https://virgool.ir/feed/@talltaleبازی به این صورت است که یک نفر برای دیگری جمله‌ای از کتابی می‌فرستد و دیگری باید در ادامه‌اش چند پاراگراف داستان ببافد؛ بعد نوبت همان یکی است.fa2026-11-11 23:20:08https://files.virgool.ir/upload/users/2678104/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@talltalehttps://virgool.ir/@talltale/ظرف-های-نشسته-q2dlkz9sqfegاز بیرون، تنها خش‌خش ملایم درخت‌ها به گوش می‌رسید. «ظرف‌ها باشه برای فردا صبح. نمی‌تونم. حوصله‌اش رو ندارم» اصلأ حوصله فکر کردن را هم نداشت. (به دزدی رفته‌ها، از مجوعه داستان آذر، ماه آخر پاییز، ابراهیم گلستان)دنیا داشت تمام می‌شد، ظرف‌ها تمیز باشند یا کثیف. چفت پنجره را محکم کرد و به بیرون خیره شد. مشعلِ بیرون خانه خطوط کلی درخت‌ها و خاک چند قدمی اطراف خانه را تا حدی مشخص می‌کرد. تنها چیزی که در این طبیعت بی‌جان می‌شد دید. شاخه‌های خشک درختان، با هر تکان باد بر هم ناخن می‌کشیدند و شعلهٔ مشعل به هر سمتی فرار می‌کرد.صفحه را روی گرام گذاشت.«این انتهاست ای محبوب زیبا.این انتهاست ای تنها محبوب من.»- پرنده‌ها را یادت هست؟- چی؟- پرنده. پرواز. آنها که در هوا می‌پریدند. یادت هست؟- یک چیزهایی… چه سریع مردند. پاییز آن سال را دوام نیاوردند. دو سه ماهه همه مردند. سریع نیست؟ برای پرنده‌ها گمانم زود بود.- پرنده‌ها در شب هم پرواز می‌کردند؟ یا فقط روزها؟- فکر کنم شب‌ها هم پرواز می‌کردند. چرا نکنند؟ چطور؟«می‌توانی آینده را در ذهن بیاوری؟چنان بی‌مرز و رها،چنان هراسان در پی دستی بیگانه،در سرزمینی هراسان.»آن سوی پنجره، شعلهٔ مشعل به هر سو می‌دوید ولی بی‌حاصلی؛ تسلیم باد شد و با او رفت. شکل‌های محو زمین بی‌جان اطراف به هوا رفت و به جایش وهم و خیال حمله‌ور شد.پرسید: فکر می‌کنی هنوز زنده باشند؟- کی؟- فکر می‌کنی کی؟ ده روبرو. آن طرف دره. یک هفته است که هیچ نشانه‌ای و نوری از آن طرف پیدا نیست.»- لابد مرده‌اند.- شاید هم نه. چراغ ما هم مرد.- پس ما هم برای آن‌ها مرده‌ایم.«این انتهاست ای محبوب زیبا.این انتهاست ای تنها محبوب من.»آخرین بشقاب را که خشک کرد، روی میز را دستمال کشید و به اتاق خواب رفت. (بابک؛ ۲۳ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیSat, 15 Jul 2023 23:00:28 +0330https://virgool.ir/@talltale/از-تو-به-یک-اشاره-njpevbsajcjz«انگشت به لبش گذاشت و با سرش اشاره کرد که بیا، و من هم با شتاب پائین رفتم و در خانه‌شان را زدم.» (سه قطره خون / صادق هدایت)در رو به تاریکی غلیظی باز شد. نمی‌توانستم پا بگذارم تو. نه برای اینکه صدایم را به گوشش برسانم، که از فرط ترس، داد زدم: کجایی؟روایت از عقب‌مانده‌های وطنی و جهان‌وطنی است که شیطان زن‌های زیبا را واسطۀ فریبکاری می‌کند. خودمانیم، فریب یکی مثل من وساطت نمی‌خواهد، آن هم در این حد و کیفیت. داشتم شمعدانی‌های توی تراس را آب می‌دادم که چشمم به جمالش افتاد. زن‌ندیده نیستم، چیزی میخکوبم کرده بود. هیز هم نیستم، چشم‌هایم در اختیار و اراده‌ام نبود؛ مدام وراندازش می‌کرد، از فرق سر تا نوک پا، که البته زیر پیراهن بلندش پنهان بود. محو تماشایش بودم و جز او و پیراهن سیاهش چیزی ندیدم؛ چشمان حریصم همه چیز را در پیرامونش محو کرده بود تا او را هرچه واضح‌تر ببیند، بلکه ببلعد. داشتم جان می‌کندم که دست‌کم صورتم را برگردانم و زیرچشمی چشم‌چرانی کنم، که ناگهان از پا درآمدم و وادادم. به سمتش برگشتم و سوت زدم! قسم می‌خورم که کار من نبود؛ مغزم طغیان کرده بود و خودسر تصمیماتی می‌گرفت. رنگم از این همه پررویی پریده بود. حتی در نوجوانی هم برای زن‌ها سوت نمی‌زدم. به سمتم برگشت؛ خواستم عذرخواهی کنم، که لبخند زد و اشاره کرد.حتی مغز یاغی‌ام هم رضا نبود که پا به آن ظلمات بگذارم. دست دراز کردم در را ببندم و برگردم، که صدایی از قعر تاریکی زمزمه کرد: بیا. (فخری؛ ۲۴ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیSat, 15 Jul 2023 22:57:08 +0330https://virgool.ir/@talltale/بساط-گرامافون-بوقی-oxpnfbpkaoqrبه میدان ده که رسید بساطش را پهن کرد و از بعدازظهر تا سر شب روی گرامافون بوقی‌اش صفحه آییدا را گذاشت. (میدان ایتالیا / آنتونیو تابوکی / ترجمه سروش حبیبی)- خسته نشدی؟ از سر شب بیست بار این یک صفحه را گوش دادیم. بیست سال است که هر شب می‌آیی زیر گوش ما همین یک صفحه را می‌گذاری. انتظار داری کسی بهت پول هم بدهد؟ فقط ما آواره‌ها تحملت می‌کنیم.- وِردی… وِردی بزرگ! مگر آدم ازش سیر می‌شود؟ تو چه می‌فهمی؟- خودت می‌فهمی؟ به خدا خود وِردی هم پنج دفعه بیشتر کار خودش را نشنیده.- خود تو این صفحه را بهم آب کردی. من که اصلاً دنبالش هم نبودم. هییی… پولش را هم بهت ندادم. صفحه دستم بود و چانه می‌زدیم که آن بلا نازل شد. حمله کردند و شهر به هم ریخت و دنیا تمام شد. از ترس جان حتی نشد تا خانه بروم سازم را بردارم. یک دنیا می‌ارزید. یادت هست؟ بعد هم که جا خوش کردند. دنیا به کام‌شان.- ها، یادش به خیر مغازه‌ام درست تقاطع دو خیابان اصلی بود. نمای بیرون را تازه رنگ کرده بودم. سبز. که مثلاً به چشم بیاید.- سبز؟ کجا سبز بود؟ نانوایی کناری‌ات سبز بود. تو چارچوب مغازه‌ات تمام قهوه‌ای بود.- مغازه صفحه فروشی کنار نانوایی؟ کجایی؟ پاک همه چیز را فراموش کرده‌ای. کنار مغازه من، یارو بود که بهش می‌گفتیم ادیسون. گرام تعمیر می‌کرد. الان خودش همینجاست. دور میدان پایینی بساط پهن می‌کند.- حالا هرچه… همین پسرک؛ چه بود اسمش؟ چیز... همین که تازه آمده این طرف، می‌گفت الان به جای آن تقاطع میدان بزرگی ساخته‌اند. با آب‌نما و فلان. پدرسوخته‌ها فکر می‌کنند یادمان می‌رود چه کردند. هزارتا فلان و بهمان هم درست بکنند؛ همه دارند جمع می‌کنند می‌آیند این طرف.- گور پدرشان. ول کن. مردم رفتند. بساط‌مان را جمع کنیم برگردیم خانه؟- چرا برنمی‌گردیم؟(بابک؛ ۲۰ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیWed, 12 Jul 2023 01:33:02 +0330https://virgool.ir/@talltale/گل-و-لای-مقدس-ft7lahle25gz«هیچ کس قدم به خشکی گذاردن او را در شبی آرام ندید، هیچ کس غرق شدن کرجی خیزرانی را در گل و لای مقدس ندید.» (هزارتوهای بورخس / خورخه لوئیس بورخس / احمد میرعلائی)مثل همیشه رفته بود علف شفابخش بچیند. کار امروز و دیروزش نبود. از نوجوانی در جرگۀ «نوش‌آوران» بود. ولی این بار دست‌تنها رفته بود. ناخوشی یک سال پیش استادش را زمین‌گیر کرده بود؛ دستیار نوجوانش هم هفتۀ پیش قربانی ناخوشی شده بود. نکند علف دیگر نوش‌آوران را شفا نمی‌داد؟حالا هر هفته باید تنهایی عازم گل و لای مقدس می‌شد. اهالی در ساحل به تماشا می‌نشستند. همیشه عده‌ای می‌آمدند. قبل‌تر‌ها بچه‌های جزیره پای ثابت مراسم استقبال بودند. جدای از لذت تماشا، می‌خواستند جلوی چشم باشند که به دستیاری انتخاب شوند. همهمه می‌کردند؛ از رموز نوش‌آوری می‌پرسیدند، دربارۀ سوی چشم و شامۀ قوی‌شان غلو می‌کردند، خواهش و التماس می‌کردند. حین لباس پوشیدن، حاضران زیر لب دعا می‌خواندند. ولی آن روز بچه‌ها به دعا خواندن نرسیده بودند. از مرز نیلوفرهای آبی که می‌گذشت تک و توک سروکله‌شان در ساحل پیدا شد. آخرش که چه؟آن روز، هوا گرگ‌ومیش شده بود که قلاب در گل انداخت. بعضی‌ها دیدند که دستش را به نشانۀ صید علف بلند کرد. دو تا از بچه‌ها هم پرهیب کرجی را پشت نیلوفرهای آبی دیده‌اند که به سوی ساحل می‌آمد. ولی یک ماه گذشته و او از مرز نیلوفرهای آبی پیش نیامده.ناخوشی زیاد شده. علف شفابخش نایاب شده. کسی از مرز نیلوفرهای آبی نمی‌گذرد… (فخری؛ ۱۹ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیTue, 11 Jul 2023 12:59:05 +0330https://virgool.ir/@talltale/کتاب-خطی-eyicp6aagynv«این یک اتاق معمولی بود که وسطش یک میز گرد براق بود با دو صندلی خراطی و کنارش یک گنجه با سطح بالایی شیشه‌ای برای نمایش کتاب خطی.» (رگتایم / ای. ال. دکتروف)یقیناً درست همانقدر معمولی بود که اتاق نظیرش روی آن سیارهٔ کوچک آبی رنگ. از همان ابتدا که این سیاره رصد شده بود، تمام توجهات معطوف این شد که در آنجا چه می‌گذرد. هرچه باشد یک سیارهٔ کاملاً معمولی بود؛ بر خلاف همهٔ مشاهدات دیگرمان، درست مانند خود ما بودند. از هر جهت. شکل، اندازه، ترکیب فلزات، آب، فاصله از ستاره مرکزی و …. کاملاً معمولی.ما گوش‌هایمان را تیز کردیم. همه تلسکوپ‌ها و دستگاه‌های سنجش از دورمان را به سمت این سیاره چرخاندیم. همه چیز تا جزئی‌ترین جزء تجزیه‌ناپذیر ماده را دیدیم و شنیدیم. تمام داده‌ها را در سرور مرکزی «ذهن ژرف» ذخیره کردیم. ذهن ژرف یعنی دستاورد بزرگ جامعهٔ ما، نرم‌افزاری که قدرت تحلیلش از مجموع همهٔ گونهٔ ما بیشتر است و دقیقاً به همین منظور و برای تحلیل همین داده‌ها ساخته شده بود.دو قرن تمام همهٔ داده‌ها را انبار کردیم تا بالاخره چراغ کوچک روی بدنهٔ سرور مرکزی روشن شد و ما فهمیدیم وقت آن رسیده که نمونه‌ای کامل تا جزئی‌ترین ذرات مادهٔ آن دنیا را در برابر خودمان ببینیم. تنها تفاوت در این بود که ذهن ژرف فقط بخش‌های بی‌جان آن دنیا را بازسازی می‌کرد. مثلا ما نمی‌دانستیم روی این صندلی‌ها آیا کسی نشسته یا نه. نمی‌دانستیم توی این اتاق مثلا بچه‌ای بازی می‌کند یا جمعیتی مشغول تماشای کتاب هستند یا اصلا هیچ کس در اتاق نیست. اصلا نمی‌دانستیم باید دنبال چه نوع موجوداتی بگردیم.ولی مشکل دیگری در کار بود. تحلیل‌های ذهن ژرف را به ده‌ها روش بررسی کردیم. همه چیز درست بود. همهٔ جزئیات سر جایش بود. الّا این اتاق، این گنجه، این کتاب. مشکل اینجا بود که مطمئن بودیم در این کتاب مهمترین دانش آن دنیا ثبت شده است. همهٔ نشانه‌ها به این موضوع اشاره داشت. ولی وقتی با هیجان کتاب را باز کردیم، همهٔ برگ‌ها خالی بود. دریغ از یک کلمه. در صفحهٔ اول جایی که لابد، به سنت آن‌ها، می‌بایست عنوان کتاب می‌بوده باشد، قطعه‌ای آینه بود. آینه‌ای کاملاً معمولی. با یک تفاوت: اجزای جاندار را نشان نمی‌داد و تنها تصویر در و دیوار و وسایل پشت سرمان را می‌شد دید.دو نظریه وجود داشت: یا در بازسازی چیزی از قلم افتاده بود، که این در مخیلهٔ ذهن ژرف نمی‌گنجید. و یا حذف محتوای کتاب بخشی از پروسه طبیعی بازسازی بوده که این یکی در مخیلهٔ ما نمی‌گنجید. (بابک؛ ۱۶ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیSat, 08 Jul 2023 00:51:01 +0330https://virgool.ir/@talltale/پیراهن-تور-auzjf7hzihtn«او پیراهن تور صورتی پوشیده بود ــ می‌شود باور کرد؟» (خانم دلوی / ویرجینیا وولف)انگار همین دیروز بود که رنگ صورتی و مدل عروسکی پیراهن مارال را مسخره می‌کرد. به نظر من هم لباس مارال لوس و بچگانه بود، ولی در نظر او مشمئزکننده بود. سلیقه‌اش را دوست داشتم. گمانم روی ناخن‌های او بود که عاشق لاک سبز لجنی شدم. جسارتی در انتخاب‌هایش بود که مجذوبم می‌کرد. آدم عوض می‌شود، سلیقه‌اش، اخلاقش. ولی او تا پیراهن تور صورتی خیلی راه داشت. برای دار و دستۀ ما، پوشیدن لباس صورتی کلی معنی داشت: یعنی دختر خنگ و عقب‌مانده‌ای بودی که چیزی از فمینیسم و منطق بصری استثمار زنان نمی‌دانستی و مهم‌تر از آن به هنجارهای ابلهانۀ بزرگ‌ترها تن می‌دادی و می‌خواستی «دخترانه» رفتار کنی. خنگ شده بود یا بالاخره تن داده بود؟ (فخری؛ ۱۳ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیThu, 06 Jul 2023 13:36:06 +0330https://virgool.ir/@talltale/کاغذ-عکس-ruta4shlk1eh«هارلن کرین را تصویرگرِ جزئیات، مخترع، نابغه، و شارلاتان خوانده‌اند. احتمالاً همۀ اینها بوده و هیچ‌کدام اینها هم نبوده.» (طلایه‌دار سینما / استیون میلهاوزر)درست وقتی که حاجی امین الضرب بعد از مذاکرات خرید ماشین برق از روسیه برمی‌گشت، او را در باکو ملاقات کرد. امین الضرب تحت تأثیر شور جوانی هارلن کرین و مدارج و افتخارات آکادمیکش از یک طرف، و سرخوردگی از مذاکرات و تصور بازگشتِ دست خالی به تهران از طرف دیگر تصمیم گرفت ثلث پولی را که برای خرید ماشین برق در نظر گرفته بود در اختیار این دانشمند جوان قرار دهد تا برایش نخستین نمونه از آخرین اختراعش را بسازد. دستگاهی پیشرفته که قادر بود تصاویری واقعی‌تر از هر فوتوگرامِ دیگر تهیه کند. آن طور که همراه هارلن ترجمه می‌کرد، با این دستگاه نه تنها صورت مردم روی کاغذ مخصوصش نقش می‌بست، بلکه روح و جان آن ها هم در آن صفحات حبس می‌شد. تصاویر بعد از یکی دو ماه آغشته شدن به داروهای اختصاصیِ هارلن کرین، به زبان می‌آمدند. در چشمانت نگاه می‌کردند و حالت را می‌پرسیدند.حاجی شش ماه منتظر شد که هارلن کرین صفحه‌های گراور مسی خامی را که برای این کار ضروری بود، از استراسبورگ تهیه کند. شش ماه شد یک سال. و یک سال شد یک سال و شش ماه. و حاجی بالاخره متوجه شد که چه رکبی خورده. ولی آن روزها دنیا پیچیدگی‌های خودش را داشت. سرانجام هارلن بازگشت و زیر بار شماتت و تهدید حاجی و ایادی‌اش دستگاهش را ساخت، صفحات را داخل آن جا ساز کرد و نخستین تصویر را از چهرهٔ عبوس حاجی امین الضرب گرفت. هنوز اتفاق خاصی نیفتاده بود. تصویری ثابت که تفاوتی با بقیهٔ عکس‌ها نداشت. اصل قضیه این طور بین مردم کوچه و خیابان تهران پیچید که شاه از فرط خنده کبود شده و اگر محمدخان سپهسالار دیر به دادش رسیده بود حکماً می‌مرد. کاغذ قاب گرفته عکس را به عرض حضرت اقدس رسانده بودند. پارچه را برداشته و قیافه عبوس پیرمرد بدون معطلی سر فحش را کشیده بود که همین گراور کوفتی را در ماتحتت فرو می‌کنم قرمساق!حالا دیگر هارلن کرین و حاجی امین الضرب هر کدام به شکلی معروف‌ترین شخصیت‌های ممالک محروسه بودند. هارلن مدام بین تهران و استراسبورگ در رفت و آمد بود. بهترین صفحات گراور مسی خام را که شایستهٔ نگهداری عمیق‌ترین احساسات آدمی بودند شناسایی می‌کرد و با خود به تهران می‌آورد. در تهران خیل عظیم مشتریانش سعی می‌کردند خود در بهترین حالات روحی قرار دهند تا بلای حاجی سرشان نیاید یا به اصطلاح آنها «ضرب» نشوند.ولی از استراسبورگ تا لندن هارلن کرین را با نام دیگرش، میرزا ناصرخان التزام السلطنه می‌شناختند. بازرگانی که خلقیات عجیب مردم شرق را برایشان نمایش می‌داد. لباس‌ها، چشم‌ها، ریش‌ها، ژست‌ها، همه را می‌شناختند ولی حرکات و لحن حرف‌زدن و اشاره‌های عجیب چشم و ابرو تازگی داشت.همه چیز برای پروفسور کرین داشت خوب پیش می‌رفت، تا اینکه ناصرالدین بار دیگر عزم فرنگ کرد. یکی از ملازمان همایونی، که در واقع عامل حاجی امین الضرب، برای شکستن انحصار هارلن کرین و عقد قرارداد تأمین گراورهای خام مسی بود، متوجه شد به کاه‌دان زده. در کل اروپا حتی یک تولید کنندهٔ گراور هم وجود نداشت؛ همه آنها از عراق وارد می‌شد و تنها یک تأمین کننده داشت. بله، مشخص است که آن یک نفر چه کسی است: میرزا ناصرخان التزام‌السلطنه، برادرزادهٔ ناتنی اعلی حضرت صاحب قران. (بابک؛ ۱۴ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیThu, 06 Jul 2023 13:24:30 +0330https://virgool.ir/@talltale/پیرمرد-صد-ساله-ljhhr9ride3vروزنامه سراسری بی‌معطلی ماجرای پیرمردی را که در صدمین سالروز تولدش غیب شده بود چاپ کرد. (مرد صدساله‌ای که از پنجره فرار کرد و ناپدید شد / یوناس یوناسن)اما در صفحهٔ ۱۱. مطلب در دو پاراگراف کوتاه تنظیم و در کادری در سمت چپ‌ترین ستون روزنامه، نه خیلی بالا و نه خیلی پایین صفحه‌بندی شده بود. در مرکز صفحه تصویرِ رنگیِ بزرگی از یک زوج خوشبخت بیشترین فضای صفحه ۱۱ را از آن خود کرده بود و حاشیه‌ای را در سمت چپ ترین ستون خالی گذاشته بود که فقط با یک مطلب کوتاه حدوداً دو پاراگرافی می‌شد نظام بصری و اصلوب زیبایی‌شناختی و روابط صوری اجزای صفحه را حفظ کرد.خوشبختی این زوج از آنجا معلوم می‌شد که در کنار دریاچه‌ای در شرایط آب و هوایی مناسب، به ماشین بزرگی تکیه داده بودند و لابد هم ماشین آخرین مدل بود و هم آنها مالکش بودند. که اگر نبودند حتماً روزنامه را می‌بایست به نشر اکاذیب و تشویش اذهان عمومی متهم کرد. و نتیجهٔ خوشبختی‌شان هم این بود که به ما خوانندگان بخندند. حتی سگ کوچک‌شان هم چنان از وضعیت خوشحال و پر سر و صدا به نظر می‌رسید که اجازه نمی‌داد ما انسان‌های فانی، خبر غیب شدن یکی از خودمان را بخوانیم. البته ما صد سال نداشتیم ولی او هم دیگر در این سن و سال لابد ماشین نداشت.باید پیدایش می‌کردم. احتمالا می‌توانستم درست پیش از غرق شدن در رودخانه‌ای یا پریدن از پلی معلق یا خوابیدن جلوی ریل قطاری، نجاتش بدهم. درست کمی قبل از لحظهٔ بدون بازگشت، همچون قهرمانی با عظم راسخ، پیرمرد را مجبور کنم یک سال دیگر هم زندگی کند. ولی نه... حتی در این صورت هم اتفاق جدیدی نمی‌افتاد. نهایتاْ در همین کادر کوچک سمت چپ‌ترین ستون، باز سر جای‌مان می‌نشستیم. باید فکر دیگری کرد. باید بر علیه سلطهٔ آهن و سرمایه و سگ قیام کرد. بر علیه دریاچهٔ ژنو یا نمی‌دانم کجا.باید یک راست می‌رفتم سراغ زوج جوان؛ می‌کشیدم‌شان پشت ماشین و جوری که سگِ خوشحال، اوقاتش تلخ نشود، کلک‌شان را می‌کندم. بعد که کادر وسط صفحه خالی می‌شد، می‌توانستیم ماشین را هم از آنجا برداریم، سگ را باز کنیم برود پی بازی‌اش در صفحات دیگر و به جایشان دو تا صندلی بگذاریم. مردکهٔ صد ساله هم حتما بر می‌گشت. هرچه باشد از خودمان است. از یک قبیله‌ایم. سیگاری می‌پیچیدیم. شاید ته استکانی عرق سگیِ کار آقا منوچهر خودمان را برایش می‌ریختم و این دم آخری را بدون فکرهای اضافی با هم گپ می‌زدیم. صفحه ۱۱ دیگر هیچ کم نداشت. (بابک؛ ۸ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیThu, 06 Jul 2023 13:17:46 +0330https://virgool.ir/@talltale/تنهایی-s5u2vkptos8s«همیشه باید تنها می‌بود، خودش چنین انتخاب کرده بود و اینک نمی‌توانست و نمی‌خواست از این راه بازگردد. بهترین کارها، کارهایی که در حساب آخر به زحمتش می‌ارزیدند، باید در تنهایی انجام می‌گرفتند» (برهنه‌ها و مرده‌ها / نورمن میلر)آخرین برگ‌های کاغذ را روی هم چید و زیر پرس گذاشت. عطف‌شان را چسب زد و روی آن را پوشاند. پرس را در جعبه و جعبه را در گنجه گذاشت. در گنجه را بست. پشتش را صاف کرد. عینکش را برداشت و با پاشنه دست چشم‌هایش را مالید. هوای گرگ و میش بیرون را نگا کرد و برفِ نشسته روی زمینِ اطراف کلبه را بررسی کرد. رد پای جدیدی نبود. حالا می‌توانست راه بیفتد که پیش از روشن شدن هوا به علفزار پشت روستا برسد. چوب دستش را گرفت و از بین خانه‌ها گذشت. جلوی در خانه‌ای که حالا تقریبا ویران شده بود ایستاد و چیزی زیر لب زمزمه کرد و اشک در چشمانش حلقه زد. پشت در خانه دیگری شاخه گلی گذاشت. به آن دیگری که رسید اخم‌هایش در هم رفت، پشت کرد و رویش را برگرداند. و همینطور…از علفزار که رد شد پالتواش را سفت‌تر دور خودش پیچید. پنجه‌هایش را پشت آستینش پنهان کرد. باید تندتر قدم بردارد. باید به موقع به پناهگاهش در بالای تپه می‌رسید: اتاقک کوچکی که پشت بوته‌های تمشک پنهان بود. یا کسی نمی‌دیدش یا اگر هم می‌دید آنقدر بی‌اهمیت بود که نگاهش نکند. حالا می‌توانست بیرون آمدن اولین نفر از خانه را ببیند. همه چیز را نظاره کند و در رویاهای خودش غرق شود. خودش را در میان آن‌ها ببیند. اینکه امروز از در کدام خانه بیرون می‌آید. کجا می‌رود چه می‌کند. به که دل می‌بازد. به که نارو می‌زند. و از چه سرخورده می‌شود. همه چیز را در خواب و بیداری، محو ببیند و در رویایش به دقت به خاطر بسپارد. چنان دقیق که بتواند همهٔ آن را با جزئیاتش امشب روی کاغذ بیاورد. برای آیندگانش خاطرات منظمی به جا بگذارد از زندگی‌ای که نمی‌خواسته داشته باشد. (بابک؛ ۶ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیThu, 06 Jul 2023 13:16:47 +0330https://virgool.ir/@talltale/فراموشی-rj55btg3kbg3«متأسفم. یادم نمی‌آید. تو را به خاطر نمی‌آورم. اما خواهشم این است که از من دلگیر نشوی. حتماً قبلاً همدیگر را زیاد دیده‌ایم. منتهی راستش این روزها من خیلی گیج و فراموشکار شده‌ام.» (چند داستان کوتاه همراه با تحلیل ۱)ولی باید سعی کنی. سعی کنی به خاطر بیاوری. من را نه. همه آن چیزهای دیگر را. آن روز برفی را. سکوی 33A را. چطور به یاد نمی‌آوری؟ اصلا من را کنار بگذار؛ همه منتظر تو هستند و با هر ثانیه‌ای که می‌گذرد کیلومترها از تو، از خانه، از آن دشت پوشیده از برف دور می‌شوند. بیدار شو. مگر ما چقدر وقت داریم؟ مگر ما چه کرده‌ایم؟ من اینجا پشت میز کنترل خاموش و آنها هر چهارتاشان درون کپسول، پرتاب، میان آسمان و زمین و تنها امیدمان به آن حافظهٔ لعنتی توست. هر لحظه که می‌گذرد زمین‌شان کمتر و آسمان‌شان بیشتر می‌شود. ولی وقتی زمینی زیر پایت نباشد آسمانی هم بالای سرت نیست. تو که بهتر می‌فهمی. معلق شدن را. جدا شدن از ماده را. آیا جاودانگی که می‌خواستی همین بود؟ بیدار شو، مدارهای کهنه‌ات را به کار بینداز. «بچه‌ها را به خانه بازگردان.» (بابک؛ ۵ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیThu, 06 Jul 2023 13:15:30 +0330https://virgool.ir/@talltale/4010403-dlch6hhlnrkt«حرف می‌زد و شراب می‌نوشید. آن‌قدر استادانه پیاله‌ها را پرمی‌کرد که اثری از پیری در حرکات دست و پنجه‌اش پیدا نبود...» (آخرین انار دنیا / بختیار علی)مگر آن آب آتشین راهی به حال خرابش ببرد. که می‌بُرد.‌ از نشانه‌هایش همین بس که حرف می‌زد. و زیاد هم می‌زد. می‌توانست حتی راجع به پسرش حرف بزند. نه از اینکه مدت‌هاست با او حرف نمی‌زند و چقدر دلش تنگ شده یا از این موضوعات که معمولا می‌شد ازش شنید؛ روزهایی را به یاد می‌آورد از ده سال پیش که با هم دور دریاچه ارومیه را سفر کرده بودند. مسافرت یک هفته‌ای از تهران به میانه به مرند به خوی به ارومیه به مراغه و در نهایت به تهران. حوادث را با جزئیات به یاد می‌آورد که کجاها مانده بودند و کجا سوار قایق شدند و با که بگو مگو کردند و در بازار تبریز چه خریدند و مانند آن. جوری هیجان زده می‌شد که صحنه‌ها را با بطری شراب در هوا ترسیم می‌کرد و یادش می‌رفت که قرار بود جام چه کسی را پر کند. بله؛ الکل به حال کسی که خانواده‌اش را در چنان حادثه‌ای از دست داده ممکن است راه ببرد؛ گیرم بعد از بیست سی سال و برای مدت کوتاهی. تا به یاد بیاوریم که هستیم و کجاییم و چه بندی را به آب داده‌ایم. آن وقت دیگر نه … مغز پایش را توی یک کفش می‌کند و می‌ایستد کین آب آتشین دیریست ره به حال خرابم نمی‌برد. تازه متوجه بطریِ روی هوا شد. لحظه‌ای ماند. سرش را پایین آورد و ساکت شد. جام نفر بعدی را پیدا کرد. پر کن پیاله را. (بابک؛ ۳ تیر)قصه‌بافیقصه‌بافیWed, 05 Jul 2023 19:51:37 +0330