https://virgool.ir/feed/@sunny.sofa2026-11-11 01:36:52https://files.virgool.ir/upload/users/3469/avatar/TTXgoR.jpeghttps://virgool.ir/@sunny.sohttps://virgool.ir/@sunny.so/صنعت-مُد-و-محیط-زيست-rz115zecgcuf«لباس من از کجا می‌آید؟» سوالی که به ویژه این روزها با «محیط زیست»، پیوندی عمیق پیدا کرده است؛ محیط زیستی که حجم دخالت‌های انسانی، آن را در بحرانی‌ترین دوره تاریخ قرار داده است و تلاش برای حفظ زیستگاه ها و توسعه پایدار، بیش از پیش به موضوعی حیاتی شده است.آسیب صعنت مد به محیط زیستصنعت پوشاک و مد، در جایگاه دومین تجارت آلاینده محیط زیست پس از صنعت نفت قرار گرفته است. به نوشته وب‌ سایت Business of Fashion، تولید و استفاده از هر قطعه لباس، تهدیدی جدی برای کره زمین است. برای تبدیل شدن مواد خام به پوشاک، بیش از ۸ هزار ماده شیمایی مختلف استفاده می‌شود. Fast Fashion یا مد سریع که تولید حجم زیاد لباس در مجموعه‌های بی شمار و متعدد با قیمت‌های پایین است، یکی از مهم‌ترین عوامل آلاینده محیط زیست در صنعت تولید پوشاک به شمار می‌آید. Fast Fashion همچنین به جز تولید مواد شیمایی، عامل مصرف هزاران لیتر آب است. علاوه بر آن، سرانه مصرف پوشاک در جهان بالا رفته به گونه‌ای که به نوشته وب‌ سایت Fashion of Business دور ریز لباس یک خانواده در یک کشور غربی، به ۳۰ کیلوگرم در سال می‌رسد.رقابت برای ارزان کردن قیمت کالا و فشار بر نیروی انسانیدر صنعت مد، رقابت برای عرضه پوشاک با ارزان‌ترین قیمت ممکن در جریان است. به همین منظور فشار زیادی بر نخستین عوامل تولید پوشاک یعنی کشاورزان وارد می‌شود تا بتوان مواد خام را با پایین‌ترین قیمت ممکن به دست آورد. پشت پرده صنعت رنگین پوشاک، کارگرانی با لباس‌های خاکستری و دستانی پینه بسته، برای تولید سریع پوشاک تلاش می‌کنند؛ کارگرانی که اکثریت آن‌ها را زنان و دخترانی از کشورهایی فقیر یا در حال توسعه تشکیل می‌دهند که برای تامین نیازهای اولیه زندگی‌شان به ساعت‌های طولانی کار با دستمزدهای پایین راضی هستند.برندهای محیط زیستی پوشاکاما در این بازار پر هیاهو، کسانی هستند که تلاش برای عرضه پوشاک با معیارهای محیط زیستی و انسانی را آغاز کرده‌اند؛ فعالانی که تلاش می‌کنند «مد پایدار»‌ را جایگزین «مد سریع کنند» و در این میان، علاوه بر تلاش برای نگهداری از محیط زیست، به عامل انسانی هم توجه کنند. برند KOTN نمونه ای از تولید پوشاک پایدار است که سال ۲۰۱۵ در تورنتو کاناد با تلاش بر قرار گرفتن در این مسیر تاسیس شد. هدف اصلی این برند، تولید هوشمند پوشاک، ترویج کیفیت در این صعنت و تاثیر مثبت بر ساکنان کره زمین است. در این مسیر   KOTN تلاش می‌کند تا سیر صنعتش را برای مصرف کنندگان شفاف سازی کند و فعالیت خود را توسعه دهد.سود مالی تنها هدف بنيان گذاران KOTN نیست، بلکه یاری به نسل‌های آینده بشریت نیز از دغدغه های اصلی مؤسسان این برند است. آن‌ها ادعا می‌کنند که بر خلاف فشن سریع که تولید پوشاک برای دوره های کوتاه مدت و زمان های خاص است، طرح‌های ساده‌ای به مصرف کنندگان ارائه می‌دهند تا تب و تاب برجسته شدن یک طرح یا مد برای مدت زمان کوتاه در بازار مصرف‌گرایانه امروز فرو نشیند.در زمینه انسانی، KOTN معتقد است که با خرید مستقیم و بدون واسطه مواد خام از کشاورزان، با قیمتی منصفانه محصولات خود را در بازار ارائه می‌دهد که این روش باعث می‌شود کشاورزان بدون دخالت دلالان، به سود بیشتر و عادلانه‌تری دست یابند.بسیاری برندهای پوشاک، از کمبود اطلاعات، منابع و انگیزه کافی برای تولید محصولات کاملا ارگانیک رنج می برند. KOTN بر این باور است که آینده صنعت مد وابسته به راه کارهایی برای تولید لباس‌های ارگانیک و کشاورزی پایدار است. در همین راستا بنیانگذاران KOTN پروژه ای برای دست‌یابی به استخراج ۱۰۰ درصد الیاف ارگانیک راه‌اندازی کرده‌اند. KOTN در تلاش است تا مزارع الیاف را به ماشین‌آلاتی با این هدف مجهز کند تا بتوان بر صعنت تولید پوشاک تاثیر حقیقی و در راستای حفاظت از محیط زیست نقش موثری داشته  باشد.حمایت خریداران برندهای محیط زیست و توسعه انسانیبر پایه پروژه های طراحی شده، با خرید از محصولات KOTN علاوه بر حمایت از «مد پایدار»‌ که در نهایت به حفاظت از محیط زیست می‌انجامد، به پروژه ه ی ساخت مدارس، جذب معلمان، هموار کردن جاده‌ها برای رفت و آمد دانش‌آموزان، تجهیزات مدارس و تغریه سالم برای فرزندان کشاورزان و کارگران کارخانه‌های تولید این برند هم کمک می‌شود.به طور مثال KOTN از سال ۲۰۱۵ تا کنون موفق به ساخت ۷ مدرسه در مناطق محروم مصر برای فرزندان کشاورزان مزارع پنبه شده است.افزایش بی رویه تولید پوشاکبر پایه آمار در حال حاضر هر سال حدود ۸۰ بیلیون قطعه پوشاک تولید می‌شود که ۴۰۰ درصد بیش از آمار تولید پوشاک در ۲۰ سال گذشته است. برندهای « مد پایدار» در تلاشند روند این تولید بی رویه را گرفته یا کاهش دهند تا علاوه بر حفاظت از محیط زیست، به عامل انسانی این صعنت، کمک شایانی برسانند.https://www.pexels.com/photo/person-s-left-hand-holding-green-leaf-plant-886521/SunnySunnyTue, 11 May 2021 06:41:01 +0430https://virgool.ir/@sunny.so/باباجونی-oib3bnzk9psnبعد از ظهر یک روز آفتابی. ‌دریا مواج و خاکستری نامت را صدا می زند” آهای دوست قدیمی کجا رفتی؟”گیج و مبهوت خودش را به این ور و آن ور پرت می کند تا اثری از تو ببیند.‌ماهی ها حالت را از یکدیگر می پرسند. اما هیچ کدام از تو خبریندارند.‌قایق ماهیگیری سراغ چکمه های خیس و قدم های سنگینت را از شن های ساحل می گیرد و شن ها برای یافتنت ساحل را می پیمایند.تور ماهیگیری ساکت و بی حرکت گوشه ی انبار منتظر صیدی دیگر است.‌تفنگ های شکاری ات زنگ زده اند.شهر بوی عطرت را کم دارد و خانه نگاهت را.گوش هایمان دلتنگ صدایت هستند و بین آواها صدای بم تو را می جویند.‌کودکیم لابه لای عکس ها “باباجونی” را به من نشان می دهد.کودکیم دست در دستت لبخند زنان به من نگاه می کند.‌باباجونیSunnySunnyTue, 27 Apr 2021 07:00:22 +0430https://virgool.ir/@sunny.so/پروازی-بی-فرود-inrfbgfjqtqaنفس عمیق بکش و همه ی خواب های بدی رو که دیده بودی رو خاک کن زیره شش هات و چشم هات رو با آواز پرنده های بهاری بشور. تنگی نفس داری؟ چشم هات رو نمی تونی باز کنی؟ بهار چرا من رو از خواب زمستونی بیدار نمی کنه؟ چرا یخ شش هام آب نمیشن تا آواز پرنده هارو نفس بکشم؟ چی سره جاش نیست که باد موهام رو نوازش نمی ده و آفتاب چشمانم رو نیشگون نمی گیره؟ چشمانم رو کجای زمستون جا گذاشتم که هنوز سبزی چمن زار رو نمی بینم؟ دلم پرواز کردنی می خواد بدون فرود آمدن. رفتنی بدون بازگشتن و آغوشی بی انتها از رودخانه ای که آب گرمش و بوی خوبش من رو به بیست سال و اندی پیش ببره. پرنده ی بهاری من رو صدا می کنه و برام خبر از خیلی دور ها می آوره. پرنده اشک چشمانش رو روی دستم می چکونه و دست من شروع به حرف زدن می کنه. من ساکت به حرف های دستم گوش می کنم. پرنده به دور من پر می زنه و اشک هاش همه جای من رو خیس می کنن و کم کم همه ی تن من صحبت رو آغاز می کنند. لب های من متعجب از این همه حرف، اما باز هم سکوت می کنند. گنجشک انقدر اشک میریزه که تموم میشه و از بین میره و صحبت های تن من چند شبانه روز دنباله دار می شه. صحبت های تنم یکی یکی به سمت چشم هام می رن و از چشم هام بیرون می زنن. من همه حرف هایی که تک تک اعضای بدنم می زدن رو اشک می ریزم. گریه هام بال زنان تبدیل به پرنده های سفید می شن و دونه دونه پرواز می کنن.خبر از باد بهار نیست، خورشید هم هنوز خوابیده و شش های من که خالی از حرف شدند آماده پروازی بی فرود هستند.SunnySunnyTue, 06 Apr 2021 00:34:17 +0430https://virgool.ir/@sunny.so/سوزن-های-ته-گرد-mksy50fmoaurسرگرم دوخت و دوز بودم که سوزن کم آوردم و از جعبه نخ ها‌ بسته سوزن رو برداشتم و شروع کردم به سوزن زدن. یک لحظه چشم من افتاد به بسته سوزن های ته گرد، سوزن های ته گردی که با خودم از ایران آورده بودم. کاملا یادم رفته بود که چقدر این سوزن‌ها برای من آشنا بودند و اون توپک های رنگی جزوی از بچگی من. سوزن های ته گرد شروع به حرف زدن کردند و از گذشته گفتند.مامان لباس می دوخت و من روی زمین کنارش می نشستم و با وسایل دوخت و دوز اطراف بازی می کردم و سوزن هاش رو مرتب می کردم. ته گرد ها یک سمت، سوزن دوخت و دوز یک سمت. سوزن های ته گرد هم به ترتیب رنگ مرتب می شدن. هر کدوم از سوزن هارو یک آدم می دیدم و اگر فقط یک سوزن ته گرد سفید بود، می رفت نزدیک قرمز ها تا تنها نمونه. کشوی دگمه ها جای مورد علاقه ام بود. همه‌ی دگمه هارو بیرون می ریختم و به همشون شخصیت می دادم. اونی که مروارید داشت و دورش چین های ‌طلایی، خانم متشخص و قرمز خالخالی رو بچه پنج ساله می دیدم. تک دگمه‌ ی سرمه ای مانتو مامان هم ناظم مدرسه بود. همه دگمه هارو دسته بندی می کردم و بعد دوباره همه بر می گشتن توی کشو. کشو کوچیک بود و شش طبقه داشت. هر طبقه مخصوص به یک سری وسیله بود. یکی سوزن ها، یکی نخ ها و یکی دیگه هم روبان ها. هر بار همه رو بیرون می ریختم و اون کشو های کوچک رو مرتب می کردم. بعضی وقت ها هم سوزن نخ می کردم و با تکه پارچه های مامان برای عروسک هام لباس ‌می دوختم و باربی های متشخص من که همیشه هدیه هایی از طرف فامیل های خارج نشین بودن، متاسفانه لباس های کج و معوج با پارچه های گل گلی دوخته شده توسط من رو به تن می کردن. صدای بلند چرخ مامان واقعا اذیت کننده بود اما همه ما بهش عادت داشتیم چون قرار بود یک چیز خارق العاده از اون صدا بوجود بیاد. چرخ خیاطی، مامان و کلی لباس خوشگل و خوش دوخت که باعث تعجب همه از خلاقیت و سلیقه مامان می‌شد، مثل اتیکتی به روح من وصل شده. و شاید واقعا همه این هاست که باعث شده سوزن نخ گرفتن برای من آرامشی باشه در این طوفانی که دارم زندگی می کنم. این سوزن هرچقدر هم انگشت های من رو به درد بیاره روحم رو آروم می کنه. من هنوز هم سوزن ها رو مرتب می کنم و به ترتیب می چینم. سوزن هایی که امشب من رو جادو کردن و به گذشته بردن.SunnySunnyFri, 18 Dec 2020 02:16:18 +0330https://virgool.ir/@sunny.so/کیلومتر-ها-اقیانوس-wmqqduysoa4cاگر نباشی، اگر دور باشی و خیلی دور باشی. نه این که یک شهر دیگه باشی. نه حتی یک کشور دیگه . انقدر ها که از روی نقشه هم باید کلی دور بشی تا چشمت فاصله رو پیدا کنه. راجع به قاره ای دیگه حرف می زنم. اونوره یکی از اون اقیانوس های عظیم که حتی پرواز کردن از روش هم ترسناکه. اگه به همین اندازه دور باشی، خیلی طبیعیه که از همه چیز و همه کس هم دور بشی. ذهن ها مون رو می گم.هرچقدر هم اصرار کنی که در ارتباط باشی و همه رو از هم اتفاق ها با خبر کنی، لحظه به لحظه عزیزانت رو سهیم زندگی جدیدت بکنی. بگی من اجازه نمی دم دوری روابطم رو خدشه دار کنه. خیلی رک بهت بگم که فقط داری خودت رو گول می زنی.چند ماهی که بگذره تویی که اون حرف هارو میزدی و اصرار به کیفیت رابطه می کردی، خود به خود دست می کشی. دیگه همه چیز کم رنگ می شه، مکالمات کوتاه و تبدیل به حال و احوال های خشک و الکی. اون ها که هنوز همون آدم های چند ماه پیش هستن. ظاهرشون، صداشون، خصوصیات اخلاقیشون تغییری نکرده. فکر می کنی پس چرا وقتی نزدیک بودیم این جمله ها مثل خنجر تو تنم نمی رفتن؟ چند بار جرات کردی تا حالا راستش رو بگی ؟ رک حرف دلت رو بزنی؟ "دوستان عزیز من از دور به شما می گم که حالم خوبه و همه چیز عالیه فقط لطف کنید دیگه حال من رو نپرسید چون من از دروغ گفتن خسته شدم. اگر از همون قدر دور دست دارید زندگی من رو تماشا می کنید به همون اندازه هم از واقعیت این زندگی خبر ندارید".میبینی که چطور فاصله بین تو و آدم ها هر روز یک قدم دور تر از روز قبل و مسافت ذهن هاتون بیشتر از دیروز شد. حالا دیگه برای رسیدن به هم باید از جاده ای پر پیچ و خم و طولانی بگذرید که شاید بتونید دو کلام حرف بزنید. این فاصله ها کاملا برات قابل پیش بینی بودن، می ترسیدی ‌و می دونستی تو هم روزی دچار این حباب تنهایی میشی. خیلی جنگیدی که این مهاجرت فقط ایجاد فاصله فیزیکی بکنه، اما شکست خوردی و همون روح و ذهنی که ازشون مطمئن بودی، دچار این فاصله شدن.سکوت تو نه به خاطر سرمای هواست. سرما تو رو خشک و بی حس نکرده، این موج دریای بین تو و آدم هاست که اجازه نمیده حرف بزنی. همون اقیانوس بزرگ حرف های تو رو با خودش جا به جا می کنه و تمام جمله ها رو با خودش پایین می کشه. تمام این حرف ها توی این راه بین بادو بارون از بین می رن و اصلا به گوش کسی نمی رسن. پس شنیدن سکوت خیلی وقت ها بهتره. ساحلی که تو کنارش ایستادی اگه از شن و ماسه باشه، ساحل آدم های اون طرف از سنگ و گله. چطور انتظار داری که این دریا حرف هات رو به اون ور آب ببره وقتی حتی رنگ آب هم تغییر می کنه؟ عدد این فاصله ی ذهنی خیلی بیشتر از اون اقیانوسیه که روی نقشه میبینی.SunnySunnySun, 06 Sep 2020 02:59:34 +0430https://virgool.ir/@sunny.so/خداحافظ-و-سلام-oylhxqyailuiاگر تک تک حس هایی که این چند ساله بهم دست دادن و همه فکر هایی که به ذهنم می رسید رو مغزم خودکار از طریق یک اپلیکیشن وارد گوشیم می کرد الان باید وارد فصل سوم داستان مهاجرتم می شدم. پنج روز دیگه وارد چهارمین سال مهاجرتم میشم. این سه سال تلفیقی بود از کلی تجربیات با طعم های جدید و خب من هم که از بچگی بد غذا و بد اشتها بودم، به همین خاطر نمیتونم انکار کنم که همه این مزه هایی که این سه ساله چشیدم باب میلم بودن.هر روزی که به رفتنم نزدیک می شد بیش تر به این فکر می افتادم که نکنه لحظه خداحافظی توی فرودگاه احساساتم به منطقم غلبه کنه و جا بزنم و بگم نمیرم. خودم از شدت احساساتی شدنم می ترسیدم و پیش بینی می کردم حدی از جنون وارد مغزم می شه و از همه چیز منصرف می شم. کانادا رفتن شوخی نداشت، خیلی هزینه شده بود و راه خیلی دور بود. می دونستم که کسی نمی تونه سالی یک بار به دیدنم بیاد یا اروپا نیست که شش ماه یک بار سر بزنم به خانواده و حال و هوایی عوض کنم. هرچند که هنگام خداحافظی با مامان و بابا و در آغوش گرفتن های آخر ، انقدر گریه کردم و بیشتر حالتی از زجه زدن داشتم که مامان گفت اگه این جوریه من نمیزارم با این حال بری! اما رفتم. نه احساسات مغزم رو اشباع کرد و نه جا زدم. با کلی بار و اضافه باری که بیشتر از چمدون هام توی دلم داشتم رفتم.روز اولی که از خواب بیدار شدم، برای چند لحظه یادم رفت که دیشب از ایران پرواز کردم و وارد کانادا شدم. همه اون اشک هایی که توی فرودگاه ریختم و آغوش تلخ نهایی که از مادر و پدرم گرفتم از یادم رفت. من خواب ندیده بودم، بالاخره مهاجرت کرده بودم. چیزی که سال ها توی ذهنم بود و حرفی که از بچگی توی خونمون زده شده بود " از این جا برید" در نهایت به حقیقت پیوست. یادم اومد که صبح دو روز پیش سوار هواپیما شدم، بیشتر از 14 ساعت توی آسمون بودم و حالا که چشمم رو باز کردم 9,881 کیلومتر از تهران و خونمون فاصله داشتم. اون لحظه که همه این خاطرات به ذهنم برگشت ،حس شدید وای چه خاکی بریزم روی سرم و حالا چه غلطی بکنم، اولین چیزی بود که به خودم گفتم. اما طبیعتا چون روز های اول بود خیلی گرم دیدن همه چیزهایی بودم که 25 سال ندیده بودم و چشم هام بیشتر از هر عضو دیگه ای از بدنم کار می کردن.خانواده ای که قبول کرده بودن چند روز ابتدایی رو در کنار اون ها بگذرونم خودشون بیش تر از 20 سال بود که ساکن کانادا بودن و پدر خانواده اولین کسی بود که با برادرش مهاجرت کرده بود. من بیشتر از چهار پنج روز با اون خانواده زندگی نکردم اما حرفی که پدر اون خانواده بهم زد همیشه تو ذهنم مونده. بهم گفت: خودت رو از همین الان کانادایی بدون و یک جا بنویس که تو کانادایی هستی و کانادا کشور توست. گفت تا چشم بهم بزنی می بینی که یک سال شده که این جایی، و این حرف برای منی که یک روز هم از ورودم نگذشته بود خیلی سنگین و دور از باور بود. حالا هر سال که از تاریخ ورودم می گذره این حرف توی ذهن من تکرار می شه. همون جا توی اون خونه که بودم روی یک کاغذ نوشتم من کانادایی هستم و کانادا کشور منه و هنوز هم نگهش داشتم.مغز من برای مهاجرت خالی بود و به جز حرف ها و داده هایی که همه راجع به مهاجرت می زدن، از سختی و تنهایی و بی پولی و "فکر نکن بیرون از ایران بهشته"،چیز دیگه ای نمی دونستم. می دونستم که باید از صفر شروع کنم. همیشه خودم رو مثل بچه ای می دیدم که پرت شده دورن استخر بدون این که شنا بلد باشه، اما نمی دونستم چیزی که توش پرت می شم آب نیست و اتفاقا داخل استخر هم نیست. من هنوز کانادایی نشدم و با شرایط الان نمی دونم حتی بهش نزدیک هستم یا نه. خیلی وقت ها فقط خودم رو رها می کنم تا ببینم جریان این آبی که سه ساله درونش دست و پا می زنم منو کجا می بره.SunnySunnyTue, 18 Aug 2020 22:34:45 +0430