https://virgool.ir/feed/@taraveisi80تارا به معنی ستاره در سانسکریت؛ دانشجوی ارتباطات و علاقمند به مستند، فیلم و کتاب. مروج کتابخوانی و طراح اتاق فرار.fa2026-11-11 04:54:01https://files.virgool.ir/upload/users/321217/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@taraveisi80https://virgool.ir/@taraveisi80/the-most-beautiful-moment-in-life-pt1-su93o2gbmogmبهترین لحظه‌ی زندگی! میتونید بهترین لحظه‌ی زندگیتون رو توصیف کنید؟ کجا بوده، چه اتفاقی افتاده و یا اگه تا الان تجربه‌ش نکردین، به نظرتون این لحظه‌ی بینظیر چطور میتونه باشه؟برای من؛ شاید قبل‌ترها زیاد چنین لحظه‌ای اتفاق نمی‌افتاد. همه چیز برام توی مهی از بیخیالی و ناامیدی گم شده بود و حتی سراغ کتابای مورد علاقه‌ام هم نمیتونستم برم. خستگی بارزترین ویژگی اون روزا بود و به همه‌ی اینا، بی حوصلگی، چاقی، ورزش نکردن و اینجور مسائل رو هم اضافه کنید. مود خوبی نداشتم و حتی نمیتونستم روی کاری که بهم داده شده تمرکز کنم.بعد از مدت‌ها، تصمیم گرفتم یه روز جدید رو شروع کنم. روزی که با بقیه روزها متفاوت باشه، و برای اینکه متفاوتش کنم، باید کارهای متفاوتی رو هم انجام میدادم. برای اولین بار اون روز، زود از خواب بیدار شدم. بهترین لباسهام رو پوشیدم و ماشین گرفتم برای اولین جایی که به ذهنم رسید. دقیقا نمیدونم چه اتفاقی افتاد که اون کار رو کردم ولی چند ساعت راه رفتم و فکر کردم. به این روزهایی که همینطور دارن میگذرن و من هر روز که میگذره، عذاب وجدان سنگین‌تری رو دارم برای هیچ کاری نکردن. تصمیمم رو همونجا، بین اولین برگهای پاییز 98 گرفتم. میخواستم جوری زندگی کنم که بعدها، حداقل چیزی برای یادآوری این دوران داشته باشم. بعد از حدود سه ساعت پیاده روی رفتم یه رستوران. خستگیم وحشتناک بود و چشمام از کم خوابی میسوخت. حتی نمیتونستم درست منو رو نگاه کنم. بعد از اینکه از اونجا اومدم بیرون؛ دیگه کاری برای انجام دادن نداشتم. میخواستم برگردم خونه. جایی که تمام مدت پام رو ازش بیرون نذاشته بودم. که خیلی یکهویی بارون پاییزی قشنگی شروع به باریدن کرد. حتی اگه میخواستم هم، دلم نمیومد توی اون شرایط برگردم خونه. و توان یه پیاده روی دوباره رو هم نداشتم. ماشین گرفتم و رفتم به نزدیک ترین کتابفروشی. کتاب، کتابفروشی، کتابخونه و این جاها، تنها چیزهایین که میتونن حال منو خوب کنن. تنها چیزی که وقتی بهش فکر میکنم، ناخودآگاه میتونم لبخند بزنم. اون روز، اون لحظه، درست اون زمانی که بین قفسه‌های کتابفروشی، دنبال کتاب مورد علاقه‌ام بودم و پاهام از خستگی اون همه پیاده روی درد میکرد و صدای بارون از اونجا هم شنیده میشد، اون بهترین لحظه‌ی زندگی من بود. چیزی بود که حتی اون لحظه هم احساسش میکردم؛ که دیگه نمیتونم مثل این حس رو تجربه کنم. چشمام رو بستم و فقط گوش دادم به چیزی که هست. وقتی برگشتم خونه؛ هنوزم احساسش میکردم. اتاقم دیگه مثل همیشه نبود، یک چیزی این وسط تغییر کرده بود و اون تغییر، خود من بودم.نمیگم که از اون روز همه چیز عوض شد و من تبدیل شدم به یه آدم دیگه. چنین چیزی امکان نداره. بازم خسته بودم، حوصله‌ی انجام دادن کاری رو نداشتم و هزارتا مشکلی که از قبل هم بود. مثل نفس کشیدن! ولی یه چیزی بود که دیگه نمیذاشت ناراحت باشم. یه خوشحالی کوچیک داشتم که حتی نمیدونستم از کجاست. کتابی که اون روز از اون کتابفروشی گرفتم هنوز کنار تختمه. هر شب چند صفحه‌ش رو برای بار هزارم میخونم و میفهمم که میشه به زندگی ادامه داد، میشه به آینده امیدوار بود و میشه قشنگ‌تر زندگی کرد. همین تلاش به امیدوار بودنه که زندگی رو سخت‌‌تر میکنه، ولی خب؛ ما بدون دردها و رنج‌هایمان چه خواهیم بود؟ بی شک یک لبخند، ولی بی هیچ تفاوتی.Tara VeisiTara VeisiMon, 30 Nov 2020 11:15:14 +0330https://virgool.ir/@taraveisi80/چطور-با-هیچ-کاری-انجام-ندادن-همه-چیز-را-میخواهیم-lryvgxzhmsmlاگر فقط چند لحظه به زندگی آدمای دور و برمون دقیق بشیم و برنامه‌ی زندگیشونو حداقل برای یک هفته از دور ببینیم و فقط یک نظاره‌گر صرف باشیم، فکر میکنید بیشتر از همه چه چیزی رو ممکنه ببینیم؟درسته! کار نکردن...! اگه فقط زندگی یک ایرانی رو برای یک هفته زیر ذره بین قرار بدید، کار نکردن اون ایرانی، بارزترین ویژگی هست که بهش پی میبرید. در زندگی اطرافیانتون خیلی کم ممکنه کسی رو ببینید که خودش رو کاملا وقف کارش کرده باشه و از این موضوع لذت ببره. اکثر ما آدمهایی هستیم که دوست داریم و به هر نحوی از زیر کار در بریم و فقط توی خونه یا بیرون، به تفریحاتی برسیم که هیچ بار معنایی ندارن. دوست داریم فقط دراز بکشیم و با تنبلی کردن، به بیشتر تنبل شدنمون کمک کنیم و در آخر همه‌ی شرایط رو تقصیری از اطرافیان و سرنوشت بدونیم، در حالیکه خودمون برای نزدیک تر شدن به هدفمون هیچ تلاشی نکردیم و اصلا نمیدونیم که هدفی داریم یا نه! نقش نظام آموزشی حال حاضر رو نمیشه انکار کرد، افرادی در بستر این نظام آموزشی تربیت شدن که گاها هیچ تصوری از رشته شون ندارن و به صرف اینکه فقط یکسال دیگه رو پشت زندان کنکور نگذرونن، به هر انتخابی چنگ میزنن. بدیهیه که این آدم بعدها هیچ انگیزه ای برای پیشرفت توی کاری که نه دوستش داره و نه استعدادش رو داره، نداره! و همین سرآغاز نابودیشه برای تکرار یک زندگی یکنواخت و بدون هدف. بحث سر این مسئله است که میانگین کار ایرانیها در جهان بشدت پایینه و به ندرت میتونین کسی رو پیدا کنین که سرکارش اونقدر غرق بشه که اصلا ندونه زمان کی گذشت و برای فرداش و روزهای بعدش برنامه‌ریزی و هدف داشته باشه. بحث سر اینه که فقط دوست داریم کار رو از سر خودمون باز کنیم و اگه میشه یه مقاله رو بدون ارائه پاورپوینت تحویل داد، قطعا همین کار رو انتخاب میکنیم و نمیذاریم حتی برای یک لحظه بهمون سخت بگذره! و زمانی که رو با دادن یک ارائه‌ی بد برای خودمون ذخیره کردیم رو صرف گشتن توی اینستاگرام و بازی کردن میگذرونیم! و حتی یک کتاب رو هم ورق نمیزنیم. خلاصه‌ی حرفهام این میشه که در نهایت، ما داریم تبدیل به مردمانی میشیم که نه تنها کار نمیکنند؛ بلکه از کار نکردن خود هم خشنودند! و این رو زرنگی میدونن. در صورتی که این هیچ چیزی نیست جز تباهی و افول بیشتر کشور و شناخته شدن بیشتر ما در سطح جهان به عنوان مردمان جهان سوم!پ.ن: آماری بود که میگفت اگر ایرانیها فقط یک ماه مثل مردم آمریکا کار کنند، ایران از لحاظ اقتصادی پنج سال پیشرفت میکنه!Tara VeisiTara VeisiSun, 18 Oct 2020 15:53:15 +0330https://virgool.ir/@taraveisi80/مقابلهی-تن-به-تن-با-سندروم-کمال-گرایی-hi2em9vnaejcخیلی فکر کردم که باید برای دلیل به اینجا اومدنم چه توضیحی بدم. و اساسا این توضیح لازمه یا خیر. چرا داده میشه و به چه کسایی با چه رنج فکری و سنی قابل ارائه است. این فکر کردن اینقدر طول کشید از سایت اومدم بیرون و به این فکر کردم که اگه نمی‌تونم توضیح قابل قبولی ارائه بدم، پس بهتره بیخیالش بشم و فقط یه دنبال کننده شبح‌وار از مطالب مورد علاقه‌ام باشم. اما حتی این هم درست نیست. در تمام زندگیم دچار چنین مشکلی بودم که اگه نمی‌تونم کاری رو با بالاترین کیفیت و به احسن‌ترین نحو انجام بدم، پس باید ولش کنم و بذارم یک نفر دیگه اون کار رو به جای من انجام بده. و این دقیقا چیزیه که در تمام این سالها من رو به عقب کشونده و نذاشته کاری رو انجام بدم. اگه الان جرئت نوشتن رو پیدا نمی‌کردم احتمالا هیچ وقت دیگه‌ای هم اینکار رو انجام نمیدادم و حقیقتا فقط یک دنبال کننده‌ی صرف بودم که به هیچ کدوم از اهدافش نرسیده. فکر میکنم این همون دلیلیه که تمام مدت دنبالش بودم تا بتونم توضیحش بدم و بنویسمش. من اینجام تا جرئت نوشتن رو حداقل برای خودم هم که شده پیدا کنم و شاید، مطالب مورد علاقه‌ام رو دنبال کنم. و در آخر اگه خیلی حالم خوب بود و دوباره عقب نکشیدم؛ معرفی‌ کوتاهی از کتابای مورد علاقه‌ام رو اینجا داشته باشم.Tara VeisiTara VeisiSat, 17 Oct 2020 16:24:04 +0330