https://virgool.ir/feed/@sound.of.mindکلمات در من سرگردانند, به نوشت که می آیند, آرام میشوم.fa2026-11-11 09:26:27https://files.virgool.ir/upload/users/1584103/avatar/YzaGjR.jpeghttps://virgool.ir/@sound.of.mindhttps://virgool.ir/@sound.of.mind/آنچه-نازنین-نبود-مروری-بر-کتاب-نازنین-اثر-فیودور-داستایوفسکی-yrrutmz26yto«نازنین در کنار شب‌های روشن، ستوده‌ترین و پخته‌ترین رمانک داستایوفسکی به شمار می‌رود.» این جمله‌ای است که در انتهای کتاب برای معرفی آن می‌خوانید. من بجز قمارباز کتاب دیگری از داستایوفسکی نخوانده‌ام.اما نازنین من را به عمیق‌ترین بخش‌های وجود خودم برد، جایی که گفتگو را برگ برنده هر رابطه و حتی زندگی می‌داند ولی انسان‌هایی که میل به گفتگو و البته شنیدن دارند را، بسیار کم می‌یابد. در این کتاب ما روایتی از جنس گفتن می‌خوانیم در حالیکه از نظر داستایوفسکی ما به چیز دیگری نیاز داریم.مروری بر کتاب نازنینمن امانت‌فروشی خودشیفته ولی عاشقمنازنین داستانی روایت‌گونه از زبان مردیست که تنها ساعاتی از درگذشت همسرش می‌گذرد. همسری که عاشقانه دوستش داشته است. او در ناباوری و آشفتگی پس از حادثه در گفتاری تند و گاهی گنگ، داستان آشنایی خودش با همسرش را برای ما روایت می‌کند. او بی‌وقفه داستانش را برای ما روایت می‌کند که شاید در پس آن بفهمد چرا همسرش خود را کشت.او مردی خودشیفته و سلطه‌گر است. او خود را سزاوار این می‌داند که دیگران برای دستیابی به او و دوست‌داشتنش باید بسیار تلاش کنند. لازم نیست خودش را کوچک کند و توضیح دهد، دیگران باید از آنچه می‌بینند، او را بشناسند. او حتی وقتی عاشق می‌شود، همسرش را لایق این عشق نمی‌داند. در نظر او، آن دختر درمانده باید از خدایش هم باشد که همسر او شده است، البته باز هم بزرگواری می‌کند و این را به روی دختر نمی‌آورد.او تهی بودنش را از درون می‌بیند و می‌فهمد ولی نمی‌خواهد آن را باور کند. او تقاص درد و رنجش را از جامعه طلب می‌کند، شاید هم از دختر نحیف شانزده ساله‌ای با عنوان همسرش. او از امانت فروش بودنش متنفر است ولی ترجیح می‌دهد آن را به جبر روزگار نسبت دهد و تاوانش را از دیگران بگیرد. او خود را انسان نجیبی می‌داند که انتهای لطف را به دختری بینوا کرده است و او را از چنگال عمه‌های عجوزه و بی‌وجدانش رها کرده است.نازنین؛ دختری که نامش نازنین نبودتا پایان داستان ما هیچ‌گاه نام دختر را نمی‌فهمیم. نازنین دختری دردمند است که سختی روزگار غرور و عزت‌نفس او را به یغما نبرده است و در کمال رنج و نداری، اصالت، بخشندگی و بزرگ‌منشی خود را حفظ کرده است. او تلاش می‌کند به هر نحو خود را از منجلابی که ناخواسته در آن گرفتار شده، رها کند. او برای انتخاب بین مرد عاشق و پیر خرفت بقالی که سر دو زن را خورده است، از نیروی اندیشه‌اش استفاده می‌کند، حتی اگر مجبور باشد اندیشیدن را به لحظاتی اندک محدود کند و حتی اگر هیچ‌کدامشان مرد مورد علاقه او نباشند.او دائما تلاش می‌کند برای خودش زندگی بهتری فراهم کند اما گاهی نمی‌شود که نمی‌شود.گربه را دم حجله بکشسکوت روشی بود که مرد برای شروع زندگی در پیش گرفت. فکر کن در شروع زندگی هر اشتیاقی از جنس این همراهی را در نطفه خفه کنی. مرد به قول خودش استاد سخن گفتن در سکوت است. می‌خواهد همان ابتدا با سکوتش او را تربیت کند. با این کار می‌تواند راه درست زندگی را به او بیاموزد. اما در درونش می‌داند که سکوت می‌کند چون می‌ترسد از گفته‌هایش دیگران بفهمند چقدر ترسو، پست، مطرود و تنها است.می‌ترسد آن دخترک شانزده ساله معصوم او را و بی‌ارزش بودنش را دریابد. اما کار به سکوت ختم نمی‌شود، او در سکوتش دست به تحقیر و تخریب دختر بینوا می‌زند. او را موجودی ضعیف می‌پندارد که باید درست زندگی‌کردن را یاد بگیرد.در نظر من، نازنین گرچه در محیطی فقیرانه با سختی و محنت بزرگ شده است اما روانی سالم دارد. او می‌خواهد با سعی و تلاش خودش را از شرایطی که در گرفتار است رها کند. اما انگار آنقدر که خودخواهی و سلطه گری مرد او را می‌آزارد، دوخت لباس‌زیر بچه‌های عمه‌اش برایش آزاردهنده نیست. در طول داستان زیاد از دختر و آنچه در ذهن و روح او می‌گذرد نمی‌فهمیم. او هم‌صحبت هم‌قطار مرد در ارتش می‌شود، نمی‌دانم از سر کنجکاوی برای شناخت همسر و یا عشق؛ اما می‌فهمد مردی که دائم او را تحقیر می‌کرده است خودش موجودی زبون و ترسو است.او برای فهمیدن همسرش به خیانت متهم می‌شود، تا مرز جنون قتل پیش می‌رود، شش هفته در بستر بیماری می‌سوزد تا بتواند از او بگذرد. نمی‌دانم شاید هم از ابتدا عشقی در کار نبوده است. ما که چیزی از دل دختر نمی‌دانیم. روزی که دختر آرام آواز می‌خواند مرد می‌فهمد که دختر از او گذر کرده است. حالا مرد به پایش می‌افتد و با تمام توان عشقش را آشکار می‌کند.« اما پس خودم تمام این مدت کجا بودم؟اصلا دلم پیش خودم بود؟»آیا عشق او هم از سر خودخواهی بود؟ این سوال بود که دختر بینوا را به سمت حملات هیستریک برد. حالا که تمام خودش و دلباختگی‌اش را در این زندگی باخته بود به اظهار عشقی رسید که تمام مدت برایش جنگیده بود. حالا که دیگر چیزی از این عشق برای خودش نمانده بود.حالا که فکر می‌کنم، می‌فهمم چرا ما در طول داستان چیز زیادی از نازنین نمی‌دانیم شاید چون داستان از زبان مرد خودشیفته‌ای بود که همه چیز را از نظر خودش می‌دید. او حتی زمانی که جسد بی‌جان دختر بر روی میز سالن خوابیده و داستانش را روایت می‌کرد، برایش مهم نبود نازنین که بود و چرا این کار کرد؟ او هنوز هم نگران خود تنهایش است. «حالا که او را ببرند بدون او چکار کنم؟»اگر جای او باشیمداستایوفسکی این داستان را در سال ۱۸۷۶، حدود ۱۴۰ سال پیش روایت کرده است و من با خواندنش احساس کردم چقدر روایت این روزهای ما آدم هاست. ما آدم‌ها دنیا را تنها از دریچه نگاه خودمان می‌بینیم و توقع داریم دیگران هم با نگاه ما هم‌مسیر شوند. ما با برچسبی شاید با عنوان سمی بودن، در برابر دیگران یا سکوت می‌کنیم یا آنها را به سکوت وامی‌داریم. ما توقع داریم، انسانها ما را از زاویه خودمان بفهمند و قضاوتمان نکنند در حالیکه برای زاویه دید آنها اعتباری قائل نیستیم.شاید هم سکوت می‌کنیم که قضاوت نشویم. ما ترجیح می‌دهیم کمتر با خودمان مواجه شویم و درد خوب نبودن را تجربه نکنیم. سکوت ما را از شر مسئولیت‌هایمان رها می‌کند، حتی اگر آن مسئولیت تجربه‌ی زندگی عاشقانه‌ای باشد.sound.of.mindsound.of.mindTue, 17 Dec 2024 21:02:16 +0330https://virgool.ir/@sound.of.mind/از-من-تا-the-master-m6xyoohizoutThe Masterفکرکنید نزدیک یک ساعت و نیم مجبور باشید یک آدم روی مخ را تحمل کنید. این اولین نگاه من به فیلم The Master بود. راستش اوایل فقط به خاطر نوشتن این بلاگ‌پست فیلم را می‌دیدم ولی کم کم متوجه شدم نمی‌تونم رهایش کنم. دلم می‌خواست بفهمم این «فردی» کوفتی بالاخره چه غلطی با زندگیش میکند؟مرشد باشید یا مراد فرقی نمی‌کند؟با دیدن اسم فیلم یا حتی عکسش شاید بتوانید کلیتی از داستان متوجه شوید. مرشد کلمه‌ای ناآشنا در فرهنگ ما نیست. ما اغلب با سرگذشت مولانا و شمس، عبارت مرید و مرشد را شنیده‌ایم. اما اگر فکر می‌کنید این فیلم هم داستان دلدادگی ساده‌ی مراد و مریدی است، سخت در اشتباهید.شما در تمام فیلم فردی را تحمل می‌کنید چون می‌خواهید بفهمید خودتان کجای این داستان ایستاده‌اید؟همه چیز از یک نیمه پنهان آغاز می‌شودصحنه اول فیلم با صورت نیمه سربازی شروع می‌شود و در تمام فیلم قرار است شما این نیمه‌ی پنهان را به دوش بکشید. فردی از ابتدا دور و تنها از سایرین است و رفتارش شما را گیج می‌کند. فیلم داستان بخشی از زندگی و شاید تمام زندگی «فردی کویل» است. فردی در رنج متولد شده است و من معتقدم اکثر ما در رنج پا به دنیا می‌گذاریم. حضور طولانی او در جنگ، او را انسانی متفاوت از جامعه و خسته کرده است که رفتار غیر اجتماعی‌اش دیگران را آزار می‌دهد. درون او آنقدر از درد و خشم پر است که هر آن می‌خواهد با مستی و یا انتقال رنج به دیگران از آن بگریزد. گرچه کم کم در طول فیلم می‌فهمیم فردی هم زمانی انسانی عادی بوده است اما جنگ تمام قوای او برای برای زندگی عادی به تحلیل برده است.مرشد کیست؟ لنکستر داد!مرشد کیست؟لنکستر اولین کسی است که درون واقعی فردی را برای ما عیان می‌کند. او به همراه تمام احساسات ضدونقیضش. عشق، درد، گناه، آزار، نیاز به دیده شدن و هر احساسی که ما به عنوان انسان با آن دست و پنجه نرم می‌کنیم حتی خود لنکستر.مانند آنجایی که فردی از لنکستر می‌پرسد:«تو چه کاره ای؟» و او در جواب می‌گوید:« من نویسنده، دکتر، فیلسوف و تئوری پردازم ولی از همه مهم‌تر من یک انسانم.»لنکستر بنیان‌گذار یک مکتب فکری من درآوردی به نام «هدف» است. او معتقد است انسان‌ها نمی‌میرند بلکه روح آنها در طول زمان در حال جابجایی است. و برای زندگی بهتر باید تمام احساسات در زندگی‌های مختلف خود روبرو شد و در نهایت آنها را سرکوب کرد.نقطه شروع برای فردی آنجایی است که از سر بی‌هدفی وارد کشتی لنکستر می‌شود و فرقه هدف و مهم‌تر از آن شخص لنکستر داد تنها جایی است که فردی را با آغوش باز می‌پذیرد با همان معجون شاید کشنده‌اش؛ همان خود واقعی فردی.پذیرش آن حلقه مفقوده ایست که فردی را مرید لنکستر می‌کند و در طول فیلم می‌بینیم فردی به روش و آیین فرقه هدف نه تنها پایبند نیست بلکه از آن چیزی هم نمی‌فهمد و این را زمانی خوب درک می‌کنیم که حین آوازخوانی فرقه‌ای لنکستر، فردی همه را به دید شهوت آمیز می‌نگرد.در طول فیلم کم‌کم احساس می‌کنید حالا تنها فردی کوئل مرید نیست بلکه به مرشدی برای لنکستر هم تبدیل شده است. لنکستر این را از درون می‌داند و به آن رشک می‌برد ولی نمیتواند از قید چهارچوب هایی که ساخته است، رها شود. چهارچوبی که همسر او به شدت از آن حفاظت می‌کند.فردی هم به خاطر لنکستر تن به تمام تمرینات سخت می‌دهد ولی در پایان باز هم نمی‌تواند به مرشد خود پایبند بماند و دوباره به همان روش رهایی و آزادی از قیدی باز می‌گردد. روشی که لنکستر آرزو دارد گاهی آن را تجربه کند.دیوانه برای ساخت کامل دیوانگیفیلم مرشد در سال ۲۰۱۲ توسط پاول توماس اندرسون ساخته شده است. این فیلم نیز مانند سایر آثار او مانند «نخ خیال» و «خون به پا خواهد شد» مسیر سختی برای فهم بیننده تدارک دیده است. روایتی از مواجهه دردناک انسان با خود و درون آزاردهنده‌اش.حضور بازیگران برجسته‌ای مانند فیلیپ سیمور هافمنِ فقید، امی آدامز و رمی مالک یک تیم بسیار قوی برای این فیلم تشکیل داده‌ است اما برگ برنده را واکین فینیکس با بازی شگفت‌انگیزش رو می‌کند. تا آنجا که از او به یاد دارم نقش‌هایش همیشه دیوانگی خاص خودش را به رخ بیننده کشیده تاآنجا که اوج دیوانگی را در جوکر به تصویر کشید.در فیلم مرشد، حتی آن کمر همیشه خمیده و چروک‌های پررنگ پیشانی بیننده را از این شخصیت حیران و سرگشته کلافه می‌کند. انگار قرار است واکین فینیکس همیشه در بهترین حالت ممکن ما را خودش متنفر کند.جمع بندیاحتمالا The Master فیلمی نیست که آن را در لیست فیلم‌های شگفت‌انگیزی که باید تا آخر عمر ببینید، قرار دهید. اما احتمالا بعد از دیدنش، در دوباره دیدن آن شک نخواهید کرد. انگار قسمتی از وجود شما که ترجیح می‌دهد همیشه ساکت و خاموش بماند، با هنر اندرسون و واکین فینیکس روشن شده است و دست از سر شما برنمی‌دارد. دوست دارید بدانید کجا همچون فردی کوئل زندگی را به حال مزخرف خود رها کرده‌اید و کجا چون لنکسترداد به احساسات خود پیام سرکوب و سکوت مخابره می‌کنید و صد البته معجون جادویی و تلخ نه چندان کشنده شما برای فراموش کردن روایت‌های تلخ زندگی چیست؟sound.of.mindsound.of.mindTue, 12 Nov 2024 20:58:32 +0330https://virgool.ir/@sound.of.mind/از-دانشگاه-تا-باشگاه-sp8onaebzue9روزهایی که کنکور داشتم به مامانم می‌گفتم: مامان دیگه نمی‌تونم تحمل کنم. پس کی تموم میشه؟ می‌گفت: چشم به هم بزنی تمومه. بعضی روزها که به شدت خسته می‌شدم، چشم‌هام را می‌بستم به این امید که وقتی بازشون کردم همه چیز تمام شده باشد.حالا تقریبا ۲۰سال از آن روزها گذشته و من لحظات دوست‌داشتنی و دوست‌نداشتنی، آسان یا طاقت‌فرسای زیادی را از سر گذروندم. اما مادرم راست می‌گفت، زندگی، به چشم برهم زدنی گذشت.سنم و جایی که الان ایستادم را دوست دارم و احساس پختگی ناشی از گذر ایام و تجربه‌ها، برام خیلی دلنشینه. به نسبت گذشته فکرم کمتر درگیر حاشیه‌ها میشه و بهتر از هر زمان دیگه‌ای خودم را می‌شناسم. با تمام این احوال گاهی دلم می‌خواد به گذشته برگردم و تغییراتی کوچک در زندگی‌ام بدم. مثلا آن پیشنهاد نوشتن کتاب را دنبال کنم یا کار در مجله دانشگاه را جدی بگیرم. یا به خاطر درس، انجمن نجوم را رها نکنم. یا حتی رشته‌ام را عوض کنم و برم دنبال علاقم. دلم می‌خواد کاری کنم تنها هدفم درس نباشه.نوشتن راز پویایی مناز وقتی یادم میاد نوشتن را دوست داشتم. آنه شرلی، جودی ابوت و جو در زنان کوچک، نوشتن و نویسندگی را به ترند زمان ما تبدیل کرده بودن. دخترهای زیادی هم‌نسل من بودند که در برهه‌ای دوست داشتند نویسنده بشن. اما من با نوشتن نفس می‌کشیدم.رویدادها، واژه‌ها و حتی سرگذشت نانوشته‌ی آدم‌ها در ‌ذهن منم می‌چرخیدن و هر بار که به کاغذ پناه می‌بردم هر دوتامون آروم می‌شدیم.اما حیف که نوشتن برای من همیشه پلن دو بود. کاری بود برای زمان فراغت. باید درس می‌خواندم تا موفق بشم درحالی که حتی تعریف درستی از موفق‌بودن در ذهنم نداشتم. مثل خیلی از آدم‌های دیگه، بعد از مدتی زندگی و روزمرگی من را در خودش کشید با انواع مسئولیت‌هایی که هیچ وقت برا‌شون آماده نشده بودم. در سی و چند سالگی روزی دیدم آنچنان در همسری و مادری و کار و فرزندی و روزمرگی غرق شدم که دیگه حتی خودم را نمی‌شناسم.چند بار جسته و گریخته سراغ نوشتن رفتم اما هربار نداشتن یک مسیر روشن با کمی چاشنی بی‌حوصلگی، دوباره من را به نقطه شروع برمی‌گردوند. در تمام این سالها، از این علاقه، تنها کتاب، روزانه‌نویسی و گاهی اوقات دلنوشته‌نویسی با من همراه بود.تصمیم کبریتا اینکه با حوزه تولید محتوا، سئو و دیجیتال مارکتینگ آشنا شدم. زمان زیادی از اوقات فراغتم را به گشتن در این فضا می‌گذروندم. دریچه‌ی جدیدی برام باز شده بود. بالاخره می‌تونستم تکنولوژی را با نویسندگی پیوند بدم و به علاقه‌ام بپردازم. مثل یک تشنه‌ همش دنبال آب بودم. گشتن در این فضا تفریح شبانه‌ام شده بود. افراد مطرح زیادی رو در این حوزه شناختم و مرتب دنبال‌شان می‌کردم.بالاخره تصمیم گرفتم در یک دوره‌ی تولید محتوا شرکت کنم. می‌خواستم آرزو را به واقعیت تبدیل کنم اما به دلیل کمال‌گرایی همیشگیم، بازم دنبال بهترین دوره‌ها بودم. بارها تا پای ثبت‌نام دوره‌های مختلف رفتم و پا پس کشیدم.در تمام این مدت باشگاه محتوا برام چشم‌گیر و جذاب بود. باشگاه بخاطر نظم، بروز بودن، استمرار و استفاده از اساتید کاردرست، همیشه در نظرم بود. مطالب سایت و ویدئوهای یوتیوب آقای داریان برام روان و خوش‌فهم بودن و همه‌ی اینها اعتماد من را جلب کرد. نمی‌دانم تصمیم گرفتن برای شما چقدر طول می‌کشه اما من آدم سخت‌گیری‌ام و انتخاب باشگاه محتوا تقریبا ۱سال برام طول کشید.من در حوزه محتوا سابقه کاری نداشتم. ایده‌ای هم نداشتم که برای شروع چه کاری باید انجام دهم؟. بنابراین گزینه کارآموزی باشگاه برام خیلی پررنگ بود، پس صبر کردم تا در بهترین زمان ممکن برای خودم، توی باشگاه ثبت‌نام کنم تا بتونم بالاترین بهره‌وری را داشته باشم پس گرفتن امتیاز بالا و کارآموزی باشگاه، به هدفم تبدیل شد.فقط انجامش بده.ورود به باشگاه، ازبهترین کارایی بود که در چند سال گذشته در حق خودم انجام دادم. فرآیند باشگاه، یک کورس آموزشی بود و برای من عاشق یادگیری احساس رضایت زیادی می‌آورد.کلاس‌های آقای داریان، همانطور که فکر می‌کردم روان، خوش‌فهم و دوستانه بودند و گاهی با کامنت‌های دوستان بسیار سرگرم‌کننده می‌شدن. این احساسی بود که من کمتر در دانشگاه تجربه کرده بودم. البته فکر می‌کنم علاقه‌ام به این حیطه هم بی‌تاثیر نبود. کلاس‌های مربوط به نویسندگی برام از همه جذاب‌تر بودن مثل کلاس آقای کلاگر و آقای شفیع‌زاده. بقیه کلاس‌ها هم، من را مجبور می‌کردند مثل جت، فقط یاد بگیرم.اما از آنجایی‌ که همیشه امایی وجود دارد؛ من دیگه مثل سال‌های جوونی فراغ بال نداشتم. اگر آن روزها، تنها دغدغه‌ام درس و دانشگاه بود، حالا کار، رسیدگی به فرزند، خانه، مسئولیت‌های مختلف زندگی و…؛ همه و همه را باید هماهنگ می‌کردم و گاهی احساس می‌کردم بین تکالیف و بقیه کارا در حال له‌شدنم و زمان مثل ماهی از دستام لیز می‌خوره.من آدم آرومی هستم و ترجیح می‌دم کارها را سر صبر و حوصله انجام بدم. برای من صفر کیلومتر، مطالب زیاد بود و باید خودم را به بچه‌های باتجربه‌تر می‌رسوندم. دلم می‌خواست زمان کش می‌آمد و می‌تونستم تمام کلاس‌ها را ببینم و خلاصه‌برداری کنم، تمام آموزش‌ها را امتحان کنم و با آرامش تکالیف را انجام بدم.اما بعد از دوهفته فهمیدم این روش جواب نمیده و باید روی دور تند سوئیچ کنم.مشق عشق یا فرصت یادگیریبا تمام این احوال، پرداختن به مشق‌عشق‌ها و ساعاتی که روی باشگاه متمرکز می‌شدم، بهترین لحظات من بودن. هربار که یک مطلب جدید یاد می‌گرفتم یا متن خوبی می‌نوشتم، حس رضایت عمیقی را تجربه می‌کردم.ساعاتی که به کارهای دیگه می‌پرداختم، تمام فکر و ذکرم پیش باشگاه و کلاس‌ها و مشق‌عشق‌ها بود. دلم می‌خواست هیچ کسی باهام کاری نداشته باشه و من فقط بشینم سر کارهای باشگاه. تقریبا شب و روزم را بهم دوخته بودم. نمی‌فهمیدم چی خوردم یا کی خوابیدم. منی که فکر می‌کردم به اینستاگرام معتادم، روزها می‌گذشت و فرصت نمی‌کردم بهش سربزنم.پرکاری و فعال بودن همیشه باعث نشاط من بود ولی این بار یک تفاوت بارز داشت. اینکه اهمال‌کاریم خیلی کمرنگ شده‌‌ بود و فکر می‌کنم شاید اهمال‌کاری‌ تمام این سال‌ها، برای عدم علاقه به آن کارها بود.گرچه به سبک دهه شصتی بودنم، از کم شدن نمره‌ی مشق‌عشق‌ها ناراحت و کلافه می‌شدم اما اواسط راه اینقدر درگیر یادگیری شده بودم که دیگه مثل گذشته به کارآموزی فکر نمی‌کردم و این اعتماد به نفس را پیدا کرده بودم که خودم هم می‌تونم راهم را پیدا کنم. البته پشتیبانی‌ها و صحبت‌های منتورم هم بی‌تاثیر نبود.تفریح این مدت من شب‌هایی بود که با بچه‌ها می‌رفتیم توئیتر و درباره باشگاه حرف می‌زدیم و من از بودن کنار کسایی که باهاشون زبان‌مشترک داشتم کیفور می‌شدم.احتمالا الان دارین فکر می‌کنین من زیادی تعریف می‌کنم. شاید حق با شما باشه اما اگر به سن من برسید و بفهمید کاری هست که همیشه دلتون میخواست امتحانش کنید، بدون شک به آن خیلی علاقه دارید و به همین اندازه براش مشتاقید.شما در طول سال‌ها، راه‌های زیادی را آزمودین و حالا خوب می‌دونین آنچه در پیش‌ روی شماست، همونه که می‌خواهید یا می‌خواستید. قسمت غم‌انگیز ماجرا آنجاست که گاهی به خودتون می‌گید: «دیگر چیزی برای ازدست‌دادن ندارم و میخام آن راهی را برم که همیشه به دنبالش بودم.»نکته طلایی مناینجاست که می‌خوام نکته طلاییم را بهتون بگم: اجازه ندین زندگی فرصت پرداختن به علایق‌تون را از شما بگیره تا می‌تونید امتحان کنید. از دنبال‌کردن مسیرهای مختلف و آزمودن‌های پی‌درپی نهراسید. هر چیزی را که دوست دارید امتحان ‌کنین، مسیر هدف را بهتون نشون میده.من فکر می‌کردم اگر بگم تصمیم دارم راهم را عوض کنم، شکست خوردم. درحالیکه در ۲۰ و چند سالگی چه کسی می‌تونه حتی خودش را خوب بشناسه، چه برسه به مسیر درست؟ چقدر دلم می‌خواست به ۱۵ یا ۲۰ سال پیش برمی‌گشتم و کسی کنارم می‌نشست و می‌گفت: از تغییر نترس. شاید آنچه برای همیشه فکر می‌کردی منتهای آمال و آرزوهای توست، چندان هم درست نباشه. شاید انتهای مسیر همین‌جا کنار تو باشه.خط پایان یا خط شروع!من با رتبه ۲۰ و کلی انگیزه وارد باشگاه محتوا شدم، هنوز نمی‌دانم آیا به هدف کارآموزی رسیده‌ام یا نه اما کوله‌باری از یادگیری، رشد، نشاط دارم. از همه مهم‌تر به خودم اعتماد پیدا کردم، انگیزه‌ام هزاران بار بیشتر شده و برای مسیرپیش‌رو خیلی مشتاقم.این اکانت ویرگول را به امید بیشتر نوشتن و منتشر کردن ساخته بودم. امروز که تقریبا دو سال از رها کردن اکانت ویرگولم می‌گذره، پنهانی به شما می‌گم:شاید حتی خودمم باور نمی‌کردم این دوره تا این حد من را سر ذوق بیاره پس لطفا از آزمودن نهراسید.پ.ن: البته من سنم أصلا زیاد نیست، از لحاظ داشتن تجربه‌ی بیشتر گفتم.sound.of.mindsound.of.mindFri, 26 Jan 2024 17:32:39 +0330https://virgool.ir/@sound.of.mind/از-جوراب-تا-ولیعصر-u6vqp5tetycxبعد از بیشتر از سه سال داشتم در پیاده روهای منتهی به میدان ولیعصر راه میرفتم.از دندانپزشکی برمی گشتم.پول دندانپزشک را جیرینگی از دستگاه عابر برایش کارت به کارت کرده بودم.تقریبا از میدان فاطمی به پائین, دستفروش بود تا خود میدان ولیعصر.در میانه راه مرد میانسالی را دیدم که جوراب پارازین می فروخت.جورابهایی قدیمی و خاک گرفته, که سالها بود شبیه شان را ندیده بودم.جورابها را جلویم گرفت و گفت: "بخر, سفره ام خالیه."پولی نداشتم. رد شدم.ناگهان داد زد: "آی مسلمونا, بخدا سفره ام خالیه"لعنت به من که از عابر بانک پول نگرفتم.شاید الان وجدان کوفتیم زبان به دهان میگرفت.sound.of.mindsound.of.mindMon, 16 May 2022 00:50:35 +0430https://virgool.ir/@sound.of.mind/از-ماکارونی-تا-کتاب-cvgwtgkuwa9yدیشب خبر پیچید که آرد و گندم و ماکارونی قراره سه برابر بشه, امروز سریع رفتم دو سه تا کتاب خریدم.میدونم خیلی طول میکشه تا فرصت کنم بخونمشونولی اینطوری خیالم راحت تره.چند تا کتاب قیمت بالا توی لیستم دارم.باید عجله کنم.sound.of.mindsound.of.mindThu, 05 May 2022 02:36:21 +0430https://virgool.ir/@sound.of.mind/از-خواستن-تا-عمل-g7ow4isn3jlzاز روزی که دلم میخواست وبلاگ بنویسم, سالهای زیادی میگذرد..وبلاگهای زیادی خوندم.ایده های زیادی از ذهنم گذشت.قالبهای زیادی را برای وبلاگم دیدم ولی هیچ وقت به انتخاب نرسیدم.کلمات زیادی در ذهنم ردیف شد, نوشته شد و پاک شدو هیچ وقت رنگ کاغذ یا وبلاگ را ندید..حسرتهای زیادی در دلم گذشت از روزهایی که میتوانستم شروع کنم و نکردم.حالا دلم خودم را در پانزده سال پیش میخواهد.دلم خودم را میخواهد که به او بگویم "هر چه هست, تو فقط بنویس"sound.of.mindsound.of.mindSat, 30 Apr 2022 03:45:05 +0430