https://virgool.ir/feed/@susan.tfa2026-11-11 14:15:43https://files.virgool.ir/upload/users/744502/avatar/9XhDDa.jpeghttps://virgool.ir/@susan.thttps://virgool.ir/@susan.t/پزشک-دهکده-به-بهانه-پخش-دوباره-آن-zfgbaro3kk3jپزشک دهکدهاز واضح‌ترین خاطرات کودکی‌م، سریال پزشک دهکده ست. دقیق نمی‌دانم چند ساله بودم که این سریال پخش می‌شد ولی به خوبی داستان فیلم را به یاد می‌آورم.جرقه‌ی علاقه‎‌ی من در دوران کودکی، با دیالوگ کوتاه راجع به شبیه بودن یکسری از ویژگی‌های کلی من به دکتر کویین، زده شد. بعدها در همان دنیای کودکی که جذب سریال شدم چیزهای زیباتری در این سریال دیدم که هنوز در ذهنم است مثل: پافشاری دکترکویین برای ماندن در دهکده‌ به عنوان اولین پزشک زن، اعتراض به نژاد پرستی، اعتراض به بعضی از سنت ها و .... . و چقدر در دنیای کودکی، بزرگ شدن بازیگران جلوی دوربین برایم عجیب و جذاب بود. مخصوصا برایان که در سن رشد بود و در نهایت مردی برای خودش شده بود.اما چیزی که بییشتر از همه در ذهنم جا خوش کرده بود ،شخصیت دکتر کویین،استقلالش و قوی بودنش است و مثل همه ی کودکان که از شخصیت ها در ذهن خود قهرمان می سازند، در کودکی از دکتر کویین قهرمان ساخته بودم و الگوی خودم قرارش داده بودم. در موقعیت های مختلف از خودم سوال می پرسیدم اگر دکتر کویین بود چکار می کرد؟ دکتر کویین عقب نشینی می کرد؟ نمی شود گفت که تماما دکتر کویین شدم چون هدف هم این نبود. دکتر کویین تنها شخصیتی در ذهنم بود که گاها در مشکلات یادش می‌افتادم و به جای نشستن و تکرارجمله‌ی من نمی‌توانم، بلند شده ام و ادامه داده ام. اکنون که بزرگ شده ام دوباره این سریال را شبکه‌ی تماشا نشان می‌دهد و باز هم به نظرم چند سر و گردنی بالاتر است از سریالاهای کره‌ای که اوج کمال یک دختر را با عروسی کردن با پادشاه نشان می‌دهند و یا سریالاهای ایرانی که آنقدر جنسیت زده هستند که چیزی راجع بهشان نگویم بهتر است. در سریالاهایی که در این چند سال اخیر دیده‌ام از کشورهای مختلف کمی جستجو کردم و باز هم نتواستم شخصتی پیدا کنم که دوستش داشته باشم و بشود گفت تاثیر مثبتی داشته.( اگر شما سریالی دیده اید که خوب بوده خوشحال می شوم معرفی کنید) البته نکته ی دیگری که به آن فکر می کنم این است که که این روزها الگوی مناسبی برای کودکان نمی بیننم نه در تلویزیون و نه در فضای مجازی. در فضای مجازی کمی می شود ریزتر شد و الگوهای عجیب و غریب این روزها را بررسی کرد. ساسی مانکن و تتلو را که کنار بگذاریم به بلاگر های اینستایی می رسیم که کاش نمی رسیدیم. امیدوارم حداقل کودکان این دوره با کتاب آشناتر باشند و در کتاب ها الگوهایی مناسب پیدا کنند.به هر حال اگر شما هم مثل عاشق این سریال بودید و دوست داشتید دوباره صحنه هایی از آن را ببنید می‌توانید نسخه ی باسانسور آن را از شبکه ی تماشا ساعت ده تماشا کنید.سوسنسوسنWed, 23 Jun 2021 22:13:22 +0430https://virgool.ir/@susan.t/من-هنوز-با-آنچه-که-زندگی-نامش-گذاشته-اند-کنار-نیامده-ام-lefqh0ogubjgمن هنوز با زندگی کنار نیامده ام، همه ی اجزای آنچه زندگی می نامند برای من جای سوال دارد و متعجبم می کند.همه چیز برای من سوال است و همه شان بی پاسخ است. در سوال های گوناگون محاصره شدم و نوبتی به من حمل می کنند و من بی دفاعم، آخر مگر مغز من می تواند پاسخ سوال های بنیادین را پیدا کند؟ مشخص است ،خیر.هر روز که بزرگ تر می شوم ، با خودم می گویم این سوال ها شاید در روزمرگی ها کم کم محو شوند.ولی هر بار با تعجب می بینم دنیای بزرگسالی هم زورش نرسیده و هنوز من درگیرم و محاصره شده ام.راستش نه تنها هنوز به سوالات بیشمار عادت نکرده ام،بلکه جدیدا باعث آزار هم می شوند.تصور کنید هر روز یک پیام بالای گوشیتان می آید که باید به آن جواب بدهید ولی برای آن جوابی ندارید. دیدن هر روزش باعث آزارتان می شود، تلاش می کنید نادیده اش بگیرید ولی باور کنید که جلوی چشم تان است و با این روش پاک نمی شود. به دیدن این پیام ها عادت هم نخواهید کرد، اصلا مگر به پیام های تبلیغاتی بیخود که روی گوشی تان می آید عادت کرده اید؟ کتاب فلسفه برای کودک را باز می کنم و به این می اندیشیدم که من هنوز کودکی پر از سوالم که هنوز قانع نشده است.آخِر سوال های کودکان همان سوال های من است.همان جایی که پرسیده بودند زندگی چیست؟ چرا بزرگ می شویم؟ شادی چیست؟ و ...و من احتمالا بزرگسال کوچکی م در جستجوی پاسخ سوال هایم،هنوز امید دارم که روزی قانع شوم و با لبخند پاسخ محاصره کنندگانم را بدهم و بروند که بروند.سوسنسوسنMon, 21 Jun 2021 23:06:00 +0430https://virgool.ir/@susan.t/درختی-برای-لبخند-cb0kvy38e8qwدراز می‌کشم و به آسمان‌نگاه می‌کنم، شاخه‌های شکوفه زده در نسیم بهار تکان می‌خورند‌.نسیم می‌وزد،شاخه می‌رقصند،من به شاخه‌ها نگاه می‌کنم.به راستی این رقصِ تولد دوباره است، رقص رستاخیز.نفس عمیقی می‌کشم، بوی زندگی را به تمام سلول هایم هدیه می‌دهم. درخت دستانش را تکان می‌دهد، من می خندم و درختان می‌رقصند.نسیم نمی‌وزد، همه چیز دور سرم می‌چرخد،جایی کسی جیغ می‌کشد.بو می‌کشم، انگار درختی می‌سوزد، گوش هایم را تیز می‌کنم ،انگار تبری به تنه درخت می‌خورد، چشم‌هایم را باز می‌کنم و همه چیز کنار من اتفاق می‌افتد.درختان یکی یکی محو می‌شوند، خنده خشک می‌شود و هر نفس به سختی فرو می‌رود.شاخه نمی‌رقصد و نگاهم می‌کنند، چرا کاری نمی کنم؟آسمان را کنار شکوفه های درختان جدیدی تصور می کنم.جنگلی زیبا که سبزی ش با آبی آسمان ست شده است.و این زیبایی برای همیشه مشتاقم می کند تا درخت بکارم و لبخند درو کنم.نگرانی درختان،شاخه‌ها،شکوفه ها را حس می‌کنم.و نگرانی درختان،نگرانی من است.پس درختی می کارم، کنار همین شاخه های نگران، کنار شکوفه های تازه جوانه زده.#پیکِ زمین https://virgool.io/p/cb0kvy38e8qw/%D9%BE%D9%90%DB%8C%DA%A9%D8%B2%D9%85%DB%8C%D9%86-%D9%88%DB%8C%D8%B1%DA%AF%D9%88%D9%84(virgool.io) سوسنسوسنFri, 02 Apr 2021 16:15:38 +0430