https://virgool.ir/feed/@taraneh.dana13fa2026-11-11 22:17:30https://files.virgool.ir/upload/users/21832/avatar/kD8Xli.pnghttps://virgool.ir/@taraneh.dana13https://virgool.ir/@taraneh.dana13/چجور-سفری-رو-دوست-داری-tumayknkyagtاگه یه چیز تا الآن درباره‌ی خودم فهمیده باشم، اینه که من آدمِ سفرای سریع نیستم!منظورم از سفرِ سریع چیه؟ از اینایی که برنامه‌ریزی فشرده داره که یه روز اینجا می‌مونم اینا رو می‌بینم، فردا می‌رم اون یکی شهر فلان موزه رو می‌بینم، شبش سوار اتوبوس می‌شم که فرداش به فلانی سر بزنم و... اینجوری! اصن نمی‌تونم تحملش کنم! انگار تو اینجور سفرا خودمو تحتِ یه فشاری می‌بینم که باید به صورتِ فشرده خوش بگذرونم. آخه مگه خوش‌گذرونی زورکیه؟!مثلن همین هفته‌ی پیش رفته بودم یه سافاری تو شمال بوتسوانا. یه برنامه‌ی سه ساعته بود و من آخراش دیگه خسته شده بودم. آخه مگه آدم می‌تونه سه ساعت متوالی ذوق‌زده بمونه!؟؟اولای مسیر دو تا شیر دیدیم و من داشتم از ذوق می‌مردم! ولی دیگه آخرای مسیر اینجوری بودم که اِ شیر؟ ایول! بسه دیگه!من وقتی می‌رسم یه جایی، باید آروم بگیرم و لش کنم. یه جورایی چن روز اونجا زندگی کنم. ترجیح می‌دم اون شهرِ جدید آروم آروم خودشو به من بشناسونه. دیدن موزه و بازار و درخت و اینا هم الزامن کمکی به شناختن اون شهر نمی‌کنه. به نظرم هر شهریو می‌شه از آدماش شناخت. اینکه چی می‌پوشن تو خیابون، برخوردشون با مسافرا چجوریه، تو مغازه‌هاشون چیا پیدا می‌شه یا نمی‌شه، تو خیابون با بچه‌هاشون چجوری رفتار می‌کنن و کلی چیز دیگه که فقط وقتی می‌شه متوجهشون شد که فرصت داشته باشی تو خیابونا با حوصله قدم بزنی و مشاهده کنی.امروز من دقیقن همین کارو کردم. یه بطری آب، دفتر طراحی و مدادام رو گذاشتم تو کوله‌پشتی و راه افتادم. یه نیم ساعتی پیاده رفتم تا رسیدم به مرکز شهر. تو راه مارمولکای رنگی دیدم و دو تا درخت بائوباب. ایستادم و بائوباب‌ها رو نگاه کردم و به تنه‌شون دست کشیدم. خیلی قوی بودن. تو راه آدما رو نگاه کردم و با چن تاشون احوال‌پرسی کردم. آخرش تو فضای سبز یه هتل نشستم و دفترمو در آوردم که طراحی کنم. یه چشمم به دفترم بود و یه چشمم به آدما. یکی اومد و باهام حرف زد. خودش نقاش بود و حرف همو می‌فهمیدیم. یه جاهایی بهش می‌گفتم انگار داری از تو ذهنِ من حرف می‌زنی! مگه می‌شه آخه؟ یه ساعتی حرف زدیم و وسطاش میمونا اومده بودن و بین مردمی که تو چمنا نشسته بودن دنبال غذا می‌گشتن. یکی از میمونا افتاده بود دنبال یه خانوم و خانومه جیغ می‌زد و می‌دوید. من از دوستِ جدیدم پرسیدم اگه یکیشون دنبالم کنه باید چیکار کنم؟ اونم نمی‌دونست! حرفامونو زدیم، طراحیمو تموم کردم و پیاده برگشتم هاستل. یه گله میمون پشت سرم تو خیابون راه می‌رفتن و من خودمو اینجوری آروم می‌کردم که من خوراکی همرام ندارم، حتمن کاری بهم ندارن!! خوشبختانه کاری هم به کارم نداشتن!دوستِ نقاشم گفت بیا با هم عکس بگیریم!امروز عصر وقتی برگشتم هاستل حس می‌کردم زیمبابوه رو بهتر می‌شناسم. حس می‌کردم ریتمِ سفرم باهام هماهنگه. حالم خوب بود ?TaranehTaranehWed, 27 Nov 2019 00:13:13 +0330https://virgool.ir/@taraneh.dana13/عاشقانهای-از-زیمبابوِه-به-ایران-bl5nbeilavcuگینگیلِ قشنگم‌نامه‌ت رو خوندم. از دیروز بیشتر از ۱۰ بار. هی خوندمش و هر بار اشک توی چشم‌هام جمع شد. وقتی می‌خونمش تصورت می‌کنم که نشستی توی خونه، فکرت پیش منه و من چندین هزار کیلومتر ازت دورم و اینترنتی نیست که ما رو به هم وصل کنه. نگرانی گلوت رو گرفته و فشار می‌ده. فقط می‌دونی من یه جایی تو آفریقام، اما نه می‌دونی کجا، نه می‌دونی چجوری، با کیا، با چه حالی. تصورت می‌کنم که واتس‌اپ رو باز می‌کنی و با اینکه می‌دونی اینترنت قطعه برام می‌نویسی «ترانه دارم می‌میرم از نگرانی» اینو می‌نویسی و می‌فرستی. این اولین پیغامی بود که وقتی اینترنتت وصل شد ازت به دستم رسید و قلبمو له کرد. باز تصورت می‌کنم که ویرگول رو باز می‌کنی و برام اینجا نامه می‌نویسی. به امید اینکه من هم از بین همه‌ی سایتای ایرانی یادم به ویرگول بیوفته و بیام اینجا رو چک کنم و نامه‌ت رو ببینم و برات کامنت بذارم و شاید اون نگرانی دستاشو از دور گلوت شل کنه. من اما اینا به ذهنم نمی‌رسه. ذهن من تو یه دنیای دیگه‌ست و دارم دنبال راهی می‌گردم که تو اسکایپ کردیت بخرم و بهت زنگ بزنم چون نگرانی گلوی منو هم گرفته.به همه‌ی اینا فکر می‌کنم و دلم برات پر می‌کشه. اما کار زیادی از دستم برنمیاد، به جز نگاه کردن عکسامون و تصور کردن خاطره‌هامون با بیشترین جزئیاتی که ذهنم اجازه می‌ده.عکسی که بیشتر از همه این روزا، موقع دلتنگی نگاهش کردمعزیز دلم، فکر می‌کنم دارم به این سرزمین دوردست عادت می‌کنم. سوپرمارکت‌ها رو می‌شناسم و می‌دونم چه چیزایی رو می‌شه اینجا خرید و چه چیزایی گیر نمیاد. قیمت‌ها دستم اومده و یاد گرفتم وقتی با آدما چشم‌ تو چشم می‌شم بهتره بهشون لبخند بزنم و دست تکون بدم. یاد گرفتم که اینجا حتمن بعد از سلام باید احوال‌پرسی کنم و براشون جوابِ «چطوری؟» چیزی به جز «خوبم» نمی‌تونه باشه. با گرمای هوا، دوش آب سرد و پشه‌های اینجا کنار اومدم و دیگه کم پیش میاد تو خیابون از چیز خاصی تعجب کنم. دیگه از آدما و اینکه ازم دزدی کنن نمی‌ترسم و یاد گرفتم چه فاصله‌ای باهاشون حفظ کنم و کجاها باهاشون دوست بشم. دارم به اینجا عادت می‌کنم و به نظرم این همون نقطه‌ایه که سفر، از یه تفریح به یه بخشی از زندگی تبدیل می‌شه. وقتی دوباره همو ببینیم، حتمن می‌تونی بهم بگی که این سفر چه چیزایی رو توم عوض کرده. خیلی منتظر اون روزم. روزی که دوباره می‌بینمت و بغلت می‌کنم و می‌بوسمت و بوت می‌کنم. منتظر اون روزیم که انقدر به دیدنت نزدیک باشم که با خودم بخونم: لحظه‌ی دیدار نزدیک است... باز من دیوانه‌ام مستم، می‌لرزد دل و دستم... وای... گویی در جهان دیگری هستم...دوستت دارم xxx ترانهTaranehTaranehSun, 24 Nov 2019 20:40:22 +0330https://virgool.ir/@taraneh.dana13/صبحی-در-زیمبابوه-zuesld06c7wqدرِ خونه و بچه‌هایی که جلوی در بازی می‌کنندراز کشیدم روی کیسه‌خوابم. نور از پنجره‌ای که روی دیوار سمت راستمه افتاده توی اتاق. صدای زنی از پشت پنجره میاد که به زبونی که نمی‌شناسم آواز می‌خونه و حدس می‌زنم مشغول کارهای خونه‌ست. دیشب تا چند لحظه قبل از اینکه خوابم ببره به این پنجره زل زده بودم و نمی‌تونستم تصمیم بگیرم که می‌خوام بذارم باز بمونه یا ببندمش. باز باشه ممکنه دزد بیاد(حیاط خونه هم که در نداره) ببندمش ممکنه از گرما بمیرم. درگیر این فکر بودم که خوابم برد و پنجره هم باز موند. دزد؟ دیشب که نیومد.اتاقم تو خونه‌ای تو زیمبابوهزن دوباره آواز خوندن رو شروع کرده. دل درد پریود منم داره خودش رو نشون می‌ده. صبح با یه لکه‌ی گنده‌ی خون از خواب بیدارم کرد و معلومه امروزِ من قراره با درد همراه باشه. دیروز به این فکر کردم که هر کسی که فکر می‌کنه زندگی تو قدیم راحت‌تر یا بهتر بود، باید بیاد یه ماه زیمبابوه، مثل مردم محلی زندگی کنه تا بفهمه چی به چیه! خونه‌ای که برق نداره (البته مردم پنل خورشیدی دارن که تازم همینم خودش خیلیه! اما خب اون مقدار برق برای یخچال و پنکه و اینا کافی نیس) آب نداره (به جز یه شیر کوچیک تو حیاط) سه تا خونواده تو یه خونه زندگی می‌کنن، کوچه‌ها خاکین و پر از بچه. از خیلی جهتا شبیه زندگی‌های مادربزرگ‌های ماست. و باید بگم که سخته! خیلی سخته!مردم اینجا تو روز یه وعده غذا می‌خورن. اینجا وقتی غذا می‌خورن که چیزی برای خوردن باشه، نه وقتی که گرسنه هستن. ولی می‌دونی چیه؟ کشف جدیدم اینه که وقتی بدونی از غذا خبری نیس، حتا گشنتم نمی‌شه!هنوز دراز کشیدم روی کیسه‌خوابم و دو سه تا مگس دورم می‌چرخن. هر روز می‌گم دیگه اینجا نمی‌مونم، اما خودم رو مجبور می‌کنم که بمونم. باید بمونم که دفعه‌ی بعدی که توی اتاقم کلید برق رو زدم و روشن شد، بدونم که اگه نمی‌شد زندگیم چه شکلی می‌بود.TaranehTaranehSun, 24 Nov 2019 10:24:01 +0330