئولیت با مقام و چه از راه دین. بخشی از استعفانامه مهندس بازرگان و دولت موقت: «پیرو توضیحات مکرر و نظر به اینکه دخالت‌ها، مزاحمت‌ها، مخالفت‌ها و اختلاف نظرها، انجام وظایف محوله و ادامه مسئولیت را برای همکاران و اینجانب مدتی است غیرممکن ساخته و در شرایط تاریخی حساس حاضر، نجات مملکت و به ثمر رساندن انقلاب بدون وحدت کلمه و وحدت مدیریت میسر نمی‌باشد، بدین وسیله استعفای خود را تقدیم می‌دارد.»برای ورود به کانال تلگرامی نشریه دانشجویی ترسیم کلیک کنید.Tarsim_magTarsim_magThu, 13 Dec 2018 10:56:18 +0330https://virgool.ir/@tarsimmag/آزادی-یا-امنیت-mpwqjerk59ciپوریا رنجبر / ورودی ۹۴ رشته توان بخشی / دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتیآنان که آزادی را فدای امنیت می کنند، لیاقت هیچکدام را ندارند. (بنجامین فرانکلین)امنیت از ریشه ی "امن" است. شاید بتوان امنیت را با توجه به معنای عربی واژگان به معنای مصونیت از خطر و آرامش خاطر در نظر گرفت. امنیت، نسبت به مواجهه اش با هر فرد یا جامعه می تواند دو وجه متفاوت پیدا کند. یک جا مفهومی ایجابی و یک جای دیگر مفهومی سلبی.امنیت در سطح فردی: به وجه ایجابی امنیت اشاره دارد، موضوعی که همیشه یکی از ابتدایی ترین دغدغه های بشر بوده است یعنی حفظ حیات و بقای فرد. دغدغه و حقی که امروزه به نام "حق امنیت" شناخته می شود. حقوقی مثل حق مصونیت در برابر به قتل رسیدن، شکنجه شدن، مورد خشونت قرار گرفتن و به طور کلی نقض حریم شخصی فرد و مسائلی از این دست.امنیت در سطح سرزمینی:مفهومی که پس از شکل گیری موجودیت های سرزمینی و اجتماعات سیاسی شکل گرفت و معنایی سلبی پیدا می کند. اینکه علیه یک سرزمین تهدید خارجی وجود نداشته باشد. در مباحث سیاسی امروز به عنوان امنیت ملی یا همان National security مطرح می شود. والتر لیپمن محقق و نویسنده ی آمریکایی، با تعریفی از امنیت به این مفهوم اشاره می کند: « یک ملت وقتی دارای امنیت است که در صورت اجتناب از جنگ بتواند ارزش های اساسی خود را حفظ کند و در صورت اقدام به جنگ بتواند آن را به پیش برد.»برخی حکومت ها و نظام ها به بهانه ی حفظ امنیت و یا معیشت بقیه ی حقوق را تعطیل می کنند و به مدعی می شوند علارغم نقض حق امنیت در سطح فردی و حق مشارکت فعال و جدی مردم در تصمیم گیری ها و یا حتی به واسطه ی برقراری این محدودیت ها می توانند تهدیدات خارجی را بهتر دفع کنند.این چنین است که مفهوم دیکتاتورهای خیرخواه متولد می شود. حاکمی که بدون آنکه شهروندان را در فرایندهای تصمیم گیری و سیاست گذاری مشارکت دهد، با مشخص کردن ساز و کار ها و دستگاه هایی خاص، نیاز امنیت و حتی آب و غذا و ... آنها را تأمین می کند.اشکال عمده در این است که تمامی رسالت تأمین نیازهای مردم بر عهده ی یک نفر گذاشته شده است، یعنی پاسخ گویی به حقوق یا نقض حقوق تنها و تنها در ید قدرت یک نفراست و به او بستگی دارد. در این نکته عملا و منطقا مفهوم حق زیر سوال رفته است، حق مفهومی دوطرفه است (حداقل در ارتباط بین انسان و انسان وگرنه شاید عده ای در ارتباط بین انسان و خدا یا حتی نمایندگان خدا روی زمین در برابر حقوق انسان برای آنها تکلیفی قائل نباشند) یعنی وقتی از حق کسی صحبت کردیم، بدون شک به تکلیف کس دیگری اشاره می کنیم. حالا اینجاست که اگر تحقق حقی تابع عنایت و لطف این و آن مرجع قدرت باشد، افراد جامعه در واقع از آن حق بهره مند نیستند.گاهی دیکتاتوری مصلح وجه جاالب و البته دردناک دیگری نیز پیدا می کند. آنها ادعای خود را به این شکل بیان می کنند که حق امنیت فردی، حق مشارکت و حقوقی دیگر از جمله آزادی جزو حقوق بشر اساسی نیستند و این تلویحا به این معناست که می توان آن ها را در پای رفع تهدیدات خارجی ذبح کرد. منظور از حقوق بشر اساسی حقوقی است که پیش فرض و پیش نیاز باقی حقوق قرار می گیرد و هیچ چیز نمی تواند آنها را از حق بودن بیاندازد. اگر در مورد آزادی و به عبارتی حق امنیت فردی اینطور باشد نمی توان به بهانه ی رسیدن به حقوق دیگر آنها را تعطیل کرد.این موضع و اشکال در حالی است که اساسی بودن حق امنیت، بسیار بدیهی است. به طور مثال اگر فردی به طور دائم در معرض آسیب های فیزیکی قرار داشته باشد و یا هر لحظه ترس این را داشته باشد که رفتار و گفتارش شنود می شود، امکان بهره گیری مناسب از دیگر حقوق را ندارد. در مورد حق مشارکت که بحث بدیهی تر می شود و به حق انتخاب و اختیار انسان بر می گردد.مشخصا بین تحقق امنیت و مشارکت مردم رابطه ی متقابل وجود به طوری که یکی بدون دیگری امکان تحقق نخواهد داشت. تجربه های تاریخی نیز عمدتا همین امر را نشان می دهد که فساد در سیستم های بسته ی بازرسی و اطلاعاتی که البته به بهانه ی حفظ امنیت خود مردم بوجود آمده اند در حکومت های دیکتاتوری و اندک سالار (الیگارشی) بیشتر گسترش داشته است و بعلاوه اینکه در تحقق همان امنیت اجتماعی هم ناکام مانده اند. در مورد ممانعت از جریان باز اطلاعات شاهد بوده ایم که چگونه واکسن بی اعتمادی (به عنوان یک پارامتر از امنیت روانی) در جامعه تزریق می شود که دیگر کمتر کسی رغبت به پیامرسان های داخلی می کند. فقدان اطلاعات و آمار درست و قابل اطمینان و محدودیت های دستیابی به آن، رفته رفته بین مردم و حاکمیت فاصله و دیواری خطرناک درست می کند. در پی این فاصله در پشت این دیوارها مفاهیم گنگ و بلامصداقی درست می شود که با وجود هزینه ی زیادی که بر دوش مردم دارند دقیقا مشخص نیست که به چه چیزی از جامعه اشاره می شود. در دوسمت دیوار منافع دو دسته می شوند، یکی برای مردم و دیگری برای نظام، دوگانه ای که در آن معلوم نیست مگر واقعا نظام غیر از مردم است؟ساخته شدن یکی از این مفاهیم که متفاوت فهمیده می شود را در مصاحبه ی موسیلینی رهبر ایتالیا در زمان جنگ جهانی دوم مشاهده می کنیم. + از او پرسیدند: چرا اینقدر به شهرها و کشور های مختلف دست اندازی می کنید و جنگ راه می اندازید؟ - در جواب گفت: برای سعادت ایتالیا+ مصاحبه گر پرسید: خب من به ایتالیا سفر کرده ام و وضع مردم در آن خیلی نابسمان است، فقر و گرسنگی و بیماری که همه در اثر جنگ ایجاد شده اند. این چه سعادتی است؟- پاسخ داد: گفتم سعادت ایتالیا نه مردم ایتالیادر پایان به طور خلاصه می توان گفت تأمین کامل حق امنیت که شامل حقوق فردی و اقسام آزادی ها می شود و تضمین آن، تنها از طریق فرایندهای مشارکت مؤثر مردم در کنار آزادی و شفافیت اطلاعات بدست می آید. تأمین امنیت و این اجازه ی مشارکت مؤثر برای ایجاد شفافیت لطف و مرحمت حکومت نسبت به شهروندان نیست بلکه حقی مسلم است که مردم در تمام سطوح اجتماعی در مجلس گرفته و یا دانشجویان باید آن را مطالبه کنندبرای ورود به کانال تلگرام نشریه دانشجویی ترسیم کلیک کنید.Tarsim_magTarsim_magThu, 13 Dec 2018 10:36:46 +0330https://virgool.ir/@tarsimmag/داستان-قلم-n5axod9l3bdaفاطمه باقری / ورودی ۹۵ رشته بهداشت عمومی / دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتیThe burden of freedomقلمم نیست گمش کرده ام شما قلم مرا ندیدید ؟! نه ... همه جا را گشته ام لابه لای کتابها ، زیر میز ، حتی در جاکفشی ... نیست ... قلمش کوچک بود و هر دو طرفش را تراشیده بودند روی بدنه ی چوبیش جای دندان گزیدگی های زیادی بود انگار کسی به رسم عادت بچگی استرسهایش را با جویدن یک قلم آرام می کرد قلمش ته نداشت از این قلم های دوسر البته تا یادم می آید اینگونه بود شاید هم یکطرفش را پاک کن گذاشته بودند من آن را از جایی نخریدم یک زندانی آن را به من داد چشم هایش آنقدر گود رفته بود که اشکهایش سرازیر نمی شد آنجا دلمه می بست گاهی به میله های زندان می چسبید و خطوط راه راه پیراهنش را با آنها هم نوا می کرد وقتی می خندید دندانهای قهوه ایش را بیرون می انداخت .خودش را با قند خوری هوشیار نگه می داشت وقتی برای گرفتن خبر از یک اعدامی به آنجا رفتیم دیدمش دستش را دور گردنم را کشید مثل آدمهای زامبی دیده خشکم زده بود مرا به سمت ِ دراز کرد و از لابه لای میله ها نخ دوربین خودش کشاند و از لابه لای میله ها بین انگشتان پینه بسته اش یک قلم به من داد گفت : تیز است ...! دندانهایم را از هم باز کردم و با لرزش صدایی که نمی شد پنهانش کرد گفتم: چه چیز ؟ ... چشمهایش را بر نوک قلم متمرکز کرد و ِ گفت : نوکش ... نوکش تیز است و بعد با چهره ی جن زده اش شروع به خندیدن کرد خنده های تیک دار عصبی ... عکاسها اطرافش جمع شدند نور دوربینهایشان چشمهای او را می بست دستش را جلوی چشمهایش گرفت و در گوشه ای از تاریکی خزید من قلم را آهسته در جیبم فرو کردم چند روز بعد عکس لبخندش را در روزنامه مان چاپ کردیم چشم هایش را بریدند و از زیر بینی لبخندش را چاپ کردند و سرتیترش را زندند : لبخند در زندان ! .... آن عکس مرا یاد قلم انداخت آن قلم دوسر ... دقیقا نمی دانم چه خوره ای به مغزم افتاد که می گفت : من باید با او بنویسم اوایل مثل تمام قلمها بود اما پیشینه اش ، کنجکاوی مرموزی را در وجودم همراه می کرد چرا او به من یک قلم داد ؟! مگر به یک زندانی هم قلم می دهند ؟! تمام این سوالها هیجان نوشتن با آن قلم را برایم به وجود می آورد اما کم کم سکوت تودارش مرا به دردسرهایی که گمان می کردم تصادفی است هدایت می کرد. آن سری که هوا را می نوشت و روی کاغذ نبود برای خودش فرمانروایی می کرد یک بار چشم سردبیر را خراشید و کلی ماجرا به بار آورد نزدیک بود همین چند دانه پول سیاه روزنامه نگاری هم قطع شود بار دگر وقتی آبدارچی نزدیکم شد و می خواست برایم روی میز چای شیرین بگذارد قلم از کنار گونه اش گذشت آن شد که گفتند باید سر قلم را پاک کن بگذاری من آن شب روح سرکش آن زندانی را در قلم دیدم یک روح گرم در میان چوب سرد قلم آشیانه کرده بود یک روح گرافیتی که به سر و صورت تمام رجاله ها خط می انداخت رجاله ها هر از چندگاهی به چاپخانه می آمدند و با شکمهای پی گرفته و انعطاف پذیرشان از باریک راه های انبار کاغذ عبور می کردند تمام کاغذهای سفید در انبار ذخیره می شد روی در انبار بایک میخ کج و معوج علامت سیگار نکشید ( احتمال آتش سوزی ) را آویزان کرده بودند هرگاه رجاله ها به آنجا می آمدند سردبیر خودش سیگارشان را روشن می کرد همه دور یک میز می نشستند اما رجاله ها پا روی پا می انداختند و با صورتهای بی استخوانشان می خندیدند و در نهایت خاکستر آهسته ی سیگارشان بر کاغذها می نشست سردبیر با قسمت پاک کن دار قلم می نوشت می گفت: با آنکه گاهی شیطنت می کند اما از وقتی آمده است چاپخانه رونق گرفته ! ... آن قلم کشش عجیبی را ایجاد می کرد خودش به دنبالت می آمد شاید گاهی صدایت می زد و تو ناخواسته درگیر نوشتن با اومی شدی بعد از چند باری که سردبیر با آن قلم نوشت و روزنامه هایش خریداری شد ایمان آورد که آن برایش شانس می آورد همه جا همراهش بود در چاپخانه ، انبار کاغذها حتی وقتی حمام می رفت قلم را با خودش می برد چندباری او را دیدم که مثل دیوانه ها در گوشه ای خزیده بود و با قلم حرف می زد او اصلا اهل درد و دل با آدمها نبود اما گاهی ساعتها به قلم خیره می شد و با چشمهایش هزار راز نگفته را می گفت چند روزی غذا نمی خورد آن قلم هم خواب شده بود و هم خوراک گاهی فکر می کردم که دیگر وقت آن شده که سردبیر را به تخت ببندیم و از قلم ترکش دهیم این حجم از دلبستگی بی گمان از آن نبود که او شبها آستینش را بالا می زند و با نوک تیز قلم به خود تزریق می کند و حرفهای عجیبی می زد که شک ام را بیشتر می کرد مثلا گاهی تلو تلو خوران با بدن لاجونش فریاد می زد و می گفت : باید در نهایت نشئگی نوشت ... در انبار کاغذ سیگار نکشید ... کاغذها را سفید بگذارید ... روزنامه نگارها به او می خندیدند و می گفتند :سردبیر یا شاعر شده است یا دیوانه !... اما من احساس می کردم آن قلم ، تازه جرئت از دست رفته اش را به او بازگردانده است قلم برای سردبیر حکم الکلی را داشت که وقتی همراهش بود از هیچ چیز نمی ترسید حتی از رجاله ها !.. بعد از مدتی قلم خدایش شد یک شب وقتی لابه لای کاغذها دنبال خبر کهنه ای می گشتم صدای گریه ی گلوله شده ای از ته انبار می آمد صدای کنجکاوی مرا برانگیخت انگار کسی در خود قوز کرده بود و گریه می کرد و نمی خواست کسی ، خفه ی گریه صدایش را بشنود با کمر باریک خود از باریک راههای انبار عبور کردم و به دنبال صدا به انبار کاغذ رسیدم سردبیر آنجا بود چشمهایم را تیز کرده ام تا بفهمم آنچه را که می بینم حقیقت دارد سردبیر بر روی موکت سرد انبار زانو زده بود و قلم را رو به رویش گذاشته بود و به سمتش سجده می کرد و با عجز و لابه و صدایی نامفهوم زیر لب کلماتی را زمزمه می کرد چشمهایم را بستم و چند باری وحشت بالا آمده از گلویم را قورت دادم آهسته به سمتش رفتم لابه لای پلکهای کم مژه اش خیس بود و مردمکهای باریکش را خمارتر می کرد تا مرا دید خودش را جمع و جور کرد و نجوا کنان گفت : هر چه زودتر قلم را از این جا ببر ... اصلا ... اصلا آن را بسوزان ...نمی دانم غرقش کن ...دیگر نمی خواهم ببینمشمن او را نمی فهمیدم سردبیر مثل جسم گنگی شده بود که همواره با خودش در تعارض بود اما در آن انبار کم نور دستهای عرق کرده ی مرا گرفت و قلم را در آن مچاله کرد و گفت : از این جا دورش کن قلم را برداشتم و تا خانه یک نفس دویدم هوا تاریک بود و صدای نفسهای باد هم نمی آمد اما در درون من ، کتری آب گرمی قلهای اولش را می زد و می خواست به جوش بیاید سوالهای زیادی به در و دیوار مغزم چنگ می انداخت و هر چقدر سریعتر می دویدم جلوتر از من می آمدند فکر آن زندانی و قلمش دوباره در ذهنم تداعی شد و تا پشت خانه آمد وقتی کلید را پشت در چوبی خانه انداختم فهمیدم در باز است اضطراب در بدنم منجمد شد و از میان انگشتانم تراوش می کرد آرام وارد خانه شدم هوای خانه روشن بود و صدای ورق خوردن کاغذ از اتاق کارم می آمد انگار کسی آنجا بود و دنبال چیزی می گشت آرام قلم را از جیبم در آوردم و نوک تیزش را چون سلاحی سرد از لابه لای انگشتانم بیرون آوردم و به سمت صدا رفتم وقتی به اتاق رسیدم از ترس مبهوت شده ام زندانی آنجا بود و پشت به من در لابه لای کاغذها دیوانه وار دنبال چیزی می گشت آهسته آهسته به کمر خمیده اش نزدیک شده ام و سعی کرده ام نفسهایم را شمرده شمرده بیرون دهم قبل از آنکه می خواستم با قلم گردنش را سوراخ کنم با صدای دورگه ای پرسیدم : چرا به اینجا آمدی ؟! ...به دنبال چه می گردی ؟! بعد از مکثی کوتاه صدای خنده اش بلند شد و شانه هایش شروع به لرزیدن کرد وقتی صورتش را به سمتم برگرداند چشمهایش نبود ! ... یک بینی بود با دندانهای بیرون زده دستهایش را بالا آورد و کورمال کورمال شروع به لمس صورتم کرد و شادمانه گفت : پوستت یخ کرده است و چشمهایت درشت تر از حالت طبیعی است خشکت نزند تو که آدم بی چشم زیاد دیده ای ! چشمهای مرا ندیدی ؟! ... و بعد بی تعادل شروع به راه رفتن کرد همانطور که به در و دیوار می خورد یکدفعه فریاد زد : آه ... چشمهایم اینجاست بین کاغذ پاره ها می توانم بویش را بشنوم ...! با انگشتش کمی خود را خاراند و هوا را بو کرد بعد از مدتی چشمهایش را از لا به لای کاغذ پاره ها بیرون کشید و دوباره آن صورت اخته شده اش را به سمتم برگرداند و گفت : چسب داری ؟! می خواهم این چشمها را وصله کنم ... در دنیایی بودم که اصلا نمی دانستم خواب است یا واقعیت و یا وهمی است از ترکیب آن دو ... چهره ی غریب آن زندانی مرا به زمین میخکوب کرده بود و حجم غلیظ ترس و تعجب تا پشت چشمهایم بالا آمده بود چند بار خودم را نیشگون گرفتم تا درد کار خودش را بکند و مرا به همان تخت خوابی برگرداند که از خواب می پرم و می گویم : همه اش خواب است ... اما چشم که باز کردم هنوز زندانی آنجا بود و رو به روی آینه سعی به وصله کردن چشمش داشت قلم را از من گرفت و خط چشم آهسته ای به آنها کشید دوپاک کن از جیب هایش در آورد و در گوشهایش کوفت و پاک کن سر قلم را هم در انتهای حلقش گذاشت دهانش را باز کرد و من چون جسم سرد هیبنوتیزم شده ای با او همراه شدم و دهانم را باز کردم او قلم را به صورت عمودی چون حبه ای گیلاس در ته حلقم انداخت و من بدون هیچ حرفی ، به سرعت آن را قورت دادم چشمهایم را که باز کردم در چاپخانه لابه لای کاغذ پاره ها بیدار شدم در گوشم صدای سوت تیز و کش داری می پیچید که تمام مغزم را پر کرده بود انگار با یک ماشین سنگین تصادف کرده باشی و وقتی در میان جاده بلند می شوی در کمال تعجب همه جای بدنت سالم باشد گیج و مبهوت سعی کردم روی پاهای ناتوانم بایستم و یکبار دیگر تمام افکار پاشیده ی مغزم را جمع و جور کنم اما گلوله ی ناگهانی اتفاقات تمام مغزم را پریشان کرده بود در فاصله ی کوتاهی از این سردرگمی حالت تهوعی به سراغم آمد، این تهوع چراغهای خاموش مغزم را روشن کرد و آخرین تصویر ذهنیم را به یاد آورد " من قلم را قورت داده ام ؟! " انگشتم را ته حلقم انداختم و سعی کردم هر آنچه که خورده ام را چیز دیگری آنجا، بالا بیاورم اما جز چند تکه نان تفاله و سیب زمینی خمیرشده و محتویات ناشناخته ی دو روز قبل نبود به یاد آوردم که آخرین بار لابه لای کاغذها دنبال خبر کهنه ای می گشتم که صدایی مرا به سمت انبار کاغذ کشاند با بدن تحلیل رفته ام به سمت انبار کاغذ دویدم همه جا تاریک و دست نخورده مثل روز اولش بود انگار روی تمام اتفاقات ملحفه ی سفیدی کشیده بودند و همه چیز بی خبر از واقعیت امشب ، مشغول تکرار خود بود من در استخر شیری غوطه ور بودم و چشمهایم جز سفیدی چیز دیگری نمی دید.1نظم و سکوت اشیا مرا قانع کرد و دست و پای مغزم را سامان داد لبخند نگرانی بر لبهایم نشست و گفت : همه چیز یک خواب بوده است ... اما صدای گریه ی سردبیر هنوز در مغز خالیم می پیچید و آن حالت عجیبش دلشوره ای بر دلم می انداخت سعی کردم به خانه برگردم و با تمام خستگی هایم بخوابم اما خواب از من گریزان بود صبح آن روز وقتی به چاپخانه رفتم سردبیر را دیدم معمولی تر از همیشه بود با حالت یکنواختی رو به روزنامه نگارها کرد و با صدای پرسشگری گفت : قلمم نیست گمش کرده ام شما قلم مرا ندیدید ؟! ... یکی از روزنامه نگارها از دور فریاد زد : حتما همه جا را نگشته ای ؟ سردبیر با حالت سردرگمی گفت : نه ... همه جا را گشته ام لابه لای کاغذها ، زیر میز حتی در جا کفشی ... نیست نمی توانستم جلوی هجوم افکارم را بگیرم سوالهای زیادی در درونم به هم می خورد و دوباره ته نشین می شد می خواستم از پشت میز بلند شوم و تمام ماجرای دیشب را تعریف کنم اما آنقدر همه چیز غیر قابل باور بود که اصلا نمی دانستم باید از کجا شروع کرد سرم را پایین انداختم و خودم را سرگرم کاغذها کردم تا از من چیزی نپرسد چطور می توانستم بگویم آن قلم را قورت داده ام غیر واقعی تر از آن بود که بخواهد باورش کند سردبیر در مسیرش مکث کوتاهی کرد و از من گذشت سعی کردم همه چیز را فراموش کنم اما وقتی سعی به فراموشی چیزی داری همانقدر آن چیز فراموش نشدنی است2روزها آرام سپری می شد و از آن شب عجیب درد آرامی با من همراه شد گاهی در سمت چپ بدنم می پیچید و از پشت ، به خارج می رفت اوایل به آن توجه ای نداشتم اما کم کم احساس کردم سمت چپ قفسه ی سینه ام متورم شده است و این تغییرات تدریجی آنقدر آرام پیش می رفت که اصلا متوجه ی آن نبودم که ده کیلو کم کرده ام و از من جز جسم زرد و ریز جثه ای چیز دیگری نمانده است، بعضی از روزها وقتی روزنامه ها را ورق می زدم جای تورم پوسته پوسته می شد و فرو می ریخت گاهی نفس کشیدن را برایم سخت می کرد و سینه ام صدای خس خس می داد. بعد از گم شدن آن قلم با آنکه روزنامه ها به فروش نمی رفت اما چاپخانه بزرگتر می شد سردبیر بعد از آن دوره ی دیوانگی، عاقل و آرام شده بود، درگیر شوخی با روزنامه نگارها نمی شد و بیشتر وقتش را در انبارکاغذ با رجاله ها می گذراند این درد پیوسته باعث شد تا کمتر به چاپخانه بروم و برای پر کردن وقت خود بیشتر از نوشتن به روزنامه خوانی بپردازم هر از گاهی به چاپخانه سر می زدم با آنکه بزرگتر شده بود آن شور سابق را نداشت احساس می کردم آن هم دچار درد نهفته ای شده است که نمی دانست بعد از این دوران پیله گی دیو به دنیا می آورد یا فرشته ... چاپخانه بزرگ بود اما هرگاه دور یک میز با رجاله های خوش دوخت می نشست به اندازه ی باریک راههای انبار کوچک می شد گاهی به گوشه ای می خزید وگریه می کرد و به خاطر گم وگور کردن قلم که نمی دانستم علتش چیست از رجاله ها پول می گرفت درد مرا عاجز کرده بود و دمل بزرگی روی قلبم ایجاد شده بود که دوا و درمان به کارش نمی آمد آن روز با پاهایی که دگر تحمل وزن بالاتنه ام را نداشت و می لرزید به چاپخانه رفتم تا تمام حساب باقی مانده را تسویه کنم و عذرم را بخواهم اما وقتی به آنجا رسیدم چاپخانه آشفته و به هم ریخته شده بود و تمام کاغذها در هم رفته بودند سردبیر از انبار کاغذ با صدای بی پرده ای فریاد می زد : من دگر چیزی را پنهان نمی کنم ... شما افراد زیادی را به خاطر یک قلم کشته اید و حالا یک بیچاره بی گناه به جای شما رجاله های بی استخوان در زندان است تیتر خبرش را خودم خوانده ام فردا او اعدام می شود ... من دیگر تحمل این کثافت را ندارم حتی اگر اینجا را از طلا هم بسازید همه چیز را می گویم ... حرفهای او مرا از دنیای غوطه ورم خارج کرد سعی کردم همه چیز را بار دیگر کنار هم بچینم و خاکستر فراموشی آن شب تاریک را روشن کنم یکی از رجاله ها با صدای کلفتش و تلخ خنده ای که نمی توانست در صدایش پنهان کند گفت : مردک ...مگر می شود کسی را با یک قلم کشت ؟... در دستم چند ورق روزنامه بود احساس کردم صدای خنده ی چاپخانه را می شنوم صفحه ی سفید روزنامه را باز کردم سر تیترش را نوشته بودند "قلم قاتل !... سه قطره خون3 روی صفحه ی سفید روزنامه چکید، پیراهن آبی تنم دایره وار قرمز شد و صدای باز شدن آن دمل چرکی روی قلبم را شنیدم. وقتی دکمه های لباسم را باز کردم قلم آنجا بود و جوانه ی سبز کوچکش از قلبم بیرون زده بود . امروز هوا آفتابی است من بی وزنتر از همیشه ام قلم خوب رشد کرده است برگهای سبز او به من می خندند .برای ورود به کانال تلگرامی نشریه دانشجویی ترسیم کلیک کنیدTarsim_magTarsim_magThu, 13 Dec 2018 02:55:13 +0330https://virgool.ir/@tarsimmag/فرهنگ-ناپرسا-oaspzsnjxdqzعلی قائدی / ورودی ۹۴ رشته پزشکی / دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتیترس از ناتوانی، ترس از ریزش باورها، ترس از تقابل، و ترس از مردن هر یک از داشته هایمان، منجر به توقیف و تفکر ایستا می شود.حدود 2400 سال پیش در آتن، مردی به جرم زیاد سوال کردن، محکوم به اعدام شد؛ تنها گناهش، شکست قبح سوال پرسیدن بود. پرسش از هر اصلی که با آن خو گرفته و بر مبنایش پرورش یافته ایم، پرسش از هر باور و برهانی که در کپسول مصلحت و تربیت، به حلقوممان سرازیر شده است؛ سقراط. (1)در وهلۀ اول، اعتبار هر شخص به تعداد سوال هایی است که می پرسد؛ نه تعداد پاسخ هایی که می داند. ترس از ناتوانی در یافتن پاسخ، نباید ما را از پرسیدن باز دارد.بپرسیم، در مورد خدا و روح و فطرت، ادلۀ اثباتشان را بدون بررسی قبول نکنیم، در مورد قانون، دموکراسی و ولایت فقیه، در مورد اخلاق و آزادی و عدالت، در مورد ازدواج و تعهد و اجتماع و هر موضوعی که بر جهان بینی ما اثر می گذارد. بپرسیم تا با اُسکولیسم، خود را در برابر هر «ایسم» فلسفی تسلیم نکنیم.البته قبل از اینکه بگویم از نقد ایدئولوژی هایمان نترسیم، باید گفت که نسبت به ایدئولوژی هایمان بی تفاوت نباشیم. محیط، می تواند یک مسالۀ حیاتی را آنقدر عادی جلوه دهد که ناخودآگاهِ تنبل و بهانه جوی ما را نسبت به بی ارزش بودن آن موضوع قانع کند. زیاد اند کسانی که از بی تفاوتی ما سود می برند.بدیهه انگاری، یکی از علل ناپرسایی ذهن است. فرد بدیهه انگار و ساده پذیر، کسی است که خیلی زود از پرسیدن خسته شده و به بحث نظری، چندان علاقهای ندارد. پروندۀ بحث هایی که شاید به ماه ها فکر و تحقیق نیازمند باشد را ظرف چند دقیقه برای خود مختومه می کند. عوامل فردی و اجتماعی فراوانی موجب تقدیس و بدیهه انگاری یک موضوع می شوند. ترکیب سود و منفعت صاحبان قدرت با ترس و جهل و تنبلی مردم، نتیجه ای جز سلطۀ تقدس مآبی نخواهد داشت.یکی دیگر از علل توقیف، فرار از مطالعه است. تحقیق و مطالعه، مانند نیروی اولیه ای است که به سنگ های دامنۀ کوه می دهیم؛ پس از تلنگر، مستقل از هر چیزی به حرکت خود ادامه می دهند.البته مطالعۀ اعورانه و تک بعدی نیز خطراتی داشته و باعث می شود که تنها یک روی سکه را ببینیم. ارزیابی و انتخاب، بدون مقایسه و بررسی منصفانۀ هر یک از ایدئولوژی های موجود، ناقص بوده و هیچگاه ما را به دید کلی و برتر نمی رساند.گاهی نیز، ایستایی تفکر ناشی از شخص زدگی ماست.فرد شخص زده، جوشش درونی نداشته و سعی در تغییر رفتار یا کسب ایدئولوژی تازه نمی کند؛ طوطی وار، خود را با کلام مرادش تطبیق می دهد و به نوعی برده است؛ برده ای که فکر می کند آزاد است. و نیست ترسوتر از کسی که جسارت به چالش کشاندن باورهای خودش را نداشته باشد.زمانی که سالها در اتاق تاریکی بمانیم، مواجهه با نور دشوار می شود. باید مراقب باشیم که در را به روی نور نبندیم. در یک کلام، جرئت اندیشیدن داشته باش!(۲)پ.ن: با وجود رشد فکری جامعه، هنوز هم به راحتی نمی توان در مورد بعضی چیزها سوال پرسید. ترس از علل خارجی، مخصوصاً در بحث های سیاسی و مذهبی، میتواند مشکلاتی را به وجود آورد ولی خیلی از مواقع، شرایط آن گونه که به نظر می رسد نیست. «توهم» امنیتی بودن باعث می شود که ما به بسیاری از بحث ها وارد نشویم.۱) سقراط تنها فیلسوفی نبود که به خاطر پرسشگری، طرد می شد. زیاد نمی گذرد از زمانی که مردم به کتابهای فلسفی دست نمی زدند و حتی به پسرانشان میگفتند که فیلسوفان نجس اند، در لیوانشان آب نخورید.۲) عبارتی است که با تأکید ایمانوئل کانت در مقاله ی مشهور « روشنگری چیست؟» ، به شعار جنبش روشنگری بدل شد.برای ورود به کانال تلگرام نشریه دانشجویی ترسیم کلیک کنید Tarsim_magTarsim_magThu, 13 Dec 2018 02:47:09 +0330https://virgool.ir/@tarsimmag/شفافیت-زمینه-ساز-عدالت-my9xwbgvl4ltمحمد جواد دهقان / ورودی سال ۹۴ رشته پزشکی / دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتیفراگیرشدن موضوع شفافیت از اردبیشهت سال ۱۳۹۵ شروع شد؛ ماجرای حقوق های نجومی سروصدای بسیاری به پا کرده بود و حدود دو ماه بعد، یعنی ۱۴ تیرماه همان سال، رئیس جمهور در بیانیه ای اعلام کردند که تا یک ماه بعد سامان های را برای اطلاع عموم مردم در دسترس قرار می دهند، اما این ماجرا گذشت و گذشت تا اسفند همان سال (حدود ۹ ماه بعد)، که مجلس شورای اسلامی در ماده ی ۲۹ برنامه ی ششم توسعه مصوب کرد: " دولت موظف است تا پایان سال ۹۶ سامانه ای، حقوق و مزایای مسئولین، نهادها، شرکتها و ... را در اختیار عموم قرار دهد"؛ که متاسفانه پس از گذشت چندین ماه از موعد مقرر، هنوز این طرح تکمیل نشده است.اما چرا شفافیت؟!چرایی شفافیت طلبی توسط مردم و برخی گروه ها چندین علت دارد که جنبه های مختلف اقتصادی، سیاسی، اجتماعی و فرهنگی را در برمی گیرد.شفافیت اطلاعات، خصوصاً در بخش اقتصادی باعث می شود تا ظرفیت ها، نقاط قوت و کاستی ها مشخص گردیده و سرمایه گذاری ها هدفمندتر باشند. از این طریق، علاوه بر اینکه چرخ اقتصاد به سلامت ره می پیماید، سرعت گرفته و در اشتغال زایی هم تاثیر قابل توجهی خواهد گذاشت.از طرفی محدود بودن این دست اطلاعات به افراد خاص باعث ویژه خواری های عظیم میگردد و تا زمانی که رانتها و اطلاعات برای افراد خاص وجود داشته باشند، «توسعه» تنها یک شوخی بزرگ است؛ چراکه شفافیت زیرساخت عدالتِ توزیعی است. در صورت وجود شفافیت در قراردادهای اقتصادی و سیاسی، و با در اختیار عموم قرارگرفتن محتوای آنها، بسیاری از فسادهای معاملاتی در دولت ها کنترل می شود. به عنوان مثال با انتشار پیش دستانه ی حقوق مسئولین در یک سامانه ی مشخص علاوه بر اینکه از پرداخت های نجومی و فساد جلوگیری می شود، موجب تصحیح و تکمیل نیز می گردد."تکمیل" را از این جهت میتوان مطرح کرد که در سامانه ی “MADISON” در کشور آمریکا این فرصت برای مردم به وجود آمده تا پیش از تصویب قوانین،در تدوین متن قوانین مشارکت داشته باشند، که از جمله ی آنها تعیین برنامه بودجه برای هر سال است.شفافیت موجب می شود مسئولین در هر پست و مقامی اعم از نماینده، وزیر، وکیل، دبیر و ... خود را در برابر یکدیگر پاسخگو بداند؛ چراکه هیچ نهاد نظارتی ای از یک نظارت مردمی سازمان یافته کاملتر و درست تر نیست.امام علی (علیه سلام) در نامه 05 می فرمایند: « بدانید بر من است که چیزی را از شما، جز اسرار جنگ پنهان ندارم.» قدرت این شفافیت و نظارت مردمی تا آنجا پیش میرود که جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا، به دلیل کوتاهی در اعلام جدیدترین دارایی اش، که یک عینک گران قیمت بود جریمه می شود.شفافیت یک روش هوشمندانه است، چراکه چند قدم پیش از افشاگری از فسادهاست... با در کنارهم قرارگرفتن قطعه های پازل شفافیت در نهایت طرح کلی و دورنمای آن، رشد هرچه بیشتر اعتماد عمومی به حاکمیت است.کدام پشتوانه برای یک حکومت از اعتماد آحاد آن جامعه به حاکمان، قدرتمندتر است؟!شفافیت زمینه ساز اعتماد است و اعتماد عمومی بستری میشود برای فعالیت های بزرگ و مشارکت جمعی برای رشد و توسعه.برای ورود به کانال تلگرام نشریه دانشجویی ترسیم، کلیک کنید.Tarsim_magTarsim_magThu, 13 Dec 2018 02:34:13 +0330https://virgool.ir/@tarsimmag/گاهی-دلم-برای-خودم-تنگ-می-شود-rdeyano9ienbمحمد دشتی / ورودی ۹۴ رشته ی پزشکی / دانشگاه علوم پزشکی شهیدبهشتیبسیار گفته اند و نوشته اند که ۱۶ ام آذرماه روز دانشجو نیست. ۱۶آذر روز جنبش و مطالبه ی دانشجویی است، روز شهادت سه تن از دانشجویان در راه آزادی خواهی و استبدادستیزی. انگار واقعا در دانشجو بودن چیز خاصی به غیر از درس خواندن و در رشته ی خود متخصص شدن هم وجود دارد، چیزی که رنگ و بوی وظیفه می دهد، رنگ و بوی رسالت. رسالتی که بعد از رسیدن از مدرسه به دانشگاه و قبل از اینکه در شغل آینده ی خودمان غرق شویم و یکی پزشک شود، دیگری پرستار و دیگری متخصص تغذیه و بهداشت و .... همه به نقطه ای مشترک رسیده ایم، آنجا که دانشجو هستیم و در قبال آینده ی کشور و عقب ماندگی و پیشرفت فرهنگی۱ و سیاسی جامعه مسئولیم.مشخص است که در راه انجام این مسئولیت، اولین قدم این است که خودمان را از کرخت شدگی، روزمرگی و انفعال جامعه در بیاوریم. انفعالی که کلید واژه ی آن "وِلِش" است. حالتی که دیگر هیچ چیز با اهمیت برایمان باقی نمی گذارد، حتی ارزش های اخلاقی هم برایمان بی اهمیت می شوند چه برسد به بحث های تئوریک و سیاسی و نیاز جامعه. باید با تمام وجود به این باور برسیم که مشکل جامعه ی امروز ما کمبود نخبه نیست، ما نخبه ی حساس و متعصب۲ کم داریم. نخبه ای که طبق قاعده ی طلایی روانشناسی اجتماعی "اقلیت متعصب"۳ بتواند با اعتماد به شناخت درستی که بعد از مطالعه و بررسی پیدا کرده است، عده ی زیادی از جامعه را با خود همراه کند.پس از غلبه بر این کرختی و بی انگیزگی، نوبت به مطالبه ی اهداف و آرمانها می رسد.شاید تا به حال بارها برایمان پیش آمده باشد که دانشگاه خودمان را با دانشگاه های دیگر و حتی بهترین دانشگاه های دنیا که در صدر آن هاروارد است مقایسه کنیم، تفاوت هایی که دانشجویان آنجا را فارغ التحصیل از بهترین داشگاه جهان می کند. شاید اشتباه نگفته باشم که اکثر ما در مقام حرف و اعتراض و توصیف وضع مطلوب آرمان های بزرگی را می خواهیم و حتی عنوان می کنیم اما در مقابل وقتی در مقام عمل به پیگیری مطالبات می پردازیم مطالباتمان بسیار بسیار کوچک و کم ارزش می شود. در حد هشتک کوچکی در می آیند که فقط موقع حرف زدن با این و آن آخر گفت و گوهایمان می زنیم.دقیقا همان دانشجویانی که در اعتراض های جسورانه به یک مسئول می گویند: «که چرا دانشگاه ما نباید مثل برترین دانشگاه جهان باشد؟!!! » اگر فرصتی پیدا شود که بتوانند مطالبات خود را به صورت عملیاتی دنبال کند، مثلا مکاتبه یا ملاقاتی با مسئولی صورت بگیرد تا درخواست و مطالبه ی خود را دقیق بخواهد، فقط کوچکترین تغییرات را می خواهد. انگار خودش هم می داند که نمی تواند و نمی شود خیلی کارها را کرد و آن اعتراض هم خوش بینانه فقط برای خالی کردن خود بوده است. نمی دانم شاید اشتباه نگفته باشند که پر تکرار ترین و پرطرفدار ترین خواسته های دانشجویان امروز «استاد خسته نباشید!» و «آسان شدن امتحان ها» یا «جمع آوری نمونه سوال ها» و «کیفیت غذای سلف» و امثال آن باشد.کوچک بودن مطالبات پیگیری شده توسط افراد، معضل بزرگی در راه تغییر شرایط است، حالتی که حتی اگر تمام آن مطالبات کوچک هم عملیاتی شوند باز هم در محیط پیرامون ما تغییر و رشد آنچنانی ایجاد نمی شود. برای پیگیری آرمان ها بعد از اینکه بی تفاوتی خود را کنار گذاشتیم، اول از همه باید با تحقیق و بررسی آن را درست بشناسیم و بعد از آن بزرگترین خواسته ی عملیاتی را دنبال کنیم و از هزینه ها نترسیم. سر آن ندارد امشب که برآید آفتابیتو خود آفتاب خود باش و طلسم کار بشکن۱)در اینجا منظور از فرهنگ، مجموعه ی اخلاقیات و احساسات روانی می باشد.۲) این متعصب که گفته ام منظور پیگیر و دغدغه مند است، نه به معنای عصبیت.۳) برای فهم این قائده، در نظر بگیرید که گروهی دو نفره که مسلمان هستند (اقلیت) به مهمانی شام دعوت شده اند که از دیگر گروه های غیر مسلمان (اکثریت) نیز حضور دارند. تفاوتی که وجود دارد این است که فرد مسلمان بر سر میز شراب نمی نشیند،(متعصب) اما برای بقیه مهم نیست که باشد یا نباشد.(بی تفاوت) در این حالت اکثرا میزبان به خواست اقلیت که بقیه را هم در بر می گیرد عمل می کند. برای ورود به کانال نشریه دانشجویی ترسیم کلیک کنید Tarsim_magTarsim_magThu, 13 Dec 2018 02:06:22 +0330