https://virgool.ir/feed/@ssmojabکارشناس محتوایی که مهندسی هسته‌ای خواندهfa2026-11-12 07:06:59https://files.virgool.ir/upload/users/166318/avatar/KJPT6K.pnghttps://virgool.ir/@ssmojabhttps://virgool.ir/@ssmojab/صبر-کنیم-عملکردمون-رو-ببینن-یا-بزنیم-زیر-میز-x8ov29nbmmirدر محیط کار خیلی اینو شنیدیم که صبر کنیم تا کارمون جای خودمون صحبت کنه، یا بذاریم زمان بگذره تا در عمل نشون بدیم چند مَرده حلّاجیم!موردی که مدتی پیش باهاش مواجه بودم، به قبل از این جمله برمی‌گرده؛ این جمله که: «بذار عملکردتو ببینن، ادعا کافی نیست».منظور من از قبلش چیه؟ قبلش یعنی با سازمانی سروکار داشته باشی که فرهنگ سازمانی مشخصی داره، سلیقه و نظر شخصی خیلی کمرنگه و برای هر مسئله‌ای یه راه حل مدون تعریف شده تا از هرج و مرج جلوگیری بشه.این‌طوریه که افراد سازمان نمی‌تونن طبق سلیقۀ شخصی‌شون فعالیتی بکنن که به‌طور مستقیم روی سرنوشت سازمان تاثیر می‌ذاره. می‌دونید از چی دارم حرف می‌زنم؟ از هزینه‌های ناپیدا و تحمیلی ناشی از اعمال سلیقۀ نیروهای کار صحبت می‌کنم. نیروی کار ممکنه یه کارمند ساده باشه، مدیر میانی یا ارشد باشه و حتی ممکنه نقش کلیدی یا پررنگ‌تری توی سازمان داشته باشه.من با موارد متعددی سروکار داشتم و تاثیرات منفی اعمال سلیقۀ شخصی، نبود بخش منابع انسانی و مهمتر از همه، نبود فرهنگ سازمانی رو از نزدیک تجربه کردم.بنابراین؛ نظر شخصی من اینه که «صبر کنی تا عملکردتو ببینن» همیشه و همه‌جا جواب نمیده؛ گاهی باید بزنی زیرِ میز! ??سحر مجابسحر مجابTue, 05 Jul 2022 00:12:07 +0430https://virgool.ir/@ssmojab/death-immortal-truth-gybd6paxi0rcمرگ؛ حقیقتِ نامیرااولین تجربۀ مرگِ هم‌کلاسی را دورۀ دبیرستان درک کردم؛ زمانی که «مریم دبّاغ بشیری» از سرطان خون فوت شد. ضجه‌های خواهر دوقلویش را هیچ‌گاه از یاد نبردم!تجربه‌های مرگِ هم‌کلاسی خیلی عجیب و سخت‌اند! شاید چون هر روز سرِ کلاس کنار هم می‌نشستید؛ بین کلاس‌ها با هم می‌خندیدید؛ آخر سر با خداحافظی از هم جدا می‌شدید و مطمئن بودید دوباره فردا پشتِ همان میز و صندلی باید به درس گوش بدهید.بعد از مریم، «مژگان لشنی» بود که در کمال ناباوری از اتوبوس دانشگاه پرت شد. کم می‌شناختمش اما سخت از رفتنش غمگین شدم!«اشکان طولابی» و «امیرمحمد مرادی‌فرد» دو هم‌کلاسیِ دوران کارشناسی‌ام بودند که یکی تصادف کرد و دیگری سکتۀ قلبی! جوان‌های ناکام و معصومِ مردم...«نعمت‌الله کریمی» هم‌کلاسیِ کارشناسی ارشدم در نیروگاه برق کار می‌کرد و همان‌جا جاودانه شد. من می‌نویسم جاودانه، شما بخوانید متلاشی! برق فشار قوی بدنش را تکه‌پاره کرد و هر بار یادش می‌افتم به دلِ مادرش فکر می‌کنم...«نسرین علی‌پور» دوستِ قدیمی دورۀ نوجوانی‌ام را سرطانِ لعنتی کشت! همسرش ماند با دختر چهارساله‌اش. آخ از آن دخترِ زیبا ...اما سخت‌ترین تجربۀ من، مرگِ دایی بود. حالا که یک‌سال گذشته می‌توانم بگویم تا مدت‌ها هر شب به یادش گریه کردم و هر صبح‌ام به یاد رفتنش تلخ گذشت... کرونای لعنتی!مواجه شدن با مرگ سخت‌ترین کار دنیاست... چشم باز می‌کنی و عزیزت نیست.تصور می‌کردم بعد از دایی لمسِ مرگ به این اندازه آزاردهنده نباشد، اما بی‌بی رفت و معادلات ذهنم را به هم زد. بعد از رفتنِ بی‌بی فهمیدم که مرگِ هم‌کلاسی در برابر مرگ نزدیکان هیچ نیست. بی‌بی رفته بود بیمارستان که خوب شود، اما برنگشت! گمان نکنم روزی که شنیدم به کُما رفته را به این راحتی از یاد ببرم... گریستن پاسخ کمی برای روبرو شدن با مرگ عزیزان است!دایی حیف بود، بی‌بی حیف بود، مُردن برای مریم و مژگان و اشکان و امیرمحمد و نعمت و نسرین هم خیلی زود بود...آه از آن رفتگانِ بی‌برگشت ...پ.ن: بازگشت به نوشتن را با «مرگ؛ حقیقتِ نامیرا» شروع کردم. چرا که اول و آخر مرگ است. از نقطۀ پایان، آغازیدم....سحر مجابسحر مجابSun, 22 May 2022 14:01:53 +0430