https://virgool.ir/feed/@talamhashemiبرونگرا / دانشجوی مهندسی کامپیوترfa2026-11-12 07:13:09https://files.virgool.ir/upload/users/6043/avatar/6F3Ps1.pnghttps://virgool.ir/@talamhashemihttps://virgool.ir/@talamhashemi/کوله-پشتی-98-از-دهلی-تا-تهران-tietyzx1ae0vقبل این که شروع کنم باید بگم سال ۹۷ سال خیلی عجیبی برای من بود... ۹۷ رو توی سه تا شهر زندگی کنم و با کلی ادم جدید و بعضا عجیب آشنا شدم و صفتای زیادی به دست آوردم(هم از سمت خودم هم اطرافیان)...هشدار: این نوشته ممکن طولانی باشه و تمام نوشته فقط نظرات منه و معلوم نیست درسته یا غلطدهلیبرفراز شهراگه از چیزای مهمی که از هند یادگرفتم بخوام بگم:اول:هیچ درست و غلطی تقریبا وجود نداره...هر کسی نظر خودش رو داره و برای خودش درسته... نه من حق حمله به نظرات اون رو دارم(حتی اگه اشتباه باشه از دیدم) نه اون حق حمله به من... باید همه به نظرات هم احترام بذاریم تا جای امکان و بدونیم همه با هم برابریم حق زندگی داریم...دو:برای این که در یک جامعه جا بیوفتی باید مثل خودشون رفتار کنی و لباس بپوشی... این به این معنی نیست که دقیقا باید مثل اونا باشی ولی باید حداقل شبیه شون باشی... زبانشون رو بلد باشی... فرهنگشون و عقایدشون رو بدونی...سه:اگه جایی باشی که قلبت اونجا نباشه تبدیل میشی به مرده ی متحرک... مواظب باشید جایی که هستید رو دوست داشته باشید وگرنه تمام کاراتون تقریبا بی فایده میشه.در نهایت به من گفته بودن کسی که هند بره با آدمی که قبل هند رفتنش بوده خیلی فرق می کنه... من خیلی فرق نکردم ولی خب منم سوغاتیم رو گرفتم... این که جایی زندگی کنی که به چشمشون اشتباه نیستی باعث میشه اعتماد به نفس داغون شدت برگرده و یه ذره بیشتر روی خودت حساب کنی... من یه ذره اروم تر شدم و صمیمی تر از قبلم... شاید زندگیم سخت بود اونجا ولی همیشه و تا آخر عمرم مدیون اونجا بودنم می مونم و با بخش بزرگی از قلبم دوستش دارم و دلم تنگ میشه برای همه چی...خداحافظ هندوستان ;)تبریزتبریز از پشت شیشه های کثیف دانشگاه آزاداز وقتی یادمه عاشق تبریز بودم... بخش بزرگی از این علاقه بخاطر مامان بزرگم و خانوادم بود.. ولی بخش دیگه اش خود شهر بود... من عاشق نشستن توی حیاط شهرداریم...عاشق قدم زدن توی تربیت یا بازار خیلی بزرگ و جابش... حتی نمی تونم درست توصیف کنم این شهر رو و این که چرا دوستش دارم...بعد برگشتنم از هند تصمیم بر این شد که برم تبریز... اونجا تقریبا تنها بودم...کسی رو نمی شناختم و باید بگم واقعا ارتباط برقرار کردن باهاشون سخت تر از کسایی بود که زبونت رو نمی فهمیدن... خوبیش این بود که دیدم تنها بودنم خیلی بد نیست و من از پسش بر میام... توانایی انجام کارایی رو به دست اوردم که اصلا فکر نمی کردم یه روزی بتونم انجامشون بدم... خیلی مستقل تر شدم و خب کمی حال روحیم بهتر شد... الان تقریبا از تنهایی نمیترسم و خودم با خودم راحت زندگی می کنم...متاسفانه اتفاقایی توی تبریز افتاد باعث شد علاقه ام رو به این شهر و مردم از دست بدم... این جزو بدترین اتفاقای سالم بود ایکاش مردم این شهر کمی مهربون تر باشن با همدیگه...از اون بدتر رفتن مامان بزرگم از بینمون بود... تبریز دیگه هیچ وقت برای من اون شهری نمیشه که تا قبل شهریور ۹۷ بود...من با احتمال بالا خوش شانس ترین فرد تمام دنیا من بودم که از شهریور تا بهمن پیش مامان بزرگم بودم که می تونستم هفته ای یک بار برم خونشون... مامان بزرگم کمکم کرد به همه نشون بدم من قوی تر از چیزیم که همه فکر می کنن... مامان بزرگم تنها کسی بود توی کل دنیا که شاید من رو دوست داشت با تمام بدی ها و ناتوانایی هام... نبودش میدونم خیلی سخت خواهد بود برام و نمی دونم چه جوری قراره تلاشم رو بکنم ولی نمی خوام ازم ناامید بشه... تجربه های تبریزم:اول: قوی تر از چیزی هستیم که فکرش رو می کنیم در نتیجه به هیچی سعی کنید نه نگید...دو:تنهایی بد نیستسه: مواظب دلتون و اعتمادتون باشید... هر کسی ارزش دوستی رو نداره...باغ سبزی احد آقا :))تهرانمترو ولیعصردر نهایت... بعد یک سال و سه چهار ماه برگشتم خونه... عجیب بود... بعضی چیزا عوض شده بود و خیلیاش نه... آدما همون بودن... همون رفتارا ولی آشنا به نظر نمیومدن... به قول دوستی اونی که عوض شده بود من بودم نه هیچ چیز دیگه ای... با بعضی از دوستام دوباره دوستیم اوکی شد ولی با خیلیا خودم نخواستم بشه... دلم نمیخواد آرامشم خراب شه... ولی خب... تنها بودنم دوست ندارم طبیعتا... من هیچ وقت تهران رو دوست نداشتم..به نظرم توی این شهر هیچ کسی زندگی نمیکنه فقط تلاش می کنه زنده بمونه...به هر حال...در تلاشم برای اوکی کردن موقعیتم به کمک دوستی...در پایان حرفی برای طلاها برای سالهای آینده:دوست داشته باشی یا نداشته باشی زنده ای و باید زندگی کنی... متاسفانه هم ما فکر می کنیم روی زندگیمون کنترل داریم ولی این یه دروغ بزرگه که به خودمون میگیم... باید با هر اتفاقی که پیش میاد باهاش کنار بیای و سعیت رو برای چیزایی که دوست داری بکنی حتی اگه خسته و دل شکسته بودی یا حتی اگه تنها بودی و یه دنیا رو به روت...این افسردگی مسخره رو هم بذار کنار طلا... باید برای داشتن چیزایی که نداریم آدمی باشیم که نبودیم... نکته هایی که یادگرفتی رو یادت نره و همیشه حواست به خودت و دلت و اعتمادت باشه....(بخشی از یادداشتای شنبه ی آخر ۹۷)طلا م هاشمیطلا م هاشمیTue, 19 Mar 2019 18:57:53 +0330https://virgool.ir/@talamhashemi/نکاتی-که-از-جوکر-بودنم-یاد-گرفتم-rboz4wg3ff6e من به شدت (خیلی شدید) به دنیا های دی سی و مارول علاقه دارم... انقدر که اگه کسی یه ذره با من صحبت کنه خیلی زود متوجه این موضوع می شه...بگذریم...احتمالا خیلیاتون فیلمای دارک نایت(The Dark Knight) رو دیدید مخصوصا قسمت جوکرش با بازی فوق العاده ی هیث لجر و کارگردانی خوب نولان... می خوام تو این نوشته به یه سری نکات خوبی که شخصیت منفی جوکر تو سری کامیکا و فیلما داشت و به نظرم بد نیست آدما تو دنیای واقعی یه ذره ازش استفاده کنن رو بنویسم...(تاکید می کنم این نوشته نظرات منه و ممکنه از نظر شما درست نباشه)۱.کسی باعث ناراحتیت شد باعث ناراحتیش شوهر وقت اینو می‌گم همه جلوم گارد می گیرن که این حرف بشر دوستانه نیست و خلاف حقوق بشره... بله...موافقم... ولی مسئله اینه... بعضی از افراد به شکل عجیبی قدرت دارن که با حرف ها و کاراشون زندگی بقیه رو از بین ببرن(حتی دیده شده باعث خودکشی بقیه هم بشن)... متاسفانه از وقتی هم که راه هایی پیدا شده که آدما با هم دعوا کنن بدون این که نه همدیگه رو ببینن نه صدای هم رو بشنون هر روز این مسئله بیشتر هم می‌شه...مثالش...هنوز دو ماه از دانشگاه رفتنم نمی گذشت که تو یه گروهی از یکی از استادای آقا تعریف کردم و گفتم استاد خوبیه و خیلی خوب درس می ده که یه دفعه یکی از دخترا به شکل مسخره ای به من حمله کرد و یه سری حرفای زشت بهم زد...اول که این خانم به من حمله کرد من بهش توضیح دادم که چرا می گم این استاد فرد خوبیه و سعی کردم با احترام باهاش حرف بزنم ولی این خانم باز به من حمله کرد ولی من بازم سعی کردم پرخاش نکنم(من پرخاشگرم) ولی سومین بار ایشون حرفی رو به من زد که جزو خط قرمزای من بود و باعث شد من تمام عصبانیتم رو سرش خالی کنم...در نهایت من با چندتا جمله ی واقعی دربارش و بدون توهینی اون خانم رو سر جاش نشوندم... بعد ها چندبار باهاش رو در رو شدم و متوجه یه نکته شدم... اون خانم یه شخصیت بسیار ضعیف بود که فکر می کرد با تحقیر یا حمله کردن به بقیه می تونه جایگاه خودش رو بالا ببره...ولی قسمت عجیب ماجرا این بود که این تیپ افراد رو در رو مثل موشن و هیچ قدرتی برای بیان اون تیپ حرفا ندارن ولی پشت چت شیر می شن...همون طور که گفتم متاسفانه از وقتی این دیوار(هر چی) اومده افراد ضعیف ازش برای ناراحت کردن و آسیب زدن به بقیه استفاده می کنن چون احساس خوبی بهشون می ده... چیزی که من از جوکر یاد گرفتم وبه نظرم خوب بود این بود که اگه یکی حد خودش رو نمی دونست و تو سعی کردی بهش بفهمونی نفهمید بکوبش و خوردش کن...این کار باعث می شه هم اون فرد بفهمه چه خبره و حتی بخاطر خودشم شده این کارا رو نکنه...هم بقیه رو از حملاتش نجات می دی و باعث میشی اون ناراحتی یا عصبانیتی که اون فرد بهت داده بود رو یکی دیگه ازش نگیره.۲.وقتی یکی زیاد حرف می زنه بزن خلاصش کنمنظورم از زیاد حرف زدن صفت پر حرف نیست... منظورم اینه که بعضیا دوست تو هستن و طبیعتا از یه سری چیزایی که تو بهشون حساسی خبر دارن و می دونن نباید سمتشون برن ولی هر از چندگاهی یه سر بهشون می زنن و فکر می کنن این کار بد نیست... مثلا درباره‌ی رابطه ی شما با افراد دیگه نظر می ده در حالی که شما دوست ندارید کسی درباره روابطتون نظر بده... برای حل این مشکل... کاری که جوکر می کنه رو باید انجام داد ولی بدون خون و غیره... من اینجور افراد رو حذف می کنم...تیر خلاص می زنم بهشون ...چه جوری؟؟ سادست... دیگه با اون فرد صحبت نمی کنم (نه به شکلی که ناراحت بشه فقط نمی ذارم انقدر باهام حرف بزنه که برسه به اون نقطه) یا این که با یه لبخند ولی جدی بهش یادآوری می کنم که از این که درباره این مسئله حرف می زنه خوشم نمی یاد و بهش می گم دیگه به هیچ عنوان دربارش صحبت نکنه...۳.هر چیزی منو نکشه قوی ترم می کنهاین خیلی مهمه... ما همیشه موفق نیستیم...همیشه همه دوستمون ندارن...همیشه همه چیز اوکی نیست... بله...روزای سخت کم نیستن... روزایی که انقدر تحت فشاریم که احساس می کنیم داریم از پا در میایم...ولی همیشه باید یادمون بمونه...بعد این که اون قضیه حل بشه و اگه ما بعد اون سختی ها ناراحتیا بازم سر پا بودیم حتی اگه آسیب دیده و خسته بودیم...بازم ما برنده ایم و تجربیات اون اتفاق بعد ها به دردمون می خوره... پس...از شکست ها و روزای بد نترسید...(می دونم فکر می‌کنید شعار می دم ولی اگه یه ذره شناخت داشته باشید ازم می بینید که خودمم خیلی جاها با این شعار زندگی کردم)۴.یه نقاب برای خودتون درست کنید...این کار باعث می شه شما یه سری اطلاعات درست ولی نه کاملا درست به افراد بدید و اینجوری از خیلی از چیزایی که براتون مهمه مواظبت می کنید...مثلا...با یه گروهی تازه آشنا شدید و باهاشون می‌رید بیرون بهشون بگید چی می خوندید ولی نگید برای کدوم دانشگاه هستید یا اگه مجبور شدید اسم یه دانشگاه به غیر از دانشگاه خودتون رو بگید...اینجوری از خودتون مواظبت می کنید... این شخصیت ساختگی نباید خیلی دور از واقعیت باشه...باید خیلی جاهاش شمای واقعی باشه ولی نه کاملا...در نهایت...۵.همیشه لبخند بزنیدلبخند شما باعث می شه افراد باهاتون راحت تر ارتباط برقرار کنن و خیلی تو روابط اجتماعیتون تاثیر خوبی داره...(نکته:تاکید می کنم لبخند بزنید... نه اینکه نیشتون معلوم باشه :/)ممکنه حرفایی که زدم یه ذره تند باشه ولی باور کنید خیلی جا ها به درد می‌خوره... شما برای خودتون ارزش دارید...آرامشتون...جایگاه اجتماعیتون... اعتماد به نفستون...اینا همه مهمه و نباید اجازه بدید بقیه به شما این حس رو بدن که بی ارزشید... اگه کسی این کار رو کرد باهاش بجنگید... سعی کنید تا جای امکان قوی بمونید و بجنگید(مخصوصا با این اوضاع)... و از تنهایی نترسید... وقتی ازش بترسید مجبور می شید آدمای اشتباه رو تو زندگیتون نگه دارید و این باعث می شه آسیب ببینید و باید بگم...بعضی وقتا بعضی از زخما هیچ وقت خوب نمی شن پس مواظب خودتون باشید...(مرسی که خوندید :)) )طلا م هاشمیطلا م هاشمیMon, 07 May 2018 01:53:56 +0430