https://virgool.ir/feed/@taraneh.hematfa2026-11-11 19:30:52https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@taraneh.hemathttps://virgool.ir/@taraneh.hemat/روایت-واقعی-ieu82qq6mjboمجله شخصی ترانه ترانیا روایت دختری که از تاریکی‌ها رد شد، اما خودش نور ماندفصل اول: نانی روی گل‌زیک شب مثل تمام شب‌ها… شام نداشتیم. مادرم با اندکی آرد و دستان خسته‌اش، نانی روی گل‌ز پخت. همان تکه نان، تمام شام ما بود. در سکوت، نانی را بلعیدیم که با یک شب مثل تمام شب‌ها… شام نداشتیم. مادرم با اندکی آرد و دستان خسته‌اش، نانی روی گل‌ز پخت. همان تکه نان، تمام شام ما بود. در سکوت، نانی را بلعیدیم که با طعم فقر و اشک پخته شده فصل دوم: مادری که مهربانی‌اش پول فصل سوم: وداع با پدرروزی که جنازه پدرم را آوردند، همه آمدند، همه بوسیدند. اما میان جمعیت، جایی برای من نبود… نه دستی، نه آغوشی، نه حتی نگاهی. من تنها توانستم پاهای پدرم را ببوسم… آن هم آخرین بار. همان‌جا دلم شکست.فصل چهارم: ترک خانه‌ای که فقط اسمش خانواده بودرفتم. بی‌پشتوانه، بی‌دست. فقط خودم بودم و خدایی که باور داشتم هست. آمدم تهران. مستقل شدم. نان بازویم را خوردم. سالم ماندم. نلغزیدم.فصل پنجم: قهوه‌ای که تلخ‌تر از طعمش بوددر ازدحام مترویی شلوغ، جایی کنار بوفه، ایستاده بودم. خواستم کمی دل خودم را با قهوه‌ای گرم خوش کنم. میان آن‌همه بی‌تفاوتی، صدایی لرزان و آرام شنیدم:«میشه برای منم قهوه بگیری؟... کارت دارم.»پیرزنی بود. لباس‌هایش ساده، چشمانش خسته. کارت عابرش را به سمتم گرفت؛ مثل کسی که تمام اعتمادش را در مشت کوچکش گذاشته باشد.من قهوه‌ای با طعم فندق انتخاب کردم… سلیقه‌ام را شریک دلش کردم. اما دستگاه چیزی دیگر گفت: «موجودی کافی نیست.»لحظه‌ای در سکوت ماند. بعد با صدایی آرام‌تر از قبل گفت:«میشه با هزینه خودت برام بخری؟»دلم شکست… نه فقط از حرف او، بلکه از سنگینی آن درخواست.من خودم دختری بودم که هزار شب را با نان خشک و اشک به سر کرده بودم.نه اینکه نخواهم، فقط… نتوانستم.رفتم. با چشمانی پر از اشک.آن روز در محل کار، چیزی بیشتر از خستگی همراه من بود: عذاب وجدان.نه چون کمک نکردم، بلکه چون دنیا هنوز چقدر آدم تنها دارد… و من چقدر هنوز دلم می‌خواهد قوی باشم و به آدم‌ها برسم.پایان بخش اول از روایت زندگی ترانه ترانیاترانه ترانیاترانه ترانیاTue, 27 May 2025 18:25:25 +0330https://virgool.ir/@taraneh.hemat/روایت-کوتاه-bmjb43aalakeمجله روایتروایت دختری که از تاریکی‌ها رد شد، اما خودش نور فصل اول: نانی روی فصل دوم: مادری که مهربانی‌اش پول بودمن در خانه‌ای بزرگ شدم که «مادر» داشت، اما «مادری» نداشت. مادرم محبت را نه با آغوش، که با مقایسه می‌سنجید. فرزندانش را با پول اندازه‌گیری می‌کرد، مهرش را با حساب بانکی می‌سنجید. من اما به مهر نیاز داشتم، نه مبلغ.فصل سوم: وداع با پدرروزی که جنازه پدرم را آوردند، همه آمدند، همه بوسیدند. اما میان جمعیت، جایی برای من نبود… نه دستی، نه آغوشی، نه حتی نگاهی. من تنها توانستم پاهای پدرم را ببوسم… آن هم آخرین بار. همان‌جا دلم شکست.فصل چهارم: ترک خانه‌ای که فقط اسمش خانواده بودرفتم. بی‌پشتوانه، بی‌دست. فقط خودم بودم و خدایی که باور داشتم هست. آمدم تهران. مستقل شدم. نان بازویم را خوردم. سالم ماندم. نلغزیدم.فصل پنجم: قهوه‌ای که تلخ‌تر از طعمش بوددر ازدحام مترویی شلوغ، جایی کنار بوفه، ایستاده بودم. خواستم کمی دل خودم را با قهوه‌ای گرم خوش کنم. میان آن‌همه بی‌تفاوتی، صدایی لرزان و آرام شنیدم:«میشه برای منم قهوه بگیری؟... کارت دارم.»پیرزنی بود. لباس‌هایش ساده، چشمانش خسته. کارت عابرش را به سمتم گرفت؛ مثل کسی که تمام اعتمادش را در مشت کوچکش گذاشته باشد.من قهوه‌ای با طعم فندق انتخاب کردم… سلیقه‌ام را شریک دلش کردم. اما دستگاه چیزی دیگر گفت: «موجودی کافی نیست.»لحظه‌ای در سکوت ماند. بعد با صدایی آرام‌تر از قبل گفت:«میشه با هزینه خودت برام بخری؟»دلم شکست… نه فقط از حرف او، بلکه از سنگینی آن درخواست.من خودم دختری بودم که هزار شب را با نان خشک و اشک به سر کرده بودم.نه اینکه نخواهم، فقط… نتوانستم.رفتم. با چشمانی پر از اشک.آن روز در محل کار، چیزی بیشتر از خستگی همراه من بود: عذاب وجدان.نه چون کمک نکردم، بلکه چون دنیا هنوز چقدر آدم تنها دارد… و من چقدر هنوز دلم می‌خواهد قوی باشم و به آدم‌ها برسم.پایان بخش اول از روایت زندگی ترانه ترانیاترانه ترانیاترانه ترانیاTue, 27 May 2025 18:24:27 +0330https://virgool.ir/@taraneh.hemat/داستان-کوتاه-pcw0z5svjv15عنوان:داستان واقعیدختری که از دل سختی برخاستمتن:یک شب مثل همه شب‌ها، شام نداشتیم. مادرم با کمی آرد، نانی روی گل‌ز درست کرد؛ همان تکه نان، شام ما بود.از کودکی طعم محبت را نچشیدم. در خانواده‌ام، محبت را با پول می‌سنجیدند. هیچ‌گاه مرا ندیدند، فقط مقایسه‌ام کردند.روزی که جنازه پدر را آوردند، همه بوسیدندش. اما من، تنها جا برایم پاهایش بود...اما من ایستادم. ترک کردم خانه‌ای را که خانه نبود. به تهران آمدم، سالم زندگی کردم، محتاج هیچ‌کس نشدم، نان بازویم را خوردم.حالا این صدای من است. صدای دختری که در دل محرومیت، خودش را ساخت.اگر حتی یک نفر مثل من باشد، شاید این روایت برایش نوری در دل شب باشد...نویسنده: ترانه ترانیا (نام مستعار)اگه خواستی متن انگلیسی یا عکس مخصوص اینستا هم بذاری تو مقاله‌ات، بگو تا کمک کنم.ترانه ترانیاترانه ترانیاTue, 27 May 2025 18:08:25 +0330