https://virgool.ir/feed/@sushiant73کمی ( نویسنده، شاعر، ایده پرداز، منتقد)fa2026-11-11 12:49:30https://files.virgool.ir/upload/users/1177441/avatar/qqDQSX.jpghttps://virgool.ir/@sushiant73https://virgool.ir/@sushiant73/قدرت-واژه-brrelol7sbyiفرشاد هر روز زمانی رو برای فعالیت توی فضای مجازی در نظر میگرفت و پشت گوشی قشنگش بین وب گردی ها و دیدن ویدیو های جورواجور ، با دوستاش و افرادی که توی گروه های مختلف عضو بودن صحبت میکرد یا دربارشون نظر میداد و میگذشت. اولش همه چیز خوب بود و ساده به نظر میرسید تا این که بعد از یه مدت تغییرات شروع شد. افراد کمتری سمتش می اومدن، بازخورد کمتری میگرفت و دیگه مثل قبل باهاش ارتباط برقرار نمی شد، اما خودش نمی دونست و همچنان به فعالیتش ادامه می داد.یک روز به طور اتفاقی وقتی که داشت با دوستش مجید چت میکرد باخبر شد آتوسا که توی گروه دورهمیشون عضو بوده و فرد فعال و پر تکاپویی بوده حالا گوشه نشین شده و خودش رو از بچه های گروه دور کرده. وقتی علت رو جویا شد مجید اون رو متوجه حرفهایی که زده بود کرد و مثالهایی رو براش زد! فرشاد شروع کرد به بهونه آوردن و از خودش دفاع کرد و قصد داشت مجید رو قانع کنه که حرف خاصی نزده ولی مجید بهش ثابت کرد که غیر از یکی دو مورد باقی حرفهایی که توی گروه زده بی دلیل بوده و باعث شده یک نفر آزرده خاطر بشه. فرشاد نمی خواست این موضوع رو بپذیره و مجید هم با دیدن شرایط بحث رو ادامه نداد. فرشاد همچنان به فعالیت خودش ادامه می داد. زمانی که توی خونه بود خیلی راحت به مبل تکیه می داد و در حالی که لیوان چایش رو دستش گرفته بود درباره افراد مختلف اظهار نظر میکرد و می گفت و می گفت و می گفت. زمان گذشت تا این که یک روز مسعود که یکی از همکارهای فرشاد بود موقع استراحت اون رو کنار کشید و درباره اتفاقی که افتاده بود بهش گفت. بله! متاسفانه نوید یکی از افراد گروهی که فرشاد عضوش بود خودکشی کرده بود. مسعود که فرشاد رو به اون گروه برده بود به شدت ناراحت بود و حتی خودش رو هم مقصر می دونست.ابتدای امر طبق معمول فرشاد از زیر بار مسئولیت شونه خالی کرد ولی وقتی مسعود که از زندگی نوید مطلع بود به چند مورد اشاره مستقیم کرد فرشاد متوجه فاجعه شد. اون فقط برای این که زمان رو بگذرونه درباره زندگی نوید حرفهایی زده بود و چون نوید فردی کم سن و سال تر از بقیه و تحت آسیب های روحی و روانی بود تصمیم گرفته بود به زندگی خودش پایان بده ولی خوشبختانه موفق نشد و راهی بیمارستان شد.فرشاد که با این شوک به خودش اومده بود متوجه این موضوع شد که به صورت مستقیم و یا غیر مستقیم با کلامش چه اثراتی روی دیگران گذاشته. بعد از اون حادثه از موبایلش فاصله گرفت. به عقب برگشت و حرفها و اظهار نظر هایی که کرده بود رو توی خلوت خودش مرور کرد، فهمید خیلی از حرفهایی که روی حساب سرگرمی زده بود اونقدر مخرب بودن که باعث رنجش و فاصله گرفتن دیگران ازش شدن. اون خبر نداشت ولی واژه ها کار خودشون رو کرده بودن. واژه هایی که گاهی مخرب تر از بمب هستن و میتونن بنیان یه زندگی رو از هم بپاشن. فرشاد مدتی فعالیتش رو کمتر کرد، بیشتر از این که گوینده باشه شنونده شد و سعی کرد پیش از هر حرفی موقعیت سنجی داشته باشه. وقتی به فعالیت سابقش برگشت که نگاه درست تری به مسائل داشت. از اون زمان به بعد تصمیم گرفت رابطش رو با افراد دور و برش اصلاح کنه، برای افرادی که میتونست باهاشون ارتباط بگیره و ازش ناراحت بودن ماجرا رو بازگو و ازشون دلجویی کنه ، عاقلانه برخورد کنه و در نهایت با احترام بیشتری با آدم هایی که هرکدوم شرایط خاصی توی زندگیشون داشتن رفتار کنه. واژه ای که در اختیار ماست میتونه بهترین وسیله و در عین حال خطرناک ترین اسلحه باشه، امیدوارم این واژه هیچوقت طوری خرج نشه که باعث آسیب بشه.سعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Tue, 10 Nov 2026 17:09:32 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/تقابل-مشت-و-چماق-ldg1m5dhizxpمدتی هست که چیزی ننوشتم، یعنی موضوعی نداشتم که بخوام بنویسم. از طرفی اصلا دل و دماغ نوشتن نداشتم. تا این که اتفاقی به ذهنم رسید درباره" اعتراض" بنویسم .این روزها همه جا شده خبر اعتراضات گسترده اروپا که چند وقته چند کشور رو درگیر کرده. این دفعه از کجا شروع شد؟ فرانسه. باز هم فرانسه ، این بار از تظاهرات دانش آموزی شروع شد و بعدش کلی آدم ریز و درشت که راهی خیابونها شدن و درباره حقوقشون گفتن و بی مسئولیتی و نادیده گرفته شدنشون رو به روی دولت آوردن. دولت چی کار کرد؟ گفت اینا آشوبگرن، حق اعتراض ندارن، اصلا همینه که هست و بعد از یه خرده ( به ظاهر کنار اومدن با معترضها ) شروع کرد به سرکوب. بعدش چی شد؟ هیچی دیگه چندتا کشور دیگه توی اروپا با خواسته های متفاوت تر توی سطوح مختلف ( که اصلیش بحث سوخت و انرژی بود ) اومدن بیرون و دولتهاشون رو مقصر اوضاع نابه سامان دونستن. حالا تهش چی میشه؟ احتمالا یه جوری اوضاع رو جمع میکنن دیگه. یه خرده سرکوب رو بیشتر میکنن یا مثلا چهارتا وعده برای اصلاح اوضاع میدن . یادمه یه زمانی به خاطر بحران اقتصادی فرانسه یک سال هر هفته مردم کف خیابون بودن. اما تهش چی شد؟ هیچی! البته داستان اقتصاد فرانسه مسئله دیروز و امروز نیست و سالهاست که مردم به خاطرش معترضن. هر دفعه هم میبینی کشاورز تولید رو متوقف میکنه یا راننده ها به خاطر اعتصاب خطوط حمل و نقل شهری رو متوقف میکنن، یا مسئولان نظافت شهری ( پاکبان ها ) تصمیم میگیرن زباله ها رو جمع نکنن و گند بخوره توی شهر! ولی به طور کلی مسئله ای که هست اینه که دیگه انگار دولت فرانسه یا بهتر بگم دولت های فرانسه هم پوست کلفت شدن و براشون مهم نیست کی و چه تعدادی آدم برای خواسته هاش بیاد کف خیابون، دستبند، گاز اشک آور، باتوم و گلوله های رنگارنگ ساچمه ای و پلاستیکی. یکم خشونت، یکم درگیری بیشتر و ایجاد ارعاب . بالاخره داستان رو مدیریت میکنن ، شما میگی این دفعه فرق داره؟ خیلی قراره طول بکشه ؟ مهم نیست بازم جمع میشه.حالا چرا فرانسه رو مثال زدم، چون همیشه یه جایی توی اخبار میشنویم که مردمش از یه چیزی ناراضی هستن و ظاهرا قرار هم نیست این موضوع به راحتی حل بشه. سالهاست دولت های جهان ( تقریبا اکثر دولت ها ) برای حفط منافع خودشون دموکراسی رو گذاشتن توی کشوی میز و گزینه سرکوب رو به طور کاملا علنی روی میز گذاشتن. فرقی نمیکنه کجای این کره خاکی باشی، شاید یه کشور اروپایی ، شاید یه کشور توی جنوب شرقی آسیا، شاید توی آفریقا یا وسط خاورمیانه . همیشه سرکوب به عنوان یه گزینه اساسی برای خاموش کردن صدای مردم کاربرد داره( اگرچه خیلی اوقات هم اونجوری که باید جواب نداده، ولی خب ) مهم نیست دولت اون کشور چقدر به مردمش اهمیت میده، اساسا زمانی که دنبال تامین منافع خودش باشه و سیاست هایی رو دنبال بکنه که جیب پر کنه، مردم معترض براش نقش یک مزاحم رو دارن و چون میخواد راحت تر برنامه هاش رو اجرا کنه باید این مردم رو به قول خودمونی بشونه سرجاشون. حالا چجوری؟ با برنامه های جایگزین ( یه قانون نانوشته جهانی هست بابت این موضوع که میگه هرچقدر میتونی مردم رو سرگرم کن ، به خودشون ، به تئوری های ساختگی، به برنامه هایی که توی فرهنگشون تابو محسوب میشه ، به مواد مخدر، به بازیچه قرار دادن یا بازیچه گرفتن، به پول ، شهوت یا حتی شهرت ) اینجوری میتونی ذهنشون رو از چیزی که در حال اتفاق افتادنه دور کنی. نذار کسی بفهمه چه خبره. اگه جواب نداد و بالاخره مردم فهمیدن چی؟ حالا وقت مدیریت اوضاعه. باید بهشون بگی اون چیزی که فکر میکنید نیست و سعی کن همه چیز رو کنترل کنی . تظاهر کن که خواستشون برات مهمه، یکی رو مقصر جلوه بده، با استعفای اشخاص ، با استیضاح یا برکنار کردن اوضاع رو دست بگیر، حتی اگه مجبور شدی توی یه برنامه ساختگی یکی رو از صحنه حذف کن ( مثلا با مرگ ناگهانی ). اینجوری مردم حواسشون از اصل داستان پرت میشه.اگه مردم آروم نشدن و کنترل از دست خارج شد چی؟ گزینه سرکوب آمادست. فرقی نمیکنه کی توی خیابونه، هر طور که میتونی متفرقشون کن. نباید توی خیابون بمونن چون این برای وجهه حکومت خوب نیست. جمعیت هرچی بیشتر بشه جمع کردنش سخت تره ، پس تا پیش از این که صداهای بیشتری بلند بشه کار رو از دستشون دربیار.خلاصه که میخوام بگم زمانی که هرجای دنیا برای خواسته ای قیام میشه یا برای اعتراض به شرایط مشتی گره میشه همیشه یه چماق هست که توی سر صاحب مشت بخوره. اونی که چماق داره معترض رو به چشم یه عنصر نامطلوب میبینه نه کسی که برای نیازهای انسانیش اعتراض میکنه. نکته جالب اینجاست که هیچ حکومتی حاضر نیست به تظاهر کنندگان علیه اوضاع موجود بگه معترض ، معترضین فرانسه از نگاه دولتشون آشوبگر هستن در حالی که کشور دیگه ای اونها رو معترض محسوب میکنه و حرکتشون رو جنبش یا قیام ملی میدونه.به امید روزی که هیچ انسان آزاده ای هیچ کجای دنیا برای به زبون آوردن خواستش، فریاد علیه ظلم حاکم و یا توقع برای داشتن اساسی ترین حقوقش مورد سرکوب، تعرض و یا حتی مرگ قرار نگیره.سعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Mon, 02 Nov 2026 22:51:27 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/آنچه-در-بازیهای-آسیایی-بیستم-گذشت-em4ef08lhzliعروسک نماد مسابقات و نشان رسمیبیستمین دوره بازیهای آسیایی یا المپیاد آسیایی به میزبانی آیچی-ناگویا واقع در ژاپن از تاریخ ۲۸ شهریور تا تاریخ ۱۲ مهر برگزار شد.در پایان این بازی ها چین با 169 طلا، 89 نقره و 83 برنز و در مجموع با 341 مدال در جایگاه نخست جدول توزیع مدال قرار گرفت، ژاپن با 83 طلا 95 نقره و 91 برنز و مجموع 269 مدال دوم، کره جنوبی با کسب 39 طلا 43 نقره و 68 برنز با مجموع 150 مدال سوم، هند با بدست آوردن 21 طلا 27 نقره و 37 برنز و مجموع 85 مدال چهارم و همچنین ازبکستان با کسب 21 طلا 25 نقره و 24 برنز و مجموع 70مدال پنجم شد و کاروان ایران با کسب 19 طلا، 18 نقره و 15 برنز و در مجموع با 52 مدال در رده ششم قرار گرفت و به کار خود پایان داد.کاروان ایران متشکل از ۳۰۵ ورزشکار ( ۲۰۹ مرد و ۹۶ زن ) راهی این مسابقات شد و ورزشکاران در رشته های زیر با حریفان خود به رقابت پرداختند :بسکتبال سه نفره، تیر و کمان،دو و میدانی، بسکتبال،والیبال ساحلی،کانو،دوچرخه سواری،شیرجه،اسب سواری،ورزشهای الکترونیک(ای فوتبال)،شمشیر بازی،فوتبال،گلف،ژیمناستیک،هندبال،جودو،جوجیتسو،کبدی،کاراته،کوراش،ام ام ای،پدل،رویینگ،قایقسواری بادبانی،تیراندازی تفنگ و تپانچه،اسکیت بورد،سنگ نوردی،اسکواش،موج سواری،شنا،تنیس روی میز،تکواندو،تنیس،تریاتلون،والیبال،واترپولو،وزنه برداری،کشتی و ووشودر نهایت نتیجه رقابت ورزشکاران ایران منجر به کسب مدال های خوشرنگ در رشته های زیر شد :۶ طلا- امین میرزازاده و علیرضا عبدولی در رشته کشتی فرنگی و محمد نخودی،امیرحسین زارع، یونس امامی و امیرعلی آذرپیرا در رشته کشتی آزاد و ۱ برنز- مهدی بالی در رشته کشتی فرنگی۲ طلا- فاطمه مجلل در بخش انفرادی دو پارو و تیم دو نفره دو پاروی کیمیا زارعی و زینب نوروزی ، سه نقره- تیم چهار نفره دو پاروی زنان ،تیم دو نفره دو پاروی زنان و امیرحسین محمودپور در بخش انفرادی دوپارو و یک برنز-فاطمه مجلل در بخش انفرادی دوپارو در رشته قایقرانی رویینگ۲ طلا - مرتضی و محمود نعمتی و ۳ نقره - کاتا تیمی زنان ( فاطمه صادقی ،سپیده امینی و زینب حسینی ) ، علی اصغر آسیابری و فاطمه زهرا سعید آبادی در رشته کاراته۲ طلا- ساغر مرادی و آرین سلیمی، ۱ نقره- مهدی حاجی موسایی و یک برنز- فاطمه احمدی در رشته تکواندو ۲ طلا- علی عالی پور و علی داوودی ،۲ برنز- ریحانه کریمی و مهسا بهشتی در رشته وزنه برداری۱ طلا- سهیل موسوی و ۳ نقره- سوگند سینکائی، شجاع پناهی و عرفان محرمی در رشته ووشو۱ طلا- محمدرضا طیبی در ماده پرتاب وزنه مردان، ۲ نقره- زهرا زارعی در ماده دوی 400 متر زنان و علی امیریاندر ماده دوی 800 متر مردان و ۱ برنز-صادق صمیمی در ماده پرتاب دیسک در رشته دو و میدانی۱ طلا- مجید وحید بریمانلو، ۱ نقره- رامین احمد زاده و ۱ برنز- فاطمه برمکی در رشته کوراش۱ طلا - ابوالفضل آقایی و حسن پاجانی در رشته ورزشهای الکترونیک ( ای فوتبال )۱ طلا- تیم ملی والیبال مردان۲ نقره- آرمان خدایی و مهدی الفتی در رشته ژیمناستیک۲ نقره- تیم های ملی مردان و زنان کبدی۱ نقره- رضا علیپور در رشته سنگ نوردی۲ برنز- تیم ملی بسکتبال سه نفره و تیم ملی بسکتبال مردان۱ برنز توسط امیر اسماعیلی در رشته بوکس، علی پاکدامن در شمشیر بازی سابر ، هانیه رستمیان و وحید گل خندان در رشته تپانچه بادی ده متر مختلط تیمی ، علی آقا میرزایی و پیمان قویدل در رشته قایقرانی کایاک، نوشاد عالمیان در رشته تنیس روی میز و تیم دو نفره پدل مردان متشکل از فرساد شاهی و امیرمحمد جمشیدیو اما چند نکته :عملکرد قابل قبول تیم ایران در این دوره با کسب 19 نشان طلا باعث شد تا ناکامی دوره قبل در بازیهای آسیایی 2022 هانگژوی چین که 13 مدال طلا بدست آمده بود جبران شود. بهترین عملکرد کاروان ایران در تاریخ بازیهای آسیایی مربوط به المپیک آسیایی سال 1974 به میزبانی تهران است که طی آن ایران 36 نشان طلا 28 نقره و 17 برنز بدست آورد . بهترین عملکرد بعد از انقلاب نیز مربوط به بازیهای آسیایی 2014 در اینچئون کره جنوبی است که طی آن موفق به کسب 21 نشان طلا 18 نقره و 18 برنز شد.برای اولین بار از زمان حضور ایران در ادوار مختلف بازیهای آسیایی بانوان ایران موفق به کسب سه نشان طلا در یک دوره شدند. پیش از این در 19 دوره گذشته فقط موفق به کسب 5 نشان طلا شده بودند.بهترین عملکرد یک رشته تیمی ایران مربوط به والیبال است. تیم ملی والیبال مردان در این دوره در دیدار پایانی با شکست 3 بر 1 تیم ژاپن میزبان موفق به کسب مدال طلا و تکرار عنوان قهرمانی در این مسابقات شد. تیم های کبدی مردان و زنان با واگذاری دیدارهای خود برابر تیم قدرتمند هند در فینال موفق به کسب دو نشان نقره شدند ، تیم های بسکتبال سه نفره با شکست فیلیپین و بسکتبال مردان با شکست چین در دیدار رده بندی به مدال برنز دست پیدا کردند، تیم واترپولوی مردان با شکست مقابل چین در دیدار رده بندی به مقام چهارم رسید، تیم هندبال با کسب رتبه پنجمی به کار خود پایان داد . اما تیم فوتبال زیر 23 سال مردان ( امید ) با کسب چهار امتیاز از سه بازی موفق به صعود از دور گروهی نشد و از مسابقات حذف شد. این در حالی است که با توجه به پرطرفدار بودن ورزش فوتبال در ایران ، سالهاست که مردم منتظرند تا شرایط تیم های ملی فوتبال تغییر رو به پیشرفت و مثبتی داشته باشد اما انگار همچنان نمی توان به این قضیه امیدی داشت و فقط باید به همت ورزشکاران در رشته های دیگر تکیه کرد! کاش حداقل اگر اوضاع فوتبال قابل بهبود نیست بودجه آن را صرف رشد و توسعه رشته های دیگر میکردند.متاسفانه در این دوره از رقابت ها به دلیل عدم حضور رشته های شطرنج و اسکیت شانس ایران برای کسب مدال های بیشتر از دست رفت ، از طرفی رشته های تیروکمان در بخش های ریکرو و کامپوند و همچنین تیراندازی با تفنگ و تپانچه نتوانستند نسبت به ادوار گذشته و توقع از عملکرد آنها به موفقیت و دستاورد خاصی برسند و تنها آورده ما از این مسابقات تنها یک برنز تپانچه بادی دو نفره بود.نکته قابل تاملی که نباید از آن به سادگی عبور کرد این است که کمیته المپیک ایران از کمیت ورزشکاران کاسته و کاروان ورزشی خودش را با عنوان "کاروان کِیفی" به مسابقات اعزام کرد ولی عملا کیفیت بعضی از ورزشکاران فارغ از اسم و تجربه شان آن چیزی که باید نبود و نتیجه ای که مد نظر بود حاصل نشد.چین همچون دوره های قبل با نتیجه ای غیر قابل رقابت برای سایرین شایستگی قهرمان های خود را به نمایش گذاشت ( اغلب قهرمان های المپیک در رشته های انفرادی از چین هستند). نکته جالب توجه درباره چین پایین آمدن سن ورزشکاران و رکوردداران این کشور است. به طور مثال ژانگ ژانگ‌شو، پدیده ۱۹ ساله شنای چین در این دور از مسابقات به تنهایی هفت طلا برای این کشور به دست آورد یا خانم یو زیدی در رشته شنا تنها با سیزده سال سن موفق به کسب سه نشان طلا برای چین شد. تعداد 169 مدال طلای کسب شده توسط چین در این دوره بهترین عملکرد خارج از خانه این کشور در ادوار مختلف بازیهای آسیایی است. جالب است بدانید که از دهه هشتاد میلادی و بعد از قدرت گرفتن چین در ورزش تا به حال در همه ادوار بازیهای آسیایی با کسب بیشترین مدالها در رتبه اول رنکینگ توزیع مدالی بازیها قرار گرفته.هندی ها بر خلاف دوره های قبل و ناکامی های ورزشی با وجود جمعیت کشور هند در این دوره موفق شدند با سرمایه گذاری و عملکردی قابل توجه در جایگاه چهارم جدول مدالی قرار بگیرند. موضوعی که زنگ خطر را برای سایر کشورهای صاحب قدرت در رشته های ورزشی مختلف به خصوص رشته های انفرادی به صدا درآورده. هند که معمولا در رقایت های مختلف همچون بازیهای آسیایی و المپیک با توجه به جمعیت زیاد و عملکرد ضعیف در رشته های ورزشی ناموفق بوده با بدست آوردن 85 مدال و کسب جایگاه چهارمی برای رقبایی همچون ایران، ازبکستان و قزاقستان خط و نشان کشید و انتظار میرود در آینده ای نه چندان دور رقابت جدی تری از این کشوربرای کسب جایگاه های حتی بالاتر شاهد باشیم.یکی از موضوعات بحث برانگیز مسابقات که همیشه مورد اختلاف نظر بوده ولی هیچوقت قانون سخت گیرانه ای درباره اش تعیین نشده ماجرای ورزشکاران تابعیتی است. کشورهای حوزه خلیج فارس از جمله قطر ، امارات،بحرین و کویت برای افزایش قدرت رقابتی خود در رشته های مختلف طی سالهای اخیر به خرید ورزشکاران سایر ملل روی آورده اند و از آنها در میدان های بزرگ همچون بازیهای آسیایی استفاده میکنند.یکی از اتفاقاتی که در این دوره رقابت های آسیایی افتاد این بود که امارات قصد داشت حتی بدون تغییر ماهیت و تابعیت ورزشکاران اسپانیایی آنها را در غالب تیم ملی پدل خودش در بازیهای آسیایی استفاده کند که با بررسی و پیگیری توسط مسئولان مسابقات کنار گذاشته شدند اگرچه کشورهای حاشیه خلیج فارس رویه ای را در پیش گرفته اند که قابل توقف نیست . این قضیه حتی به کشورهای دورتر هم سرایت کرده. مثلا بعد از ماجرای جنگ روسیه و اوکراین و تحریم ورزشی روسیه عده زیادی از کشتی گیران این کشور تنها به این بهانه که قصد داشتند مسابقه بدهند زیر پرچم کشورهای مختلف به مسابقات متعددی اعزام شدند. به طور مثال تاج الدینوف روس کشتی گیر آزاد وزن 97 کیلوگرم که زیر پرچم بحرین کشتی میگیرد!بازیهای آسیایی آیچی-ناگویا به پایان رسید اما بازیهای پاراآسیایی از تاریخ 26 مهر الی 2 آبان برگزار خواهد شد، مسابقاتی که برای افراد کم توان و معلول جسمی و حرکتی ایجاد شده و از شرایط خاصی برخوردار است .کاروان ایران همانند دوره های گذشته قطعا با تیمی قدرتمند پا به میدان رقابت ها خواهد گذاشت و امید است تا ورزشکاران ایرانی مثل گذشته با دست پر از این میدان ورزشی بازگردند. دوره بعدی بازیهای آسیایی سال 2030 به میزبانی شهر دوحه قطر برگزار خواهد شد. کشورهای مختلف آسیایی چهار سال برنامه ریزی خواهند کرد تا در بزرگترین و قدیمی ترین میدان ورزشی دنیا بعد از المپیک بتوانند جایگاه ورزشی خود را ارتقا داده و به عناوین بهتر و بیشتری دست پیدا کنند.سعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Sun, 04 Oct 2026 06:05:58 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/خواب-گور-rdkew26t5vudخواب دیدم خفته ام در گوردر میان خاک گشته ام محصوردر خیال خود اگر غلط نکنمبودم از جماعت الکی مشهورآمدند بالای سر قبرم دو نفراین یکی دلی آن یکی مجبورجای فاتحه کردند پیس پیسبر سر سنگ قبر این مهجورسر که چرخاندم شنیدم نالهساکن قبر بغل بود شاکی از نور!آنقدر دعای خیر پشتش بودگفت سالم آمدم گشته ام من کورنرم نرمک افتاد خارشی به تنمآمدند بهر مهمانی لشکری از مورچیستانی شد فکر گذشته امآنچه کردم و آنچه بود منظورگاه میل هرچه شد داشتمگاه میداشت عقل مرا معذوردر همین هوا به سر می بردمتا شنیدم نوای ساز از دورجایتان خالی حسابی ناکوک بوداین یکی دف می زد آن یکی سنتورگفتم این چه ساز زدنی استگفت بهر روان آن شخص مغفورساز دنیا می زد عجب خوش طربیکوک نبود اما روان دیگران رنجوردر همین هوا می گذشت نظرمتا که کله ام خورد به سنگ بدجورناگهان پریدم از خواب بی طاقتسعی کردم تا کنم زندگی در شورامرداد ۱۴۰۳#سین_دالسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Tue, 29 Sep 2026 13:27:01 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-دوازدهم-p6orhxhq069kسعی کردم خودم رو کنترل کنم ، با این که به هم ریخته بودم ولی نمیخواستم حرکت غیرمنتظره ای انجام بدم. متاسفانه ذهن نیلوفر رو هم آشفته کرده بودم و این درست نبود ولی باید بعد از هر اتفاقی که در خصوص خودمون و عمارت می افتاد آگاهش میکردم. زمان صرف ناهار رسید و مش رحیم باز هم با همون لحن صمیمانه و مهربونش اومد سراغمون و بساط ناهار رو فراهم کرد. من و نیلوفر هم کمک کردیم و با تعارف من باز هم مثل قبل دور هم غذا خوردیم. حین خوردن غذا مش رحیم سکوت کرده بود و سعی میکرد با آرامش غذاش رو بخوره ولی من نمی تونستم چشم ازش بردارم و اتفاقاتی که افتاده بود توی سرم مرور میشد. با این که خیلی صحبت نکردیم ولی تلاشم این بود با حرفهای پراکنده ذهن خودم رو از اون افکار دور کنم و مش رحیم هم تا جایی که میتونست جواب میداد و جایی هم که چیزی نمیدونست سکوت میکرد. احساس کردم اومدن پیمان ، حضورش و حرفهایی که زد حتی روی مش رحیم هم اثر گذاشته اما نمی دونستم این اثر خوب بوده یا بد. بعد از ناهار وسایل رو جمع و جور کردیم.بعد از ظهر شد . همه چیز آروم به نظر میرسید ، آب و هوا هم آفتابی و ملایم بود. وقتی به خودم اومدم متوجه شدم که در حال گذروندن دومین روز حضورمون توی عمارت هستیم، با خودم گفتم شاید بد نباشه برای تنوع مثل روز قبل همراه با نیلوفر یه گشتی اطراف بزنیم. به نیلوفر گفتم و اون هم سریع قبول کرد. این بار تصمیم گرفتم سوار ماشین بشیم و مسیر طولانی تری رو طی کنیم. مش رحیم ... مش رحیم! بعد از چند لحظه مش رحیم از بین درختهای باغ سراسیمه بیرون اومد و گفت: بله آقا ! گفتم : مش رحیم ، ما میریم با ماشین یه دوری میزنیم و برمیگریدم. مش رحیم سر و روش رو تکوند و گفت: باشه آقا، هر طور راحتید. فقط اگر امکانش هست زودتر برگردید. گفتم: چطور مگه ؟ مشکلی هست؟ مش رحیم گفت: نه آقا، جسارت نمیکنم. برای عصر پیش از غروب میخواستم یه سر برم قبرستون. گفتم اگر شما هم مایل باشید... حرفش رو قطع کردم و گفتم: باشه! سعی میکنیم زود برگردیم که با هم بریم. نگاهی به نیلوفر انداختم و سری تکون دادم. از مش رحیم جدا شدیم و بعد از سوار شدن با ماشین از عمارت زدیم بیرون. همون جاده روبروی عمارت رو تا انتها رفتیم و از محدوده عمارت خارج شدیم. توی مسیر بودیم که نیلوفر گفت: تونستی با مرتضی صحبت کنی؟ گفتم: آره ، بعد از رفتن پیمان بهش زنگ زدم. نیلوفر گفت: خب؟ گفتم: احوالپرسی کرد! بنده خدا خبر نداشت تهران نیستیم. نیلوفر سری تکون داد. همین طور که داشتم رانندگی میکردم گفتم: نیلوفر! سرش رو از توی گوشی درآورد و رو به من گفت: جانم؟ گفتم: یه چیزایی ذهنم رو درگیر کرده. گفت: مثلا چی؟ گفتم: یکیش همین که تو بهم پیشنهاد دادی بیایم عمارت! گفت: چطور مگه؟ گفتم: خیلی عجیبه ... ببین ما هرجایی می تونستیم بریم. چرا اینجا؟ چرا اون شب یه دفعه به ذهنت رسید ... حرفم رو قطع کرد و گفت: نکنه باورت نمیشه از هیچی اطلاع نداشتم! من اینجا رو پیشنهاد دادم چون مریم مدتها بود بهم میگفت اگه یه وقت خواستید برای عوض کردن آب و هوا یا چه میدونم استراحت جایی برید ... ویلا هست، باور کن یهویی به ذهنم رسید .گفتم: درسته ولی نمی تونم قبول کنم که اینجا اومدنمون اتفاقی باشه. به خصوص درباره کلبه و داستانهای پیمان و بابا ! تو چی میگی ؟ نیلوفر گفت: درسته منم قبول دارم ، انگار یه چیزی میخواسته که ما بیایم اینجا. ادامه دادم: فقط این نیست ... از وقتی اومدیم اینجا حس میکنم کامبیز ازم دورتر شده. سرم مثل وقتی تهران بودیم سنگین نیست ، یه حس سبکی دارم. نیلوفر گفت: یعنی منظورت اینه که این سفر باعث این اتفاق شده؟ یا صرفا چون از محل زندگیت دور شدی ؟ گفتم: نمی دونم کدومشه ولی شاید عمارت به این موضوع بی ربط نباشه.به مسیرمون ادامه دادیم و بعد از چند دقیقه رانندگی به محله ای رسیدیم که کمی با جاده فاصله داشت. یه بازارچه اونجا بود که اهالی مشغول خرید بودن. من و نیلوفر با دیدن مردم و فضای رنگی و شاد بازارچه به سرمون زد که ماشین رو کناری پارک کنیم و بریم یه گشتی بزنیم. از ماشین پیاده شدیم و رفتیم داخل بازارچه . فروشنده ها هر کدوم چیزی رو بساط کرده بودن ، با صدای بلند محصول و اجناسشون رو تبلیغ میکردن و صداشون توی محیط می پیچید. فضای بازارچه خیلی گرم و صمیمی بود و مردم پرجنب و جوش بودن. به نظر میرسید غالب جمعیت اهالی منطقه باشن و تک و توک رهگذر یا مسافر به چشم میخورد. توی همون حال و هوا بودم که چیزی نظرم رو به خودش جلب کرد، یه دست فروش که صنایع دستی میفروخت. سرم رو چرخوندم و متوجه شدم نیلوفر کنار یه تعداد خانم وایستاده و داره یه سری شال دستبافت رو برانداز میکنه و حسابی سرش گرمه. فرصت رو غنیمت شمردم و رفتم سمت مردی که وسایل زینتی میفروخت. همه چیز داشت گلدون، لیوان، انواع ظرف و...  ولی وقتی جلوش ایستادم یه چیزی توجهم رو جلب کرد و اون هم یه گردنبند با مهره فیروزه ای بود. خم شدم و برداشتمش و به فروشنده گفتم: خداقوت، این چند؟ ولی جوابی نگرفتم ... اولش فکر کردم به خاطر هیاهوی بازار صدا به صدا نمیرسه و این بار بلندتر تکرار کردم ولی باز هم چیزی نشنیدم. سرم رو بالا آوردم و دیدم فروشنده با چشمهایی گشاد بهم خیره شده ولی چیزی نمیگه. جا خوردم و پرسیدم: ببخشید... اتفاقی افتاده؟. به نظر مرد فروشنده متوجه موضوع شد و گفت: نترس آقاجان ... من نابینام. لطفا بهم بگو چی میخوای! نفس راحتی کشیدم و خودم رو جمع و جور کردم و گفتم: این گردنبند که یه مهره بزرگ فیروزه ای داره. گفت: به به دست روی خوب چیزی گذاشتی ! همش کار دسته ... ظرافتش رو می بینی؟ گفتم: بله ! چند؟ گفت: قابل شما رو نداره ... اون کارا ، یعنی اون گردنبندا و خرت و پرتای تزیینی کار دختر خودمه. گفتم: خدا حفظش کنه ... حالا قیمتش رو بهم میگی؟ گفت: انصافا اون کار قیمت نداره، خیلی براش وقت گذاشته شده ولی خب چاره چیه از سر ناچاری آوردم بفروشم. بالاخره بعد از کمی صحبت سر خریدن اون گردنبند خوش نقش و با ارزش ، با این که به نظرم گرون بود ولی خریدمش . پیرمرد نابینا خیلی تاکید داشت که مراقب گردنبند باشم ، خب شایدم حق با اون بود به هر حال طبق ادعایی که می کرد ساخته دست دخترش بوده. نفهمیدم چه داستانی پشت ماجرای فروختن اجناس داشت ولی می تونستم درد رو بین صحبتهای اون مرد احساس کنم. ازدستفروش جدا شدم و گردنبند رو گذاشتم توی جیبم و بین جمعیت و شلوغی بازارچه حرکت کردم. رسیدم به جایی که پارچه و شال میفروخت ولی اثری از نیلوفر نبود. شروع کردم به گشتن و جلوی هر کدوم از بساطی ها رو با دقت نگاه میکردم تا ببینم نیلوفر اونجاست یا نه . جمعیت زیاد بود و سر و صدا نمیذاشت که صدا به صدا برسه ... چند باری نیلوفر رو صدا کردم تا این که متوجه شدم دم یکی از چادرهای فروش محصولات نشسته و داره با یه بچه گربه بازی میکنه. رفتم سمتش و گفتم: اینجایی؟ گفت: ببین افشین چه گربه نازیه ! گفتم :آره ... من هم رفتم نزدیک و نشستم روی زمین و کمی نوازشش کردم. نیلوفر گفت: فکر میکنم مامانشو گم کرده. فروشنده ها چیزی نمیدونن. یه آقایی که اینجا بود گفت از دیروز که بساط کردیم میاد و میچرخه هر کسی یه چیزی بهش میده میخوره ولی مادرش رو ندیده ... یه خانومم که لبنیات میفروشه گفت بهش شیر داده. کمی که گذشت متوجه شدم بچه گربه بین من و نیلوفر میچرخه و باهامون بازی میکنه. گفتم: طفلک اگه مامان نداشته باشه چی؟ نیلوفر گفت: یعنی میگی مرده؟ گفتم: بعید نیست دیگه اینجا درندشته ، دشت و کوه و جنگل و جاده ... از اون گذشته حیوونهای درنده هم ممکنه باشن، بلند شدم و گفتم: خیلی خب نیلوفر ... اگه چیزی دیدی که میخوای بخری بخر که بریم. گفت: پیشی رو چی کار کنیم؟ گفتم: پیشی قبل از ما اینجا بوده بعد از ما هم خدا بزرگه ، بالاخره یه طوری میشه دیگه. متوجه شدم نیلوفر نمیتونه از گربه دل بکنه و بهش گفتم: چیه ؟ نمیتونی ولش کنی؟ نیلوفر سرش رو بالا آورد و گفت : اگه بلایی سرش بیاد چی؟ گفتم: پس بهش علاقمند شدی . نیلوفر گفت: اگه بتونیم ببریمش و بزرگش کنیم ... گفتم: ببین نیلوفر! نگهداری این گربه شرایط میخواد، ما مسافریم. اگه یه درصد مادرش پیداش شد و دید بچش نیست چی؟ چه حالی میشه؟ تو دوست داری یه بچه رو از مادرش بگیری؟ نیلوفر کمی مکث کرد و بعد از این که کمی با دستش گربه رو ناز کرد یه دفعه از جاش بلند شد و گفت: آره ، حق با توئه ... نباید دلبستش بشم. بهتره بریم ! بچه گربه رو همونجا رها کردیم و راه افتادیم.از بین جمعیت حرکت کردیم و گفتم: چی خریدی؟ گفت: شیرینی ، کلوچه محلی ، شال و چندتا تیکه خرت و پرت. گفتم: برای خودت؟ گفت : همش که نه ، به هر حال نتونستم دوستام رو فراموش کنم. گفتم: چقدر خوبه که فکر دوستات هستی. گفت: تو که میدونی من چجور آدمی ام . گفتم: اون که بله . لبخندی زد و گفت : تو چی گرفتی؟ گردنبند رو از جیبم بیرون آوردم و گرفتم جلوش و بعد از دیدنش گفت: چقدر خوشگله ! اینو از کی خریدی ؟ گفتم: آخرای بازارچه یه پیرمرد نابیناست که صنایع دستی میفروشه. گفت: میشه با هم بریم پیشش ؟ گفتم: اگه فکر میکنی مثل این گردنبند رو داره باید بگم این تک بود. گفت: نه آخه من عاشق صنایع دستی ام شاید منم چیزی بخرم. گفتم باشه ... بریم. راه افتادیم و از بین هیاهوی جمعت رد شدیم و به همون محدوده رسیدیم. گفتم: بفرما .... همین .... از حرکت متوقف شدم و وقتی دیدم خبری از مرد دستفروش نیست و جاش خالیه رو به نیلوفر گفتم: تا همین چند دقیقه پیش اینجا بود. نیلوفر گفت: حتما رفته دیگه ! اینم شانس منه. سری چرخوندم و رفتم سراغ نزدیک ترین کسی که اونجا بود ، یه خانم میانسال بود و گفتم: سلام خانم ... این بنده خدا که اینجا بود رو ندیدین ؟ خانم کوتاه قد که یه چارقد رنگی سرش کرده بود گفت: کی رو میگی پسرم ؟ گفتم: همین آقایی که نابیناس یه سری وسایل دستساز میفروشه . خانم گفت: آهان ... جعفرآقا رو میگی . گفتم: اسمش رو نمی دونم. گفت : بنده خدا ناخوش احواله خیلی نمیتونه بساط کنه ، دیر میاد زودم میره. گفتم: ای بابا ... حیف شد. خانم گفت : مسافرید ؟ گفتم : بله . خودم چند دقیقه پیش ازش خرید کردم ، خواهرم میخواست جنساش رو ببینه که نشد. ممنون . گفت : خواهش میکنم . رو به نیلوفر گفتم: میگه جمع کرده رفته. نیلوفر گفت: باشه اشکال نداره ، دیگه کاریش نمیشه کرد. رو به خانم کردم و پرسیدم: توی این بازارچه کس دیگه ای هم هست که صنایع دستی بفروشه ؟ خانم گفت: والا یکی دو نفر هستن ولی اونا هم کاراصلیشون چیز دیگه ایه مثل جعفرآقا هر روز اینجا نیستن ، بعضی روزا میان. تشکر کردم و همراه با نیلوفر راه افتادیم. نیلوفر گفت : شبیه این گردنبند رو تا حالا جایی ندیدم . گفتم: فروشندش گفت این رو دخترش درست کرده. نیلوفر گفت: به نظر میرسه زمان زیادی واسش گذاشته باشه. گفتم: حتما.مسیرمون رو به ابتدای بازارچه رو ادامه دادیم و به ماشین رسیدیم و سوار شدیم. همین که حرکت کردم نیلوفر گفت: افشین ... همونطور که نگاهم به جاده بود جواب دادم: بله ! گفت : به نظرت چرا پیمان باید ما رو از چیزی آگاه میکرد؟ یا مثلا بهمون هشدار میداد ؟ گفتم: نمیدونم ! ... شاید ... فکر کرده در قبال این موضوع که پدر ما یه روزی پیداش کرده و زندگیش رو نجات داده مدیونشه و خواسته یه جوری جبران کنه، البته تصورم اینه. نیلوفر گفت: اگه ما رو پیدا نمی کرد چی؟ گفتم: احساس میکنم مسیری که درش قرار گرفتیم بیشتر از این که با خواست ما پیش بره جوری پیش رفت که انگار ما باید می اومدیم اینجا و با پیمان آشنا میشدیم، برای خود من این مدل آشنایی با پیمان واقعا عجیب بود. به راهمون ادامه دادیم و با یه سرعت متوسط از کنار مراتع رد شدیم. بین راه نیلوفر به خونه های ساده ای که به صورت پراکنده نزدیک جاده ساخته شده بودن اشاره کرد و گفت: به نظرم آدمایی که اینجا زندگی میکنن بیشتر از زندگی لذت میبرن! گفتم: چطور؟ گفت: شاید زندگی سخت تری داشته باشن و مثل ما که شهرنشینیم برای به دست آوردن خیلی چیزا سهولت  نداشته باشن ولی به نظرم تلفیق زندکی با طبیعت زندگی رو سالم تر و شاداب تر نگه میداره . گفتم: موافقم! شاید آرامشی که این مردم دارن رو واقعا نتونی توی شلوغی و آلودگی شهر پیدا کنی. واقعا یه آدم از زندگی چی میخواد؟ تا اسم آرامش رو آوردم توی همون حال زندگی خودم و اتفاقاتی که در گذشته برام افتاده بود مثل یه فیلم از جلوی چشمم عبور کرد و با خودم گفتم: آرامش! به ظاهر سادست ولی شاید خیلی وقتها باید برای بدست آوردنش بهای زیادی بپردازی.قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتم | قسمت هشتم | قسمت نهم | قسمت دهم | قسمت یازدهمسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Mon, 07 Sep 2026 15:13:05 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-یازدهم-hueovfekrfrqهمه ما سرجامون ایستادیم و با تعجب نگاهمون رو بین همدیگه حرکت می دادیم که پیمان آروم آروم توی محوطه عمارت شروع به حرکت کرد و در همون حین چشماش رو بست و زیر لب چیزهایی گفت. مش رحیم که شوکه و مضطرب به نظر میرسید به سرعت سمت پیمان رفت و گفت: چیزی شده آقا پیمان ؟ پیمان متوقف شد سرش رو به سمت مش رحیم چرخوند و گفت : این خونه ساکن داره . مش رحیم گفت : منظورت چیه ؟ پیمان گفت : من متوجه حضورشون شدم . چند نفر اینجا ساکن هستن. مش رحیم با صورتی در هم رفته گفت : اما غیر از ما که ... پیمان کلامش رو برید و گفت : آقا رحیم ... خوب میدونی منظورم چیه ! آدمها رو نمیگم . مش رحیم سرخ و سفید شد و گفت : بله ! من و نیلوفر اومدیم جلو و گفتم : چیزی شده ؟ پیمان رو به من کرد و گفت : شما متوجه چیزی نشدید ؟ گفتم : چی مثلا ؟ پیمان گفت : سر و صدا یا نشونه ای از حضور افرادی غیر از شما توی عمارت . من نگاهی به نیلوفر انداختم و بعدش رو به پیمان گفتم : چرا ... من یه چیزایی دیدم. نیلوفر با شتاب گفت : منم یه صداهایی شنیدم. پیمان گفت : این عمارت ساکن داره . ساکناش هم خیلی قدیمی ان . مش رحیم گلویی صاف کرد و گفت : از کجا فهمیدی ؟ پیمان گفت : این یه قدرت درونیه ، شایدم یه موهبت . پرسیدم : خطرناکن ؟ پیمان گفت : به نظر که بی آزارن . مش رحیم گفت : آقا پیمان راست میگه ... همونطور که دیشب بهتون گفتم تا حالا به کسی آسیب نرسوندن. گفتم : چرا سعی دارن با ما ارتباط بگیرن ؟ یا این که خودشون رو نشون بدن ؟ پیمان از روی عدم اطلاع سری تکون داد و گفت : نمی دونم ! شاید میخواستن شما رو متوجه چیزی کنن یا اخطار بدن ... نیلوفر با ترس پرسید : اخطار ؟ مش رحیم نذاشت مکالممون تموم بشه و حرفمون رو قطع کرد و گفت : چرا اینجا وایستادید ! اینجوری بده ... بفرمایید داخل ، آقایون ، خانم بفرمایید داخل عمارت، من وسایل پذیرایی رو براتون آماده میکنم . هر سه با مش رحیم همراه شدیم و راه افتادیم و رفتیم داخل ساختمون.با پیمان دو ساعتی کنار هم بودیم و بعد از کلی خوش و بش کردن و تعریف کردن خاطرات ریز و درشت بالاخره تصمیم گرفت که بره. من و مش رحیم و پیمان از ساختمون خارج شدیم و توی محوطه عمارت بودیم که مش رحیم گفت: حالا چرا اینقدر عجله ؟ ناهار میموندی آقا پیمان؟ پیمان با لبخندی تصنعی رو به مش رحیم گفت : بابت پذیرایی ممنون ، راستش مدتها بود اینجوری توی یه جمع حضور نداشتم. از این که با شما آشنا شدم خوشحالم ولی خب هر اومدنی یه رفتنی هم داره دیگه. باید برم به یه سری کارهام برسم. من بهش گفتم: هر طور راحتی ، من که فکر نمی کنم این آشنایی بی دلیل بوده باشه ولی به هر حال ممنون از این که جمع ما رو قبول کردی ! پیمان گفت: خواهش میکنم. مش رحیم دستی به صورتش کشید و گفت : خب پس خدا کنه بیشتر همدیگه رو ببینیم ! ببخشید آقا پیمان من باید برم آشپزخانه به غذا سر بزنم ، اگه امری نیست از من خداحافظ . مش رحیم و پیمان خداحافظی کردن و من تا دم در بدرقش کردم. یادم افتاد که شماره اش رو بگیرم و اون هم شماره من رو گرفت تا در ارتباط باشیم و وقتی گوشی موبایلش رو از جیبش درآورد بعد از این که متوجه نگاه من شد به گوشی دکمه ای سادش اشاره کرد و گفت : راستش من مثل شما شهریا خیلی دنبال اینترنت و چی بهش میگید ... فضای مجازی و اینجور داستانا نیستم. همین کارم رو راه میندازه. لبخندی زدم و گفتم: کار درست رو شما میکنی ، زغوغای جهان فارغ! وقتی داشتیم از هم جدا میشدیم و پیمان از عمارت خارج میشد نگاهی به دور و بر انداخت و سرش رو آورد نزدیک گوش من و گفت: سعی کنید هرچه زودتر از این عمارت برید . لبخند من محو شد و جاش رو به نگاهی معنا دار و نگران داد و گفتم: چطور مگه ؟ چیزی شده ؟ پیمان گفت: شرمنده آقا افشین . چیزی ازم نپرس خیلی نمی تونم دربارش حرف بزنم. همین قدر بدون که اینجا جای مناسبی برای موندن شما نیست. دستش رو محکم گرفتم و طوری که اون فقط صدام رو بشنوه در گوشش زمزمه کردم: گوش کن آقا پیمان ! من خودم به قدر کافی مشغله ذهنی دارم و از دیروز که پامون رو گذاشتیم توی این عمارت دارم با چیزهای جدید و غیر منتظره مواجه میشم. خواهش میکنم اگر چیزی هست که ممکنه .... ممکنه ما رو توی دردسر بندازه بهم بگو ! پیمان دستش رو آروم آزاد کرد و گفت : اهالی اینجا چیزهایی میدونن و بهم اخطار دادن. لطفا نپرس چون نمی تونم بگم ، گفتنش به صلاح نیست. تو و خواهرت باید هرچه زودتر این عمارت رو ترک کنید . هر چی زودتر بهتر . این یه خواهشه ... چون اونها نمیخوان آسیبی به شما وارد بشه. با پریشونی گفتم : این چیزا رو از کجا میدونی؟ توی این مدت کوتاهی که داخل عمارت بودی باهات حرف زدن؟ آیا ... امکانش وجود داره که من هم باهاشون حرف بزنم ؟ پیمان به نشانه رد کردن حرفم سری تکون داد و گفت: نه ! اونا اجازه نمیدن هرکسی باهاشون صحبت کنه ... ضمنا ارتباط من ذهنی بود نه کلامی . آقا افشین ... لطفا چیزی که گفتم رو جدی بگیر. با عصبانیت گفتم: اینجوری که نمیشه ! من باید بدونم دلیل این پافشاری روی ترک عمارت چیه؟ اصلا حضور ما توی عمارت چه ارتباطی با این موجودات داره؟ پیمان از درب نرده ای عمارت خارج شد و گفت: شرمنده ام . به گوشی موبایلش اشاره کرد و گفت: سعی میکنم باهات در ارتباط باشم. و این بار لبخندی پرتنش روی صورتش نقش بست و در حالی که ازم جدا شد خداحافظی کرد و کم کم از من و عمارت دور شد. من توی درگاه وایستاده بودم و در حالی که دستم رو بالا آورده بودم و برای پیمان تکون میدادم رفتنش رو می دیدم. سعی کردم خودم رو جمع و جور کنم ولی انگار پیمان با حرفهای آخرش سرم رو سنگین کرده بود. یه اخطار! بدون هیچ پاسخی درباره چراییش . همونطور که توی همون راه و کنار درخت های بلند قامت از عمارت دور میشد زیر لب گفتم: نمی دونم ایجا چه خبره، ولی شاید حق با پیمان باشه ... نمی دونم !درب نرده ای رو بستم و توی محوطه عمارت مشغول قدم زدن شدم که گوشیم زنگ خورد ، تا اسم مرتضی رو دیدم سریع جواب دادم و صداش رو شنیدم: الو افشین ... گفتم: سلام مرتضی ، خوبی ؟ گفت: به به سلام ، چطوری ؟ خوبی؟ آقا شرمنده تماس گرفته بودی مشغول بودم نتونستم جواب بدم. گفتم: خدا رو شکر ما هم هستیم دیگه ، نه بابا دشمنت شرمنده. راستش صبح که زنگ زدی منم خواب بودم. گفت: خواب بودی؟ کجایی؟ مگه سرکار نرفتی؟ گفتم: نه ... قضیش مفصله ولی من و خواهرم تهران نیستیم. مرتضی خنده ای از روی هیجان کرد و جواب داد: خب ! چه بی خبر ؟ پس خواهر برادری رفتید سفر ... حالا کجا رفتید ؟ گفتم: راستش یهویی شد ، نیلوفر ازم خواست بریم یه جایی یه خرده آب و هوا عوض کنیم و سرم سبک بشه ... یه جاییه واسه دوستشه ... اسمش ویلاست ولی از این عمارتای قدیمیه . اگه شد چندتا عکس میگیرم و برات میفرستم. مرتضی نفسی کشید و گفت: آهان! خب خوب کاری کردید ... الان خودت خوبی؟ راستش بعد از اون شب که با هم جدی تر درباره خوابات صحبت کردیم یکمی نگران شدم ، بیشتر به اون خاطر زنگ زدم ببینم حال و اوضاعت میزونه ؟ گفتم: آره بدک نیستم . از وقتی اومدیم اینجا یه سری اتفاقات افتاد که وقتی برگشتیم مفصل برات تعریف میکنم ولی در این حد بدون با اومدنم به این سفر نوع خواب دیدنم ، حتی حضور کامبیز توی خوابام هم تغییر کرده. اون حال و هوایی که توی تهران داشتم ، اون فشاری که روم بود ازم برداشته شده ... انگار واقعا سبک تر شدم ولی اتفاقات پیرامون ذهنم رو درگیر کرده. مرتضی مکثی کرد و گفت: جالبه ! خیلی دوست دارم بدونم چی بهت گذشته ، حتما منتظر می مونم. راستی اون کاری که اون روز دربارش صحبت کردیم رو تونستی انجام بدی؟ منظورم همون حرف زدن با کامبیز و اطلاع از دنیای اون طرفه ! گفتم: نشد! نه این که نخوام انجام بدم ... اصلا وقتی توی خواب با کامبیز مواجه شدم اجازه فکر کردن و تصمیم گیری رو ازم میگرفت. بیشتر زمان خوابم موقعی که اون توش حضور داشت و بهش مربوط میشد طوری پیش میرفت که به اختیار اون میگذشت. انگار که یه چیزایی رو من فقط باید تماشا می کردم . مرتضی گفت: عجب ! جالب و همین طور عجیبه ... امیدوارم بیشتر بتونیم دربارش حرف بزنیم. به هر حال همین که صدات رو شنیدم و فهمیدم حالت خوبه برام کافیه. خب دیگه ... من باید برم. یادت باشه حتما برام از اونجا عکس بفرستیا. گفتم: حتما . گفت: کاری نداری ؟ گفتم: نه دیگه برو به کارت برس ... خوشحال شدم صدات رو شنیدم. گفت: قربونت. به آبجیتم سلام برسون. بعد از خداحافظی و پایان تماس کمی توی محوطه عمارت گشت زدم و برگشتم داخل ساختمون پیش نیلوفر.نیلوفر روی صندلی نشسته بود و داشت با گوشیش کار میکرد که با دیدن من گفت: خب ، چه خبر ؟ گفتم: فکر نمیکنم اینجا موندنمون به صلاح باشه. نیلوفر که با شنیدن این حرف متعجب شد گفت: چطور مگه؟ گفتم: پیمان موقع رفتن چیزایی گفت ولی صحبتاش رو باز نکرد. یه جور هشدار . نیلوفر سر جاش ایستاد و گفت : یعنی خطری ما رو تهدید میکنه ؟ گفتم: چیزی نمی دونم ... با یه سری نشونه مواجه شدیم و پیمانی که چند ساعته باهاش آشنا شدیم میاد توی عمارت و متوجه میشیم میتونه با ماورا ارتباط بگیره و آخرسر از طرفشون بهمون اخطار میده. نیلوفر گفت: چقدر میشه روی حرف پیمان حساب کرد ؟ گفتم : واقعا نمی دونم ، ما اونقدری که باید نمیشناسیمش . ولی با طرز برخوردش به نظر نمی اومد که بخواد ما رو سر کار بذاره. نیلوفر ادامه داد: به نظرت مش رحیم چیزی میدونه ؟ گفتم: مطمئن نیستم ، شاید اگر بدونه هم چیزی نگه ! به هر حال اون داره با این فضا و اون موجودات زندگی میکنه . شاید اصلا برای این که جون خودش به خطر نیفته چیزی بهمون نگه . نیلوفر گفت: راستش منم فکر نمی کنم خیلی بتونیم اینجا بمونیم. گفتم: یعنی نظرت اینه که بریم ؟ نیلوفر به نشونه تایید سر تکون داد و گفت: من اصلا فکر نمیکردم اینجا اینقدر ماجرا داشته باشه! افشین ... من می ترسم. از این که نکنه اتفاقی برات بیفته. اونوقت خودم رو نمی بخشم. گفتم: مگه قراره اتفاقی بیفته ؟ گفت: خب من نگران شدم ! گفتم : تو هم مثل من از چیزی خبر نداشتی... نشستم روی صندلی مقابل نیلوفر و گفتم: نمی تونیم همین جوری بریم ، شاید باید از یه چیزایی سر دربیارم. نیلوفر گفت: میگم ... اگه مش رحیم. انگار که باقی حرفش رو قورت داده باشه ادامه نداد و گفتم: چی میخوای بگی ؟ نیلوفر بهم نزدیک شد و گفت: اگه مش رحیم اونی نباشه که نشون میده چی؟ وقتی این پریشونی رو توی چهره نیلوفر دیدم گفتم: منظورت اینه که ... ببین باور کن خودمم گیج شدم و چیزی به ذهنم نمیرسه ! چیزی دستگیرم نشده پس با قطعیت نمیشه دربارش حرف زد. شاید یه سری از رفتاراش عجیب باشه ولی هنوز هم به نظر یه آدم معمولی میاد . می دونستم که دارم نیلوفر رو دلداری میدم ، در صورتی که خود من هم پس ذهنم نسبت به مش رحیم شک داشتم. چیزی میدونست و نمیگفت؟ عمدا چیزی رو پنهان کرده بود؟ یا آیا واقعا همون چیزی بود که توی رفتارش به ما نشون میداد یا چهره ای که ازش دیده بودیم فقط یه ظاهرسازی بوده؟قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتم | قسمت هشتم | قسمت نهم | قسمت دهمسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Fri, 28 Aug 2026 14:29:22 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-دهم-j9tiawsfv24bکمی بعد هرچهار نفرمون داخل کلبه سر یه میز نشسته بودیم. گوشی موبایلم دست پیمان بود و بعد از چند ثانیه مکث و دقت روی عکسی که بهش نشون داده بودم ، سرش رو از روی تایید تکون داد و گوشی رو بهم برگردوند. ما هنوز منتظر بودیم تا پیمان درباره پدرم صحبت کنه . سکوت فضای کلبه رو گرفته بود که یه دفعه مش رحیم فضا رو شکست و گفت : خب پدر جان ! هممون منتظریم ظاهرا شما میخواستی چیزی تعریف کنی ، بسم الله ... می شنویم . پیمان سعی کرد بغضی که در گلوش بود رو بخوره و لب باز کنه ، بالاخره سکوت شکسته شد و رو به ما گفت : مرد داخل این پرتره ، تصویری که داخل گوشی دیدم و اون آدمی که شما دربارش میگید همه یه نفره . اون مرد پدر شما آقا نادره . بعد از سرجاش بلند شد و شروع به راه رفتن توی کلبه کرد . هر سه نفرمون بهش چشم دوخته بودیم تا بفهمیم جریان چیه . پیمان در همون حال ادامه داد : تموم چیزهایی که میخوام براتون تعریف کنم یا طبق گفته نزدیکان و اطرافیانم بوده یا چیزهایی بوده که بعدا خودم فهمیدم . من سالها قبل توی یه روستا چند کیلومتری اینجا به دنیا اومدم ، وقتی تقریبا یه سالم بود مادر و پدرم ناچار میشن خونه و زندگیشون رو رها کنن و دست به کوچ اجباری بزنن ، این شد که از اونجا رفتیم . میون حرفش پریدم و گفتم : همون روستایی که اهالیش رو وادار به تخلیه کردن ؟ گفت : آره ، بعدا فهمیدم که دولت به خاطر سست شدن زمین روستا و احتمال فرونشست زمین اونجا رو تخلیه کرده. همون لحظه اون خونه روستایی و خوابی که دیده بودم یادم افتاد ... اون زن و مرد و اون بچه ... پیمان به خاطر سوالی که پرسیدم حرفش رو قطع کرد و پرسید : چطور مگه ؟ چیزی شده ؟ گفتم : نه چیز خاصی نیست . توی راه که می اومدیم از کنار اون روستای متروکه رد شدیم ، یه دفعه یادم افتاد گفتم دربارش بپرسم. لطفا ادامه بده . سرم رو چرخوندم و فهمیدم نیلوفر با چشمهای گرد شده داره به صورتم نگاه میکنه ، احتمالا اون هم متوجه چیزی که از ذهنم میگذشت شده بود . پیمان ادامه داد: وقتی روستا رو ترک کردیم به ناچار به یه جایی رفتیم که دولت پیشنهاد داده بود و همونجا ساکن شدیم. من که چیزی یادم نمیاد ولی همین الان از قدیمی هایی که توی اون منطقه ساکن هستن بپرسید بهتون میگن این کوچ اجباری باعث رونق زندگیشون شد ، زمین مرغوب ، آب و هوای خوب ، بهتر شدن اوضاع کسب و کار . گفتم : پس میشه گفت این جابجایی یه توفیق اجباری بوده . پیمان سرش رو تکون داد و گفت : مدتی اونجا بودیم تا این که اون اتفاق شوم افتاد. اتفاقی که مسیر زندگیم رو عوض کرد. یه مینی بوس که داشته چندتا از اهالی روستا رو می برده شهر توی راه چپ کرد . از اون حادثه سه چهار  نفر جون سالم به در بردن . مادرم در همون لحظه اول و ظاهرا پدرم وقتی داشته سعی می کرده من رو از اون مینی بوس دربیاره کشته شدن.من ، نیلوفر و مش رحیم از شنیدن این ماجرا ناراحت شده بودیم و در حالی که پیمان به سختی درباره گذشتش صحبت میکرد فقط سعی می کردیم شنونده باشیم . نیلوفر که بغض توی صداش رو حس کردم گفت: خدا بیامرزتشون . روحشون شاد ... پیمان در همون حین گفت : ممنون ! و بعد در حالی که داشت خودش رو کنترل میکرد ادامه داد : میگن اون اتفاق نزدیکای غروب افتاده ، درست زمانی که جاده خلوت بوده ولی توی همون شرایط مردی که داشته از اون حوالی با ماشینش رد میشده با دیدن صحنه به سرعت میاد سراغ مینی بوس ، سعی میکنه اونهایی که زنده موندن رو بیاره بیرون . ظاهرا به خاطر شدت آسیب به مینی بوس و خارج شدنش از جاده ، درآوردن همه اهالی آسون و احتمالا امکان پذیر نبوده. مرد غریبه خیلی سریع شروع میکنه به صدا کردن و با فریاد زدن اونهایی که زنده بودن رو متوجه خودش میکنه. توی اون حال و هوا یه بچه شروع میکنه به گریه کردن. مرد به سرعت میاد سمت پنجره مینی بوس که بچه رو توی بغل یه زن می بینه . اونهایی که زنده مونده بودن سعی میکنن خودشون رو از مینی بوس بکشن بیرون ، مرد میره سراغ بچه و اون رو به سختی از مینی بوس خارج میکنه. اون اتفاق یکی از تلخ ترین اتفاقاتی بود که میتونست اون زمان برای اهالی روستا بیفته و به خاطرش 14 نفر کشته شدن. مش رحیم که روی حرفهای پیمان دقیق شده بود گفت : آره ! یه چیزایی یادم اومد ... خدا بیامرزه همه رفتگان رو ، وقتی این خبر رو شنیدم خیلی ناراحت شدم  و من گفتم : اون بچه شما بودی و اون مرد ... پیمان گفت : اون مرد هم پدر شما نادرخان بود. من و نیلوفر بهت زده فقط داشتیم به پیمان نگاه میکردیم که ناگهان گفتم : ولی پدر ما هیچوقت درباره این موضوع به هیچکدوممون چیزی نگفت ! پیمان از روی بی اطلاعی سری تکون داد و گفت : نمی دونم ! شاید برای خودش دلیلی داشته ولی چیزی که میدونم اینه که اون عصر لعنتی پدر و مادرم رو ازم گرفت ولی در عوض یه نفر رو وارد زندگیم کرد که ناجیم بود . مش رحیم با نگاهی غم زده گفت : بعدش چی شد ؟ پیمان ادامه داد : آقا نادر بعد از اون اتفاق هرچند نفر رو که میتونسته از مینی بوس خارج میکنه و سوار ماشینش میکنه و با خودش به نزدیک ترین مرکز درمانی می بره. مردم اطراف وقتی متوجه شدن برای کمک اومدن ولی زمانی کمک رسید که دیر شده بود و بیشتر اون افراد جونشون رو از دست داده بودن. گفتم : متاسفم ! پیمان گفت : من به خاطر زخم سطحی توی همون مرکز درمانی موندم ولی اینطورکه شنیدم اونهایی که با من اومده بودن به خاطر کمبود تجهیزات فرستاده شدن شهر. بعد از اون ماجرا پدرتون خیلی تلاش کرد تا یه رد و نشونی چیزی از بستگان یا آشناهای من پیدا کنه ولی به نتیجه ای نرسید و نهایتا تصمیم گرفت تا کسی رو پیدا کنه و من رو به اون بسپره ، اونجا بود که با یه خیر آشنا شد ، مردی که هوای مردم رو داشت. مش رحیم گفت : ببینم پسرم ما اون بنده خدا رو میشناسیم ؟ پیمان گفت : بله ! مش رحیم نگاهی به ما انداخت بعد رو به پیمان گفت : کی ؟ پیمان گفت : میرزا اکبر بزاز .هر سه مات و مبهوت به هم نگاه می کردیم و در همین لحظه بود که گفتم : میرزا اکبر ؟ همونی که دوست پرویزخان بود ؟ پیمان گفت : بله ، بعد از اون جریانات آقا نادر من رو به میرزا اکبر نشون داد و اون هم من رو برد پیش همسرش و اونها رسما من رو به فرزندی قبول کردن . مش رحیم گفت : عجب ! من اصلا نمی دونستم میرزا غیر از محسن پسر دیگه ای هم داشته ! پیمان روی صندلی مقابلمون نشست و ادامه داد : وقتی کبری خاتون همسر میرزا قبول کرد که من رو داشته باشه وابستم شد و خیلی تلاش میکرد تا مبادا کسی من رو ازش بگیره. مدتی گذشت تا این که متوجه شد بارداره ، محسن یک سال بعد از حضور من توی اون خونه به دنیا اومد . من فرزند خونده اونها بودم ولی هیچوقت برای من کم نذاشتن. توی تموم اون سالها میرزا اکبر راه و رسم زندگی رو بهم یاد داد ، همیشه کار میکردم و تلاش میکردم برای خودم کسی بشم. میرزا من رو پذیرفت ، ولی هیچوقت نتونستم با اسم اون زندگی کنم . گفتم : یعنی چی ؟ گفت : یعنی این که با وجود زندگی زیر سایه میرزا اکبر ولی انگار من یه شخص مستقل بودم که کسی نمی دونست فرزندش هستم. من از محسن بزرگتر بودم ، زمانی که بچه بود خیلی مواقع توی کارهایی که مربوط به نگهداریش میشد به همسر میرزا کمک میکردم ، کارهای زیادی می کردم ولی آخرسر این محسن بود که پسر واقعی میرزا بود. مش رحیم گفت : نمی فهمم ! چرا میرزا این کار رو کرد ؟ پیمان گفت : نمی دونم ! منم خیلی پاپیچ میرزا نمی شدم ، به هرحال حکم پدری به گردنم داشت . چند سال بعد هم این زمین رو خرید و داد به محسن و اون هم این کلبه رو توش ساخت . گفتم : چی شد این کلبه به شما رسید ؟ پیمان گفت : زمانی که میرزا پیشنهاد پرویزخان رو برای نزدیک شدن به عمارتش قبول کرد تصمیم گرفت تا توی یکی از آبادی های نزدیک اینجا یه خونه ویلایی درست کنه . اونجا که ساخته شد توی یکی از روزهایی که برای مسافرت اومده بودیم داستان خریدن زمین برای محسن مطرح شد. البته من اون لحظه اونجا نبودم و میرزا جلوی من چیزی نگفته بود ولی بعدا موضوع رو از زبون محسن شنیدم. راستش اولش ناراحت شدم ولی بعدا بابتش خوشحال شدم. من و محسن مثل داداش بودیم. انصافا با این که تنی نبودیم ولی چون ازش بزرگتر بودم هرجا چیزی بهش میگفتم که به صلاحش بود به حرفم گوش میکرد . اون دوست داشت همیشه با هم باشیم و این رو هم با زبون هم با عمل بهم ثابت کرده بود. توی ساخت این کلبه بهش کمک کردم و تموم که شد با هم جشن گرفتیم. اینجا به نام محسنه ... چون زمین به نام اون بوده ولی خودش نظر دیگه ای داشت و میگفت اینجا برای هردومونه . مدتی گذشت و این بار محسن رو توی تصادف از دست دادم و هر وقت یادش می افتم به هم میریزم ... بعدش با کمی مکث ادامه داد : بعد از محسن ، کبری خاتون و میرزا اکبر دیگه کمتر میخندیدن و زندگیشون آروم تر از قبل شده بود. انگار در نبود محسن ، میرزا تازه داشت من رو می دید. من که متوجه نبودم ولی کبری خاتون هر از گاهی بهم میگفت که میرزا خودخوری میکرد و به خودش طعنه میزد که چرا قدر داشتش رو ندونسته و از این حرفها . اوضاع تغییر کرد و نگاه میرزا به من پررنگ تر شد. خدا بیامرزه همه رفتگان رو ... بعد از فوت میرزا من تحصیل رو نیمه کاره رها کردم و شدم تنها همدم کبری خاتون. یکسری از دارایی های میرزا صرف امور خیریه شد و ملک و املاکش بین من و همسرش تقسیم شد. اینجا هم رسید به من ! نیلوفر پرسید : کبری خانم کجاست ؟ حالش خوبه ؟ پیمان به نشانه تاسف سرش رو تکون داد و گفت : خدا رحمتش کنه ! مریض بود ، بعد از میرزا هم اونقدری نتونست دووم بیاره . هر کاری از دستم بر می اومد براش کردم ولی افاقه نکرد و دست آخر هم همون تهرون از دنیا رفت . مش رحیم گفت : روحشون شاد ، خدا بیامرزه همشون رو ، چه سرگذشت عجیبی داشتی آقا پیمان ، خب کار و بار رو چی کار کردی ؟ پیمان گفت : در حد توانم هر کاری کردم ، جای ثابتی مشغول نبودم ولی از تجربیات میرزا اکبر به اندازه کافی توی زندگی و کارم استفاده کردم . دوباره نگاهی به پرتره پدرم انداختم و گفتم : توی تموم اون سالها پدرم رو باز هم دیدی ؟ پیمان گفت : آره ، یادم میاد وقتی کوچیک بودم چند باری اومد پیشمون و مرتب از میرزا اکبر حالم رو می پرسید اما وقتی بزرگتر شدم دیگه این ملاقات ها و پیغام دادن هم کمتر و کمتر شد تا این که یه روز با خبر شدم به رحمت خدا رفته. هر طوری بود خودم رو رسوندم تهران ... توی مراسم خاکسپاریش هم حضور داشتم . نیلوفر گفت : پس شما توی مراسم پدرمون هم بودی. گفتم : راسته که میگن دنیا کوچیکه ! این همه سال ما از وجود شما بی اطلاع بودیم و حالا بعد از یکسری اتفاق اینجا باید به هم برسیم. مش رحیم گفت : بله ولی هیچ کار خدا بی حکمت نیست . نیلوفر گفت : درباره اون نقاشی بهمون بگین ! پیمان سرش رو چرخوند و دوباره نگاهی به پرتره انداخت و گفت : بعد از این که اون خونه ویلایی رو ساختیم توی همون سالها یه بار که نادرخان اومده بود پیش میرزا براش کبک آورد و گفت که از شکار برمیگرده. کمی که با هم خوش و بش کردن و وقت گذروندن پدرتون یه عکس به میرزا نشون داد و گفت اون رو توی جنگل انداخته. من هم عکس رو از میرزا گرفتم و نگهش داشتم. سالها بعد تصمیم گرفتم از اون عکس یه نقاشی بکشم و بزنمش به دیوار این کلبه . مش رحیم سری تکون داد و گفت : از خانواده هم عکسی داری ؟ پیمان از جاش بلند شد و سمت یه میز چوبی انتهای کلبه رفت و از داخل کشو یه قاب عکس درآورد و به سمت ما برگشت و در حالی که گرفته بود جلومون با انگشت افراد رو نشون میداد : این که سمت راست وایستاده منم ، کنارم محسنه ، کبری خاتون و آمیرزا هم که پشتمونن . این عکس رو زمانی که نوجوون بودم توی ویلا گرفتیم . چه روزهایی بود ، حالا از افراد داخل این قاب فقط من موندم .بعد از تماشای قاب عکس ، مش رحیم آروم از جاش بلند شد و گفت : خب دیگه آقا پیمان وقتشه بریم . پیمان گفت : کجا ؟ من هنوز ازتون پذیرایی نکردم ، البته ببخشید ! مش رحیم گفت : اشکال نداره ، باید برم عمارت ، تا الان هم زیاد تنهاش گذاشتم. من و نیلوفر هم از جامون بلند شدیم و من گفتم : درسته ، مش رحیم تا اینجا هم که با ما اومد بهمون لطف کرد ، با اجازه ما هم رفع زحمت میکنیم . پیمان هم در حالی که ایستاده بود کمی به سمت ما اومد گفت : اینجوری که نمیشه ! نیلوفر لبخندی زد و گفت : ما که شما رو به همین راحتی ول نمی کنیم ، تازه پیداتون کردیم ولی خب باید بریم یکمی هم به کارامون برسیم . مش رحیم گفت : خب چرا شما با ما نمیای ؟ پیمان مکثی کرد و گفت : الان ؟ مش رحیم رو به پیمان گفت : والا من از خدامه ، اینجوری مهمانها هم بیشتر میشن. البته اگه کاری نداری ! پیمان گفت : مزاحم نباشم ؟ مش رحیم گفت : مراحمی پسر جان ... تشریف بیار .همگی با هم از کلبه بیرون زدیم و راهی عمارت شدیم . توی مسیر بودیم که یادم افتاد به مرتضی زنگ بزنم . تماس گرفتم ولی جواب نداد و من هم بیخیال شدم تا شاید خودش تماس بگیره . در همون حین که به سمت عمارت میرفتیم مدام توی ذهنم به پیمان فکر میکردم. مش رحیم جلوتر از ما حرکت می کرد و من و نیلوفر با هم بودیم و پیمان قدم هاش رو آهسته تر برمی داشت و عقب تر از ما می اومد. سکوت بینمون برقرار بود تا این که پیمان گفت : چطور شد اومدید اینجا ؟ سرعتم رو کمتر کردم و به پیمان گفتم: راستش ، ما هیچ تصوری از جایی که قرار بود بیایم نداشتیم. داستانش مفصله ، ولی من برای خلاص شدن از یه سری مشغله ذهنی قبول کردم که با خواهرم به این مسافرت بیام ، ولی قضیه طور دیگه ای پیش رفت. پیمان گفت : یعنی اینجا رو نمیشناختید ؟ گفتم : راستش نه ! عمارت ملک خانوادگی یکی از دوستان خواهرمه . پیمان به نشانه تایید سر تکون داد و به راهمون ادامه دادیم تا این که بالاخره به عمارت رسیدیم و مش رحیم که درب رو باز کرد گفت : بفرمایید ! از درب فلزی عبور کردیم. پیمان به محض ورود یه جا وایستاد و گفت : حس میکنم. سمتش برگشتم و گفتم : چی ؟ تکرار کرد : حس میکنم ! یه چیزایی حس میکنم ... اینجا سنگینه ، پر از تردده. اونجا بود که من ، نیلوفر و مش رحیم هر سه از شنیدن حرفهای پیمان جا خوردیم.قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتم | قسمت هشتم | قسمت نهمسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Sun, 16 Aug 2026 15:52:23 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/جای-خالی-او-irlg94iosdxaامروز بیست و دوم امرداد است و درست دو سال از رفتنت می گذرد. وقتی بودی کمتر می شد به این فکر کرد نبودت یعنی چه ؟ اصلا مگر می شد تو نباشی و من و خانواده بی تو روزگار را سپری کنیم ؟ گاهی از خستگی می گفتی ، از درد هایت ، از غصه های خودت و مشکلات دیگران و من فقط گوش میکردم و می شنیدم و می شنیدم. می دانستم همدمی داری که گاهی از روزها می توانی برایش درد و دل کنی. آرزو داشتی خوشبختی ما را ببینی ، اما اوضاع و شرایط آن طور پیش نرفت که میخواستی . برایت خیلی کارها نکردم و حتی چیزهایی بود که در دلم ماند و مجال بازگو کردنش فراهم نشد. تا این که آن روز فرا رسید ، آن روز ، زمان برایم ایستاد . اتفاقی که از مواجهه با آن هراس داشتم گریبانم را گرفت. دو سال پیش در چنین روزی برای همیشه رخت بربستی ، جانت از تحمل مهنت های زمینی رها شد ، جمعی از داشتن گوهری چون تو بی نصیب شدند و وجودت ما را ترک کرد. آغوشت برای همیشه از ما دریغ شد ، تصویرت به قاب ها پیوست و کلام و رفتارت به خاطره ای جدا ناشدنی از افکار ما بدل شد . مادر ! خاطرم هست آن روزها که کودکی بیش نبودم مدام بهانه گیری هایم را به جان میخریدی و آن هنگام که بزرگ شدم همیشه سعی می کردی تا به بهانه ای مرا از آشفتگی ها رها کنی . به هنگام مشکلات یا مشورت میدادی یا راه حل بودی و اگر چنین نبود تنها به آرام کردن و دعوت به صبر اکتفا می کردی. هیچگاه یادم نمی رود در مواجهه با مسائل سخت با این جمله که " مرگ نیست که چاره نداشته باشد " ما را از مواجهه بیهوده با تنش های ذهنی منع می کردی و دعوتت به خویشتن داری ستودنی بود. اما دست آخر این مرگ بود که در برابرش چاره ای نداشتیم و تو را از ما گرفت ! در تمام سالهایی که با هم زندگی کردیم همیشه تو را معتقد و اسوه ای برای حفظ اعتقادات دیدم. همیشه مهربان بودی و حتی اگر تنبیه می کردی دست نوازشگرت از جنس محبت های مادرانه بود . مادر ! امروز که نیستی هنوز جای خالی ات را در خانه احساس میکنیم . هر روز که از تقویم خط می خورد فرزندانت در نبودت دلتنگت تر می شوند، هر کدام به نحوی و هر یک در سن و به گونه ای و مگر میشود این دلتنگی و این جای خالی را با چیزی پر کرد؟می گویند پسر ها به مادرشان وابسته اند ، نمی دانم تا چه اندازه سایر پسر ها و حتی مردها این جمله را می پذیرند ولی من با تمام وجودم دلبستگی را حس کردم و زمانی که مادر ما را ترک کرد انگار قسمتی از وجود من را هم با خود برد . تا مدتها با چیزی مواجه بودم که نمی توانستم برایش اسمی بگذارم . در نزدیکی خودم کسی را نداشتم که این حس را تجربه کرده باشد و دیگران اکثرا درحالی مرا دلداری می دادند که واقعا درکی از این موضوع نداشتند . جسمی داشتم که روی زمین زندگی میکرد و روحی داشتم که نیم بند بود. مدتها زمان برد تا به زندگی برگردم اما با وجود خیلی چیزها و تغییرات در شرایط این زندگی بعد از مادر هیچگاه شبیه قبل نشد . بماند به یادگار به یاد مادر عزیزمسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Thu, 13 Aug 2026 03:24:58 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-نهم-twhyxgiicc3dخواب آشفته ای دیدم ، یه چیزایی که مبهم بودن ، همین بین کامبیز رو می دیدم اما مثل دفعات قبل نمی تونستم به راحتی باهاش صحبت کنم. یه سری افراد رو می دیدم که بعضیاشون رو نمیشناختم. حس عجیبی داشت، این بار عمارت رو هم داخل خواب دیدم. کمی که گذشت خودم رو جایی دیدم که نمیشناختمش و کامبیز رو از دور دیدم که داشت با چند نفری احوال پرسی می کرد، صداش میزدم، نمی دونم متوجه میشد یا نه ولی عکس العملی نشون نمیداد. انگار توی اون خواب من فقط یه تماشاگر بودم، پدرم رو دیدم. صداش زدم : بابا! اما اون هم متوجه من نشد. هیچکس توی اون خواب قابل دسترسی نبود تا این که کامبیز رو توی خونه ای که فکر میکنم خونه خودش بود و روی صندلی نشسته بود دیدم. پرسیدم: اینجا چه خبره؟ گفت: خودت میفهمی! گفتم: نمی فهمم، از چی صحبت میکنی ؟ گفت: دنبال نشونه ها بگرد! نذار عمارت ببلعتت ... ما با هم کار داریم. کلمات کامبیز مثل پتک توی سرم کوبیده میشد و نمیذاشت روی حرفهاش متمرکز بشم. پریشون شده بودم و پرسیدم:عمارت؟تو ... میشناسیش؟ کامبیز خندید سرجاش ایستاد و گفت: افشین... من همه چیز رو می بینم،حتی بیشتر از تو... من قسمتی از تو هستم. یادت نره چی گفتم! و این آخرین چیزی بود که از کامبیز یادم میاد. خوابم ادامه پیدا کرد و باز هم خودم رو بین آشفته بازاری دیدم که انگار دریایی از تکه های پراکنده پازل بود. خیلی از چیزهایی که میدیدم رو نمیفهمیدم. مردی رو دیدم که از دور داشت با اسب میرفت و یه تعداد بچه پشت سرش . تا این که به خودم اومدم و دیدم وسط حیاط عمارت ایستادم. همه جا تاریک بود ولی ساختمون عمارت مشخص بود. صدای نیلوفر خیلی ضعیف می اومد ولی متوجه شدم داره صدام میکنه، دنبال صدا میگشتم. یه سری آدم داشتن پچ پچ می کردن. نمی دیدمشون ولی متوجه حضورشون میشدم. ترس وجودم رو گرفته بود اومدم برم سمت عمارت ولی انگار داشت ازم دور میشد. سر چرخوندم و چند تا سایه روی دیوار پشتی عمارت دیدم، سایه افراد ثابت بود ولی کسی اونجا نبود. صدای پچ پچ شدیدتر شد. انگار داشتن بهم نزدیک میشدن، صدای نیلوفر بیشتر شد، خواستم برم دنبالش ولی پاهام سنگین شده بود. نفسم به سختی بالا می اومد، تمام توانم رو جمع کردم و اسم نیلوفر رو داد زدم.به لحظه نکشید که چشمام رو باز کردم و نیلوفر رو بالای سرم دیدم. عرق سردی روی پیشونیم نشسته بود. دست نیلوفر رو روی شونم حس کردم ، با چشمهای گرد شده و وحشت زده بهم خیره بود که گفت: افشین، خوبی؟ نفس راحتی کشیدم و گفتم: آره. گفت: خدا رو شکر. نگرانت شدم... توی خواب خیلی مضطرب بودی. بلند شدم و همونجا روی تخت نشستم. با چشم نیمه باز به سمت پنجره خیره شدم، نوری که ازش رد شده بود اتاق رو روشن کرده بود. دوباره به چهره نگران نیلوفر نگاه کردم و گفتم: این دفعه فرق داشت! این بار فقط کامبیز نبود... نیلوفر کنارم نشست و گفت: چطور مگه؟ گفتم: مربوط به عمارت میشد. نیلوفر... یه چیزایی هست که باید ازشون سردربیارم. نیلوفر یه کم مکث کرد و گفت: راستش، از دیروز که اون صدا رو شنیدم منم یکم به هم ریختم.حس میکنم این خونه جای عجیب و غریبیه. گفتم: نمی دونم ولی انگار حضورمون توی این عمارت بی دلیل نیست. گوشیم رو برداشتم و نگاه کردم و گفتم: مرتضی تماس گرفته! نیلوفر از جاش بلند شد و در حالی که به سمت کیفش رفت و دنبال چیزی میگشت گفت: آره! تا اومدم جواب بدم قطع شد. گفتم: مرتضی! این وقت صبح؟ نیلوفر گفت: شاید خواسته حالت رو بپرسه. گفتم: شاید... البته امیدوارم خیر باشه. از روی تخت بلند شدم و در حالی که به سمت دستشویی میرفتم پرسیدم: از مش رحیم خبری نیست؟ گفت: دیدمش، بنده خدا نیم ساعت پیش گفت میره نون بگیره، هر چی اصرار کردم بگو نونوایی کجاست من برم بگیرم قبول نکرد! سری به نشونه تایید تکون دادم و به راهم ادامه دادم ، تا وارد دستشویی شدم خودم رو داخل آینه بالای روشویی دیدم. رفتم جلوتر... عجیب بود، خبری از اون تغییرات که قبل از اومدن به این سفر توی چهرم ظاهر شده بود نبود. حالت صورتم طبیعی بود، نمی تونستم بفهمم! کامبیز همراهم بود ولی انگار فشاری که باعث سنگینیش روی روح و روانم میشد ازم برداشته شده بود!بعد از بازگشت مش رحیم دوباره جمع شدیم و اون شروع کرد به تعارف کردن که مزاحم ما نباشه ولی بعد از اصرار من و نیلوفر مجبور شد تا باز هم با ما پای یه سفره بشینه. صبحونه رو که خوردیم از مش رحیم خواستم تا هر کاری داره از دستش زمین بذاره و با هم بریم تا یه سری به اون کلبه بزنیم. اون هم بی چون و چرا قبول کرد و سه نفری از عمارت زدیم بیرون و بعد از این که مش رحیم درب نرده ای رو غل و زنجیر کرد و راه افتادیم. کمی که از مسیر گذشته بود مش رحیم گفت: آقا من به این ماجرا فکر کردم، اما به هیچ نتیجه ای نرسیدم. گفتم: بابت چی؟ گفت: جریان کلبه... هر جور فکر کردم نتونستم بفهمم کی و چجوری کلبه رو به دست آورده. گفتم: بالاخره معلوم میشه. نیلوفر گفت: یعنی ممکنه یکی به زور اونجا رو تصرف کرده باشه؟ مش رحیم گفت: خدا نکنه خانم، ما این اطراف از این برنامه ها نداشتیم. گفتم: خدا کنه اینطوری نباشه ولی مش رحیم دوره و زمونه بدی شده! آدمها آدمای قدیم نیستن. دیگه مثل قبل نمیشه به هر کسی اعتماد کرد . این محدوده هم که ماشالله یه جای درندشت و بی در و پیکره ، هر چیزی ممکنه دیگه ! مش رحیم دستی به سرش کشید و گفت: بله، درست می فرمایید. عجالتا بریم برسیم ببینیم چی میشه.بنیه مش رحیم من رو سر ذوق آورده بود و قدم های سریعش ما رو وادار کرد تا پا به پاش حرکت کنیم. از چیزی که فکر میکردم سریع تر به محل رسیدیدم و بعد از رد کردن یه درخت کهنسال وارد زمین کلبه شدیم. من و نیلوفر کمی عقب تر از مش رحیم وایستادیم تا نفسی تازه کنیم و مش رحیم که جلوتر رفته بود گفت : تشریف نمیارید ؟ من با دستم اشاره کردم که شما برو ما هم میایم. بالاخره به کلبه رسیدیم. هوا گرم بود و برعکس شب گذشته خبری از طوفان و بارون نبود، فقط یه نسیم ملایم که هر از گاهی شاخه های درختها و چمن های نامنظم روی زمین رو به رقص وادار میکرد. همونطور که جلوتر می رفتیم سرم به اطراف می چرخید و محیط رو نظاره میکردم. هر سه به درب کلبه رسیدیم. مش رحیم بعد از کلنجار رفتن با درب رو به من برگشت و گفت : آقا ! این که قفله ... گفتم : قفله ؟ رفتم جلو و دیدم یه قفل بزرگ پشت درب زده شده. برگشتم سمت نیلوفر و گفتم : ما که اینجا بودیم هیچی روی این در نبود ! من خیلی راحت وارد شدم. نیلوفر سری به نشونه تایید تکون داد. مش رحیم گفت : بذارید اطرافش رو یه نگاهی بندازیم. چند ثانیه که گذشت و مش رحیم رو دیدم که دورتادور کلبه رو دید و سمت ما برگشت و گفت : هیچی ! دستم رو روی سرم گذاشتم و به این فکر میکردم که چطوری میشه فهمید چه خبره . توی همین حال و هوا بودیم که صدای شلیک اسلحه اومد، هر سه جا خوردیم و با وحشت به هم نگاه کردیم ، یه صدایی ما رو سرجامون متوقف کرد : از جاتون تکون نخورید.هر سه به سمت صدا برگشتیم ، یه مرد لاغراندام رو دیدیم که یه اسلحه شکاری دستش گرفته بود و به سمت ما می اومد. از دور گفت : دستاتون رو ببرید بالا ... زود . ما که نمی دونستیم چی کار بیاد بکنیم به حرفش گوش کردیم. بعد از چند لحظه در حالی که ما سرجامون خشکمون زده بود. بهمون نزدیک شد و گفت : شما کی هستید ؟ اینجا چه غلطی میکنید ؟ مش رحیم کمی جلو اومد و گفت : آروم باش جوون ! ما فقط سوال داشتیم . مرد غریبه از روی طعنه لبخندی زد و گفت : سوال ؟ من حواسم هست ... مدتهاست کسی نزدیک این کلبه هم نشده . اونوقت یه دفعه یه عده پیداشون میشه که سوال دارن ؟ چرخید سمت ما و گفت : شما دوتا ! دیروز دیدمتون ... زبونم بند اومده بود. می دونستم چرا اینجام ولی اسلحه دست اون آدم توجهم رو به خودش جلب کرده بود و نمیذاشت حرف بزنم. به نظر میرسید مش رحیم راحت تر با قضیه کنار اومده و گفت: اینها مهمان هستن . شما ساکن این کلبه ای ؟ مرد در حالی که هنوز اسلحش رو سمت ما نشونه رفته بود گفت : گیرم که باشم ... فرمایش ! مش رحیم گفت : پسرم ! ما فقط میخواستیم ببینیم کی الان اینجا زندگی میکنه . مرد کمی عقب تر رفت و در حالی که اسلحه رو محکم گرفته بود گفت : چرا میخواید بدونید ؟ اصلا شما کی هستین ؟ از کجا اومدید ؟ بالاخره به ترسم غلبه کردم و همونطور که دستام رو بالا گرفته بودم گفتم : اسم من افشینه ، اینم خواهرمه ، از تهران اومدیم ... این آقا هم مش رحیمه ، یکم اونور تر ساکن یه عمارته ... راستش ما دیروز اتفاقی کلبه رو پیدا کردیم . معذرت میخوام ... نباید واردش میشدم ولی باور کنید اصلا قصد خاصی نداشتم فقط دیدم درش بازه ... مرد حرفم رو برید و گفت : دیدی درش بازه و رفتی تو ! آره ؟ توی تهرونم همین جوریه ؟ هر دری باز باشه میری داخل ؟ مرد آشفته به نظر میرسید مدام حرکت میکرد و اسلحش رو بین ما سه نفر می چرخوند که مش رحیم گفت : پسرجان ! این کارا چیه ؟ اگه اتفاقی افتاده با هم حرف میزنیم ... اون تفنگ رو بذار کنار برای خودت دردسر درست نکن . مرد خنده ای کرد و گفت : دردسر ؟ هه ... من رو از چی میترسونی پیرمرد ؟ میدونی آوارگی و در به دری یعنی چی ؟ میدونی بی کسی یعنی چی؟ دیگه هیچی برای من مهم نیست . ما فقط همدیگه رو نگاه میکردیم و به حرفهای اون مرد گوش میدادیم که اومد نزدیک تر و گفت : چی میخواید ؟ مش رحیم گفت : قضیه به سالها قبل برمیگرده ... یه آقایی به نام میرزا اکبر این یه تیکه زمین رو خرید و داد به پسرش ، اونم این کلبه رو ساخت ولی بعد از مدتی از دنیا رفت و چون میرزا بچه دیگه ای نداشت ، اینجا موند برای زنش ... چند وقتی گذشت و تا اونجایی که من خبر داشتم اینجا ساکنی نداشت. تا این که این دوتا جوون از تهران اومدن و باقی ماجرا . الانم که ما اینجاییم ، حالا شما هرچی میخوای بپرس تا ما بهت بگیم . حرفهای مش رحیم که تموم شد مرد اسلحش رو پایین گرفت و گفت : شما ... میرزا رو میشناختی ؟ مش رحیم گفت : بله ! میرزا از دوستان پرویز خان بودن. سالها با هم معاشرت داشتن. مرد با نگاهی پر از سوال گفت : پرویزخان ؟ مش رحیم با صبوری جواب داد: بله ، صاحب عمارت خشتی ... خدا هردوشون رو بیامرزه ، مردان نیکی بودن . مرد جوون اسلحش رو به دوشش آویزون کرد و کاملا بهمون نزدیک شد و گفت : ببینید ، من نمی دونم موضوع چیه و نیت واقعی شما از اومدن به اینجا چیه ولی باید بدونید اینجا متعلق به منه . من و نیلوفر که با رفع خطردستامون رو پایین آوردیم داشتیم به هم نگاه می کردیم که نگاهم رو به سمتش چرخوندم و گفتم : پس یعنی شما مالک این کلبه هستی ؟ مرد برای تایید حرفم سری تکون داد و گفت : یه جورایی . اونجا بود که گفتم : آقای ... گفت : پیمان . گفتم : آقا پیمان . من باز هم برای ورودم به کلبه معذرت میخوام ولی یه چیزی اون تو هست که من رو شوکه کرد . پیمان گفت : چی ؟ اون تو که یه سری وسایل زندگیه ... حرفش رو قطع کردم و گفتم : نه ! یه چیزی هست که از یه سری خرت و پرت یا وسیله مهم تره . پرتره نقاشی شده یه مرد که روی دیوار روبروی در ورودیه . پیمان نگاهش رو بین ما چرخوند و گفت : چطور مگه ؟ گفتم : اون نقاشی ... اون تصویر متعلق به پدر منه . تا این حرف رو زدم متوجه تغییر حالت توی چهره پیمان شدم. ترکیبی از حیرت و بهت ... چشماش گرد شده بود و فقط داشت به من نگاه میکرد. اومد جلو و خیلی بهم نزدیک شد. نگاهش رو به صورتم دوخت و من هم فقط نگاهش می کردم. ناگهان سکوتش رو شکست و سرش رو تکون داد و گفت : نه ! این ممکن نیست ! گفتم : چیزی شده ؟ پیمان که ظاهرا از این موضوع شوکه شده بود گفت : باورم نمیشه . بعد در حالی که انگار پاهاش سست شده بود کلید رو از جیبش درآورد و گفت : بیاید داخل . درب رو که باز کرد هر سه به دنبالش رفتیم و به محض ورود دوباره همون پرتره توی نگاهمون خودنمایی کرد. مش رحیم که داشت از نزدیک تصویر رو میدید آروم رو به من گفت : آقا ! خدا بیامرزتشون ... چه شباهتی . پیمان اسلحش رو گذاشت یه گوشه ، کمی مقابل تابلو مکث کرد و بعد با بغضی در صداش رو به ما کرد و گفت : این تصویر کسیه که زندگی من رو نجات داد !قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتم | قسمت هشتمسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Thu, 06 Aug 2026 14:39:23 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/تکه-نان-خشکیده-z4ut0pwbinqtسخت از خواب بیدار شدم و برای صبحانه به آشپزخانه رفتمکره و پنیر را روی میز گذاشتم و کتری که سوت کشید چای را درون لیوان ریختمسر میز نشستم و با چشمانی نیمه باز کیسه نان را باز کردمآن تکه نان خشک را دیدمانگار منتظر بود تا ببینمش و همان اندازه خشک شدم !دستم لرزید ، لیوان چای را که از میز کنده نمیشد با جان کندن به لب رساندمتکه نان را بیرون آوردم و در دست لرزانم گرفتم و تماشا کردمنان خشک شده درون دستم جان گرفت و با وجودم داغی اش را حس کردمبوی نان تازه آمددو لیوان چای روی میز بودو صبحانه ای که رنگ و بویی دیگر داشتچند دقیقه بعد صبحانه خورده شد اما تکه نانی به جا ماند !سه روز قبل ... تو بودی و من و این میز صبحانهحالا جمعمان جمع است اما جای تو خالیتکه نانی که از آخرین صبحانه ات باقی ماند و خشک شده بود راهمان را در دهان گذاشتم و جویدمطعم دلتنگی داشتراستی ... مردی که داغت را دیده امروز بدون تو به جای صبحانه نان و اشک خوردسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Mon, 03 Aug 2026 02:27:56 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-هشتم-kr9wjrj6dim0با قدمی لرزان از چارچوب درب کلبه عبور کردم و رفتم داخل تا از چیزی که دیده بودم مطمئن بشم. باورم نمیشد، یه قاب نقاشی شده بزرگ روی دیوار روبرو بود. درست دیده بودم ، پرتره ای از پدرم! نزدیکش شدم، بهش دست کشیدم پوسته نقاشی قدیمی بود. شمایلی از پدر که یه اسلحه شکاری دستش بود و یه لباس رسمی به تنش در حالی که روی صندلی نشسته بود و با اقتدار به تصویرگر خیره شده بود. گوشیم رو درآوردم و فورا از نقاشی عکس انداختم. سرم رو چرخوندم و اطراف رو نگاه انداختم، فضای داخل کلبه مرتب بود. پس یعنی کسی اونجا ساکن بوده! توی بهت و ناباوری بودم که تصمیم گرفتم به سرعت از کلبه خارج بشم.وقتی رفتم بیرون نیلوفر رو ندیدم و تا لب جاده دویدم. سر چرخوندم و شروع کردم به صدا زدن نیلوفر! کمی بعد از پشت درختها اومد سمتم و گفت: چی شد؟ کار خودت رو کردی بالاخره؟ گفتم: اینجا دیگه کجاست اومدیم؟ با تعجب پرسید: چطور مگه؟ چی شده؟ گفتم: بیا بریم بهت میگم. شروع به حرکت کردیم و کمی که از کلبه دور شدیم گفتم: نیلوفر، یه چیزی بهت نشون میدم فقط خودت رو کنترل کن، باشه؟ گفت: چی شده باز؟ گوشی رو درآوردم و عکسی که انداخته بودم بهش نشون دادم. گوشه ای ایستاد و با بزرگ کردن تصویر و گذاشتن دستش جلوی دهانش گفت: این... این که... گفتم: آره، باباست. گفت: این رو از کجا آوردی ؟ گفتم: توی کلبه ، یه قاب بزرگ نقاشی شده ازش روی دیوار بود. نیلوفر با چهره ای در هم رفته و نگران گفت: این ... اینجا چی کار میکنه؟ گفتم: نمی دونم ولی باید بفهمیم. گفت:همچین چیزی رو تا حالا ندیدم. گفتم: منم همین طور، ولی الان که خوب فکر می کنم یادم میاد چند سال پیش بابا خدابیامرز یه دفعه که داشت درباره شکار صحبت می کرد، یه چیزایی درباره خودش و شکار پرنده و اینجور چیزا گفته بود. نیلوفر گفت: آخه کی باید نقاشی بابا رو توی یه کلبه، اونم اینجا نگه داره؟ گفتم: اینجا تا عمارت فاصله ای نداره... فکر می کنم مش رحیم بتونه کمکمون کنه. این رو که گفتم با نیلوفر سراسیمه راهی عمارت شدیم و توی کمترین زمان ممکن به عمارت رسیدیم. زنگ زدیم و مش رحیم اومد درب رو باز کرد و گفت: چه زود برگشتید! در حالی که نفس نفس میزدم گفتم: باید صحبت کنیم مش رحیم. گفت: خیر باشه آقا. گفتم: موضوع مهمیه، البته خدا کنه خیر باشه. اونقدر مضطرب بودم که متوجه نشدم چجوری رفتیم داخل.چند دقیقه بعد خودم و نیلوفر رو توی خونه مش رحیم که کنار ساختمون اصلی عمارت بود دیدم و دوتا استکان چای که جلومون گذاشته بود. مش رحیم با نگاهی مهربون گفت: آقا ... میفرمودید. گفتم: کجا بودم؟ گفت: گفتید یه کلبه پیدا کردید. گفتم: آهان، برام جالب بود که وسط اون زمین درندشت یه کلبه نقلی ساخته شده و دورتادورش چیزی نیست. مش رحیم دستی به ریشش کشید و گفت: والا آقا... حقیقتش اونجا صاحب نداره. یعنی الان نداره. تعجبم بیشتر شد و گفتم: یعنی چی؟ مگه میشه؟ گفت: داستانش به سالها قبل برمی گرده، پرویزخان تهرون یه آشنایی داشت که توی بازار حجره دار بود و شغلش بزازی. از اونجایی که آقا علاقه زیادی به پارچه داشت، زیاد توی بازارش رفت و آمد می کرد . تا این که یه زمان تصمیم گرفت با اون بنده خدا شریک بشه. به تفاهم رسیدن و کار از اون شد و سرمایه از پرویزخان. یه چند صباحی با هم کار کردن و وقتی آقا دید طرف اهل دغل کاری نیست و دوز و کلک سوار نمیکنه باهاش معاشرت کرد و شدن رفیق گرمابه و گلستان. بعد از یه مدت هم بهش پیشنهاد داد که بیاد اینجا نزدیک خودش ساکن بشه، ولی اون بنده خدا چون توانش رو نداشت که بخواد بیاد و برگرده دست آخر قبول کرد که نزدیک اینجا یه خونه نقلی بسازه و هر از گاهی با اهل و عیال فقط بیان و یه آب و هوایی عوض کنن. گفتم: اون آقایی که شریک پرویزخان بود اسمش چی بود؟ مش رحیم کمی فکر کرد و گفت: میرزا... میرزا اکبر، آره میرزا اکبر. خدا بیامرزتش چه مرد نجیبی بود.توی بازار پارچه برای خودش کسی بود. وقتی اسم میرزا اکبر رو شنیدم چشمام گرد شد و نفسم از هیجان به سختی بالا می اومد. میرزا اکبر...میرزا اکبر. طنین صدای مش رحیم و زنگ صدای کامبیز توی خوابم در هم تنیده شده بود.میرزا؟ اینجا؟ نمی تونستم هضمش کنم،چند ثانیه به مش رحیم خیره بودم که با صداش به خودم اومدم: آقا! آقا افشین...حالت خوبه؟ گفتم: آره، آره... خودم رو جمع و جور کردم و گفتم: خب... مش رحیم بعدش چی شد؟ گفت: میرزا که خونه رو ساخت یه تیکه زمین هم بین خونه خودش و عمارت پرویز خان خرید و داد به پسرش. گفتم: میرزا پسر داشت؟ گفت: آره عجب جوانی بود ولی عمرش به دنیا نبود، حیف شد. عرض می کردم... پسر آقا میرزا توی اون زمین یه کلبه ساخت، همون جایی که شما میگی. میرفت، می اومد تا این که یه روز وقتی داشت از خونه میرزا اکبر برمی گشت یه کامیون زد بهش و درجا تموم کرد. نیلوفر در حالی که استکان چای دستش بود گفت: طفلک... زن و بچه هم داشت؟ مش رحیم گفت: نه خدابیامرز ناکام از دنیا رفت. اون جوون تنها وارث میرزا بود و چون پیش از میرزا فوت کرد، مایملک میرزا هم به همسرش رسید. گفتم: چه داستانی! خب عمو... تکلیف کلبه چی شد؟ مش رحیم گفت: چاییت از دهن افتاد، عوضش کنم؟ گفتم: نه، ممنون میخورم. مش رحیم گفت: توی این سالها که این اطراف آدم زیاد اومده و رفته، یاد ندارم کسی حرفی از اون کلبه زده باشه.خودم رو جمع کردم و گفتم: مشدی، من رفتم داخلش، البته میدونم کار درستی نکردم ولی توی اون کلبه رو دیدم. خیلی تر و تمیز بود. انگار الان کسی توش زندگی میکنه . مش رحیم با تعجب گفت: درش باز بود؟ گفتم: بله. گفت: همسر مرحوم میرزا اکبر مِلک خودشون که ساخته بودن و یه آبادی اونور تره رو نگه داشت ولی یادم نمیاد کلبه یا زمینش رو به کسی داده باشه! عجیبه! واسه همینم اول کلامم گفتم اونجا بی صاحبه. چای رو سر کشیدم و در همون حالت که نشسته بودم به مش رحیم نزدیک شدم و گفتم: راستش مش رحیم من سوال مهم تری داشتم. گفتم شاید شما جوابش رو بدونید. مش رحیم گفت: بفرما میشنوم. گفتم: وقتی رفتم داخل کلبه یه قاب نقاشی عمودی روی دیوار کلبه متحیرم کرد. مش رحیم گفت: چی دیدی جوون؟ گوشیم رو درآوردم و تصویر رو نشون مش رحیم دادم. مش رحیم کمی به عکس دقت کرد و گفت: احساس میکنم برام آشناست، ولی یادم نمیاد! مش رحیم سرش رو بالا آورد و من رو نگاه کرد، چند لحظه ای بین من و تصویر نگاهش رو حرکت داد و بعد از این که متوجه شباهت شد آخرسر گفت: این نقاشی... پدر شماست؟ به نشانه تایید سر تکون دادم و بعدش مش رحیم نگاهش رو بین من و نیلوفر تقسیم کرد و گفت: این آقا رو خاطرم نیست... گفتم برام آشناست ولی حضور ذهن ندارم که کجا دیدمش. گفتم: مش رحیم ، مطمئنی؟ سرش رو تکون داد و گفت: چرا از خودش نمی پرسید؟ نیلوفر گفت: ایشون سالهاست به رحمت خدا رفتن. مش رحیم گفت: خدا بیامرزه ، روحش شاد ... نمی دونم چی بگم ! چرا باید تصویر پدر شما داخل کلبه ای باشه که مال میرزا اکبر بوده؟ به پشتی تکیه دادم و گفتم: ما هم نمی دونیم. مش رحیم خواهش میکنم اگه چیزی می دونی بگو. مش رحیم دستش رو روی صورتش کشید و بعد از مکث گفت: گفتین در کلبه باز بود؟ گفتم: آره، داخلش هم مرتب بود.گفت: فردا یه سر میریم اونجا! گفتم: شما که گفتی نمی تونی اینجا رو رها کنی؟ گفت: چی بگم والا، کار شما مهمه گفتم بیام بلکه گره ای باز بشه. ببینم، پدر مرحومتون در زمان حیاتش چیزی درباره اینجا نگفته بود؟ گفتم: تا اونجا که یادمه فقط یه خاطره دست و پا شکسته دارم از زمانی که بچه بودم و داشت درباره شکار با مهمونهاش صحبت می کرد و اصلا دیدن این پرتره ازش من رو دقیقا یاد اون صحبت ها انداخت. مش رحیم گفت: حالا که دیگه داره غروب میشه، توکل بر خدا... فردا هوا که روشن شد یه سر میزنیم. به نشانه تایید سری تکون دادم و مش رحیم که از جاش بلند شده بود گفت : با اجازتون میرم به کارم برسم و بعدش با شتاب رفت بیرون. رو به نیلوفر گفتم: میگم ، به نظرت ریگی به کفشش نیست؟ نیلوفر گفت: ظاهرا که آدم خوبیه! گفتم: منم همین فکر رو می کردم، اما انگار چیزی رو داره پنهون میکنه. نیلوفر گفت: نمی دونم چی بگم، فقط خدا کنه به یه نتیجه ای برسیم. گفتم: امیدوارم.بعد از چند دقیقه پشت سر مش رحیم از خونش بیرون زدم. باد تندی شروع به وزیدن کرد. درختها رو تکون میداد و فضای باغ داخل عمارت رو وهم آلود کرده بود. داشتم به منظره بیرون عمارت و اون راه باریکی که به عمارت میخورد نگاه میکردم که یه دفعه حس کردم چیزی داره نگاهم میکنه . سریع چرخیدم سمتش ، انگار که منتظر مونده بود که ببینمش و بعد سرعت ناپدید شد. اولش فکر کردم شاید به خاطر فضای باغه و به نظرم اومده که چیزی دیدم ولی وقتی خوب فکر کردم فهمیدم این همون شمایلی بود که صبح بین درختها دیدم. شروع کردم به راه افتادن و توی محوطه عمارت چرح زدم. مش رحیم رو صدا زدم. صدای حرکت باد بین درختا بیشتر میشد ، انگار درختها نمیخواستن من مش رحیم رو پیدا کنم و مانع میشدن. باد شدت پیدا کرد طوری که نمی تونستم جلوم رو ببینم ، بالاخره مش رحیم رو پیدا کردم که نزدیک به دیوار پشتی محوطه داشت با یه سری خرت و پرت کلنجار میرفت. بلندتر صداش زدم و وقتی متوجه من شد با صدای بلند گفت : آقا ... هوا خراب شده ، برید داخل من کارم تمام بشه میام. سعی میکردم صداش رو بشنوم ولی کلماتش متقاطع شنیده میشد و با خودم گفتم حتما منظورش اینه که میاد سراغم و دستم رو به نشانه تایید بالا بردم و سریع به سمت اتاق مش رحیم برگشتم. تا رفتم داخل دیدم خبری از نیلوفر نیست ولی کیفش روی زمینه و با خودم گفتم : ای بابا ، این دختر امروز بازیش گرفته . بعد شروع کردم به صدا کردن: نیلوفر ، نیلوفر ... ولی جوابی نشنیدم .داخل خونه مش رحیم وسعت چندانی نداشت و غیر از یه پذیرایی مربع شکل و یه اتاق خواب و یه آشپزخونه نقلی چیز بیشتری نداشت و بعد از این که با یه نگاه کلی نیلوفر رو پیدا نکردم دوباره از خونه مش رحیم خارج شدم و رفتم داخل محوطه. کمی که سر چرخوندم دیدم داخل ماشین نشسته و به سرعت رفتم سمتش. همچنان وزش باد از حرکت راحت جلوگیری میکرد ، به وضوح درگیر طوفان شده بودم. به ماشین که رسیدم قفل رو زد و من هم وارد ماشین شدم. گفتم : اینجا چی کار میکنی ؟ چرا نموندی توی خونه ؟ نیلوفر کمی خودش رو جمع و جور کرد و گفت : افشین ! من می ترسم. کمی که به چهره نیلوفر دقت کردم متوجه رنگ پریدگیش شدم و گفتم : چی شده ؟ گفت : وقتی از خونه مش رحیم زدی بیرون ، یه نفر صدام کرد . لرزش صدای نیلوفر من رو هم به ترس انداخت و گفتم : چی میگفت ؟ صداش چجوری بود ؟ گفت : یه صدای بم بود . ولی مطمئنم که من رو داشت صدا میزد . هر چی اینور اونور کردم نتونستم پیداش کنم و سریع فرار کردم و اومدم داخل حیاط. گفتم : خیلی خب ، آروم باش. چیزی نیست ، من اینجام، خودم ته توش رو درمیارم . می دونستم که الکی دارم نیلوفر رو دلداری میدم. خودم درگیر صدتا کابوس و معما بودم و با خودم میگفتم کاش برای نیلوفر اتفاقی نیفته . توی اون عمارت یه خبرهایی بود ولی اول باید خودم مطمئن میشدم.سر شب که شد مجدد جمع شدیم تا غذایی که مش رحیم بار گذاشته بود رو برای شام بخوریم. عطر غذا آدم رو دیوونه میکرد. از مش رحیم خواستیم که شام رو داخل عمارت بخوریم و بعد از کمک دادن بهش و بردن وسایل پای سفره نشستیم. وقتی سفره تکمیل شد رو بهش گفتم : مش رحیم ... دست و پنجت درد نکنه ، حسابی به زحمت افتادی. لبخندی زد و گفت : نوش جونتون ! نیلوفر گفت : مش رحیم ، شما کی فرصت کردی این غذا رو درست کنی ؟ مش رحیم با صبوری گفت : چی بگم والا خانم ! این سالها دیگه اینقدر غذا درست کردم که وقت و اندازه همه چیز تا ذره آخرش دستمه . تعریف از خود نباشه برای خودم کدبانویی شدم. بعدش هر سه زدیم زیر خنده و شروع به خوردن غذا کردیم. حین غذا خوردن متوجه شدم مش رحیم با بی میلی مشغول کلنجار با غذاشت و همین طور که غذام رو میخوردم زیر چشمی بهش دقت میکردم. کمی که گذشت گفتم : مش رحیم ! خدایی نکرده اتفاقی افتاده ؟ گفت : نه آقا ، چطور مگه ؟ گفتم : این غذا اینقدر خوشمزش که آدم میخواد انگشتهاشم بخوره ولی شما ... به غذاش نگاه کرد و گفت : راستش آقا ، شما که غریبه نیستید و هر دوتون برام عزیزید . از وقتی شما رو دیدم دلم هوای پسرم رو کرد . نیلوفر دست نگه داشت و گفت : تازگی باهاش صحبت کردین ؟ مش رحیم گفت : آره ، بنده خدا سعی میکنه زود به زود تماس بگیره یا من پیگیر احوالش میشم ! ولی هیچی مثل کنار هم بودن نمیشه دیگه . گفتم : خدا هردوتون رو برای هم نگه داره . چی بگم والا زمونست دیگه ... خیلی ها رو از هم دور میکنه ، اوقاتت رو تلخ نکن عمو غذات رو بخور بذار از گلوی ما هم پایین بره. بالاخره راضیش کردم و بعد از دادن دلگرمی مجبورش کردم تا کمی غذا بخوره.طوفان اون شب به بارون ختم شد. بارون اونقدر شدید بود که اجازه نمیداد قصد انجام کاری خارج از ساختمون رو داشته باشیم . مش رحیم اتاق مهمان رو بهمون نشون داد که طبقه بالای ساختمون عمارت بود. از اونجایی که خودمون دوتا بودیم رفتیم توی اتاق بزرگتر که کنار هم باشیم . مش رحیم بعد از تحویل اتاق گفت : نمی دونم چقدر اینجا هستید ولی امیدوارم بهتون بد نگذره. نیلوفر لبخندی زد و گفت : ممنون مش رحیم ! من کمی مکث کردم و گفتم : راستش مش رحیم از صبح یه چیزی هست که میخوام بگم و احساس میکنم الان وقتشه . مش رحیم ابروهاش رو در هم کشید و گفت : خیر باشه ، اتفاق بدی افتاده ؟ گفتم : فکر نمیکنم خیر باشه عمو . یه چیزی اینجا هست که فکر من رو مشغول خودش کرده . گفت : چیزی دیدی ؟ من و نیلوفر هر دو به هم نگاه کردیم و گفتم : یه چیزی توی این عمارته ! مش رحیم ... شما اینجا جن یا همچین چیزی دارید ؟ مش رحیم زیر لب چیزهایی خوند که شبیه دعا بود و گفت : پس سراغ شما هم اومدن ! گفتم : یه بار صبح یه بارم دم غروب . نیلوفرم یه چیزایی شنیده مثل کسی که باهاش حرف زده . مش رحیم دستی به سرش کشید و گفت : با من کاری ندارن ! نمی دونم از کجا اومدن و چی میخوان ولی مثل این که ساکن عمارتن ، تا حالا هم به کسی آزار نرسوندن. بارها شده مهمونها و یا حتی خود خانم ها اومدن و موندن و رفتن ولی کسی آسیبی ندیده. گفتم : پس خیلی وقته اینجان ، درسته ؟ گفت : آره آقا ! ولی از من میشنوید یهشون اهمیت ندید اینجوری اونها هم کاری با شما ندارن. مش رحیم حرفهاش رو زد و رفت و ما موندیم و اتاق خواب بزرگی که مخصوص مهمونها بود. هر کدوم سمت تخت خواب مجزایی که اونجا بود رفتیم. کمی صحبت کردیم و وقتی روی تخت افتادم بعد از کار با گوشی چشمام رو بستم و خوابیدم و چند دقیقه بعد وارد عالم خواب شدم. درست مثل دفعه های قبل خواب و باز هم کامبیز !قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششم | قسمت هفتمسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Wed, 29 Jul 2026 02:59:40 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/این-ریال-بی-ارزش-luu6fzglh6jqیک قطعه اسکناس ده میلیون ریالیامروز وقتی میخواستم به بانک برم و مبلغی رو به کارتم بریزم بعد از مدتها " اسکناس یک میلیون تومانی" رو دیدم. یادم افتاد اسفند ماه سال گذشته بود که اسکناس ده میلیون ریالی به عنوان بزرگترین اسکناس کشور توسط بانک مرکزی معرفی ، چاپ و روانه بازار شد. نکته جالب اینجاست که این اسکناس تقریبا دو هفته بعد از معرفی و رونمایی اسکناس پانصد هزار تومانی ( پنج میلیون ریالی ) عرضه شد و این فاصله کم خودش گویای اقتصاد ناهنجار و سیستم پولی مریض کشور بود. همون موقع بود که سری به نشونه تاسف تکون دادم و با خودم گفتم : خدا به داد مردم برسه توی سال جدید !مدتها قبل صحبت از طرح حذف صفرهای واحد پولی شده بود ، بارها این طرح به مجلس رفت ، دربارش گمانه زنی شد و دست آخر مجلس تصویبش کرد و بعد از ابلاغ قرار شد این طرح اجرایی بشه . حالا وقتی که به پول ها دقت میکنید چهار رقم صفر از آخر پول ها کمرنگ شده تا افراد بدونن وقتی صفر حذف بشه چه شکلی میشه. به طور مثال شما دیگه نباید از اسکناس ده میلیون ریالی توقع یک میلیون تومان داشته باشید چون با حذف صفرها ( همونطور که در تصویر بالا می بینید ) این اسکناس هزار خونده میشه. همونطور که سال به سال این اسکناس ها بی ارزش تر میشن و درشت تر شدن ارقامشون فقط حجم بزرگی از بی ثباتی اقتصادی رو وارد نقدینگی کشور میکنه ، حذف صفرها نه تنها راه حل کلی محسوب نمیشه بلکه شاید فقط توی کوتاه مدت حکم مسکن رو برای درد داشته باشه. ( شما صفرها رو از آخر حذف کن وقتی قراره توی طولانی مدت به صفرهای بعد از رقم اول اضافه بشه ، چه فایده ای داره ؟ )روند افزایش هزینه ها و قیمت گذاری ها کاری کرده که این روزها پایین ترین اسکناسی که توی تبادلات نقدی داخل بازار استفاده میشه اسکناس پنجاه هزار تومانی باشه و نظام ارزش گذاری حاکم شما رو وادار میکنه که برای خریدها از صد هزار تومانی بیشتر استفاده کنید . ( این در حالیه که همین الان ده هزار تومانی نقش پول خرد رو بازی میکنه و به ندرت میشه بین کاسب ها و مشتری ها دیدش ) . من که روزگاری اسکناس صد ریالی رو به چشم دیدم و اون روزها رو یادمه خوب میفهمم این سالها چه بلایی سر ارزش پولمون اومده و این ریالی که حالا دستکم جزو بی ارزش ترین پولهای دنیاست زمانی اعتباری چند برابر حالا داشت . همین اسکناس 10000000 ریالی چند وقت دیگه از همین چیزی هم که الان هست بی ارزش تر میشه و اون زمان دور نیست . وقتی صحبت از بی ارزشی پولمون می کنیم هدف نقد چکشی و یا صرفا مقایسه با سایر پول های ( با ارزش تر ) دنیا نیست ، بلکه صحبت از نابودی توان خرید و از بین رفتن اعتبار مردم ایرانه . اعتباری که به همین راحتی نمیشه بهشون برگردوند.سوم امرداد یکهزار و چهارصد و پنجسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Sat, 25 Jul 2026 12:19:40 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-هفتم-pjd9ei8cfensبعداز ناپدید شدن شمایل بین درختها به سمت نیلوفر برگشتم و گفتم : تو هم دیدیش ؟ نیلوفر که مشخص بود حواسش نیست با تعجب گفت : چی رو ؟. با این که احتمال میدادم متوجه چیزی که من دیدم نشده باشه باز انگار دنبال چیزی برای تایید خودم بودم. نیلوفر مکثی توی چهرم کرد و پرسید : چیزی دیدی ؟ گفتم : احساس کردم ... هیچی ولش کن . از ساختمون عمارت خیلی دور نشده بودیم که با صدای مش رحیم به خودمون اومدیم: خانم ، آقا ! تشریف بیارید صبحانه آمادست . نیلوفر گفت : الان میایم . رو به من کرد و گفت : بریم که حسابی گرسنه ام . راه افتادیم و رفتیم سمت عمارت ولی در همین حال هنوز ذهنم پیش درختها بود و چیزی که دیده بودم.وارد ساختمون که شدیم ، از همون اول حس کهنگی و قدمت عمارت قشنگ بهم منتقل می شد. سقف مرتفع و گچ کاری شده با نقوش تذهیبی، دیوارهای گچی بلندی که مثل بناهای مدرن شهری خالی بودنشون توی ذوق نمیزد و در قسمتهایی با آینه کاری های ریز و نقش و نگارهای مینیاتوری تزیین شده بود. سرم رو داخل فضا میچرخوندم و انگار از دیدن چنین جایی سر ذوق اومده بودم. مش رحیم که کمی جلوتر میرفت گفت : بفرمایید از این طرف. ما رو به یه قسمت از ساختمون هدایت کرد که یکم از سطح خود محیط بالاتر بود و یه پله میخورد. عجب منظره ای ! باورم نمی شد که دارم اُرسی می بینیم . بازی نورهای رنگی عبور کرده از قاب ارسی نظرم رو جلب کرده بود که با صدای مش رحیم به خودم اومدم : آقا بفرمایید ! از دهن می افته . با صداش یه دفعه متوجه اشاره به سفره ای که آماده کرده بود شدم و گفتم : دستت درد نکنه ! نشستیم پای سفره و شروع کردیم به خوردن که مش رحیم گفت : با اجازتون من برم . نیلوفر گفت : کجا ؟ مش رحیم لبخندی زد و گفت : خانم میرم یه خرده به باغ برسم. گفتم : غریبی نکن مشدی ، بیا یه لقمه با ما بخور . گفت : نوش جونتون،قبل از این که شما بیاید صرف شده. گفتم : اصرار نمیکنم ، هرطور راحتین . مش رحیم گفت : کاری داشتید من اطرافم . دستم رو تکون دادم و مش رحیم رفت . مشغول صرف صبحونه بودیم که به نیلوفر گفتم : اینجا رو خوب حفظ کردن. گفت :با این که مرمت شده ، ولی آره به طور کلی خوب مونده. گفتم : بوی تاریخ رو قشنگ میشه از در و دیوار این عمارت حس کرد. نیلوفر که متوجه ذوقم شده بود گفت : توجهت رو جلب کرده ها . گفتم : آره ، آدم رو جذب خودش میکنه ، به خصوص فضاسازیش .گفت : تا اونجایی که میدونم چند سال پیش ، بعد از تعمیرات بنا خواهر مریم که معماری خونده ، داشت اینجا یه کارایی میکرد . علاقه شدیدی به فضاسازی سنتی داشت احتمالا یه سری از نقش و نگارها و آثار روی دیوار ها هم کار خودشه. گفتم: اون اول یه جوری گفتی ویلا تصورم یه چیز دیگه بود ، اصلا فکرش رو نمی کردم با چنین جایی مواجه بشم. به خوردن صبحونه ادامه دادیم.بعد از اتمام صبحونه در حالی که به اُرسی خیره بودم ، حس کردم چشمام سنگین شده و نمی تونم بشینم و به نیلوفر گفتم : اگه کاری داری برو به کارت برس من همین کنار یه چرتی میزنم. نیلوفر گفت : الان ؟ گفتم : درست نتونستم بخوابم. یه چند دقیقه دراز میکشم. لم دادم به تشکچه ای که کنار دیوار بود و در حالی که نسیم ملایمی از زیر ارسی نیمه باز می اومد داخل و میخورد به صورتم همون جا بیهوش شدم. نمی دونم چقدر طول کشید که باز هم خواب دیدم و باز هم وارد دنیایی شدم که دیگه بهش عادت کرده بودم. این بار سنگینی دفعات قبل رو نداشت ولی حس میکردم یه تجربه جدیده . مشغول قدم زدن بودم که یه دفعه پسربچه ای دوید سمتم و گفت : بابا ، دلم برات تنگ شده ! نشستم و خودم رو هم قدش کردم و گفتم : ولی ، من که بابات نیستم . صدای یه زن رو شنیدم و در حالی که پسر رو صدا میکرد سمتم اومد و گفت : میثم ، مگه نگفتم بابایی خستس . با اخم اومد و دست بچه رو کشید و با خودش برد. یادم اومد ، اونها لیلا و میثم بودن ! اما این بار ملاقاتمون فرق داشت . مثل عوض شدن پرده نمایش صحنه عوض شد. این بار یه جای شلوغ و پر تردد بود. همهمه بود ، مردم رو نمی دیدم ولی دورم پر آدم بود. از اون وسط یه دفعه یکی داد زد : افشین . ناگهان همه ساکت شدن ، اومد سمتم ... کامبیز بود . گفت : اینجا رو یادته ؟ گفتم : نه ! گفت : اینجا بازاره . سری اطراف چرخوندم و گفتم : آره ! یادم اومد . بار جا به جا میکردم . گفت : میکردیم ! گفتم : یعنی چی ؟ گفت : میرزا رو یادته ؟ میرزا اکبر . گفتم : همون که توی راسته بزازها بود ؟ گفت : آره ! خودشه .گفتم : خب ؟ گفت : وقتی از همه جا بریدم رفتم پیشش و گفتم میرزا ، میخوام بیام وردستت . اونم من رو قبول کرد . کارگری برای میرزا زندگیم رو عوض کرد . گفتم : اما ... من هیچوقت پیشش کار نکردم. کامبیز لبخندی طعنه آمیز زد و گفت : نه ! کار نکردی . چون فکر میکردی آدم درستی نیست ! گفتم : من فقط دربارش شنیده بودم. گفت : مشکل تو این بود که میخواستی توی بازار به شنیده ها اکتفا کنی ولی من رفتم زیردستش و تازه فهمیدم چه آدم بزرگیه. صحنه عوض شد . یه آن دوباره خودم رو توی یه فضای دیگه دیدم . کامبیز از پشت سر اومد و گفت : اینجا رو میشناسی ؟ گفتم : آره ... کارگاه تراشکاری ! گفت : جایی که پای من هیچوقت بهش باز نشد.سرم رو چرخوندم و دیدم مقابل یه ساختمون بزرگم و گفتم : اینجا کجاست ؟ گفت : همون جایی که توش درس خوندم. بعد از آشنایی با میرزا ... جدای از کار بهم علم داد. اجازه داد رشد کنم ، کنار کار درسم رو ادامه دادم و چند سال بعد شدم مهندس ! همون جایی که تو بهش نرسیدی . انگار دلهره و اضطراب سراسر وجودم رو پر کرده بود . انگار داشتم توی خواب تنبیه میشدم. کامبیز گفت : هر وقت توی بازار از دم مغازه میرزا اکبر رد میشدی ، از دور بهش یه نگاه مینداختی و میرفتی . اما من رفتم پیشش و زندگیم دگرگون شد . چون میرزا سواد داشت ، تجربه داشت ، معرفت داشت .گفتم : دلم میخواست اما ! کامبیز حرفم رو قطع کرد و گفت : اما ،هیچوقت امتحانش نکردی . فقط برای یه بار ! تو ترسیدی افشین . تو از حرف بازاری ها ترسیدی . از این ترسیدی که بری پیش میرزا و حرف بشنوی . از این که نکنه چیزی پیش بیاد که نتونی سرت رو بالا بگیری ! آدم های دورت نمی تونستن بزرگی میرزا رو ببین . ولی من رفتم پیشش .برای بار چندم فضا عوض شد و یه آن خودم رو وسط یه جای تاریک دیدم. هیچ چیزی بین من و کامبیز نبود . درست توی دل تاریکی ! کامبیز گفت : من برای این زندگی تلاش کردم . تو ترسیدی افشین ... از همه چیز ، تو از چیزهایی که دوست داشتی گذشتی . گفتم : اما اون فقط یه انتخاب بود ! گفت : یه انتخاب که مسیر زندگیت رو عوض میکرد . بعد از بازار رفتی سمت تراشکاری ، تولید قطعات ، تعمیرات ، کار با دستگاه های صنعتی ، اما توی هیچکدوم به جایی که باید نرسیدی ... الان چی هستی ؟ یه سرکارگر ؟ قهقهه ای زد و گفت : این تموم چیزیه که میخواستی ؟ انگار خودم رو توی اون فضا باخته بودم و تسلیم حرفهای کامبیز شده بودم . کرختی بدنم رو حس می کردم ، اما تا به خودم اومدم متوجه شدم زمین زیر پام سست شده و داره من رو می بلعه. به کامبیز التماس کردم که دستم رو بگیره ولی اون ایستاد و فرو رفتنم رو تماشا کرد و گفت : می بینی چقدر سخته ؟ من الان توی این موقعیتم. در حالی که فرو رفتنم رو حس میکردم گفتم : کمکم کن کامبیز ! گفت : اونی که کمک نیاز داره منم نه تو . به من کمک کن تا نتیجش رو ببینی . تا اومدم بپرسم چجوری زیر پام خالی شد و سقوط کردم.از خواب پریدم. سرم رو گرفتم و گفتم : لعنت بهت کامبیز ! صدای تپش قلبم توی گوشم بود ، حال عجیبی داشتم . کمی سر جام نشستم و وقتی هوش و حواسم سرجاش اومد راه افتادم و از ساختمون زدم بیرون و مش رحیم و نیلوفر رو دیدم که داشتن با گل و گیاه کلنجار میرفتن و صحبت میکردن. رفتم سمتشون . سعی کردم خودم رو طبیعی جلوه بدم.نیلوفر با دیدن من گفت:بیدار شدی؟ گفتم:اصلا نتونستم بخوابم! مش رحیم رو صدا زدم سرش رو به طرف من چرخوند و گفت : جانم آقا . گفتم : اینجا چقدر قدمت داره ؟ مش رحیم سرش رو خاروند و گفت : والا آقا راستش رو بخوام بگم نمی دونم. فقط یادمه اینجا از زمان ارباب رعیتی هست. آقای خدابیامرزم خدمتکار پرویز خان بود. نیلوفر گفت : یعنی پدر مرجان و مریم ؟ گفت : بله ، من طفل بودم که اومدیم اینجا و با ننه و آقام ساکن شدیم . پرویز خان آدم بزرگ و خوش طینتی بود. اگه خودش و خانوادش یکی میخوردن ، دو تا به ما می دادن. بعد از فوت آقام من که دیگه جوونی شده بودم شدم معتمد پرویزخان . من همین جا ازدواج کردم ، همین جا بچه دار شدم و اگه خدا بخواد دیگه همین جا هم راهی دیار باقی میشم. گفتم : دور از جون . پس خانومت کجاست مش رحیم ؟ گفت : اون خدابیامرز چند وقتی میشه عمرش رو داده به شما . گفتم : خدا بیامرزه ، روحشون شاد . نیلوفر گفت : چندتا بچه داری عمو ؟ گفت : یه پسر دارم ، اسمش اردلانه ، حدودی هم سن و سال شماست . الانم خارجه، رفت برای تحصیل همونجا موندگار شد و زندگی تشکیل داد. الانم کسی شده برای خودش و خدا رو شکر سری توی سرها داره. نیلوفر گفت : خدا حفظش کنه ، با هم در ارتباطید ؟ مش رحیم لبخند کم جونی زد و گفت : هی ، هر از گاهی یه حالی میپرسه دیگه ! همین که میدونم حالش خوبه راضی ام .پرسیدم: پرویزخان چی شد؟ گفت: یه مدتی به اوامرش رسیدگی می کردم تا این که بنده خدا یه مرض لاعلاج گرفت. یه مدت دوا درمون کرد و دست آخر وقتی دید فایده ای نداره خونه نشین شد و بعدشم عمرش رو داد به شما. خانومش، فخری خانم هم بعد از پرویز خان نتونست طاقت بیاره و دست دخترهاش رو گرفت و رفتن تهران. میگفت نمی تونه بدون پرویزخان اینجا رو تحمل کنه. اینجا رو سپردن به ما و ایام گذشت تا امروز که خدمت شمام. گفتم: عجب ، زنده باشی مشدی.چند ساعتی گذشت و تا عصر با نیلوفر حسابی خودمون رو سرگرم گل و گیاه و هم صحبتی با مش رحیم کردیم و بعدشم ناهار خوردیم و بعد از اون هم از عمارت زدیم بیرون تا محدوده اطراف رو بگردیم. از اونجایی که خیلی نمی خواستیم دور بشیم ماشین نبردیم و از مش رحیم هم خواستیم با ما بیاد ولی قبول نکرد و گفت نمی تونه عمارت رو تنها بذاره! از ما اصرار و از اون مرد انکار و آخرسر هم دوتایی رفتیم برای گشت و گذار. از همون راه باریکه که اومدیم برگشتیم و سعی کردیم محدوده اطراف رو یه نگاهی بندازیم. عجب جای سرسبزی بود. همین طور با نیلوفر گرم صحبت بودیم و راه می رفتیم که چشممون به یه کلبه افتاد. به نیلوفر گفتم: تو هم می بینیش؟ گفت: آره! نگاهی به اطراف انداختم، نه دیواری بود نه حفاظی... یه زمین نسبتا بزرگ بود و یه علفزار و یه کلبه جمع و جور وسطش.گفتم: به نظرت واسه کسیه؟ نیلوفر سری تکون داد و گفت: نمی دونم، افشین! چی توی سرت میگذره ؟ گفتم: یه نگاهی بندازیم . نیلوفر با بی میلی و اضطراب گفت: یه کلبست دیگه، فکر نمی کنم چیز خاصی داشته باشه.گفتم: من میرم جلو تو هم پشتم بیا. نیلوفر سراسیمه گفت: آخه تو با اون چی کار داری؟ بیا بریم. افشین! و من که سرم توی کار خودم بود و به نیلوفر اهمیتی ندادم رفتم سمتش .از یه جایی به بعد دیگه صدای نیلوفر رو نشنیدم ، به کلبه که نزدیک میشدم فقط صدای وزیدن باد و خش خش علفزار و شاخ و برگ درختها می اومد. بالاخره بهش رسیدم . درش نیمه باز بود، دستم رو انداختم و درب رو آروم هل دادم و صدای قژقژ درب چوبی رو شنیدم. یه گام برداشتم و جلوتر رفتم. کمی مکث کردم تا چشمم عادت کنه و بهتر بتونم توی کلبه رو ببینم ، ولی با دیدن فضای داخل شوکه شدم !قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجم | قسمت ششماین قسمت کمی طولانی شد ولی از این که این داستان رو دنبال میکنید ممنونم و منتظر شنیدن نظراتتون دربارش هستم.سعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Wed, 22 Jul 2026 16:17:17 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/داستان-جام-بیست-و-سوم-a41r03nwpyccاگر از من بپرسن چه چیزی رو میتونی به زندگی تشبیه کنی قطعا فوتبال رو انتخاب میکنم . فراز و نشیب ،برد ،باخت ،امید، دلهره ،انتظار،عشق، غم،شادی،لذت،هیجان و به طور مختصر معنای واقعی زندگی رو درون خودش گنجونده . فوتبال تنها یک ورزش تیمی نیست ، قابیه برای ارائه مفاهیم انسانی و وقتی یک بازی به نمایش گذاشته میشه چیزی فراتر از یک رویداد ورزشی برای مخاطب به نمایش درمیاد.سوت آغاز بیست و سومین دوره جام جهانی به میزبانی مشترک امریکا، کانادا و مکزیک ( به وقت ایران) شب ۲۱ خرداد برای دیدار دو تیم مکزیک و آفریقای جنوبی زده شد و سوت پایان جام با اتمام دیدار نهایی اسپانیا و آرژانتین در بامداد ۲۹ تیر، بعد از ۳۷ روز و انجام ۱۰۴ بازی . باز هم یک جام و داستانهای جذاب اون.این دوره جام جهانی برای اولین بار با ۴۸ تیم برگزار شد و بعضی از تیم ها برای اولین بار مجوز حضور توی این تورنمنت رو بدست آوردن، با این وجود این سومین جام جهانی متوالی بود که ایتالیا نتونست به عنوان یکی از نامداران فوتبال جهان حضور پیدا کنه و حسرتش ۱۲ ساله شد.دور گروهیدر دور گروهی رقابت ها با وجود افزایش تعداد تیم ها کم شاهد بازی جذاب نبودیم. کوراسائو در اولین حضورش به عنوان نماینده امریکای مرکزی و حوزه کارائیب هفت گل از آلمان دریافت کرد تا یکی از بازی های یکطرفه جام باشه. بازی دو تیم انگلیس و کرواسی هم که چهار بر دو به نفع شاگردان توخل تموم شد بازی جذابی بود. از تساوی کیپ ورد مقابل اسپانیا و اروگوئه و عملکرد فوق العاده دروازه بان این تیم ووزینیا هم غافل نشیم ( کیپ ورد در ادامه موفق شد با سه امتیاز از گروهش صعود کنه) . در این مرحله کنگو موفق شد پرتغال رو متوقف کنه . ژاپن قابل احترام و دوست داشتنی هم با دوگل برابر هلند به تساوی رسید ، قطر در یک بازی جنجالی شش گل از کانادا دریافت کرد ،برزیل بعد از تساوی برابر مراکش موفق شد سه بر صفر اسکاتلند رو شکست بده و نروژ چهار بر یک مغلوب فرانسه شد. در این بین تیم های اردن ، عراق ، قطر و ازبکستان به عنوان نمایندگان آسیا بدترین عملکرد رو از خودشون نشون دادن.تیم ایران برای هفتمین بار حضور در جام جهانی رو تجربه کرد ولی در این دوره با سه تساوی مقابل نیوزیلند( در حالی که همه توقع داشتن ایران ببرتش)، بلژیک ( در حالی که ده نفره شده بود و ایران به برد نرسید) و مصر ( در حالی که پنالتی طارمی از دست رفت و گل آخر بازی شجاع میلی متری آفساید شد) به کار خودش پایان داد. از اونجایی که هشت تیم برتر سوم از گروه های دوازده گانه صعود می کردن، ایران هنوز شانس داشت و همه چیز به سه بازی باقی مونده از دور گروهی بستگی داشت ولی غنا به کرواسی باخت، ازبکستان به کنگو و در نهایت اتریش برابر الجزایر به تساوی رسید ( که البته نوع بازی دو تیم و شکل تساوی به شدت مشکوک و مورد انتقاد قرار گرفت) تا پرونده ایران رسما بسته بشه.مراحل حذفیدر مرحله یک شانزدهم نهایی آلمان در ضربات پنالتی مغلوب پاراگوئه شد ( تا سیر ناکامی های آلمان به سومین دوره جام جهانی بعد از ۲۰۱۴ برسه) و هلند هم نتونست مراکش رو در مصافت پنالتی از سر راه برداره ( تا هلند با وجود ستاره هاش برای شانزدهمین سال از رسیدن به مراحل پایانی دور بمونه) و به این ترتیب دو تیم نامی جام های جهانی در اولین گام این مرحله حذف شدن . برزیل عنواندار که با مربیگری آنجلوتی بزرگ انتظار بیشتری ازش میرفت بعد از کنار زدن ژاپن به نروژ آماده خورد و تنها بعد از یک مرحله صعود به دست هالند و رفقاش از گردونه رقابت ها کنار رفت. اما آرژانتین در این جام از همون اول اسیر رقبایی شد که به ظاهر اسم ساده ای داشتن ولی کاملا دردسر ساز ظاهر شدن. کیپ ورد، آرژانتین رو تا لب پرتگاه برد و توی یه بازی جذاب و نفس گیر مسی و تیمش به زحمت به بازی برگشتن و بردن، توی بازی مرحله بعد هم مصر چالش برانگیز ظاهر شد و باز آرژانتین رو غافل گیر کرد اما این بار هم مسی به جام برگشت و از سد مصر عبور کرد. پرتغال در بازی اول کرواسی رو به زحمت مغلوب کرد( توی این بازی فهمیدیم موی سر چقدر میتونه توی تصمیم گیری آفساید اثر گذار باشه) ولی در بازی دومش در برابر اسپانیا (که اتریش رو برده بود) گرفتار شد و با تک گل دقایق پایانی بازی از رقابت ها حذف شد. این فقط یه باخت ساده نبود و داغ نرسیدن به جام رو به دل کریستیانو رونالدو گذاشت تا پس از تجربه شش جام جهانی دست خالی از تیم ملی خداحافظی کنه. اسپانیا بعد از حذف پرتغال با بلژیک مصاف کرد. بلژیکی که بعد از کنار زدن سنگال به امریکا خورد ولی اسیر ناحقی فوتبال نشد ( بخشیدن کارت قرمز بالوگان بازیکن تیم امریکا و حواشی سیاسیش) و با چهار گل امریکا رو شکست داد . دی بروینه و لوکاکو که در جام ۲۰۱۸ روزگاری درخشان رو در بلژیک گذرونده بودن این بار نتونستن با عبور از اسپانیا به جمع چهار تیم برسن و این شکست به احتمال قوی حکم پایان حضورشون در جام های جهانی بود. فرانسه آماده بعد از بردن سوئد و پاراگوئه اعصاب خورد کن ( در یک بازی چرک از سمت لاتین ها) به مراکش رسید (که هلند و در ادامه کانادا ) رو حذف کرده بود. به نظر میرسید بازی جذاب باشه ولی عملا مراکش چیز خاصی برای ارائه نداشت و تسلیم تفکرات دشان و تیمش شد. انگلیس در دور یک شانزدهم کنگو رو به سختی برد تا یکی دیگه از تیم های افریقایی خوب و سخت کوش از رقابت ها کنار بره و دور بعد به مصاف مکزیکی رفت که اکوادور رو به راحتی حذف کرده بود. دیدار مکزیک و انگلیس یکی از جذاب ترین مسابقات جام در مرحله یک هشتم نهایی به داوری علیرضا فغانی بود. انگلیسی ها با این که در این بازی ده نفره شدن ولی تونستن به سختی مکزیک رو از سر راه بردارن و حریف نروژ در مرحله یک چهارم بشن . در مرحله بعد نروژی که ساحل عاج و برزیل رو حذف کرده بود و برای اولین بار در تاریخ فوتبالشون به مرحله یک چهارم جام جهانی رسیده بود توسط انگلیس کنار رفت،تا از هالند و هم تیمی هاش یه قاب موندگار در این دوره باقی بمونه. آرژانتین بازی سومش مقابل سوییس بود و این بازی برخلاف دو بازی گذشته چالش بر انگیز نبود اما باز آرژانتین با تک گل سوییس عقب افتاد ولی نیمه دوم ابتکار عمل رو دست گرفت و بازی رو برگردوند تا به نیمه نهایی برسه.نیمه نهایی و فینالدر بین چهار تیم حاضر در نیمه نهایی تیمی نبود که تا پیش از رسیدن به این مرحله همه بازیهاش رو با قطعیت برده باشه و دستکم هر یک از تیم های فرانسه، اسپانیا، انگلیس و آرژانتین توی مسیر رسیدن به این مرحله با چالشی مواجه شدن. در مرحله نیمه پایانی فرانسه به مصاف اسپانیا رفت و یک بازی غیر قابل انتظار رو از خودش ارائه داد و در حالی که خیلی ها روی فینالیست شدنش حساب کرده بودن تقریبا با بسته شدن تمامی راه های نفوذ مقابل اسپانیا دو بر صفر نتیجه رو به بازیکنان دلا فوئنته واگذار کرد و به دیدار رده بندی رفت. آرژانتین اما مثل سابق از گور برخاست و انگلیسی رو برد که تا اواسط نیمه دوم یک بر صفر ازش عقب بود. یک کامبک ارزشمند و رفتن انگلیس به دیدار رده بندی با همه بازیکن های نام آشناش .دیدار رده بندی این جام به نظر موندگار ترین بازی رده بندی تاریخ جام های جهانیه. زمانی که تا پیش از بازی انگلیس و فرانسه گفته میشد دو تیم انگیزه کافی برای بازی ندارن، هیچکس تصور نمی کرد شاهد چنین بازی پرگلی باشه. نیمه اول با عملکرد درخشان انگلیس و تاسف بار فرانسه به پایان رسید ، بازی با گلزنی انگلیس در دقیقه سه شروع شد و نیمه با نتیجه چهار بر صفر به سود انگلیس تموم شد . با شروع نیمه دوم دشان دست به تغییرات گسترده زد و چهار بازیکن رو تعویض کرد . فرانسه در این نیمه صاحب توپ و میدان شد و سه گل پیاپی زد، انگلیس گل پنجم رو از روی نقطه پنالتی زد، فرانسه چهارمی رووارد دروازه کرد ولی این انگلیس بود که گل ششم و تیر خلاص رو با یه حمله تمیز توسط بلینگهام به ثمر رسوند تا به این شکل انگلیس با نتیجه شش بر چهار بازی رو ببره و با جایگاه سومی بعد از ۶۰ سال موفق به کسب عنوان در جام جهانی بشه. فرانسه هم که قهرمان جام ۲۰۱۸ و نایب قهرمان ۲۰۲۲ شده بود توی جام ۲۰۲۶ دستش از کسب عنوان کوتاه موند و چهارم شد تا دشان با دست خالی از این جام خارج بشه و نیمکت خروس ها رو بعد از ۱۲ سال ترک کنه.در دیدار پایانی اسپانیای آماده بهترین بازی خودش رو مقابل آرژانتین ارائه کرد . بازی با تساوی بدون گل و اخراج انزو فرناندز از آرژانتین در دقایق پایانی بازی در وقت معمول تموم شد و به وقت های اضافه کشید. اما این اسپانیا بود که موفق شد در وقت اضافه دوم با تک گل فران تورس به برتری برسه و قهرمان بشه تا پرونده این جام با کسب دومین ستاره قهرمانی توسط اسپانیا بعد از ۱۶ سال بسته بشه.رکوردهای زیادی در طول جام زده شد، در این جام بیش از ۳۰۰ گل زده شد. بیشترین دریافت کارت قرمز بین همه ادوار جام های جهانی رو شاهد بودیم ( اولین بازی جام با کارت قرمز شروع شد و بازی فینال هم کارت قرمز داشت ). عناوین برترین های جام هم به این ترتیب به: کیلین امباپه مهاجم فرانسه با زدن ۱۰ گل به عنوان آقای گل جام، مایکل اولیسه از فرانسه با ثبت ۷ پاس گل به عنوان بیشترین پاس گل ، اونای سیمون دروازه بان اسپانیا با خوردن تنها یک گل ( از بلژیک) به عنوان بهترین دروازه بان جام ،پائو کوبارسی از اسپانیا به عنوان بهترین بازیکن جوان جام و رودری از اسپانیا به عنوان بهترین بازیکن جام رسید . امباپه در این جام و در سومین حضورش در جام های جهانی به رکورد ۲۲ گل رسید که از این نظر بالاتر از مسی و کلوزه قرار گرفت. جام جهانی بعدی که شروع بشه دیگه خبری از مسی ، رونالدو ، مودریچ ، لوکاکو ، نویر و خیلی از ستاره هایی که زمانی توی سطح اول فوتبال دنیا میدرخشیدن نخواهد بود .بازیکن های جوان تر پا به میدون میذارن و تیم ها با ترکیب های متفاوت تری به تورنمنت برمیگردن ولی این رکوردها ، تصاویر و خاطرات بازیکنهاست که باقی می مونه و اونها رو جاودانه میکنه . کریس رونالدو طی سالهای حضورش برای تیم پرتغال زحمت های زیادی کشید و گل های زیادی زد ولی حداقل مستحق کم لطفی از طرف هم تیمی هاش نبود . این درحالیه که مسی هم در پایان راه موفق نشد برای دومین بار پیاپی جام جهانی رو برای خودش و آرژانتین به دست بیاره اما در این مسیر تیمش همه کار برای اون کردن و در مقابل اون همه کار برای تیمش . مسی و رونالدو بالاخره مثل خیلی از بازیکنها خداحافظی میکنن و در کنار سایر بازیکنهای بزرگ به تاریخ جام جهانی می پیوندن. این جام با تمام ناملایمات زمانیش ( دیر وقت بودن ساعت پخش اکثر مسابقات)، بحث برانگیز بودن صحنه های داوری متعددش ( ضعف داوری وی ای آر و انتقاد به خطاها ) و همه حواشی داخل زمین، باز هم پر بود از هیجان و اتفاقاتی که مثل همیشه دوستداران فوتبال رو مجذوب تماشای بازیهاش کرد. این جام جهانی هم تموم شد و فوتبالی ها باید چهار سال دیگه برای دیدار مجدد این تورنمنت صبر کنن. شاید خیلی ها به تماشای جام بعدی نرسن ( به یاد همه درگذشتگانی که جاشون در این جام کنارمون خالی بود ) شاید خیلی ها زندگیشون دستخوش تغییرات بشه و شرایطشون مساعد نباشه و صدها دلیل دیگه ولی این فوتباله که می مونه و به ساخت خاطرات برای یک جهان ادامه میده.سعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Mon, 20 Jul 2026 04:02:29 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-ششم-f2msmtog268lاز اونجایی که حسابی ضعف کرده بودم نتونستم تا رسیدن به ویلای دوست نیلوفر صبر کنم و توی همون مسیر یه بیسکویت باز کردم و خوردم. نیلوفر اولش چیزی نگفت ولی بعدا که دید دارم برای بیشتر خوردن تقلا میکنم شروع به غرغر کرد که خودت رو سیر نکن ، پس کی میخواد صبحونه بخوره و اونجا چیزی میلت نمی بره و از این حرفها. من هم گوشی برای شنیدن نداشتم و فقط سعی داشتم با خوردن خودم رو آروم کنم! هوا مطبوع بود و نسیم ملایمی می اومد . همین طور که داشتیم می رفتیم یه دفعه چشمم به چیزی افتاد. خیره شدم و به نیلوفر گفتم : وایستا ... وایستا ، وقتی دیدم نگه نمیداره محکم زدم روی شونش و گفتم : نیلوفر نگه دار ... میگم نگه دار.بنده خدا از همه جا بی خبر زد رو ترمز و در حالی که شوکه شده بود عینکش رو برداشت و با ترس گفت : چی شده ؟ چت شد یه دفعه ؟ گفتم : اونجا رو ببین ! بعدش از ماشین پیاده شدم و شروع به حرکت کردم. نیلوفر هم پشت سرم پیاده شد و همین طور که مرتب صدام میزد دنبالم راه افتاد. تا این که کمی جلوتر وایستادم و گفتم : اون ساختمون رو میبینی ؟ گفت : خب ؟ گفتم : من اینجا رو یادمه ، اون محدوده رو ، اون بنا رو . گفت : معلومه دیگه ، مگه تا حالا از این جاده رد نشده بودی ؟ گفتم : الانش رو نمیگم ، من اون خونه رو توی خواب دیدم ، با ساکناش . گفت : دیوونه شدی ؟ اون ساختمون خیلی ساله به همون شکل اونجاست ، چندین ساله که متروکست .گفتم : مسئله این نیست ، مهم اینه که الان با دیدنش یادم افتاد. نیلوفر گفت : همین ؟ فقط به خاطر همین فضیه هولم کردی که وایستم ؟ گفتم : اون خواب رو یادمه ... یه زن و مرد اونجا زندگی میکردن ، یه بچه کوچیک داشتن... ساختمون رو می دیدم و داخلش رو ... تصویر اون خواب مبهم بود و سریع از جلوی چشمم گذشت ولی مطمئنم که همین جا بوده. نیلوفر کمی جلوتر اومد عینکش رو توی دستش چرخوند و گفت : درسته ! یه زمانی اینجا یه روستا بوده ، یادمه تقریبا هشت سالم بود که یه دفعه با بابا اینا از این مسیر رد می شدیم ، تو مونده بودی پیش خاله و باهامون نیومدی . اون زمان بابا میگفت به خاطر یه اتفاق مدتها قبل مردم روستا رو ترک کردن و برای همیشه رفتن ! اینجا یه زمانی ساکن داشته ولی نه زمانی که ما یادمون بیاد . بعد از شنیدن حرفهای نیلوفر کمی فکر کردم و با خودم گفتم : چرا باید چنین خوابی ببینم ؟ نکنه نشونه ای پشت این قضیست ؟برگشتیم سمت ماشین و از نیلوفر خواستم خودم بشینم پشت فرمون ولی به شدت در برابر اصرار من مقاومت کرد و باز هم خودش مسیر رو ادامه داد . نیم ساعت نگذشته بود که صدای لاستیک سمت راست ماشین من رو آگاه کرد و نیلوفر رو برای بار دوم مجبور به توقف کردم. وقتی زدیم بغل فهمیدیم که بله ! چرخ جلو پنچر شده . بهتر از این نمی شد ... آستینم رو بالا زدم و دست به کار شدم. تعویض چرخ ما رو از برناممون عقب مینداخت ولی عجله ای نداشتیم. کارم که تموم شد دستام رو شستم و نشستم . نیلوفر نشست پشت فرمون و گفت : اگه معضل دیگه ای گریبانمون رو نگیره یه کم دیگه می رسیم .لبخندی زدم و بعد از راه افتادن مجددا نگاهم رو به جاده سپردم .یکم دیگه که گذشت احساس می کردم حضورم توی این مسیر باعث شده بود سبک تر بشم. خستگی توی وجودم بود و فکر و خیال کلافم میکرد ولی انگار سرم سنگین نبود .به راهمون ادامه دادیم و بعد از گذشتن از یه پل رسیدیم به یه دو راهی که یکیش میرفت توی مسیر خاکی و ما وارد همون مسیر شدیم و جاده ای باریک و رویایی ولی در عین حال وهم آلود. هر دو طرف مسیر پر از درخت های قد کشیده بود و در انتها مِلکی به چشم می خورد که بیشتر شبیه عمارت بود. نزدیک که شدیم گفتم : اون ویلایی که میگفتی ، اینه ؟ نیلوفر بدون این که سرش رو به سمتم بچرخونه گفت : خودشه . اصلا نما رو ببین روح آدم پرواز میکنه . توی دلم گفتم : بله ! روح رو از بدن جدا میکنه .به انتهای مسیر که رسیدیم نزدیک درب ورودی عمارت پارک کردیم و رسیدیم به یه درب نرده ای بزرگ . گفتم : کلید داری ؟ گفت : نه بابا ! سرایدار داره . نیلوفر رفت جلو ، زنگ نصفه و نیمه کنار درب رو چند بار فشار داد و داد زد : مش رحیم ! مش رحیم ماییم ... مهمونای خانم . منتظر بودم یه پیرمرد فرطوط با قوس کمر و عینکی ته استکانی قدم زنان بیاد و درب رو برامون باز کنه ولی وقتی دیدم یه مرد خوش پوش و آراسته دوان دوان اومد و خودش رو به درب رسوند فهمیدم سرایدار چنین عمارتی سرحال تر از این حرفهاست. به محض این که رسید گفت : سلام خانم ، سلام آقا ! خوش اومدید ... بعدش به سرعت درب فلزی رو باز کرد و گفت : بفرمایید ، ماشین رو بیارید تو . بعد از سلام و علیک ، نیلوفر ماشین رو حرکت داد و برد داخل ولی من ترجیح دادم مسیر رو پیاده گز کنم و از همون ابتدای ورود بنای عمارت و باغچه داخلش من رو درگیر خودش کرد. حس و حال عجیبی داشتم ولی سعی کردم به فال نیک بگیرم !کمی که گذشت مش رحیم اومد سراغمون و خوش و بشی کردیم . مرد خنده رویی بود و گفت : خانم همون دیشب خبر دادن که تشریف میارید . منتهی من چون نمی دونستم کی میرسید بساط صبحونه رو علم نکردم ، زیر سماور روشنه تا شما نفسی تازه کنید و یه چرخی توی محوطه بزنید منم کارها رو راست و ریست میکنم ، نذاشتم ادامه بده و گفتم : زحمتتون میشه ، ما خودمون یه لقمه یه چیزی میخوریم . نیلوفر گفت : داداش راست میگه ، به خدا ما راضی نیستیم ... شما برو به کارت برس . مش رحیم چروکی به پیشونیش داد و گفت : نه بابا این حرفها چیه ، سالی ماهی یه مهمون برامون میاد ، مگه من مردم بذارم شما به زحمت بیفتید . خودم براتون آماده میکنم ، خیالتون راحت همه چیز هست . نگاهی به نیلوفر انداختم و سری از روی تایید تکان دادم و نیلوفر گفت : خیلی ممنون . مش رحیم دستی به نشانه تایید تکان داد و رفت پی کارش ! به نظر میرسید مرد خوبی باشه ، البته امیدوار بودم که باشه ، من که حس خوبی ازش گرفتم . مش رحیم که رفت من و نیلوفر هم شروع به قدم زدن توی فضای باغچه کردیم. گفتم : میبینی ؟ این درختا سنشون زیاده ، به نظر اینجا راحت بالای پنجاه سال قدمت داره . نیلوفر گفت : آره! مریم میگه اینجا مال پدربزرگش بوده ، بعد رسیده به پدرش و حالا هم اون و خواهرش وارثهای اینجان . گفتم : خوش به حالشون . گفت : از چه نظر ؟ گفتم : هیچی دیگه تا زمانی که بخوان استفاده میکنن و هر وقت نخواستن میسازنش ! گفت : اینم حرفیه ولی بعید میدونم بهش دست بزنن . میدونی ؟ وضعشون که بد نیست ، خودش و خواهرشم اهل این برنامه ها نیستن ، برادری هم ندارن که بخواد از این کارها بکنه. مگه این که یه روز از سر ناچاری مجبور بشن کاری کنن . سری به نشانه تایید تکون دادم و به مسیرمون ادامه دادیم. گفتم : جای دنج و خلوتیه ! قشنگ انگار آخر دنیاست ... اینجا توپم در کنن کسی صداش رو نمیشنوه . وقتی وایستادیم و نگاهمون به دور و بر بود متوجه یه چیزی شدم ، حس کردم داره از دور بهم نگاه میکنه و تا متوجه نگاه من شد سریع بین درختها حرکت کرد و ناپدید شد .قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارم | قسمت پنجمپ.ن : به دلیل نوشتن به روز داستان ممکنه اومدن قسمتهای جدیدتر کمی طول بکشه ، از این بابت معذرت میخوام و از این که همراهی و مطالعه می کنید متشکرمسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Wed, 15 Jul 2026 15:43:16 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/داستان-نویسی-تلخ-یا-شیرین-gyekfjvaknx4توی این سالها گونه های مختلفی از نوشتن رو تجربه کردم. شعر، نمایش نامه، داستان، نقد و تحلیل، متن ادبی ، ولی دست آخر از بین همه اونها داستان نویسی محبوب ترین شاخه نویسندگی برای من بود. موقع نوشتن سعی می کردم تمام حواسم رو به نوشتن بدم و تمرکزم رو حفظ کنم ولی وقتی می دیدم جلو نمیره رهاش می کردم و می رفتم دنبال کارم تا بعدا بتونم باقیش رو پیدا کنم و بنویسم . معمولا اطرافیان نظر مساعدی روی نوشتنم داشتن و من رو تشویق می کردن ولی من فارغ از هر نتیجه ای کارم رو انجام می دادم. فکر می کنم حدود دو دهه از اولین باری که به نوشتن داستان رو آوردم میگذره. البته که انشا نوشتن رو هم دوست داشتم و حسابی براش وقت میذاشتم. از همون اول همیشه چیزی مدام همراهم بود و به نوشتن و خلق داستان کمک می کرد و اون قوه تخیل بود.همیشه وقتی پای نوشتن نشستم و داستانی رو شروع کردم به این فکر کردم اگه این داستان تموم نشه و اگه شخصیت ها نیمه کاره رها بشن چی میشه؟ پیش خودم فکر میکنم انگار وقتی اون داستان رها میشه دنیای شخصیت های داستان ناتمام می مونه و اونها هیچوقت نمیتونن به زندگیشون توی بطن داستان ادامه بدن. یه سری شخصیت که توی عالم خودشون معلقن و چشم به دست خالقشون دارن !یه فیلمنامه نویس مطرح معاصر ایرانی که نامش رو به خاطر نمیارم میگه :ما تصمیم نمیگیریم داستان رو بنویسیم، داستانها و شخصیتها هستن که به سمت ما هجوم میارن و پای کاغذ میشینیم.دیدگاه جالبیه ، به نظرم اگه داستان نویس هستید به این نقل قول خوب فکر کنید!دنیای من با نوشتن عجین شده و صادقانه بخوام بگم هیچوقت نتونستم کنار بذارمش و واقعا برام قابل احترامه و باید بگم بهش علاقه وافر دارم . با این که علاقه به نوشتن بخش بزرگی از ماجراست ولی هیچوقت علاقه خالی نمیتونه کافی باشه! علاقه باید با اراده و عمل همراه باشه تا بشه به یه نتیجه نسبی دست پیدا کرد . اگه دوست داشته باشی بنویسی ولی هیچوقت شروع نکنی و انجامش ندی ، نه چیزی نوشته میشه ، نه منتشر میشه و نه کسی اون رو میخونه. توی ذهن خودت انقدر میمونه تا بالاخره توی سرت خواهد گندید ! پس اگه واقعا به نوشتن علاقه داری و میخوای کاری کنی دنبال عذر و بهونه نگرد و شروعش کن.شاید قابل تصور نباشه ولی همین الان که این متن رو می نویسم چیزی نزدیک به صد ایده داستانی دارم ( از ایده های نیم بند تا دنیاهای درندشت پر از شخصیت های داستانی ) و احتمالا این ایده ها بیشتر هم خواهند شد ، اما آیا هیچوقت میتونم تمام ایده هام رو تبدیل به داستان کنم؟ یا اگر شروعشون کردم قادر به این هستم تمومشون کنم ؟ پاسخ اینه که هیچکس از فرداش خبر نداره ! انسان به امید زندست و تا جایی که میتونه باید از زمان و توانایی هاش بهره ببره.داستان خوب چه ویژگی هایی داره ؟با توجه به تجربیاتی که توی این سالها در این مورد داشتم به نظرم یه داستان خوب از "چهار بخش" تشکیل میشه :بخش اول: ایده پردازیتوی دنیای داستان نویسی یه ایده جذاب و موفق میتونه یه گام بزرگ برای جذب مخاطب باشه. این که داستان درباره چیه و قراره وارد چه دنیایی بشیم میتونه خیلی مهم باشه. معمولا ایده های خاص و اصطلاحا یونیک که کسی سمتش نرفته یا کمتر بهشون توجه شده توی این میدون بیشتر مورد استقبال قرار میگیرن.بخش دوم: روایت ( شکل گیری و پردازش داستان )داستان چجوری شروع میشه ادامه پیدا میکنه و گسترش داده میشه ؟ رعایت پرداختن به این موارد هم میتونه روی کیفیت اثر تاثیر مثبت بذاره. این مرحله می تونه برای برخی نویسنده ها کم اهمیت تر باشه ، یعنی شاید نویسنده ای بر این عقیده باشه که اثرپذیری رو در خلق موقعیت های خاص و یا مکالمه افراد بدست بیاره ولی اگر داستان خوب چفت و بست پیدا کنه و بلاتکلیف نباشه در نهایت میتونه مخاطب رو مجذوب خودش کنه .بخش سوم: شخصیت پردازییکی از مهم ترین قسمت های یه داستان خوب شخصیت پردازی درست و اثر گذاری مناسب روی مخاطبه، وقتی مخاطب با شخصیت داخل داستان همزادپنداری کنه و باهاش ارتباط بگیره قطعا با دید مناسب تری داستان رو دنبال میکنه. پرداختن به شخصیت ها و دادن اطلاعات فردی ، رفتاری و شخصیتی جامع درباره کارکترهای داستان میتونه اونها رو غنی تر کنه و دید وسیع تری دربارشون به مخاطب اثر بده .بخش چهارم: پایان بندی و نتیجه گیریمهم نیست داستان چجوری تموم میشه، مهم جمع بندی نهایی مناسبه. حتی اگر قرار باشه اثر به تلخ ترین شکل ممکن و برخلاف میل مخاطب تموم بشه باید درست و به جا این اتفاق بیفته تا مخاطب به یک پایان قابل پذیرش و نتیجه گیری مناسب دست پیدا کنه.این چهار بخش شاکله یک داستان رو تشکیل میدن و اگر نویسنده میخواد از اثرش به عنوان یک اثر خوب یاد بشه باید بتونه توی بیشتر موارد موفق عمل کنه.چند نکته برای داستان نویسهای جوان و تازه کار ها :اگه چیزی نوشتید و جایی گذاشتید نگید خوب نشده برم عوضش کنم! زمانی که می نویسید دقت لازم رو به خرج بدید و وقتی در معرض نمایش مخاطب قرار دادید مسئولیت اثرتون رو هرچی که شد چه خوب و چه بد به عهده بگیرید. از نقد نترسید ( منظورم نقد منصفانه است ) و به مخاطب فرصت بدید باهاتون مخالفت کنه. خیلی از نکته هایی که مخاطب اثر می بینه احتمالا از چشم نویسنده دور می مونه و این میتونه برای رفع ایرادات بهتون کمک کنه. سعی کنید با هر اثر تجربتون رو بیشتر کنید. هیچ نویسنده ای از روز اول کامل نبوده و آزمون و خطاها در نوشتن آثار مختلف باعث رشدش شده . با این اوصاف هیچوقت از چیزی که نوشتید نا امید نشید و بدونید موفق ترین نویسنده های دنیا هم همه آثارشون شاهکار نبوده! در نهایت به دنبال مخاطب نباشید، اثرتون حتی اگر دیر ولی بالاخره مخاطب خودش رو پیدا میکنه.داستان نویسی با همه شیرینی هاش برای خلق دنیایی جدید در طول مسیر نویسندگی ، میتونه ناکامی ها و تلخی ها و حتی بی مهری های فراوانی داشته باشه، ولی اگر به هدفمون یعنی خلق اثری ماندگار وفادار باشیم تلخی های مسیر برامون شیرین خواهد شد.در آخر از این که من رو دنبال می کنید و من رو می خونید ازتون ممنونم.سعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Mon, 13 Jul 2026 02:21:56 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-پنجم-lb6myzgwlse8تلویزیون رو خاموش کردم . سرم داشت می ترکید ، حس کردم مغزم باد کرده و از شدت تورم ممکنه هر آن دچار سکته مغزی بشم. انگار این کله مال خودم نبود . مدام خودم رو توی آینه نگاه می کردم ، اجزای صورتم سر جاش بود ولی خودم برای خودم غریبه بودم . رفتم سراغ گوشیم و چکش کردم و کارهام رو مرور کردم . کارهایی که داشتم ولی حس کردم میلم رو به انجام همشون از دست دادم. اصلا برنامه داشتن توی این شرایط بی معنی بود ! یادمه یه زمانی به تغییر فکر میکردم و کارهایی که دوست داشتم در آینده انجام بدم. گفتم تغییر ؟ لعنتی حالا بیشتر از هر زمانی از این واژه بدم می اومد. باز هم دراز کشیدم ولی خوابم نبرد ، صدای ضربان قلبم توی گوشم بود و با صدای تیک تاک ساعت دیواری توی سکوت خونه هارمونی ریتمیک ترسناکی درست کرده بودن. توی همین حال و هوا بودم که زنگ در خونه به صدا دراومد. از جا پریدم ، ساعت رو نگاه کردم و در حالی که منتظر کسی نبودم نمی دونستم سر شبی حوصلش رو دارم یا نه . رفتم سمت آیفون و با دیدن چهره خواهرم کمی آروم شدم. گوشی رو برنداشته در رو زدم و درب اتاق رو نیمه باز گذاشتم که بیاد داخل.بعد از این که رسید به محض وارد شدن من رو دید که روی کاناپه دراز کشیدم و گفت : سلام ! خوبی ؟ اومده بودم این سمت کار داشتم گفتم بذار بیام یه سر بهت بزنم . یکم برات کیک آوردم ، از اون کیکها که دوست داشتی پختم ... البته دروغ چرا ! برای تو درست نکردم ، واسه بچه های شرکت پخته بودم دیدم مورد پسندت واقع شده یه تیکه هم برای تو آوردم. همین طور که صحبت می کرد رفت سمت آشپزخونه و با ذوق خاصی از دستپختش و همکاراش و اینجور چیزا می گفت . اون که متوجه نشد ولی من فقط نگاش میکردم و توی حال خودم بودم و یه جایی به بعد اصلا متوجه نشدم چی میگه تا این که یه آن با صداش به خودم اومدم . افشین ! گفتم : بله ؟ نیلوفر در حالی که دستش رو به کمرش زده بود گفت : کجایی ؟ با توام ، میگم هنوزم درگیر اون خوابهایی ؟ بلند شدم و سرجام نشستم ،دستی به موهام کشیدم و گفتم : نگو خواب ، بگو جهنم ! نیلوفر از آشپزخونه وارد هال شد و گفت : چطور مگه ؟ بدتر شده ؟ اولش نمی خواستم نگرانش کنم ولی بعد دیدم نمی تونم درباره حالم باهاش حرف نزنم و اینجوری شد که ماجراهای جدیدتر رو براش تعریف کردم. کمی که گذشت متوجه شدم روبروم نشسته و با حالتی درهم بهم نگاه می کرد و در همون حالت گفت : من فکر میکنم تو اصلا شرایطتت عادی نیست . پاشو با هم یه دکتر ... حرفش رو بریدم و گفتم : فایده نداره نیلوفر ! هیچ دکتری این ماجرا رو باور نمیکنه ، یه چیزیه که قابل درک نیست اگرم گوش بدن در جواب یه چیزایی به هم میبافن ، از اون گذشته فکر میکنم توی این ماجرا غرق شدم . خودم باید باهاش مقابله کنم و کار از مداوا و این حرفها گذشته. نیلوفر به مبل تکیه داد و در حالی که دستاش رو به هم چسبونده بود با نگرانی گفت : پس ... حالا میخوای چی کار کنی ؟ گفتم : نمی دونم! و واقعا هم نمی دونستم. کمی که گذشت نیلوفر یه دفعه گفت : نظرت چیه بریم مسافرت ؟ یکم نگاهش کردم و بعد از مکث کوتاهی گفتم : مسافرت ؟ الان ؟ گفت : آره ! من که کارم سبک شده بچه های تیمم هستن ، یه هماهنگی میکنم. تو هم کارگاه رو بسپر بیا بریم. میخواستم بهونه بیارم و بگم نه و ... ولی وقتی خوب فکر کردم دیدم بی راه نمیگه. شاید عوض شدن آب و هوا حالم رو سرجا می آورد.گفتم : باشه قبول ، فقط کجا بریم ؟ گفت : یکی از بچه های شرکت یه ویلا داره ، باهاش هماهنگ میکنم یکی دو روز میریم اونجا و برمیگریدم. گفتم : نه بابا ! نمیخواد رو بندازی ... گفت : نه اونجوری نیست ،من و مریم از این حرفا نداریم ، تازه چند بار تا الان اصرار کرده که برم ، بدمم نمیاد برم ببینم چجوریه . نتونستم در برابر پیشنهاد نیلوفر مقاومت کنم و همون ساعتها با یه هماهنگی مختصر از هر دو طرف تونستیم شرایط رو برای یه مسافرت کوتاه فراهم کنیم.قرار گذاشتیم صبح زود حرکت کنیم . خیلی عجیب بود ... انگار بعد از آخرین باری که خوابیدم نباید میخوابیدم . تا صبح هرچقدر کلنجار رفتم نتونستم بخوابم و این حال من رو کلافه می کرد. ناچار بیدار موندم و با این که خیلی دل و دماغ کاری نداشتم فقط یه چندتا وسیله انداختم پشت ماشین و وضعیتش رو چک کردم تا ما رو لنگ نذاره ولی نیلوفر با دست پر اومد و بار سفر رو بستیم. از اونجایی که من نتونسته بودم درست بخوابم ازش خواستم که رانندگی کنه. زدیم به دل جاده و توی راه هم زیاد با هم صحبت نکردیم و صدای موسیقی ملایم در حال پخش فضای بینمون رو پر کرده بود . چرتم میگرفت ولی نمی تونستم بخوابم. انگار کسی نمی خواست بخوابم . حال روحیم مساعد نبود و توی یه حالت کابوس وار قرار داشتم. لعنتی ! یه جوری شده بودم . توی مسیر شیشه ماشین رو داده بودم پایین و در حالی که سرم به سمت پنجره بود بیرون رو می دیدم.از تهران که فاصله گرفتیم رسیدیم به یه منطقه سرسبز و خلوت اونجا بود که نیلوفر پیشنهاد داد یه گوشه ای نگه داریم و از طبیعت استفاده کنیم. با خودم گفتم چه خواهر خجسته ای دارم ! خوش به حالش ... مثل بچه ها ذوق زده از ماشین رفت بیرون و گفت : افشین اونجا رو ببین چه منظره قشنگی داره ، به به عجب هوایی ... یه چندتا هم عکس میندازم . بیا بیرون از این طبیعت لذت ببر . بیا دیگه ! مجبورم کرد از ماشین پیاده بشم. کمی که گذشت متوجه شدم اثری از نیلوفر نیست . از سمتی که رفته بود رفتم دنبالش ولی پیداش نکردم. از ماشین دور شدم رسیدم به یه جایی که پر از درخت بود ،صداش زدم. جوابی نشنیدم .بلندتر ... چند بار ولی هیچی نشنیدم. حس کردم بدنم ضعف داره ، ادامه دادم : نیلوفر ... نیلوفر . ولی انگار فایده نداشت انگار زمین زیر پام داشت سست میشد و درختها احاطم میکردن . نشستم زمین ، توی همین حال و هوا بودم که ناگهان کسی از پشت بهم نزدیک شد : سلام افشین ! تنم سرد شد . سرم رو که چرخوندم اون رو بالا سرم دیدم. کامبیز ؟ تو ، تو اینجا چی کار میکنی ؟ اومد و جلو ایستاد و گفت : مثل این که یادت رفته من خودتم. گفتم : من نمی فهمم ، تو ! خواب ... نیلوفر ، اون کجاست ؟ گفت : نمی دونم ! گفتم : لعنتی با نیلوفر چی کار کردی ؟ خواهرم کجاست ؟ گفت : نیلوفر نمی تونه کمکت کنه ! فقط خودت میتونی . گفتم : من حالم خوب نیست ، احساس خفگی میکنم. نگاهم به زمین دوخته شد و فقط منتظر بودم همه چیز تموم بشه. کامبیز ادامه داد : از چی داری فرار میکنی ؟ گفتم : نمی دونم! .گفت : خب پس بذار من بهت بگم ، حتی اگه بخوای هم نمی تونی فرار کنی . از حقیقت ! گفتم : بس کن ... اینقدر عذابم نده . لعنت بهت . یه صدای گنگ و محوی می اومد ،صدا آشنا بود . صدای نیلوفر بود ... داشت صدام میزد .روی زمین دراز کشیدم و دیگه کنترل هیچی رو نداشتم .چشمام کم کم بسته شد و آخرین چیزی که دیدم کامبیز بود که بالای سرم ایستاده بود . یه لحظه سیاهی و بعدش با شدت ضربه ای به خودم اومدم. چشام رو باز کردم و نیلوفر رو دیدم که یه بطری آب دستش بود و دستش روی صورتم بود و صدام میزد : افشین ... افشین حالت خوبه ؟ به نشانه تایید سرم رو تکون دادم و اون هم با کشیدن یه نفس راحت گفت : خدا رو شکر ! ازش پرسیدم : کجا بودی ؟ گفت : من اینجام . گفتم : نه ! تو رفته بودی عکس بندازی ... من دنبالت گشتم . نیلوفر : خوبی ؟ من جایی نرفتم تمام مدت داشتم رانندگی میکردم . گفتم : من خواب بودم ؟ گفت : نمی دونم ولی انگار بیهوش شده بودی. داشتم باهات صحبت میکردم که یه دفعه متوجه شدم خوابیدی ولی خیلی ترسیدم اصلا شبیه خوابیدن نبود رنگ رو روت سفید شده بود و سخت نفس میکشیدی .تازه به خودم اومدم و یکم که به دور و بر نگاه کردم متوجه شدم قضیه چیه . خودم رو جمع و جور کردم و گفتم : خوبم ، الان خوبم . نیلوفر با نگاه در هم کشیدش گفت : مطمئنی ؟ گفتم : آره ... بهتره بریم. بعد از این که نیلوفر نشست پشت فرمون و راه افتادیم یاد وحشت داخل خواب افتادم. نگاهی دلسوزانه به نیلوفر کردم و تو دلم ازش تشکر کردم. اون موقع نمی دونستم قراره در آینده چه اتفاقی برام بیفته و انگار مواجهه با چیزی که ازش خبر نداشتم من رو بیشتر به هم میریخت.قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سوم | قسمت چهارمسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Fri, 10 Jul 2026 13:52:14 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-چهارم-o2mhzunbwkogپیش از هر صحبتی تا یادم نرفته میخوام مرتضی رو بهتون معرفی کنم، اون یکی از دوستای قدیمی منه و از زمان مدرسه با هم در ارتباطیم . بارها شده به خاطر شرایط کاری ، بُعد مسافت یا مسائل مختلف از هم فاصله داشتیم ولی دست آخر باز هم رابطمون رو حفظ کردیم. آدم خوش قلب و با مرامیه. از اونجایی که همیشه درباره ماورا ، دنیای خواب و یا مسائل پیرامونش مطالعه و بحث میکنه، سر پیش آمدهایی که من رو گرفتار کرد تا جایی که از دستش برمی اومد بهم کمک کرد. بین دوستهایی که دارم هم یه جورایی از همه بیشتر با مرتضی در ارتباطم.اون روز بعد از این که از مرتضی جدا شدم راه افتادم و رفتم سمت خونه. کمی که گذشت حسی بهم دست داد که تا قبل از اون پیش نیومده بود . نسبت به محلمون ، مغازه ها ، دیدن آدم های آشنا ، انگار نسبت به همه چیز حسم داشت تغییر میکرد. یه حس غریبی من رو در بر گرفته بود. مثل آدمی شده بودم که توی یه جو مه آلود قدم برمیداره . هر چی جلوتر میرفتم انگار همه چیز برام نا آشنا به نظر می رسید. رفتم داخل پیاده رو، مسیری رو می رفتم که بارها ازش رد شده بودم ولی مغازه ها و کارکنان داخلشون یا اهالی برام آشنا به نظر نمی اومدن. فکر میکردم جایی هستم که برای اولین باره دارم ازش رد میشم. خدایا ! این چه حسی بود ؟ سعی میکردم خودم رو جمع و جور کنم و به راهم ادامه بدم. با مکافات خودم رو به خونه رسوندم. باز دوباره همون حالت قبلی اومد سراغم . سرم سنگین شد ، به سختی کلید رو انداختم به در و وارد خونه شدم. فقط یادمه رفتم توی خونه و بعد از اون دیگه از آخرین لحظات چیزی یادم نمیاد و فقط می دونم خوابم برد. چیزی نگذشت که باز هم وارد عالم خواب یا بهتره بگم دنیایی اسرار آمیز شدم.خودم رو دم دریا دیدم ، یه ساحل بزرگ بود . کامبیز هم اونجا بود ... نشسته بود روی شن ها و در حالی که به یه تخته سنگ تکیه داده بود دریا رو می دید . رفتم سمتش و کنارش نشستم. یه دفعه شروع به صحبت کرد : اینجا رو یادته ؟ گفتم : خب . دریاست دیگه . گفت : اینجا همون جاییه که خیلی دوستش داشتی ! گفتم : ببین اگه فکر میکنی با این چیزا ... حرفم رو قطع کرد و گفت : دوازده سالت بود. با مامان و بابا اومده بودی اینجا و بعدش یه روز با یه دختر آشنا شدی . متوجه نمیشدم از چی داره صحبت میکنه ولی انگار توی عالم خواب یه تلنگری بهم خورد و پرت شدم توی گذشتم. چیزهای مبهمی برام آشکار شد و ناگهان برگشتم و گفتم : آره یادم اومد ... به خودم اومدم و دیدم کامبیز کنارم نیست. سراسیمه از جام بلند شدم و شروع کردم به صدا کردن . ولی دور و بر فقط ساحل بود و دریا. کمی که گذشت کامبیز رو چند متر اونطرف تر دیدم. داشت با یه نفر حرف میزد. ظاهرا یه دختر نوجوون بود. دختر رفت و کامبیز برگشت و رو به من گفت : شناختیش ؟ گفتم : نه ! گفت : لیلا بود. گفتم : لیلا ؟ گفت : آره ، همونی که اون روز همین جا دیدیش . گفتم : اما این قضیه واسه سال ها قبله . من ...نمیفهمم چرا باید اون رو یادم بمونه ؟ اون موقع بچه بودم. کامبیز به سرعت اومد سمتم و با خنده ای طعنه آمیز گفت : یعنی تو عاشقش نشدی ؟ سرم رو پایین انداختم و گفتم : آره ، ولی اون ...فقط یه حس گذرا بود! . انگار توی اون فضا نمی تونستم کامبیز رو فریب بدم و اون داشت درست می گفت ، من شیفته لیلا شده بودم و تا سالها نتونستم فراموشش کنم. کامبیز نزدیک تر شد و گفت : تو هیچوقت نتونستی درباره حست باهاش صحبت کنی. اما من این کار رو کردم. لحن صحبت کردنش عجیب بود و در حالی که من رو دچار ترس کرده بود ، گفتم : یعنی چی ؟ گفت : اون دختر ... حالا زن منه . چشمام گرد شد و توی همون فضا صدای تپش قلبم رو میشنیدم. تا اومدم چیزی بگم اجازه حرف زدن بیشتر ازم گرفته شد و پرت شدم توی یه فضای دیگه. خونه بود . افتاده بودم روی زمین. کامبیز اومد بالا سرم و گفت : افشین ... ما نقاط مشترک زیادی توی زندگیمون داشتیم . تو از خیلی هاش با سهل انگاری گذشتی ولی من، نه ! شاید از نظر ظاهری شبیه هم باشیم ... ولی من هیچوقت مثل تو نبودم. در همون حالتی که روی زمین بودم نگاهم رو بالا آوردم و گفتم : من فقط یه زندگی ساده میخواستم. مقابلم نشست و گفت : نه ! تو فقط دنبال راهی برای فرار بودی. از همه چیز ... همه کس . تو دنبال فرار از خودت بودی. ولی من همیشه با تو فرق داشتم. تو نمی تونی از حقیقت فرار کنی . من درونت رو دیدم ، من عمق ذهنت و خاطراتت رو دیدم ... افشین ، من چیزهای زیادی دربارت میدونم . حالا هم تو باید کمکم کنی ! گفتم : متاسفم کامبیز . در جواب گفت : متاسفی ؟ همین ؟ گفتم : باور کن من نمیخواستم چنین شرایطی پیش بیاد. با عصبانیت صورتش رو آورد جلو و گفت : تو مسئول این وضعیتی . این بار نمی تونی ازش فرار کنی ... تو زندگی من رو ازم گرفتی . باید کمک کنی تا برگردم سر جام. میفهمی چی میگم ؟ افشین ... افشین کمکم کن ، خواهش میکنم!و باز هم از خواب بیدار شدم و یه سری سوالات مثل خوره افتاده بود به جونم . چرا نمی تونستم خوابم رو مدیریت کنم ؟ چرا هر جا که میخواستم حرفی بزنم شرایط طور دیگه ای پیش میرفت ؟ چرا هرچی که اون میخواست اتفاق می افتاد ؟ ... انگار اون داشت خوابم رو مدیریت می کرد . کامبیز درمانده بود و شاید خودش رو اینجوری نشون می داد. با سری پر از افکار ریز و درشت به سختی از روی زمین بلند شدم. رفتم سمت یخچال و یکم آب خوردم. لعنتی ! این آب چرا ... چرا یه مزه ای داره ؟ رفتم و روی مبل نشستم و تلویزیون رو روشن کردم. کانالها رو می چرخیدم که به طور اتفاقی دیدم یه برنامه ای پخش میشد و داخلش کارشناس در خصوص تغییر کردن صحبت میکرد . همونجا متوقف شدم. همین طور که به برنامه خیره شده بودم این کلمه مدام توی سرم تکرار میشد . تغییر ... تغییر ... تغییر . یه آن به خودم اومدم و با چشمهایی گرد شده با خودم گفتم : آره ، خودشه تغییر ... اون داره روی من تاثیر میذاره . دارم تغییر میکنم ! اون ... اون با بدن من سازگار نیست ، برای همین همه چیز داره عوض میشه !قسمتهای قبلی این داستان رو از اینجا مطالعه کنید :قسمت یکم | قسمت دوم | قسمت سومسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Fri, 03 Jul 2026 16:50:49 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/دیگری-قسمت-سوم-ifjpzey9pc7qیک روز بعد از آخرین خوابی که دیدم حس کردم کم کم دارم از انرژی تهی میشم . توانم کمتر شده بود . شده بودم مثل افراد بیماری که بستری هستن و تحت تاثیر مصرف دارو قرار گرفتن. گاهی گیج و منگ بودم و یه سری لحظات حواس پرت. هرچقدر سعی می کردم روپا بمونم انگار نمی تونستم! خودم رو وادار به جنگیدن می کردم اما رفته رفته سرم سنگین تر می شد. کار به جایی رسید که آخرسر مجبور شدم از محل کارم مرخصی بگیرم. صاحب کارم آقا رضا حس خوبی به این قضیه نداشت و ازم خواست تا حتما برم دکتر،با علم به این که دکتر کاری نمی تونه بکنه ولی برای این که از سرم باز کنم گفتم چشم و رفتم پی زندگیم. توی راه چهره خودم رو دیدم.علاوه بر بیشتر شدن تیرگی پای چشمام این دفعه چشمام هم قرمز شده بود. دیگه نمی تونستم تحمل کنم و با جسمی ضعیف تا رسیدم خونه مثل جنازه افتادم.نمی دونم چقدر گذشت و باز هم یه سری صحنه های مشابه خواب های قبل رو دیدم. انگار یه سری چیزها برام عادی شده بود، دنیایی رو می دیدم که حس می کردم قسمتی از زندگیمه. بعد از مدتی متوجه شدم درون سیاهی مطلقم ولی کمی نگذشت که از دل یه فضای سیاه عبور کردم و باز هم خودم رو درون یه خونه بزرگ دیدم. صدا اومد: افشین! سرم رو به سمت صدا چرخوندم. بالاخره اتفاق افتاد . بعد از روزها تونستم با صاحب صدا مواجه بشم. اولش چهرش نامفهوم بود ولی کمی که گذشت... چی؟ اون... اون که... این محال بود. انگار درست روبروی آینه وایستاده بودم و خودم رو می دیدم . شروع به صحبت کرد. گفت : خوشحالم که میتونیم حرف بزنیم ولی باید بدونی این اولین ملاقات ما نیست ، منتظرت بودم ... می دونم که تعجب کردی. آه،معرفی می کنم من کامبیز هستم! یعنی من ... تو هستم. نسخه دیگه ای از تو. نمی دونستم چی باید بگم، توی همون حال و هوا فقط داشتم اون رو برانداز می کردم. کمی رفتم جلوتر و بی اختیار گفتم: این فقط یه خوابه! نه؟ لبخند تلخی زد و گفت: کاش فقط یه خواب بود. ماجرا فراتر از خوابه. من توی دنیای خودم بودم . دنیام رو داشتم ، خانوادم رو ، شرکتم رو ، هویتم رو ... حرفش رو قطع کردم و گفتم: صبر کن ببینم! چرا میگی داشتم؟ گفت: چون الان دست توئه. تو تصاحبش کردی . وحشتی عجیب وجودم رو گرفت و کمی عقب رفتم سعی کردم خودم رو کنترل کنم و ادامه دادم: یعنی چی؟ من گیج شدم. باز بهم نزدیک شد و گفت: داستانش مفصله ، ولی در این حد بدون بعد از یه حادثه که تو مسببش بودی ... دنیای من و تو با هم تداخل پیدا کرد.از اون به بعد تو به جای من داری زندگی میکنی و من به دور از جسمم سردرگم شدم. مدتی هست این اتفاق افتاده. من خیلی تلاش کردم باهات ارتباط بگیرم ولی چون هر کدوم از دو دنیای متفاوت هستیم برقراری ارتباط توی واقعیت ممکن نیست. تو هویتم رو در دنیای خودم تصاحب کردی! پس من مجبور شدم بیام سراغت ... اولش خیلی سخت بود ، از طریق خوابت به ذهنت رسیدم و از اون طریق به جسمت . متاسفم ، راه دیگه ای نداشتم ... همین لحظه بود که تمام اتفاقات گذشته اومد جلوی چشمم. با این که می دونستم داخل خواب هستم اما این بار همه چیز برام وضوح داشت. ادامه داد: من متعلق به دنیای تو نیستم. نمی تونم بیشتر از چیزی که باید ... تفکر ، ذهن و وجودت رو تحمل کنم. با پریشونی گفتم: پس اون فکر ها، عادت هایی که متعلق به من نیست... همشون ! حرفم رو به نشانه تایید قطع کرد و گفت: بله! هر چیزی که به زندگیت اضافه شده متعلق به منه. هر چیز جدیدی که حس میکنی ، دربارش فکر میکنی ، ازش استفاده میکنی ... اونها همه مال منه . گفتم : بابت اون اتفاق ... اما من که اختیاری نداشتم . باور کن من اصلا نمی دونم چطور اتفاق افتاده. با لحنی عصبی گفت : تو زندگی من رو دزدیدی ! تو باعث شدی این وضعیت به وجود بیاد، بخشی از وجود تو تمام زندگی من رو ازم گرفته . ولی من پسش میگیرم . مدام این جملات رو تکرار میکرد تا این که ناخواسته از دستش عصبی شدم و به سمتش هجوم بردم و تا دستم بهش رسید همه چیز دچار فروپاشی شد و هر کدوم به سمتی پرت شدیم یه آن گمش کردم. صدا می زدم: کامبیز... کامبیز! کجا رفتی ؟ ولی جوابی نمی شنیدم تا این که یه صدای ضعیف اومد: افشین... خواهش می کنم کمکم کن. اون زندگی متعلق به تو نیست ، بهم پسش بده ! از خواب پریدم. نفهمیدم چقدر خوابیدم. بدنم کوفته بود و انگار از یه درگیری با فشار شدید بیرون می اومدم. برخلاف دفعات قبل این بار خیلی سریع همه چیز یادم اومد و این طبیعی نبود .دنیای درون خواب رو ملموس تر از هر زمانی درک میکردم. کامبیز! صداش توی گوشم بود.تازه توی حالت هوشیاری متوجه صداش شدم. خیلی عجیب بود، درست انگار داشتم با خودم صحبت می کردم. از جام بلند شدم ، انگار مقداری از انرژیم رو به دست آورده بودم... شاید به خاطر ارتباط با اون بوده ،نمی دونم. مدام حرفهای کامبیز رو توی ذهنم مرور میکردم. دچار عذاب وجدان شده بودم. آیا من کار اشتباهی کردم ؟ چطور ممکن بود ؟ من که داشتم زندگی خودم رو می کردم . اصلا ... من از کجا می دونستم همچین شخصی وجود داره ؟ دیگه تقریبا غروب شده بود که از خونه زدم بیرون و رفتم سراغ دوستم مرتضی . باز هم درباره خوابم باهاش صحبت کردم اولش میخواست دستم بندازه ولی وقتی جزییات دقیق تری ازم شنید گفت : ببینم ، از کجا میدونی چیزهایی که دیدی اصلا مربوط به یه دنیای دیگست ؟ اصلا شاید ... چه می دونم مغزت یه سری چیزها رو سر هم می کنه ! مثلا به خاطر دیدن فیلم یا خوندن کتاب ... کمی مکث کردم و در پاسخ گفتم : شاید حق با تو باشه ! ولی آخه تا این حد جزییات ؟ من چیزهایی دیدم که توی دنیای من وجود نداشته ولی حسشون میکردم. خیلی برام آشنا بودن ، خیلی طبیعی بودن . خونه ، شرکت ، آدم ها ... انگار که قسمتی از زندگیم بودن. خیلی طبیعی بودن و نهایتا حرفهایی که شنیدم . مرتضی دستی به ریشش کشید و گفت : اون آدم ... اسمش چی بود ؟ گفتم : کامبیز . گفت : همون ! مگه نمیگی کامبیز خودته ، یعنی یه نسخه از خودته . گفتم : خب ؟ ادامه داد: اگه ادعا میکنه تو دنیاش رو تصرف کردی پس تو باید یه سری اطلاعات درباره زندگیش داشته باشی ! درسته ؟ گفتم : آره ، درست میگی ولی خب اگه من وارد دنیاش شدم ... چرا الان چیزی که میخوام رو نمی دونم ؟ گفت : شاید به این خاطره که تو الان توی جسمت هستی و قوانین فیزیک بهت اجازه نمیده پات رو فراتر بذاری . به نظر میرسه خواب تنها راه ارتباطی شما و دریچه کسب و تبادل اطلاعاته. گفتم : احتمالا همین طوره که میگی . مرتضی گفت : ببینم اصلا تو توی خواب اختیار حرفهات رو داری ؟ گفتم : نمیدونم ... تا حالا بهش فکر نکردم. می دونم خوابم و درکش میکنم ولی نمی دونم حرفهایی که میزنم با اختیار خودمه یا نه . گفت : خب سعی کن امتحان کنی . گفتم : چجوری ؟ گفت : خودت رو آزمایش کن. ببین ... خیلی اوقات آدم ها توی یه سری از خواب ها به سطحی از هوشیاری میرسن که می دونن چی میگن و چی میخوان البته نه همه ! ولی من مطمئنم تو این توانایی رو داری که کنترلش کنی.دفعه بعد که باهاش مواجه شدی سعی کن خودت رو پیدا کنی و با یه نشونه ای ... یه چیزی که بهت یادآوری میکنه به خودت بفهمونی که چی میخوای بگی. افشین ... سعی کن از موضوع سردربیاری ، اونوقت ثابت میشه چه اتفاقی افتاده. بیشتر از مرتضی که حالا ترغیب شده بود تا از موضوع سر دربیاره خودم کنجکاو بودم. نمی دونستم قراره چی پیش بیاد ولی خودم رو سپردم به سیر وقایع. من هیچ کنترلی روی زمانی که خواب می دیدم یا نوعش نداشتم ولی باید پاسخ سوالاتم رو هرچند مختصر و حتی طی طولانی مدت میگرفتم .چنانچه تازه با این داستان آشنا شدید لطفا قسمتهای قبلی رو هم مطالعه کنید.قسمت های گذشته : قسمت یکم | قسمت دومسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Mon, 29 Jun 2026 06:19:11 +0330https://virgool.ir/@sushiant73/یه-وقت-نمیری-پول-نداریم-yx58duhup3dv. . . . یادم میاد یه زمانی توی این مملکت زندگی مردم طور دیگه ای بود . خیلی ها خرج زندگی روزمره خودشون رو درمیاوردن و وقتی از بابت زندگی و مخارج خیالشون راحت میشد یه پس اندازی هم برای سفر و زیارت و قبر و کارهای مربوط به کفن و دفن و مراسم ختم کنار میگذاشتن . از اون شرایط مدتها گذشته و حالا شرایط اقتصادی و فشارهای ناشی از اون اجازه زندگی کردن به شیوه ای که باید رو حداقل از مردم متوسط جامعه هم گرفته! چه برسه به قشر ضعیف . به قولی مردم دیگه نون ندارن بخورن ، آدمی هم که می میره از همه قید و بندهای زندگی رها میشه و اگر پیش از رفتنش فکری برای خودش نکرده باشه این اطرافیان هستن که باید بعد از مرگش به فکر باشن و جور اون درگذشته ر و بکشن. داشتم به این قضیه فکر میکردم که مردن هم هزینه های خودش رو داره و به نوعی مرگ کم هزینه تر از زندگی نیست!میگن میت رو زمین نمی مونه ، ولی ظاهرا علی الحساب از طرف مسئولان محترم مربوطه تدابیری اندیشیده شده که در راستای روی زمین موندن هرچه تمام تر میت مذکور هست. همه چی گرون میشه و هزینه قبر و کفن و دفن و تهیه ملزومات و گرفتن محلی برای مراسم ترحیم و ختم هم همه با هم افزایش پیدا میکنن ! حالا اگر کسی ساکن شهری مثل تهران باشه هم که این پروسه از صدور گواهی فوت شروع میشه و میره الی آخر. توی این اوضاع و احوالی که هشتم گرو نهمه اگر یهویی مرگ اومد سراغم چی میشه ! آدم با آورده شدن اسم مرگ ناخودآگاه میگه دور از جون ولی همتون خوب میدونید که مرگ و سفر به دیار باقی از رگ گردن بهمون نزدیک تره ! ( توی همون قسمتی که پدرم دفن شده سمت راستش خانمی رو دفن کردن که فقط سی سالش بوده و سمت چپش هم یه پسر بیست ساله .) پس اگه وقت رفتن باشه نمیشه ازش جلوگیری کرد . راستش من از مردن نمیترسم ، از این میترسم که نکنه نتونم شرایط بعد از مرگم رو با هزینه های جاریش فراهم کنم و یه دفعه برم و تمام هزینه هام بیفته روی دوش دیگران ! و البته با توجه به شرایط فعلیم به طعنه به خودم میگم : یه وقت نمیری ، پول نداریم. بعد از خودم نگاهم می افته به اطرافیان و خانواده هاشون . این که آیا دیگران فکری برای این قضیه کردن یا این فقط من هستم که به این موضوع به عنوان دغدغه نگاه میکنم ؟پ.ن: ببخشید اگه با این مطلب اوقاتتون رو تلخ کردم یا آزرده خاطر شدید ولی لازم دونستم یادآوری کنم و شاید با این مطلب به خودم یه تلنگری زده باشمپ.ن 2 : قصد داشتم این مطلب رو با گوشی منتشر کنم ولی واقعا اذیت شدم و طبق روال گذشته با رایانه گذاشتم.پ.ن 3 : عمرتون پایدار و سرشار از عزت و برکتسعید ( سین دال )سعید ( سین دال )Sun, 21 Jun 2026 11:42:27 +0330