https://virgool.ir/feed/@tarrahmofrad.ellyاز وقتی که شروع کردم خودم رو بشناسم دیدم مشغول نوشتن هستم. علاقمند به فیلم های کمتر دیده شده, موزیک های کمتر شنیده شده و کتابهای کمتر خوانده شده.fa2026-11-12 07:36:47https://files.virgool.ir/upload/users/34765/avatar/r7NOxM.pnghttps://virgool.ir/@tarrahmofrad.ellyhttps://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/رُزتا-عزیزم-هنوز-هم-شبها-با-خودت-حرف-میزنی-sl7rpgwztmudدرست شب‌هایی که فکر می‌کنم جون مبارزه ندارم، توان جنگیدن با غولی به اسم جامعه، گرونی، فلاکت و سیاهیِ آینده در من خشک شده و طناب‌های تسلیم و شکست کم‌کم دور دست و پام بسته می‌شه یه فیلم از سینمای برادران داردن می‌ذارم، می‌بینم و خونِ ایستادگی و ادامه دادن حتی به قیمت شکست توی رگ‌هام می‌جوشه. سینمای برادران داردن همیشه برام نفس‌گیره. پرسوناژهایی که تمام تلاششون در راستای رسیدن به یک زندگی معمولی با حداقل‌های ممکنه. که به یک‌باره می‌فهمن به دلایلی از چرخه‌ نظام اقتصادی بیرون افتادن و خیلی باید بدوئن تا عقب نمونن و اونقدر تنها هستن که هرگز سوال نمی‌پرسن چرا؟ و تلاش می‌کنن تا به هر قیمتی که شده بیشتر از این توی منجلاب بیکاری و آوارگی گیر نکنن، شغلی ( هر شغلی ) داشته باشند و زنده بمونن. Rosetta - 1999حالا قُرعه افتاده بود به نام رزتا. دختری که به تازگی خبر اخراج از کارش رو شنیده و انگار به واسطه سختی‌هایی که متحمل شده، هرگونه احساسی درون او مرده اونقدری که حتی توانایی رقصیدن در آغوشِ پسرک عاشقِ وافل‌فروش رو نداره، انگار که هرگز شاد بودن رو تجربه نکرده چون جامعه این فرصت رو بهش هیچوقت نداده.رزتا قبل از خواب برای این که به خودش اطمینان بده اوضاع خوبه هر شب با خودش حرف می‌زنه:”اسم تو رُزتاست.اسم من رُزتاست.تو یک کار پیدا کردی.من یک کار پیدا کردم.تو یک دوست پیدا کردی.من یک دوست پیدا کردم.تو زندگی نرمالی داری.من زندگی نرمالی دارم.تو توی دردسر نمی‌افتی.من توی دردسر نمی‌افتم.شب‌بخیر.شب‌بخیر."باید هرشب با خودم حرف بزنم و تکرار کنم. که اوضاع خوبه که مثل رزتا وقتی روی کپسول گاز دراز کشیده بود تا خودکشی کنه، گاز کپسول ته کشید. خالی شد. دوباره پا شد. با لباس‌های خاکی و موهای خیس. با دست‌های پسرک وافل فروش که اونو در آغوش کشید.الیالیSat, 18 Jul 2020 23:30:04 +0430https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/هربار-میچرخم-و-میرقصم-مادرم-میخندد-l8xp03cqhrcqهرکسی من رو می‌بینه از آدمی یاد می‌کنه که به‌راحتی با غریبه‌ها ارتباط می‌گیرم، بی‌پروا ام و با حرف‌زدن‌های پشت سر همم شادی و شلوغی میارم توی اون جمع. من چیکار می‌کنم؟ یک لحظه چشم‌هام رو می‌بندم و خودم رو در قامت دختر ۲۰ساله‌ای که بودم می‌بینم:شادی دخترها در پناه مسجد آقابزرگ - کاشاندوست داشتم لباس‌های تیره و گشاد بپوشم، از آرایش کردن بیزار بودم و آهنگ‌های غمگین گوش می‌دا‌دم، کم‌حرف و خجالتی بودم و از مهمونی و جمع شدن دورهم گَریزون.برعکس مادرم عاشق رنگ‌های شاد بود، قرمز، صورتی، سبز. همیشه لباس‌های چشم‌گیر می‌پوشید و تا می‌تونست من رو تشویق می‌کرد تاپ‌‌ و دامن‌های کوتاه بپوشم و معترض بود چرا رژلب ندارم؟ هیچ‌چیز اندازه رقص خوشحالش نمی‌کرد و تقریبا ستاره هر مجلسی بود برای شیرین‌زبونی‌هاش. و دوست داشت من هم شبیه او باشم.الان که لباس‌های رنگی می‌پوشم و تاپ و پیراهن‌های باز انتخاب اولمن، شیفته رقصیدن و نوشیدنم و دوست دارم با همه آدم‌ها حرف بزنم، با کی و از چی مهم نیست چون فکر می‌کنم توی هر جمعی حرفی برای گفتن دارم می‌فهمم مادرم چه احساساتی رو داشته تجربه می‌کرده و تلاش می‌کرده من رو از چه چیزهایی دور کنه. دعوت به شادی و آشتی با بدن، یکی دیدن آدم‌ها و لذت بردن از لحظه‌های باهم بودن، رقصیدن برای تازه شدن و “خود” بودن. به مادری که کم سختی ندید و سال‌های زیادی از عمرش رو صرف یاد دادن و مراقبت کرد عشق می‌ورزم و فکر می‌کنم اگر بستر فرهنگی و خانوادگی متفاوتی داشت چقدر زن موفق و شاد و جذابی می‌شد، به دور از باورهای اجتماعی شهری کوچک با ساختارهای غلط فرهنگی.باید یک روز برای مادرم نامه بنویسم و تو خط آخر بگم: با هر لباس شاد و رنگارنگی، با هر عطری، با هر دوستیِ تازه و با هر رقصیدنی سعی می‌کنم شبیه تو باشم و لبخند به لب‌هات بیارم.الیالیThu, 16 Jul 2020 22:18:19 +0430https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/منم-چیزای-قشنگو-دوس-دارم-نازم-کنم-لِنی-xbjxgylaxidsجورج میلتون و لنی اسمال دوتا دوستن که برای پیدا کردن کار، از مزرعه‌ای به مزرعه دیگه میرن. آرزوی قدیمی‌ هر دوشون اینه که روزی خونه‌ای رو بخرن و اونجا خرگوش پرورش بدن. لنی از بچگی از نوازش چیزهای نرم خوشش میاد و زور بازوی زیادی داره ولی کمی کله‌پوک و کودنه. واسه همین همیشه دچار دردسر می‌شه. مخصوصا زمانی که می‌ره چیزهای نرم و قشنگ رو نوازش کنه.کتاب موش‌ها و آدم‌ها. ترجمه سروش حبیبی- نشر ماهیجان استاین‌بک خیلی قبل‌تر از ما دیده که عاقبت زندگی بخور نمیری به کجا می‌رسه. زندگی‌ای که هر روز صبح با سگ دو زدنِ آدم‌هایی شروع می‌شه که کله‌شون پره از امید و آرزو، پر از نقشه‌هایی که چه کارا می‌کنم. چون یه امید قشنگ و ول‌نکنی هست که میگه یه روز خوب میاد و ما خودمون رو بند کردیم به این روز خوب که انگار هرگز هم نمیاد.نقش کارمند و کارگر امروزی رو هم داده دست دو تا کارگر فصلی که تمام سختی‌های تمیز کردن اصطبل اسب‌ها و ۱۱ ساعت روی دوش انداختن کیسه‌های سنگین جوها رو به این امید تحمل می‌کنن که آخر ماه چند چوق حقوق بگیرن و درحالی‌که رویای خریدن خونه و مزرعه‌ای رو توی سرشون دارن که آسیاب بادی کوچیکی داره، یه مرغدونی و یه باغ میوه با درختای آلبالو و گردو با یه ردیف بوته توت فرنگی و تمشک. چندتا گراز جور می‌کنن و هردفعه یه گراز می‌کشن و گوشت سر و سینه‌ و رونشو دود می‌کنن، فصل میوه کنسرو درست می‌کنن، روزای یکشنبه مرغ یا خرگوش می‌کشن شایدم گاو. از شیر گاو خامه می‌گیرن به قدری کلفت که مثل کره با چاقو ببرنش. برای هرکدومشون یه اتاق هست با بخاری چدنی. زمستون که شد روشنش می‌کنن طوری که آتیشش هیچوقت خاموش نشه، زمینشونم اونقدری بزرگ نیس که مجبور شن زیادی کار کنن، روزی ۶ ساعت بسه! هرچی می‌کارن خودشون درو می‌کنن، محصول کشتشونو خودشون می‌خورن.اما آخر ماه که می‌شه می‌بینن هیچی براشون نمونده و با همون شندرغاز نهایت خواسته‌شون این می‌شه که یه شب برن عیاشی و قماربازی و پول و پله رو بر باد بدن. چون رویای خونه و مزرعه زیادی براشون دوره.‌اون وسط یکی هم پیدا می‌شه که بهشون می‌گه شما دیوونه‌اید! من خیلیا رو دیدم که دشتارو گز می‌کنن. از کنار مزرعه‌ها می‌گذرن ، یه کوله رو پشتشونه و یه خروار از همین خیالای صد من یه غاز تو سرشون! صدتا هزارتا میان تو همین مزرعه، وقتی‌ام کارشون تموم شد می‌رن و توی سر یکی‌یکی‌شون خیال یه مزرعه هست. اما یکی‌شونم به این خیالاش نمی‌رسه. همه شون خواب یه وجب زمینو می‌بینن. من اینجا خیلی کتاب خوندم، آرزوی یه وجب زمینو همه به گور می‌برن! این مزرعه فقط تو کله‌شونهالیالیThu, 14 May 2020 15:16:59 +0430https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/ما-رأیت-الا-صبراً-hdd9uuvl4acyدارم شبیه وسایل خانه می‌شوم. شبیه گیاهی.دارم‌ دچار جریان سیال ذهن و تک‌گویی درونی می‌شوم. امروز اولین صبحی بود که اصلا دلم نمی‌خواست بیدار شوم. برای منی که آدمِ صبح‌ها هستم بدترین چیز می‌تواند قهر کردن با صبح زود باشد.خبرها را به امید یک تغییر هرچند کوچک در اوضاع بالا پایین کردم و هیچ اتفاقی نیفتاده بود جز عکس‌هایی که نشان می‌داد خدا تنها شده و برایش اول قصه را گفتم که دیدی یکی بود یکی نبود غیر از خدا هیچکس نبود؟ بعد ترسیدم ادامه‌اش دهم که “بالا رفتیم ماست بود پایین اومدیم دوغ بود قصه ما دروغ بود”. گفتم به‌زبان نیاورم بالاخره این روزها همه خشمگین‌اند و خدا هم یکی از ما و حالا یادش می‌افتد ما را سوسک کند و یادم افتاد دیشب خوانده بودم: لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا و جای اینکه بترسم که آن پیشامدی که اتفاق خواهد افتاد مگر چقدر می‌تواند باز بدتر از این روزها باشد گفتم ‏درست است که ما نمی‌دانیم چه در انتظارمان است و تو خودت هیچوقت نخواسته‌ای که بدانیم و همه چیز را به اسم صلاح و مصلحت تمام کرده‌ای ولی قبول کن که ~ وَخُلِقَ الإِنسَانُ ضَعِيفًا ~ و ضعیف‌تر از این انگار هیچ‌کس را هیچ مخلوقی‌ را خلق نکرده بودی و گوشی را کناری گذاشتم و خوابیدم.صبح دیر بیدار شدن، همه چیز را دیر می‌کند، از میان تمام تعویق‌ها چای دیر‌تر دم‌کشیدن، آب دیرتر دادن به گل‌ها و شیر دیرتر برای گربه‌ها گذاشتن شاید بدترینشان باشد.دوربین را به ظرف گیاه تکیه دادم که از خودم و گربه‌ای که روز سیزدهم است برایش ظرف شیر می‌گذارم و کمی دستی‌تر شده است عکس بگیرم که دیدم برگی از آن جلوی صورتم را گرفته. خواستم برای چند دقیقه گیاه باشم بعد خنده‌ام گرفت که خواهی نخواهی از شدت توی خانه ماندن دارم شبیه وسایل خانه می‌شوم و بین صندلی و پتو و گیاه - بیشترین چیزهایی که با آن‌ها در ارتباط بوده‌ام - ترجیح می‌دهم گیاه باشم و حالا می‌توانم بگویم ‏اگر یکجا درست گفته‌ باشی همین جا است و می‌توانم تا مدت‌ها گیاهی در آب باشم، نور ببینم، ریشه درآورم و نازم کنند و مگر غیر از این است که ~ فَصَبْرٌ جَمِيلٌ~؟الیالیFri, 06 Mar 2020 21:11:51 +0330https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/آیا-تا-بحال-تصویری-از-باخ-دیدهاید-yvn3x1opiaha“ آیا تا بحال تصویری از باخ دیده‌اید؟ او با آن شکم گرد و گنده‌اش مرا به یاد یک گربه باردار می‌اندازد. احتمالا روحش از جسمش پیروی می‌کرده. روحش بزرگ بود. مثل شکمی که هزاران بچه گربه در آن جا گرفته‌اند. و باخ در سراسر عمرش، هزاران نُت موسیقی به دنیا آورد... باخ این مردک چاق، پُر از نُت‌های موسیقی‌ست. من به این دلیل آهنگ‌های او را به دیگران ترجیح می‌دهم که این موسیقی از احساس عاری‌ست. نه غمی، نه تاسفی، نه حُزنی. فقط حساب دقیق نُت‌ها. مثل تیک-تاک پاندول ساعت. مثل عمر که با گذران زندگی سپری می‌شود. ”یک روز سالها پیش که گربه‌ای نداشتم و بیشتر از الان کتاب می‌خوندم و سرم بیشتر توی قصه‌ها بود، بخاطر زبان فرانسه با کریستین بوبن نازنین آشنا شدم و یک دفتر کامل از توصیف‌هاش از اشیا رو با هر کتابی که ازش می‌خوندم نشستم نوشتم. این تشبیه باخ و گربه که خوندین، یکی از عجیب‌ترین تعابیری بود که از زبونش خوندم و هیچوقت از ذهنم بیرون نرفت. مثل باقی توصیف هاش از دیگر شیءها.بعدتر دیدم روزهای تعطیل که از صبح خیلی زود با گربه‌ام هستم یک سرخوشی متفاوتی دارم. نمی‌فهمیدم چیه و از کجا میاد.در حین اینکه می‌خوام به کارهای از قبل مونده برسم سعی میکنم بیشتر حواسم رو به اون هم جمع کنم. برای شناخت بیشترش. مثل خودش که همه‌چی رو دوست داره بو کنه، عاشق نظاره کردنش توی سکوت هستم و سعی می‌کنم کمتر در آغوشش بگیرم تا رهایی‌ش رو ببینم.به این ترتیب روزهایی که با هم تنها هستیم، موسیقی می‌ذارم، در فضای موسیقی راه میرم، چرخ می‌زنم، قهوه می‌خورم، عطر قهوه رو بو می‌کشم، دراز می‌کشم و باز حرکت می‌کنم. نگاهش میکنم، موسیقی‌های بی‌کلام می‌ذارم؛ شوبر، واگنر، راول. اونا نرم و سبک در همه‌جا هستن. در سراسر خونه جاری ان. درست مثل گربه‌ها.گربه‌های نرمی که بدون هیچ غم و تأسفی، از دل باخ برای جهان آفریده‌ شده‌ان تا ما هماهنگ با ریتم آرومشون زندگی کنیم.الیالیSat, 29 Jun 2019 13:30:49 +0430https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/شاگرد-قصاب-xzzvzx9lw8yeگفت ببین ببین چی برات خریدم. یه صفحه برات خریده‌م بهترین صفحه دنیا. شرط می‌بندم به عمرت صفحه‌ای به این خوبی نشنیدی. گفتم اسمش چیه مامان؟ گفت شاگرد قصاب، بیا باهم برقصیم. صفحه را گذاشت توی گرامافون و راهش انداخت. هو کشیدیم و دور اتاق چرخیدیم؛ مامان شعرش را بلد بود. هرچی بیشتر می‌خواند صورتش قرمزتر می‌شد. گفتم بسه دیگه مامان، ولی دست بردار نبود...به اینجای داستان که رسیدم کتاب رو بستم. میدونستم باید دنبال چی بگردم. صفحه گرامافونی که مامان فرنسی خریده بود و گفته بود بهترین صفحه دنیاست یه حس مرموزی رو توم بیدار کرد که بهم میگفت برو دنبال آهنگ. این یه صفحه معمولی نبود. این آهنگی بود که مامان فرنسی باهاش رقصیده بود و هی چرخیده بود و چرخیده بود و با خوندنش قرمزتر شده بود و باز از خوندن و رقصیدن دست برنداشته بود.رفتم پای لپتاپ و توی گوگل نوشتم The butcher's boy. شاگرد قصاب یه ترانه فولک ایرلندی بود. دختری که عاشق شاگرد قصاب میشه و پسر ولش می‌کنه و یک روز دختر از مادرش تقاضای یک صندلی و قلم می‌کنه. میره توی اتاقش و با طناب خودکشی می‌کنه. پدر وقتی می‌رسه توی جیب دختر یه نامه پیدا می‌کنه که توش نوشته: " قبرم را پهن و عمیق و بزرگ بِکَنیدیک سنگ مرمر روی بدنم بگذارید و وسطش یک کبوتر نقاشی کنیدکه دنیا بداند به خاطر عشق مُردم" Oh, make my grave large, wide and deepPut a marble stone at my head and feetAnd in the middle, a turtle doveThat the world may know, that I died for love https://www.youtube.com/watch?v=jD8D4EUIKMw به کبوتر که رسیدم صبر کردم. چه ایده فوق‌العاده‌ای بود. آدم‌ها وقتی به قبرستان میان تورو شبیه کبوتر می‌بینن. بعد یاد تمام کبوترهایی افتادم که می‌شناختم. چند روز پیش هم سیما رو بعد از هشت ماه دیده بودم. اون روز روی سینه‌اش یک کبوتر سفید سنجاق کرده بود. تا بحال ندیده بودم کبوتری اینقدر زیبا به آدم نزدیک شده باشه. چندبار بهش گفتم که چقدر زیباست. باز یاد کبوترهایی افتادم که فرزانه روی چندتا از بشقاب‌ها نقاشی کرده بود و اونها روی موهای دخترهای توی بشقاب زندگی می‌کردن و بعد هزار کبوتر توی مغزم شروع کردن به بال زدن و پرواز کردن و فکرهام سفید شدن و باز به کتاب برگشتم.حالا می‌بینم یک دنیا کلمه و رنگ و صدا و بو از آدم‌هایی که از دور یا نزدیک می‌شناسم تو ذهنم نشسته. اما هیچ‌وقت نمیتونم بفهمم کدوم نشونه کدوم قصه کدوم ترانه قراره پیوندی بین این آدم‌ها برقرار کنه. “عبور کردن یاد آدم‌ها از ذهن” هم مثه مرگ، بغل گوشمون نشسته بدون اینکه انتظار اتفاق افتادنش رو داشته باشیم و فکر به اینکه چقدر هنوز قصه‌هایی توی دنیا هست که نخوندم و می‌دونم که قراره یک واژه چه غوغایی از این پیوندها به‌پا کنه ناآرومم میکنه. یک واژه مثل صفحه گرامافون شاگرد قصابالیالیTue, 11 Jun 2019 14:31:23 +0430https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/پای-سیب-یا-کیک-شکلاتی-vkvpd1jgqhkuهمه چی از همین تست خودشناسی که این روزها توی واتسپ دست به دست می شه شروع شد. من اون بازی رو فقط برای یک نفر فرستادم. یعنی فکر میکردم خب مگه چند نفر می دونن که اگر لاتاری برنده شم چی میخرم باهاش؟ دیزنی لند یا یه عالمه انگشتر الماس؟ کی میدونه روز رو بیشتر دوست دارم بخاطر نور و آفتابش و از شبها میترسم و وحشت دارم؟ برای کی مهمه که من بستنی وانیلی رو به تمام بستنی های شکلاتی و نوتلایی ترجیح میدم؟ کی میدونه وقتی ازم میپرسن سوپرمن رو بیشتر دوست داری یا مردعنکبوتی رو چقدر غمگین میشم که نمیتونم جواب بدم چون مثل این میمونه ازم بپرسن مامانت رو بیشتر دوست داری یا بابات رو و من دربه در دنبال گزینه هر دو میگردم؟ چند نفر دیدن که با مداد بیشتر از خودکار مینویسم بخاطر لذت استفاده از پاک کن و مدادتراش؟ جوابش رو که فرستاد بهم گفت چندتاشو خودت هم اشتباه زده بودی. گفتم کدوما مثلا؟ گفت بین کیک و پای سیب من فکر میکردم پای سیب دوست داری ولی کیک رو زده بودی. اون موقع به خنده گذشت. تلفن رو که قطع کردم هجوم غم و حسرت بود که حمله کرد که چرا الکی زدم. من واقعا پای سیب رو بیشتر دوست دارم چون خیلی کمتر ازش خوردم شاید اندازه انگشت های دست پیش اومده و یادم میاد یکبار خواستیم توی خونه بپزیم چون شب قبلش توی پیاده روی اون کافه دوست داشتنی نشسته بودیم و من پای سیب خورده بودم و همونجا قول دادیم بهم که فردا هم بپزیم و فردا دیدم که چقدر درآوردن خمیرش کار بیشتری می بره. و زمانی رو که دورهم صرف آماده کردن و پیمانه پیمانه آرد و شیر ریختن و ورز دادن میکنیم بیشتر خوش میگذره تا ریختن اون پودرکیک های آماده و وایسادن 3 دقیقه ای روبروی همزن و بعد هم تق بستن در فر. اون قالب موج داری که خمیر رو باید بهش بچسبونی. اون رشته های خمیر که باید دراز به دراز ببریم و به صورت پنجره ای دربیاریم اصلا اینها هیچی اون مربای آلبالوی قرمز رنگ رو دیده بودم که اون روز توی برنامه آشپزی اون دختر مو طلایی زیبا چجوری روی پنجره های خالی بین خمیر می ریخت و اون روز چقدر دلم میخواست مربای آلبالو روی پای سیب مون بریزم و یادم رفته بود و این فراموشی به اضافه اینکه پای سیب خوب و نرم هم درنیومده بود و شبیه کافه شبیه اون چیزی که دختر موطلایی درآورده بود نشده بود خشمم رو بیشتر کرده بود.آره داشتم میگفتم که حق با تو بود. ببخش که اون روز وقتی روی پای سیب زدی جای اینکه قاب دورش سبز بشه قرمز شد و تو غصه خوردی از اینکه اشتباه جواب دادی ولی من رو ببخش که بعضی وقتا جوری رفتار میکنم که خودم هم نمیدونم چی میخوام و بهم حق بده اگر بازی رو با آدم های بیشتری ادامه ندادم چون هنوز نمیدونم آخر یه روزی سوپرمن ما رو از دست آدم بدا نجات میده یا مردعنکبوتی؟الیالیTue, 28 May 2019 00:12:01 +0430https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/از-گم-شدن-در-تهران-wdqouwcimvulاولین روز دانشگاه صبح زود بیدار شده بودم. زود یعنی شش صبح. عاطفه خواب بود. رویا هم. ترم سومی بود که خوابگاه بودند و اصلا هم دانشگاهی منی که ترم اول و روز اولم که کلاس ساعت ۸ داشتم نبودند. روز قبلش تقریبا درهای هفت هشت تا از اتاق‌ها را زده بودم که از بچه‌هایی که دانشجوی علامه بودند آدرس بپرسم. حتی یک طبقه هم آمده بودم پایین چون یکی از دخترها یکی را میشناخت که کمکم کند. رفتم سراغش و آنجا نبود. آخر شب آدرس‌ها را نوشته بودم و نقشه رفتن را چیده بودم.صبح سوار اتوبوسی شدم که یکی از دخترها گفته بود رویش نوشته: "والفجر-کشاورز". اتوبوس شروع کرد از خیابان‌های فرعی رفتن. من مدام دنبال تابلوی بلوار کشاورز بودم. ولی نبود. یک ربع داشتیم توی کوچه‌ها روبروی هر ایستگاه می‌ایستادیم. ایستگاه‌هایی که هیچ‌کس منتظرمان نبود. ایستگاه‌هایی که هیچوقت تمام نمی شدند. دیگر دلهره گرفته بودم. به ساعتم نگاه میکردم که داشت نزدیک 7 میشد و من هنوز نمیدانستم کجایم. حتی بوی نان سنگک پیرزنی که تنها مسافر اتوبوس بود و پشت سرم نشسته بود هم آرامم نمیکرد. پشت چراغ قرمز یکی از کوچه ها ایستادیم و من گریه کردم. گریه کردم چون میترسیدم گم شده باشم. میترسیدم دیر برسم. میترسیدم اشتباه سوار شده باشم. دلم میخواست به موقع برسم. نفر اولی باشم که یکی از صندلی های کلاس را که نزدیک پنجره است انتخاب میکند. مدرسه هم که میرفتم دوست داشتم زودتر از بقیه برسم. گریه میکردم چون فکر کرده بودم اتوبوس هایش شبیه اتوبوس های کاشان است. مبدا و مقصدش فقط یک خیابان دراز است. راننده یک خیابان صاف را میرود و فقط تنها تغییر مسیرش دور زدن میدان هاست. فکر کرده بودم خیابان ها را میشناسم. مغازه ها را. کوچه ها را. از سر کوچه های آشنا که میگذشت حفظ بودم که ایستگاه قبل از کوچه هست یا بعد از آن. چه میدانستم اینجا خیابان هایش هرکدام هزار کوچه را بهم وصل میکند. با گریه پیاده شدم و سراغ تاکسی های خطی رفتم و با کمک راننده ها توانستم آن روز به موقع برسم. من گم نشده بودم. اشتباه هم نرفته بودم. فقط مسیر را نمیشناختم.حالا هروقت که از گم شدن میترسم یاد اتوبوس سبزی میفتم که بی خیال از نگرانی های من داشت مسیر خودش را میرفت و طبق قاعده ای که از قبل چیده شده بود داشت مرا به مقصد میرساند. میدانم که مسیرها اشتباه نیست و در آخر هر راهی را که انتخاب میکنیم قرار است به یکجا ختم شود. چه خیابان های صاف و خلوت در شهری کوچک باشد چه خیابان های بی سر و ته در دل پایتخت.الیالیSun, 26 May 2019 14:08:30 +0430https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/برای-رکس-عزیزم-که-دیگر-هیچوقت-ندیدمش-expydexvm78xکوچکتر که بودم این خانه‌ای که درخت‌هایش پیداست و بند رختشان همیشه خدا آویزان و پر از لباس، یک سگ ژرمن‌شپرد داشتند. همان روزها بود که تلویزیون “رکس” را نشان می‌داد و من عاشق رابطه کارآگاه جذاب چشم آبی و رکس باهوش بودم.سگ آرامی بود و همیشه روی ایوان خانه دراز کشیده بود درحالی‌که گوش‌هایش را تکان می‌داد تا مگس‌ها از دورش بروند.در خیال خودم فکر می‌کردم این رکس من است. بعد از ظهرها که از مدرسه برمی‌گشتم اولین کاری که می‌کردم هنوز مقنعه درنیاورده می‌آمدم روی تراس و سرم را روی نرده‌ها می‌گذاشتم و برایش “پیس پیس” می‌کردم. رکس هم گوش‌هایش را تکان می‌داد بیدار می‌شد, می‌دوید و پایین همین دیواری که گچ‌هایش ریخته می‌ایستاد و برایم دم تکان می‌داد.رابطه من با رکس چگونه بود؟ کیک‌ها، میوه‌ها، ساندویچ‌های تخم‌مرغ آب‌پز، نان پنیر و گردوهایی که مامان برای عصرانه می‌آورد را نصف می‌کردم، لای کتاب یا زیر لباسم قایم می‌کردم و برای رکس می‌بردم. از این بالایی که ایستاده‌ام و عکس گرفته‌ام غذاها را برایش پرتاب می‌کردم. خدا خدا می‌کردم تمامش را بخورد تا خورده هایش در حیاط باقی نماند که همسایه از رابطه ما خبردار شود. کابوسم این شده بود که یک روز رکس تخم‌مرغ‌ها را نخورده و حیاط پر از مورچه‌ها و کلاغ‌هایی شده که بالای سر لاشه ساندویچ‌ها نشسته‌اند و خانم همسایه که تصور می‌کردم یک زن کشیده زیبای بسیار تمیز و مرتبی باشد از این همه هیاهو به خشم آمده و هراسان زنگ خانه‌مان را می‌زند و به مامان می‌گوید «لطفا به دخترت بگو دیگر برای سگ ما غذا نریزد.» و مامان دیگر از نقشه‌هایم با خبر می‌شود که من تمام آن عصرانه‌ها، تمام آن موزها و سیب‌های حلقه حلقه بریده شده و تمام آن پنیرهای اضافه ساندویچ را خودم تنها نمی‌خورم و سرزنشم کند که «ببین داری چه کار می‌کنی حالا که توی سن رشد هستی جای اینکه تمام غذاها را بخوری به من دروغ می‌گویی» و بعد برای اینکه بیشتر تنبیهم کند بگوید «وقتی عصرانه‌ات را نمی‌خوری از همه دوست‌هات کوچولوتر می‌مانی و ضعیف می‌شوی و آنها از تو رد می‌زنند» و من باز گریه‌ام می‌گرفت که بوی شیر را دوست ندارم و موز برایم زیادی شیرین است و شوری پنیرِ زیاد توی ساندویچ دلم را می‌زند و زرده‌های تخم‌مرغ وقتی سفت می‌شوند نمی‌توانم بجومشان و تو برعکس برایم هرروز یک لیوان شیر می‌آوری و بزرگترین موز را حلقه حلقه می‌کنی که به نظر کوچک بیاید و پنیر را گوله گوله توی ساندویچ می‌چپانی و یادت می‌رود تخم مرغ نباید بیشتر از ده دقیقه آب‌پز شود.چند وقت بعدتر دیگر رکس اینجا نبود. بزرگتر شده بودم. از شیفت بعداز ظهر مدرسه برگشته بودم و رفته بودم سراغش که دیدم نیست. یعنی خانه چوبی‌اش که زیر همین پنجره بود دیگر نبود. تا شب چندبار کاپشن پوشیدم و آمدم همین گوشه‌ای که ایستاده‌ام و هی قد کشیدم بلکه طرف دیگر حیاط را هم ببینم. چراغ زرد رنگ همسایه همچنان روشن بود و از لابلای پرده‌ها می‌توانستم صندلی‌ها و نور تلویزیونی که روشن بود را ببینم. قبلا وقتی این صحنه از اتاق را می‌دیدم می‌فهمیدم ساعت خواب رکس رسیده و الان توی خانه چوبی‌اش خواب است ولی دیگر خانه‌ای آنجا نبود که آن سگ مهربان تویش خواب باشد.بزرگ شدم. دیگر هیچوقت رکس را ندیدم ولی من هنوز از بوی شیر بدم می‌آید و از موزهای بزرگ شیرین متنفرم و پنیرهای اضافی توی ساندویچ را در می‌آورم و تخم مرغ‌های آب‌پزم را عسلی می‌خورم و فکر می‌کنم حق با مامان بود من کوچک ماندم و دوست‌هایم بزرگتر شدند بخاطر تمام آن نصف عصرانه‌هایی را که با رکس قسمت کردم و نخوردم.الیالیFri, 08 Mar 2019 14:35:11 +0330https://virgool.ir/@tarrahmofrad.elly/شرح-وفادارانه-وقایع-ucv6bjvfspixامروز با این ترکیب کلمات جدید مواجه شدم. از اون ترکیباتی که وقتی شنیدم با خودم گفتم: «همینه! این اون چیزیه که همیشه دلم می‌خواست برای بیان یک‌سری احساساتم بگم و پیداش نمی‌کردم ».در برخوردها و معاشرت‌ها، آدم‌هایی که کلمات رو در جای درست و با معنای درست بکار می‌برند، در نظرم آدم‌هایی قابل اعتمادند. بعد که دقیق‌تر می‌شم و زمان شناختنشون طولانی میشه می‌بینم که چقدر “خوب” می‌خونن و “خوب” می‌بینن و “خوب” می‌شنون. وجود این سه نقطه تو ذهنم همیشه باعث می‌شه بیشتر از اینکه ببینم آدما چقدر “زیاد” حرف میزنن، دل بدم به اینکه چقدر “درست” و “بجا” حرف می‌زنن. امروز بطور اتفاقی راجع‌به این موضوع تو سایت‌ها و مقاله‌ها می‌خوندم که دیدم آگوتا کریستوف در کتاب دفتر بزرگ گفته: برای تصمیم‌گیری این‌که انشایی «خوب» است یا «بد»، قانون بسیار ساده‌ای داریم: انشا باید واقعی باشه، باید چیزی رو که هست تعریف کنیم، چیزی رو که می‌بینیم، می‌شنویم و انجام می‌دیم.مثلا، ممنوعه که بنویسیم: «مادربزرگ شبیه یک جادوگر است»، اما می‌تونیم بنویسیم: «مردم مادربزرگ را جادوگر صدا می‌کنند».ممنوعه بنویسیم: «شهر کوچک زیبا است»، چون شاید شهر کوچک از نظر ما زیبا باشه و از نظر کس دیگری زشت. می‌نویسیم: «ما زیاد گردو می‌خوریم»، و نه: «ما گردو دوست داریم»، چون کلمه‌‌ «دوست‌داشتن» کلمه‌ی مطمئنی نیست، دقت و عینیت نداره. «دوست داشتن گردو» و «دوست‌ داشتن مادربزرگ»، این‌ها نمی‌تونن به یک معنا باشن. عبارت اول به طعمی دل‌پذیر توی دهن برمی‌گرده و دومی به یک حس.کلماتی که احساسات رو توصیف می‌کنن خیلی مبهم‌اند؛ باید از کاربرد اون‌ها اجتناب کرد و به شرح اشیا، انسان‌ها و خود اکتفا کرد، در واقع شرح وفادارانه‌ وقایع.حالا بگردیم ببینیم ما چقدر در برخورد خودمون با دیگری و حتی در رویارویی با خودمون به شرح وفادارنه وقایع پای‌بندیم؟الیالیWed, 06 Mar 2019 15:00:42 +0330