https://virgool.ir/feed/@ssfdدر جستجوی خود... https://sina-salehifard.irfa2026-11-11 04:14:55https://files.virgool.ir/upload/users/2002/avatar/PYpKTv.jpghttps://virgool.ir/@ssfdhttps://virgool.ir/@ssfd/از-برنامه-نویسی-تا-خودشناسی-qhbpogqk0rdzسلاممن سینا هستم و امروز میخوام چند دقیقه وقتتون رو بگیرم :)اول اینکه امروز تولدمه ,به خودم یک خورده rest دادم که به کارای قبلم فکر کنم و کارایی دوست دارم انجام بدم. الانم نمیدونم چطور اومدم ویرگول و تصمیم به نوشتن گرفتم !همان طوری که در مطلب قبلم (تقریبا ۲ سال پیش) نوشتم - زندگی یک کامپیوتری , من تقریبا از ۱۴ سالگی کار برنامه نویسی رو شروع کردم. اون موقع یادش بخیر ملت گوشی اندروید نداشتن و چت روم میومدن . منم اون موقع از این فرصت استفاده کردم یک درآمد کمی در میاوردم از ساخت چت روم .در حال حاضر هم خداروشکر مستقل زندگی میکنم و درآمد نسبتا خوبی از برنامه نویسی دارم :)خب از اینا بگزریم . بیایم در مورد عنوان موضوع بیشتر صحبت کنیم. چی شد من اومدم سراغ روانشناسی و خودشناسی و چه ارتباطاتی بین برنامه نویسی و روانشناسی برای من وجود داره تقریبا فکر کنم ۱۶/۱۷ سالم بود یک مشکل(ذهنی) جدی پیدا کردم و کلا تمرکزم رو از دست دادم- یادمه استرسم طوری بود که نمیتونستم کاری رو به درستی انجام بدم . گاهی اوقات بدنم اینقدر درد میگرفت که دلم میخواست گریه کنم اما متاسفانه توی جامعه ای بزرگ شدیم که میگفتن پسر گریه نمیکنه ! پسر باید بریزه داخل خودش. گریه واسه دختراست :)این درد ادامه داشت تا جایی که یک روز تصمیم گرفتم برای خودم یک راه حل پیدا کنم ... من از اونجایی که همه آموزش های برنامه نویسی رو به صورت خودآموز یاد میگرفتم . برای این مورد هم همین کارو کردم ! پس رفتم سراغ گوگلاون موقع یک سری مطالب خوندم که میگفتن اگر فکری توی ذهنت اومد و ازیتت میکنه باید بلند بگی stop و برو بیرون !راستش اونا رو انجام دادم ولی برای من که نتیجه ای نداشت . ذهنم اونقدر مشغول بود که توی یک دقیقه شاید باید ده بیست بار میگفتم stop !از اونجایی که از اول هم دست به سرچم خوب بود (بنظرم یکی از ویژگی های مهم هر برنامه نویس باید باشه) کم نیاوردم و دوباره به مطالب های دیگه رجوع پیدا کردم ولی اونا هم تقریبا فایده ای روی من نداشت.اون موقع نمیتونستم درست بخوابم . از سردرد و فکر گاهی اوقات تا صبح بیدار بودم. جالبیش این بود که ذهنم درگیر یک چیز نبود . این مورد توی ذهنم حل میشد و میرفت سراغ بعدی و بعدی و بعدی (انگار ذهنم عادت کرده بود به فکر کردن زیاد و خیالبافی)اون موقع بود که یک دوره خوب پیدا کردم دوره آنلاین هوش هیجانی (ویدا فلاح) . اون دوره اولین استارت من برای ورود به حوزه رواشناسی و رشد فردی بود .خلاصه با پولی که از درآمد اندکم داشتم تونستم بخرمش (البته قیمت اون زیر ۱۰۰ هزارتومان بود اونوقت ).توی اون دوره خیلی چیزا یاد گرفتم ولی اون موقع بلد نبودم روی خودم پیاده کنم .تنها کاری که انجام دادم و بنظرم بهترین کارم بود , جزوه نویسی بود- از اون جایی که آموزش, جزوه ای همراه نداشت خودم رو مجبور به نوشتن کردم (اون موقع قدرت نوشتن رو نمیدونستم)جزوه رو هم از آرشیوم پیدا کردم (دست خطمم خیلی قشنگه :دی )با نوشتنش بعضی از حرف هاش توی ذهنم قرار گرفت . یکی بهترین حرف هاش که هنوزم خیلی استفاده میکنم :هر چی توی ذهنتون اومد برگردید ببینید از چه واکنشی و رویدادی اومده . کلیدش رو پیدا کنید !اگر بخوام بیشتر توضیح بدم میشه این که : اگر مثلا من بدنم درد میکنه . ببینم از کجا اومده و دلیلش چیه ؟ خب بدن درد من از افکارم میاد => افکارم مثلا از دعوای دیشبم میاد => توی دعوای دیشبم مثلا فلانی یک چیزی گفته من جوابش ندادم ! => حالا من توی ذهنم هی تکرارش میکنم و هی بهش جواب میدم تا مشکل حل بشه ! (توی این مورد نه تنها چیزی حل نمیشه بلکه خشم ادم هی بیشتر و بیشتر میشه / فقط این مورد جنبه مثال داشت)توی این مرحله حداقل میدونستم مشکل از چیه و من چرا احساس خوبی ندارم !باحالیش این بود وقتی بهش فکر میکردم میدیدم به چیزای خیلی الکی دارم فکر میکنم و اصلا ارزش فکر کردن نداره و بدتر از اون این خودش باعث میشد بیشتر عصبانی بشم که چرا به این چیزای الکی فکر میکنم !من اون موقع مشکل خاصی نداشتم . فقط ادم خیال پردازی بودم!اگر میدونستم میتونستم توی جاهای مفیدی استفاده کنم مدت ها گذشت تا اینو بفهمم اما بازم خیلی خوشحالم که الان اینو میدونم و از اون خیال پردازی و افکار از جاهای خیلی درست استفاده میکنم.اگر بخوام مثال بزنم الان این رو کجا استفاده میکنم :قبل از اینکه برنامه ای نوشته بشه من تمام کد هاش رو توی ذهنم زدم و میدونم کجاهاش مشکل دارم و ممکنه به خطا بخورم !خب برگردیم به سراغ داستانمون .بعد از اون یک خورده خودم زدم به بیخیالی (یک جورایی پذیرفتمش ) ولی هر چند وقت به مطالب روانشناسی ناخودآگاه رجوع پیدا میکردم (یک جورایی به روانشناسی اعتیاد اوردم / اگر روزی برنامه نویسی رو بزارم کنار حتما میرم سراغ روانشناسی)آروم آروم کتاب ها و منابع مختلفی آشنا شدم و وبینار های خوبی رفتم و از لحاظ ذهنی یک خورده حتی بالاتر از بقیه قرار گرفتمفکر کنم توی ۱۷/۱۸ سالگی بود یک پروژه ۸ ملیونی تونستم بگیرم (یک ماه و نیم تایم) . اون موقع این درآمد برای من یک خورده بالاتر از حدم بود و واقعا بعدش افسرده شدم !اون موقع تنها هدفم پول بود . مثلا ماهانه ۲ ملیون درآمد داشته باشم...ولی من ۸ ملیون بدست اورده بودم . ۶ ملیون بیشتر !من به هدفم رسیده بودم . دیگه دست و دلی نداشتم به کد زدن. حالا که پول دارم میخوام چیکارش کنم ؟ به هدفم رسیدم . یعنی باید درآمد بالاتر از اون برسم ؟ خب من با همینم نمیدونم چیکار کنم . چه برسه بالاتر واقعا اون موقع حس و حال عجیبی داشتم . بدتر از اون ما درونگرا ها (و برنامه نویس ها) همیشه توی خودمون هستیم و غرور هم بهمون اجازه نمیده با کسی در مورد مشکلمون صحبت کنیم (یکی از اشتباه های بزرگم بود )خلاصه یک مدت کلا کار گزاشتم کنار و به این فکر کردم چیکار کنم (اگر اشتباه نکنم یک سیستم گیمینگ خریدم :دی).توی اون مرحله بود دیگه میدونستم پول خیلی مهم نیست . باید احساس رضایت باشه . باید من بتونم پروژه هایی بردارم که حس خوبی بهم میدن نه اینکه مبلغ خوبی داشته باشن ( البته درآمد حدی که نیاز دارم پوشش بده )بعد از اون مدت با یادگیری هایی که داشتم یکم غرور رو گزاشتم کنار و به مشاور مراجعه کنم (آقای دلاور) و در مورد مسائل مختلف کمک گرفتم .آقای دلاور یکی از بهترین مشاوره های من بود که بهم انگیزه داد و بهم کمک کرد خودم رو پیدا کنم !یکی از بهترین چیزهایی که یاد گرفتم اینکه یادگیرنده خوبی باشم و برای هر مشکلی بتونم راه حلی پیدا کنم .الان هم روزانه یک ساعت برای یادگیری حوزه رشد فردی تایم میزارم و بابت این مورد زندگی خیلی با معنایی دارم :)من رواشناسی رو دوست دارم چون احساس میکنم یک جورایی مثل برنامه نویسی میمونه . از اون جذاب تر اینه کدایی که میزنی (کارایی که انجام میدی ) توی زندگی واقعیت میبینی :)خلاصه میکنم که مطلب طولانی تر نشه ...چیزایی که یاد گرفتم دوست داشتم با شما به اشتراک بزارم :مغرور نباشید و از بقیه کمک بگیرید (البته از آدم های درست )یاد بگیرید چطور یادبگیرید !هر وقت چیزی ذهنتون رو درگیر میکنه بشینید بنویسیدش و براش راه حل پیدا کنید (کلید مشکل رو پیدا کنید)قدرت نوشتن رو دست کم نگیریداعتماد به نفس داشته باشید و خودتون رو دست کم نگیرید نقطه ضعف هاتون رو بپذیرید و در صورت ممکن اون ها رو به نقطه قوتتون تبدیل کنیدهدفتون پول نباشه ! برید دنبال علاقه تون بعد یاد بگیرید چطور از علاقه تون پول در بیارید و مهم تر از اون از زندگی لذت ببریدامیدوارم این مطلب بتونه 0.01 درصد توی زندگیتون تاثیر بزاره و کمکتون کنه . موفق باشید :)۱۳۹۸/۱۲/۰۳S.I.N.AS.I.N.ASat, 22 Feb 2020 17:21:18 +0330https://virgool.ir/@ssfd/حالا-من-متخصص-کو-کار-a2csg7hm8wrbخب در مطلب قبلی (زندگی یک کامپیوتری) باز خورد خوبی گرفتم و امیدوارم این مطلب هم مفید باشه برای دوستان.در اینجا میخوایم در مورد موضوعی صحبت کنیم که دغدغه خیلی هاست یا شایدم بگیم بهونه. نبودن کار !خب بیایم یک خورده منطقی نگاه کنیم ابتدا , خب اره وضعیت کاری در اینجا زیاد خوب نیست نسبت به کشور های پیشرفته تر. رشته های کامپیوتر درآمد نسبتا خیلی پایین تری دارند اینجا نسبت به کشور های دیگه و متاسفانه بعضی ها هم اصلا درآمدی ندارند و مجبور شدند به کارهای دیگه رجوع پیدا کنند...ولی دلیلش بنظرتون چیه ؟ پس چرا بعضی ها درآمد خوبی دارند از این رشته توی همین کشور؟اگر یک خورده بهش دقت کنیم متوجه میشیم همه ما دنبال لقمه آماده هستیم. مثلا 4 سال توی دانشگاه میخونیم بعد توقع داریم فرداش در خونمون رو بزنن و بگن این کارت, اینم صندلی و میزت و اینم یک حقوق عالی. از فردا میتونی اینجا مشغول بشی.ولی واقعیت اینجور نیست. شما تا تخصص کافی نداشته باشی یا حداقلش شبکه خوبی نداشته باشی کاری نمیتونی پیدا کنیخب ما فرض میگیریم شما متخصص هستید و دنبال کار میگردید ولی اگر تخصصی ندارید نگران نباشید در ادامه یک حداقل برای شما هم گفته شده.چگونه کار پیدا کنیمبنظرم اولین و مهم ترین چیز توی کار کردن اینه بخوایدکار کنید !شما تا زمانی که نخواید کاری انجام بدید نمیتونید کار کنید چون خودتون نمیخواید و برعکس , زمانی شما بخواید کاری انجام بدید هیچ کس جلودار شما نیست و هر جور شده انجامش میدید. پس ابتدا با خودتون روراست باشید :آیا من میخوام اینکار رو انجام بدم ؟چرا باید این کار رو انجام بدم؟ هدفم چیه ؟ میخوام به چی برسم ؟ بعدش چی !؟وقتی به جواب منطقی برسید و مطمن بشید از کارکردنتون. می بینید خیلی با انرژی تر و هدفمند تر تلاش می کنید برای کارتونیادگیری مهارت ارتباطی و شبکه سازییادگیری مهارت ارتباطی خیلی مهمه هم توی زندگی هم توی حوزه کسب و کار.شما باید بتونید ارتباط بگیرید با مشتری , مدیر یا غیره . شما بدون ارتباط گرفتن هیچ کاری رو نمیتونید شروع کنید.پیشنهاد میدم مهارت های ارتباطی خودتون رو بستگی به فضای کاری که میخواید ارتباط بگیرید ارتقا بدید. (من سایت بیشتر از یک نفر رو برای مهارت ارتباطی پیشنهاد میدم )یکی از چیز های دیگه که بنظرم توی خیلی از ما بچه های برنامه نویسی دیده میشه "غروره" ! حاضر نیستیم در ده تا شرکت رو بزنیم بگیم من متخصصم مهارتم اینه . دنبال کار میگردم. مخصوصا زمانی که یک چیزی هم بلد باشیم که از تصور خودمون خاصیم !یا برعکسش تخصصی نداریم ولی علاقه داریم به اون حوزه. حاضر نمیشیم در چند شرکت رو بزنیم که بگیم من دوست دارم با شرکتتون کار کنم . من در حال حاضر تخصصی ندارم ولی میتونیم چندین ماه رایگان باهاتون کار کنم که به اون تخصص برسم تابتونیم با هم کار کنیممی بینید ! هیچ کدوم ما از اینکار ها انجام ندادیم یا به اندازه انجام ندادیم بعد توقع کار هم داریم !حالا ما یک سری استثنا داریم .در این زمان بعضی ها میگن ما دختریم , ممکنه خانواده بهمون اجازه نده در شرکت خصوصی کار کنیم یا ما در روستا یا شهرستانیم که شرکت زیادی واسه کار ما نیست.خب درست ولی بازم بهونه خوبی نیست ! منظور من از در زدن در شرکت ها, در زدن فیزیکی نبود . در واقع در زدن یک شرکت میتونه از قسمت تماس با ما سایت ها شکل بگیره و بتونید باهاشون به صورت فریلنسری کار کنید پس اگر مشکلتون دوری مکانه از قسمت تماس با ما سعی کنید با شرکت ها ارتباط بگیرید و این مورد رو بهونه نکنید.اینو بهتون اطمینان میدم که بیشتر شرکت ها دنبال نیروی کار میگردن . پس خودتون رو نشون بدین حتما. تا خودتون نشون ندید هیچ کس شما رو نمیبینه ...مطلب قبلیم طولانی بود اینبار سعی کردم مطلبم رو کوتاه کنم . در ادامه سعی میکنم نکات ریز تر هم بهش بپردازیم.ببخشید اگر جایی تند صحبت کردم, سرما خوردم .اصا اعصاب ندارم : دیممنون میشم نظراتتون و تجربه هاتون رو زیر پست بنویسیدبه امید فردای بهتر :)S.I.N.AS.I.N.ASat, 29 Dec 2018 16:43:54 +0330https://virgool.ir/@ssfd/زندگی-یک-کامپیوتری-dnzi6ltihchmسلام !من سینا صالحی فرد هستم دوست دارم اولین مطلبم رو در مورد زندگیم و تجربه هام براتون بگم.داستان از اونجا شروع میشه که داداشم بخاطر رشته ی تحصیلیش کامپیوتر خرید. یک کامپیوتر با رم 128 و گرافیک 64 و سی پیوش هم یادم نمیاد اما فکر کنم amd بود 6 سالم بود و خیلی ذوق داشتم . عه چقدر دکمه داره . داداش این چیه !؟ این کیبورده ! دست نزن بچه : | (دقیقا رابط کاربریش یادمه/ ویندوز 98 روش نصب بود)بعد از اصرار زیاد به داداشم، بهم یاد داد با نرم افزار paint نقاشی کنم (در ویندوز xp) و من آروم آروم با سیستم آشنا شدم. 7 یا 8 سالم بود دیگه یک خورده از کامپیوتر سر در میاوردم . خودم بازی نصب میکردم. خودم آفیس نصب میکردم. میدونستم هر وقت کامپیوتر بالا نمیاد باید ویندوز عوض بشه (البته اشتباه بود )دیگه کم کم داشتم به سیستم اعتیاد میاوردم . داداشم سیستم رو برام محدود کرد. نمیزاشت باهاش کار کنم یا به عبارتی منو محدود میکرد اما محدودیت برای من وجود نداشت هر کاری میکرد من باز یک جوری وارد سیستم میشدم. دیگه طوری شد که اعصابش خورد شد ویندوز رو کلا پاک کرد ! منم یک بچه 8 ساله . ویندوز نصب کردن بلد نبودم . تعداد کسائیه که کامپیوتر داشتن و به عبارتی ویندوز هم بلد بودن عوض کنن خیلی کم بود، حداقل توی شهر ما. داخل اون شرایط نمیدونستم باید چیکار کنم. اما چون صفحه سیاه می آورد احساس میکردم باید ویندوز نصب بشه. خلاصه دست به کار شدم ! سی دی های داداشم رو ریختم وسط اتاق. گشتم دنبال کلمه xp یا windows . (انگلیسی بلد نبودم اما شکل کلمه ویندوز و ایکس پی رو به انگلیسی به ذهنم سپرده بودم )سیدی ویندوز رو پیدا کردم و گزاشتمش داخل سیدی رام ! عه حالا باید چیکار کنم !داداشمم هر وقت ویندوز نصب میکرد خیلی کار انجام میداد به منم یاد نداده بود.سیستم رو ریستارت کردم و دیدم اینبار متن صفحه سیاهه تغیر کرد. دکمه enter رو چند بار زدم یک صفحه اومد بالا ! یک سری متن اومد من هر دکمه ای میگفت رو میزدم و مرحله ها رو پشت سر هم طی کردم تا رسیدم به انتخاب درایو برای نصب ویندوز . حالا کدومشو انتخاب کنم ! یعنی داخل کدومش ویندوز باید نصب بشه ! یادم بود افیس یا هر چیزی میخوام نصب کنم درایو پیش فرضش c هست . پس حدس زدم باید درایو c رو انتخاب کنم . انتخاب کردم . بقیه مراحل نصب هم انجام شد و ویندوز نصب شد!این اولین کاربزرگی بود که توی زندگیم در 8 سالگی انجام دادم ، بدون یادگیری از کسی!یادمه داداشم وقتی اومد خونه دید ویندوز نصبه و من دارم بازی میکنم شاخ در اورده بود ! فقط گفت چطوری سیستم رو اوردی بالا داداشم : |من :D10 سالم شده بود تقریبا کل محل منو مهندس میشناختن . هر سیستمی توی محله خراب میشد میومدن دنبال من . میگفتن سینا میتونه هر مشکلی رو حل کنه و همه رو هم تقریبا حل میکردم بغیر اونایی که مشکل سخت افزاری داشتند .13/14 سالم که بود علاقه داشتم چیزهای جدید یاد بگیرم، دلم میخواست خودم بازی بسازم، برنامه بسازم، ویندوز خودمو داشته باشم !اولین چیزی که از خودم ساختم یه وبلاگ برای دانلود نرم افزار و بازی بود. خلاصه هر روز مطلب میزاشتم. کار میکردم تا اینکه آمار روزانه وبلاگ رسید 17.000 تا. آمار خیلی خوبی بود همیشه 20/30 نفر انلاین داشتم . تو بیشتر مطالب ها صفحه اول یا دوم بودم . تو بعضی از مطالب هم از سایت هایی که ازخودشون کپی کرده بودم بالاتر بودم !آمار هر روز بالاتر از دیروز بود ، تا اینکه آمار به شکلی رفت بالا که سیستم وبلاگدهی منو بستند. هر چی هم تیکت دادم و ایمیل فرستادم کسی پاسخگو نبود !شکست بدی بود ! خیلی براش زحمت کشیده بودم . خیلی پست گزاشته بودم. اون سال تجربه ای شد که دیگه هیچ وقت سمت سیستم های وبلاگدهی نرم و نرفتم.اروم اروم با طراحی سایت آشنا شدم . وب سایت خودمو بالا اوردم. چت روم ساختم. شلوغش کردم و با بنر هاش و مدیریت کردن و درجه دادن (ویژه , ارشد و ...) درآمد داشتم.بعد فهمیدم میتونم با طراحی سایت برای بقیه هم درآمد داشته باشم . سایت خودم رو بالا اوردم. گروه خودم رو اوردم بالا و شروع به کار کردیم. هفته ای دو سه تا چت روم بالا میاوردیم و به مشتری تحویل میدادیم و از هزینه هاست هم در امد داشتیم.تقریبا 15سالم بود. رفتم دنبال html/css/js به صورت نسبتا حرفه ای (نیاز بازار کار) یاد گرفتم . علاقه مند به طراحی پوسته وردپرس شدم و رفتم سراغ یادگیری طراحی پوسته ی وردپرس.16 سالم شد ! موقع انتخاب رشته ام بود. کل خانواده بهم گیر داده بودن برو رشته تجربی ! تجربی پول توشه. کامپیوتر بیکار می مونی! یا رشته تجربی یا کلا مدرسه نمیری !اینقدر توی گوشم خونده بودند رشته تجربی خوبه و کامپیوتر شغل نداره که کم کم خودمم باورم شده بود!موقع انتخاب رشته شد. رفتم به مدرسه که انتخاب رشته تجربی کنم. کارنامم رو بهم دادند، دو تا افتاده بودم ! معدلم شده بود 13/14 !اومدم خونه قضیه رو گفتم، گفتم نمیتونم برم رشته ی تجربی، میخوام برم کامپیوتر. خانواده هم مجبور شدند برای اینکه ترک تحصیل نکنم قبول کنن (البته همونم اسون نبود )یادمه خانواده حاضر نبودن برام سیستم بخرند. چون سیستم رو به عنوان بازی می دیدن. پس باید با یه سیستم که با پول خودم رمش رو برده بودم 1 گیگ (ddr) و گرافیک هم 512 کار میکردم , یادمه مجبور بودم با ویندوز ایکس پی کار کنم. ویندوز 7 روش نصب نمیشد در صورتی که ویندوز 8 بتا هم اومده بود و دوست داشتم تستش کنم (همون سیستم اولیه چند سال پیش که برای داداشم بود )اینم پیرمرد ما که هنوز هم کار میکنه :)خلاصه رفتم هنرستان و رشته کامپیوتر رو انتخاب کردم اونجا دوستای جدید پیدا کردم. زندگیم تغیر کرد چون درس و هدفم یکسان شد. معدلم بدون درس خوندن 18 بود (شب امتحانی هستم :D ). کل کتابای تخصصی تقریبا حداقل 60 / 70 درصدش نخونده بلد بودم.خانواده رو راضی کردم یه لپ تاپ با بودجه 1.5 برام بخرند. یک لپ تاپ با رم 4 و i3 :)لپ تاپ رو خریدم و میتونم بگم سرعت پیشرفتم دو برابر شد . همون 16 سالگی به عنوان برنامه نویس وب داخل یه شرکت مشغول به کار شدم و چند شرکت هم به صورت دور کاری باهاشون کار میکردم. آروم آروم رفتم سراغ برنامه نویسی ویندوز و c# رو تا حد بازار کار یاد گرفتم.در 17 سالگی توی 20 روز اندروید ( زبان جاوا ) رو یاد گرفتم و اولین پروژه اندرویدم رو برای یه شرکت نوشتم :(یک پروژه شبیه دیوار )https://cafebazaar.ir/app/com.sina_sfd.jahromtag/?l=faدر 18 سالگی رفتم سراغ زبان swift و ios رو یاد گرفتم .درآمدم خوب شده بود.خانواده دیگه بهم گیر نمیدادند که چرا اینقدر جلو سیستمی. به کارام احترام میذاشتن. اتاقم رو جدا کردم. یه سیستم خوب بستم و کارامو با قدرت بیشتر جلو بردمالان 19 سالمه و این پست رو دارم مینویسم. الان مدیر پروژه یک شرکت هستم و به صورت دور کاری با شرکت های دیگه هم کار میکنم.اول اینکه خدا رو شکر میکنم که با سختی ها و نشد هایی توی زندگیم اتفاق افتاد نذاشت نا امید بشم و کارم رو ادامه دادم.دوم اینکه از رشته انتخابی خودم و راهی که برای خودم انتخاب کردم به هیچ وجه پشیمون نیستم.خلاصه بحثی که کردم خواستم به این نتیجه برسیم :من بچه شهرستان هستم. اینجا یک استاد خوب هم وجود نداشت که حتی کلاس برنامه نویسی برم . همه آموزش ها رو از سایت ها و منابع داخلی و خارجی یاد گرفتم( البته از لحاظ مالی هم اگر کلاس حضوری داشت احتمالا نمیتونستم برم)هیچ محدودیتی برای پیشرفت وجود نداره. هر محدودیتی که ما برای خودمون قرار میدیم در واقع توسط ذهن خودمون ایجاد میشه. اگر بخوایم "هر کاری" رو میتونیم انجام بدیم. اگر به چیزی نرسیدین بدونید خودتون نخواستید !نمیخوام بگم با خانواده هاتون در مورد انتخاب رشتتون یا هدفتون مخالفت کنید. خانواده ها دوست دارن پیشرفت کنید ولی اگر خانوادتون اشتباه میکنند شما اشتباه نکنید. اونی که میخواد با اون شغل دست و پنجه نرم کنه شمائید نه خانوادتون. پس به شغل آیندتون اهمیت بدید، به هدفتون اهمیت بدید. شما حتی بهترین دکتر هم باشید و حتی درآمد خیلی بالایی هم داشته باشید وقتی راضی نباشید یعنی هیچی ندارید، هیچیِ هیچی !پس خوب دو دو تا چهار تا کنید حساب و کتاب کنید بدونید چه مسیری برای خودتون انتخاب می کنید.در اقوام ما زیاد رشته کامپیوتر وجود داره و همه بیکارند اما دلیل نشد ترک تحصیل کنم یا تلاش نکنم ! الان خیلی ها رو میبینم میگن رشته کامپیوتر بیکار زیاد داره و از این رشته به عنوان تفریح استفاده می کنند. گول اون ها رو نخورید. چون اون ها نتونستند دلیل نمیشه که شما هم نتونید !بر این باورم اگر هر رشته یا تخصصی نه تنها کامپیوتر داخلش حرفه ای بشید به درآمد خوبی میرسید پس حرفایی از قبیل از این رشته نمیشه درآمد داشت و .... رو بریزید دور و برید دنبال علاقه تون و تلاش خودتون رو کنید.نمیخواستم مطالب طولانی بشه عذر خواهی میکنم. امیدوارم 0.1 درصد بتونم توی زندگیتون تاثیر بزارم و کمکتون کرده باشم.اساتید و دوستان اگر انتقادی، پیشنهادی داشتید خوشحال میشم در قسمت نظرات بنویسیدممنون بابت وقتی برای خواندن نوشته ام گزاشتید به امید فردای بهتر :)S.I.N.AS.I.N.AMon, 30 Apr 2018 00:38:31 +0430