https://virgool.ir/feed/@sreyhaneh39fa2026-11-12 03:27:51https://files.virgool.ir/upload/users/799846/avatar/4Ca323.jpeghttps://virgool.ir/@sreyhaneh39https://virgool.ir/@sreyhaneh39/به-آقای-مرسو-گرامی-من-p9cip5eg2yevیکشنبه، یازده و چهل دقیقه بامداد به آقای مرسو گرامی من. دیوانه کننده است آقا. جهنم کم نظیر ما یک جانور سیاه جنون زده است که با توانی ابدی نامنظم می‌دود و هر چیزی که جلویش باشد را از بین می‌برد. پاهای بزرگ و زشت و بدبویش دقیقا روی صورت‌های‌مان می‌رود و ما له می‌شویم. تا به حال زیاد له شده‌ام آقا. چندباری از هم پاشیدم و بسیار هم پیش آمده که کوفتگی‌های جزئی نصیبم شود. اما هنوز نمرده‌ام. می‌بینید چقدر ناامید کننده است آقا؟ هنوز زنده‌ام و باید صدای بلند پاهای این احمق را تحمل کنم که بی‌وقفه می‌تازد و نابود می‌کند. این یک تهدید ابدی ست و هر چقدر هم سعی کنم آن را نادیده بگیرم محال است. دیگر چه؟ مغزم خراب شده. مغزم به طرز مضحکی خراب شده و این حتی روزمره را وحشتناک کرده. همین چند روز پیش بود که نتوانستم یک تمرین راحت و مسخره ریاضیات را حل کنم و بعد مورد تحقیر و سرزنش معلم احمق قرار گرفتم. حتی نمی‌توانستم یک جمع ساده انجام دهم. بسیار خجالت آور و مضحک بود، دلم می‌خواست با یک جهش سریع به سمت پنجره بروم و خود را پایین بیندازم. بعد این جسم بیچاره از روح نفرین شده ام نجات پیدا می‌کرد و آن معلم لعنتی‌ هم احتمالا به کل کار دبیری را کنار می‌گذاشت. اگر هم کمی شکننده تر بود دیوانه می‌شد. و آن بچه‌های بیچاره هم تا مدت‌ها به خاطراتی که نداشتیم فکر می‌کردند و آه می‌کشیدند. این که در آن لحظه دقیقا داشتم به همین چرندیات فکر می‌کردم در آن اتفاق مسخره کم تاثیر نداشت. تصور کنید، اسمتان را صدا کنند تا تمرینی حل کنید و بعد بروید سر تخته به ایستید و به چه چیزی فکر کنید؟ به مغز متلاشی شده روی زمین. شاید اینطوری ایراد مغزم را می‌فهمیدند چه بوده، نه؟ شاید آن جانور سیاه احمقی که اتصالات مغزم را خراب کرده را می‌توانستد ببینند و آن موقع بهم حق می‌دادند که چرا نمی‌توانم یک جمع احمقانه انجام دهم. فایده‌اش چیست؟ من که آنقدر شهامت ندارم که خود مغزم را متلاشی کنم. زندگی با این مغز خراب سخت است. بیش از حد تصور روی وضعیت درس‌ها و اطرافم تاثیر گذاشته و این برایم آزار دهنده است. افکار افسار گسیخته شده اند، هر موقع بخواهند می‌آیند و هر موقع که بخواهند می‌روند. و منِ احمق این وسط بین این هرج و مرج و آشفتگی سعی می کنم شبیه آدم‌ها رفتار کنم. دیگر چه برای‌تان بگویم آقا؟ روزمرگی های‌مان روزمردگی شده. سرمان را که بالا بگیریم واقعیت در هوای اطرافمان موج می‌خورد. این توده سیاهی مدت‌هاست بر ما سایه انداخته و بیخیال نمی‌شود. هیچ بارانی توان شستنش را ندارد. کاری ست که خودمان کردیم، دودی ست که خودمان ساختیم  و حالا با سرکشی دست‌هایش را روی گلو‌های‌مان گذاشته تا خفه‌مان کند. داشتم فکر می‌کردم آقا. به این که این همه ویرانی را چگونه می‌شود درست کرد؟ محال است، نیست؟ تک تک رگ‌های این گردی کوچک آلوده شده، ویرانی از بین نمی‌برد و تنها بدتر می‌شود. در بین این خرابه‌ها زندگی می‌کنم و امیدوارم آقا. تا به حال به موجودی احمق تر از انسان برخورده‌اید؟ می‌بینید چگونه امیدواریم؟ آب مایه حیات ما موجودات فانی هست آقا، اما هر چقدر که فکر می‌کنم مهم تر از آن، این امید ابلهانه مایه نفس‌های مان است. آیا اگر رهایش کنیم، فردا بیدار نمی‌شویم آقا؟ آدم های زیادی را دیدم که ادعای ناامیدی مطلق را دارند، اما به نظرم راست نمی‌گویند. آن‌ها که این سیاهی را تمام و کمال پذیرفته و این رگه کوچک طلایی را تا آخرین قطره از درون خود بیرون ریخته‌اند، حالا زیر خروار ها خاک و در عدم سیر می‌کنند. من اینطور فکر می‌کنم آقا. و با کمال شوربختی باید بهتان بگویم که هنوز آنقدری له نشده‌ام که شهامت پذیرفتن این سیاهی را داشته باشم. می‌دانم که یک روزی این اتفاق می‌افتد، که زیاد هم دیر نیست،اما فعلا شما می‌توانید این کورسوی روشن را دروی چشم‌های کوچک و ننگینم ببینید. من آدمم آقا و چه دردی از این عظیم تر؟ خصوصا که من از شوربخت ترین موجودات جهانم. تقریبا هیچ چیز ندارم که به آن چنگ بزنم و خود را نگه دارم. اما جهان ما با همین تقریب ها می‌گذرد. مطمئنم که می‌فهمید آقای مرسو گرامی من. مطمئنم که می‌فهمید.------Mon, 12 Dec 2022 01:34:48 +0330