https://virgool.ir/feed/@sournameسروش هستم و اینجا برخلاف روالِ معمول میخوام عادی ترین،بدیهی ترین و معمولی ترین اتفاقات روزمره ای که باهاشون مواجه هستم رو بنویسم.راستی من دانشجوی کارشناسی ارشد در رشته ی MBA و در حال ساخت شرکتم هستم.fa2026-11-12 05:27:00https://files.virgool.ir/upload/users/74085/avatar/fRF26E.pnghttps://virgool.ir/@sournamehttps://virgool.ir/@sourname/دومین-روز-امیدواری-بدون-هیجان-h1kducauflocمعمولا وقتی احساس میکنم که کارهام داره روالی جدی تر پیدا میکنه هیجان زده میشم و اصلا به اینکه چقدر موجودی "ته حسابم" باقی مونده فکر نمیکنم.مثلا امروز دو ساعتی رو در یکی از کافه ها مشغول تلاش برای کمی تمرکز و یاداوری کارهام بودم اما دریغ از حتی چند دقیقه تمرکز.در پایان این فرایندِ خسته کننده و بعد از افت انرژی ناشی از پایان حضور کافئین در وجودم به این نتیجه رسیدم که قبل از اینکه اینجا رو ترک کنم باید با یکی از تامین کننده های مطرح محصولم تماس بگیرم و وضعیت بازار رو از زبان خودش جویا بشم.این گفتگو انگیزه ی خوبی بهم داد تا در پایانش با یکی از شرکا تماس بگیرم و کارهایی که باید پیگیری بشه رو بهش یاداوری کنم.این کارها چه بودند؟-هزینه ی کشتیرانی از مبدا بندرعباس تا مقصد شانگهای چین-هزینه ی بیمه ی حمل و نقل به ازای هر تن کالا-زمان بندی بارگیری و ارسال تا مقصداز اول صبح امروز جمعه همش در فکر این بودم که از سختی هایی که پیش رو دارم چطور باید عبور بکنم،از طرفی موعد قرارداد خونه ام به پایان رسیده و باید با همون پولی که داشتم چند محله رو پایین تر برم و از طرفی نمیدونم که کاری که دارم دنبال میکنم کی عایدی مالی برام خواهد داشت. مگه میشه از اول صبح در حال تحلیل شرایط باشی و لحظه ای نتونی خودت رو از نا امیدی نجات بدی؟ بله این قائده ی زندگی برای ما جوونهاست و راه چاره ی دیگه فعلا براش نمیشه تصور کرد.SoroushismSoroushismSat, 12 Oct 2019 01:20:14 +0330https://virgool.ir/@sourname/اولین-روز-ویرگول-من-هنوز-بچه-ام-ffym5ni9gkhmهمیشه اولین ها سخت ترینن مثل همین متنی که دارم مینویسم که حال این روزهای خودم رو بهتر بشناسم.هیچوقت فکر نمیکردم که روزی پیچیدگی های روزمره ام رو به متنی به هم پیوسته تبدیل کنم و بخوام با ادمهایی که نمیشناسم مطرحشون کنم.من این روزها دارم شرکتم رو میسازم و همزمان تلاش میکنم که اولین قردادهای فروش خارجی رو از طریقش به نتیجه برسونم،در رشته ی ام بی ای پذیرفته شده ام و در عین حال ایجاد تعادل بین سختی ها و خوشی های زندگی سخت و پیچیده شده.میخوام اینجا بنویسم که از هر روزم دارم چطور استفاده میکنم و هربار که دست به قلم میشم چه کارهایی رو در جهت خوشحال نگه داشتن خودم برداشتم.این روزها من حسابی داره بهم سخت میگذره اما وقتی خیلی حالم بده به اون ادمهایی فکر میکنم که بعد 10 12 ساعت کارِ سخت روزانه روی صندلی مترو خوابشون برده و حالشون برای رسیدن به خونه ای که توش ارامش نیست بد شده.من 28 سالمه و احساس میکنم باید یک کار بزرگ در زندگیم انجام بدم.این فکر رو از همون بچگی با خودم همراه داشتم اما اعتراف میکنم که بعد از این همه مدت اونقدری که شایسته ی این فکره کار بزرگی برای تحققش انجام ندادم.با همین اعتراف بزرگ به سراغ نوشتن میرم و سعی میکنم جزئی ترین شرایطی که در زندگی باهاش مواجه هستم رو بدون هیچ تحلیل و قضاوتی اینجا بنویسم.اسم و عنوانش رو هم از اولین روز یادداشت میکنم تا فراموش نکنم از چه روزی شروع و در کجا خسته میشم!SoroushismSoroushismWed, 09 Oct 2019 21:28:46 +0330