https://virgool.ir/feed/@sssaramotalebiوقتش رسیده، زندگی را رها کرده، و بیایم گوشه ی امن جهان.... کتاب هایم کو؟؟!!!fa2026-11-11 13:55:46https://files.virgool.ir/upload/users/288341/avatar/U8QHIs.pnghttps://virgool.ir/@sssaramotalebihttps://virgool.ir/@sssaramotalebi/در-آغوش-سکوت-uf9wdsd68tb8سلام بر کلمات...روز ها از آخرین حال گفتنم میگذرد، و بیهوده باز بازگشته ام، کمی مینویسم از برای شادیه قلبم، حال که غمگینم کلماتی مغزم را احاطه کرده...البته چرا غمگین؟! بیشتر متعجبم، دانید؟! در تعجب این هیاهو و حس مالکیت بر زمین.همه خواهان یک خانه اند، و در خانه احساس طردشدگی دارند، و فرشته ی نجاتشان را در قفس تنگ و خفت میاندازند و حس مالیکتشان را به زور به خوردش میدهند.همیشه در تفکرم، که اشکال تفکر چیست؟ که گاهی انسان هایی حتی به آن نگاهی نمی اندازند؟!انسان ها سکوت را دوست ندارند، و همینطور هیاهوی با معنی را، آنها در پی فریاد بی هدف اند، ولی چرا؟!.... فریاد در آخر در کوهستان به فراموشیه باد سپرده میشوند، سخن ها لااقل بر روی شن ها حک میشوند...به کجا میرود صدای سکوت؟ و چه اشکالی دارد رنگ؟!... جهان سوم در خانه ی کدام مغزیست، که آن را دانه دانه در مغز کودکانش میکارد؟!...باید چشم بست و گوش سپرد به نوای خموشی، شاید که خورشید در پس این شهر باشد، و باشد که شنیدن کلید تمام صلح ها...هر رنگ، برای آغاز زیباست، بخندانیم کودکان را، و در آغوش گیریم تمام مذهب ها را...همه زیبااند، همه تنهااند، و هیچکس بر دیگری برتر نیست، مگر به مهر....باشد که سکوت را ببلعیم، و بوسه زنیم بر شقیقه ی خواب غفلت...س.سارا مطلبیsara motalebisara motalebiSat, 05 Mar 2022 00:20:09 +0330https://virgool.ir/@sssaramotalebi/بی-هویتی-بر-آغازش-fp36i8az6yxp...در اینجا بی هویت تر از آنم که اظهار وجود کنم...منیتم...با هر خطا شکلی تازه گرفته... و با هر سکوت، پوسته‌ای نازک بر روی قلبم بافته شده... صبح ها، ساعت ها مرا برای آغاز فرا میخوانند... و زمانی که حضور آفتاب را از پشت پرده های کشیده شده اتاق حس میکنم، بوی صبح را نفس میکشم...بی هویتی هستم، در حضور باد... با عبور خاک... که در گذرگاه باران عاشق شده...و هر هوایی که به نخل کوچک شش هایم میرسانم... مرا یک قدم از طلوع فردا دور میکند...بی حاشیه، آمده ام، بگویم، خالی شوم، بروم...خنده هایم بلند تر از آن است، که کسی مرا فراموش کرده باشد، یا که دوستانی خنجری از خیانت را به کتف هایم کوبیده باشند... یا که مدام از غم و هجرت بگوییم...میایم... از آفتاب... از سحر...از کمی گمراهی... از سکوت سخن میگویم...شاید که شانه هایم، حجم وسیع کلماتشان را کمتر کنند... و دست هایم برای گرفتن آسودگی خالی شود...آمده کلماتم را بریزم بپاشم و بروم...آغازی بر سخنان بی انتهایم....س.سارا مطلبیsara motalebisara motalebiTue, 16 Nov 2021 23:30:34 +0330