https://virgool.ir/feed/@soroush.haghiعلاقه فراوانی به مسائل معنوی و فراروانشناسی دارم و عاشق کمک کردن به آدم‌ها هستم. آدرس کانال تلگرامم: https://t.me/SedayeSoroush آدرس پیج اینستاگرامم: https://www.instagram.com/soroush.haghi/fa2026-11-12 07:53:24https://files.virgool.ir/upload/users/36492/avatar/Li8NeN.pnghttps://virgool.ir/@soroush.haghihttps://virgool.ir/@soroush.haghi/واقعیت-زمانه-و-واقعیت-جهان-تو-i6zjpamfx14lاین روزها مدام افرادی را می‌بینم که از وضعیت اقتصادی و گرانی و دزدی و ... نالان‌اند. آنها به هر سو که می‌نگرند یک مشکل می‌بینند. می‌دانی... یکی از ویژگی‌های ایگو، مشکل سازی است. کسی که به دنبال رفع مشکلات باشد که مشکل سازی نمی‌کند!از طرفی معدود افرادی را می‌بینم که همین مشکلات را به چشم فرصت‌ها می‌نگرند. نوشتن این متن یکی از محصولات چنین نگرشی است. امیدوارانه به شرایط کشور ایران و مردم ایران نگاه کردن، نه ناامیدانه.می‌دانی... انسان است و امید. اگر حیوانی ناامید شود، برای بقای خود تلاش نخواهد کرد. انسان هم در بعد جسمانی یک حیوان است. وقتی در سطح ذهن، اجازه می‌دهی ایگو تو را نسبت به آینده ناامید کند، جسم برای بقای خود انرژی کافی تولید نمی‌کند، طبیعتن بی‌میلی، بی‌حس و حالی، کرختی، خستگی، افسردگی و تجربیاتی از این دست اولین فرزندان چنین اندیشیدنی در تجربه روزانه تو هستند.یک بار دیگر و یک بار دیگر و ... جمله‌ی قبلی را بخوان.زمان موجب می‌شود بتوان زندگی را به چشم یک جاده دید، قبل و بعد، پیش رو و پشت سر. در جاده‌ی زندگی همیشه موانع و سرعت‌گیرها وجود دارند. همزمان همیشه سرپایینی‌ها و مناظر زیبا و در عبارت نهایی، فرصت‌ها، وجود دارند. ندیدن موانع پیش رو، مثل ندیدن خودروها است، اگر به آنها خوب توجه نکنی، با آنها برخورد خواهی کرد. همچنین ندیدن فرصت‌ها یعنی چشم دوختن به گذشته، یعنی به جای نگرستین به امکانات فعلی و پیش‌بینی امکانات آینده، نگاه کردن به پشت سر و موانع پیشین را دوباره و دوباره زندگی کردن.عزیز دلم، اگر هیچ مقصدی در ذهنت متصور نشوی، زیستن برایت پوچ خواهد شد. چرا انسان در جاده‌ای گام بردارد که هیچ فرصتی در آن نمی‌بیند؟ هیچ آینده‌ی مطلوب «حتی احتمالی‌ای» را در آن تصور نمی‌کند؟ مگذار مشکلات زمانه تو را ناامید کنند. این یک چرخه‌ی باطل است. ذهنیت ناامیدانه و منفی تولید انرژی راکد و منفی می‌کند و تو چیزی جز واقعیت منفی و ناامیدکننده در جهانت تجربه نخواهی کرد چراکه خودت هیچ حرکت امیدمحورانه‌ای برای خودت انجام نداده‌ای!من فکر می‌کنم که واقعیت زمانه را واقعیت جمعی می‌آفریند و واقعیت جمعی را آگاهی جمعی. اگر فرد فرد ایرانیان آگاهی مشکل‌ساز داشته باشند، آیا شرایطی جز انباشت مشکلات را تجربه خواهند کرد؟! اگر ما آگاهی ناامیدی‌محورانه‌ای در اذهان خویش بپرورانیم، آیا وضعیت امیدپرورانه‌ای را تجربه خواهیم کرد؟!پرسش بزرگ و نهایی: آیا جهان تو است که واقعیت جمعی را می‌آفریند یا واقعیت زمانه است که جهان تو را، جهان «خود تو» را، زندگی «خود تو» را، می‌آفریند؟می‌خواستم با نوشتن این متن بذر این آگاهی را در باغچه‌ی ذهن شما هموطنانم بکارم که، هرچقدر هم که به اطراف نگاه کنید و انبوه مشکلات را ببینید، دلیل موجهی برای ناامیدی نیست، بلکه می‌توان انبوه فرصت‌ها را دید و این دلیل بسیار موجهی برای امیدواری است.از خودت بپرس: کشورم، مردم ایران، به چه نیاز دارند که من می‌توانم آن را تأمین کنم؟این فرصتی برای تو است تا با انجام اعمالی عاشقانه، واقعیتی خودخواهانه در «زندگی خودت» بیافرینی.این است کاربرد عرفان، معنویت و خودشناسی، در جامعه‌شناسی و خودسازی و زندگی‌سازی و جامعه‌سازی!سید سروش حقی۶:۰۲۳/۵/۱۳۹۹سید سروش حقیسید سروش حقیFri, 24 Jul 2020 07:05:34 +0430https://virgool.ir/@soroush.haghi/انرژیخواری-یا-انرژیبخشی-در-روابط-انسانی-ciifgilwmd73سعادتی است یافتن انسان‌هایی که انرژی‌بخش هستند. اینکه از نزدیک با آن‌ها در ارتباط باشی موهبتی است. تفاوتی است میان ارتباطی گروهی یا ارتباطی با سخنران داشتن. در ارتباط تن به تن، تو بیشترین سهم را از انرژی فرد انرژی‌بخش می‌بری. و بیشترین و با کیفیت‌ترین انرژی را دریافت می‌داری. البته می‌دانیم که نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم که چه زمانی انرژی بخش آغاز به بخشش انرژی می‌کند. کاملن به خودش بستگی دارد.به معرفی تجربه‌ی ۴ حالت ممکن برای فرد می‌پردازم:۱. انرژی‌بخشی به دیگری۲. دریافت انرژی از انرژی‌بخش۳. انرژی‌خواری از دیگری۴. از دست دادن انرژی در ارتباط با انرژی‌خواروقتی انرژی می‌بخشی به جای کم‌تر شدن انرژی‌ات، انرژی‌ات بیشتر می‌شود. به جای خالی‌تر شدن، پرتر می‌شوی. چگونه انرژی می‌بخشی؟ هر گاه نسبت به کسی افکار و عواطف مثبت ایجاد کردی، به او انرژی می‌بخشی. اگر فقط در سطح فکر نگه داری قدرت انرژی ارسالی تو کمتر است تا وقتی که فکر را به کلام در می‌آوری و به همین شکل عمل. افکار و عواطف مثبتی را تجربه می‌کنی، از جمله: بخشش، همدلی، ادراک، محبت، عشق، قدردانی، شکرگزاری، آرامش، شادمانی، احترام، آزادی و ...وقتی از انرژی‌بخش، انرژی دریافت می‌کنی تجربیات بسیار خوشایندی را در درون خودت تجربه می‌کنی. از جمله: آرامش، شادی، شکرگزاری، عشق و محبت، امنیت، اتصال، حمایت و ... احساس می‌کنی که در هماهنگی با او و جهان قرار گرفته‌ای. احساس می‌کنی نه تنها همه چیز همانگونه است که می‌بایست می‌بود، بلکه از این بهتر نمی‌شد. این انسان، این رویداد، این ارتباط، گویی زمینی نیست، کامل است، در بهترین حالت ممکن است.وقتی انرژی‌خواری می‌کنی خالی می‌شوی، تو مالک آن انرژی نمی‌شوی. احساسات منفی بسیاری تجربه می‌کنی. ممکن است برای لحظاتی راضی باشی، اما اگر انسان لطیفی باشی پشیمان خواهی شد و اگر نباشی، تنها خواهی شد. چراکه انسان‌ها از کسانی که انرژی آن‌ها را می‌مکند فرار می‌کنند. درست همانگونه که از دزدان دوری می‌کنند. در هنگام انرژی خواری چنین عواطفی را تجربه می‌کنی: خشم، ناامیدی، اندوه، توقع، ضعف، قدرت، تسلط و ...انرژی‌خوار تلاش می‌کند که دیگران و جهان را با خودش هماهنگ کند، برخلاف انرژی بخش که می‌خواهد خود را با دیگران و جهان هماهنگ کند.وقتی انرژی‌ات مکیده می‌شود عواطف منفی مبهمی تجربه می‌کنی، از جمله: گیجی، ناتوانی در تصمیم‌گیری، خشم، یأس، غم، «ترس»، خستگی، کرخی، بی‌حالی، کوفتگی و ...اگر از انواع روش‌های انرژی‌خواری اطلاع نداشته باشی، مکرر در مکرر تکه‌هایی از بدن انرژیکی‌ات را در ارتباط با انرژی‌خوارها از دست می‌دهی و اگر افراد انرژی‌بخشی در اطرافت نداشته باشی، یا ندانی چگونه تجدید انرژی کنی، تخلیه می‌شوی و مکرر در مکرر حالاتی همچون افسردگی و تنهایی و پرخاشگری و ... را تجربه می‌کنی.سعی کن در زندگی‌ات به دنبال پیدا کردن و حفظ ارتباط با این انسان‌های حال‌خوب‌کن باشی و از ارتباط با حال‌بد‌کن‌ها دوری کنی. فراموش نکن که همیشه در ذهنت زیباترین افکار را برای انرژی‌خوارها تولید کنی و دعای خیرت را بدرقه راه آنان کنی.اگر نزدیک‌ترین افراد زندگی‌ات انرژی‌خوار هستند، سعی کن زندگی‌ات را از آن‌ها جدا کنی. بزرگترین محبتی که می‌توان به انسان‌های مستبد کرد این است که به آن‌ها نشان داد استبدادشان پذیرفتنی نیست.همه‌ی انسان‌ها هر چهار حالت فوق را در زندگی‌شان تجربه می‌کنند. با این‌حال در بیشتر اوقات یکی از این دو را برمی‌گزینند، انرژی‌بخش باشند یا انرژی‌خوار.جهت تمایل به دریافت اطلاعات بیشتر به متن پیشین که تفاوت انسان‌پنداران و شی‌ٔ‌پنداران بود رجوع کنید.#سید_سروش_حقی۲۹/۴/۱۳۹۹۱۲:۵۵سید سروش حقیسید سروش حقیSun, 19 Jul 2020 13:57:40 +0430https://virgool.ir/@soroush.haghi/مقصر-کیست-xzhlrddtzpzqمقصر کیست؟این هم عکسنوشته دیگری که خیلی وقت پیش متنش رو نوشته بودم و تعلل کرده بودم در طراحیش.خیلی اوقات لازم هست بپذیریم که اتفاقی که افتاده، افتاده، کسی قصد آزار کسی رو نداشته.سید سروش حقیسید سروش حقیSat, 28 Mar 2020 18:49:23 +0430https://virgool.ir/@soroush.haghi/لیاقت-rspbzpujueryماه‌ها بود که این متن رو نوشته بودم و می‌خواستم تبدیل به عکسنوشته کنمش که تعلل می‌کردم. تا اینکه باری دیگر این اتفاق افتاد که فردی چون فکر می‌کرد لیاقت منو نداره، منو از خودش دریغ کرد. در زندگیم خیلی این برام تکرار شده. و متأسفانه بیشترین ضرر رو خود اون افراد کردند.حضور این شخص در زندگیم و رنجی که بهم وارد شد به واسطه‌ی از دست دادنش، فرصت خوبی فراهم کرد برای اینکه با دقت و حوصله این تصویر رو بسازم.سید سروش حقیسید سروش حقیSat, 28 Mar 2020 04:14:44 +0430https://virgool.ir/@soroush.haghi/همدلی-تقابل-انسانپنداری-و-شیءپنداری-دیگران-cywhlubwrkltدر برخورد با دیگران همیشه به دو نوع انسان برمی‌خوریم. حالت سومی ندارد. گروه الف که نام آن را انسان‌پنداران می‌گزارم کسانی هستند که دارای مهارت همدلی کردن هستند.همدلی چیست؟ توانایی تصور کردن تجربیات درونی دیگری.افراد دارای این مهارت درک می‌کنند که دیگری با من تفاوت دارد، تمایز دارد و همانقدر که من انسان هستم، او هم انسان است. همانقدر که مواردی مورد پسند یا ناپسند من واقع می‌شوند برای او هم همینطور است.مثال: وقتی شما به هر دلیلی و به هر شکلی به فرد انسان‌پندار «نه» بگوئید. او حتی اگر نتواند تصور کند که چه تجربه‌ای درون شما موجب شده که نه بگوئید، درک می‌کند که شما نیز همچون خود او انسان هستید و گه‌گاهی ممکن است که به هر دلیلی تمایل به انجام کاری نداشته باشید. در نتیجه به خواسته و وجود شما احترام گذاشته و نه‌ای که به او گفته‌اید را در آغوش می‌کشد.گروه ب کسانی هستند که نام آن‌ها را شیءپنداران گزاشته‌ام. آن‌ها فاقد مهارت همدلی کردن هستند. آن‌ها ذره‌ای به دیگران نمی‌اندیشند. زحمت تصور کردن تجربیات آن‌ها که پیشکش. در جهان ذهنی آن‌ها تنها خودشان انسان هستند و تمام دنیای بیرونی برای آن‌ها به مثابة یک وسیله است. وسیله‌ای برای رسیدن به خواسته‌ها و رفع نیازهای خودشان. لذا برای آن‌ها هیچ اهمیتی ندارد که سود بردن آن‌ها به هزینة ضرر کردن دیگران باشد. چراکه دیگران برای آن‌ها مهم نیستند. در ذهن آن‌ها فقط خودشان انسان‌اند و همانطور که اشیاء را فاقد عواطف و قابلیت تجربه درد و رنج می‌پندارند انسان‌ها و حیوانات و گیاهان را نیز همینگونه می‌پندارند.شیءپنداران به هیچ عنوان «نه» گفتن شما را نمی‌پذیرند. فرقی نمی‌کند که به چه شکلی این نه را به آن‌ها گفته باشید. آن‌ها به دنبال آری هستند و اگر شما نه گفته باشید این به مثابة شکست آن‌هاست و موجب عدم خودباوری آن‌ها می‌شود. در نتیجه رویکرد دفاعی روان آن‌ها به کلی وجود هر نوع نه را انکار می‌کند تا مبادا با فهمِ نه، رنجیده خاطر شوند.اما پرسش مهم این است که چرا عده‌ای انسان‌پندارند و عده‌ای شیءپندار؟ آیا این امری است که ریشه در ژنتیک دارد یا تربیت؟ آیا این از سر لطف و رذالت است و فرد مختارانه آن را برمی‌گزیند یا هیچ اختیار و کنترلی بر روی آن ندارد؟پاسخ ساده است: فردی که در زندگی‌اش ـ نه در کودکی‌اش ـ (من رویکرد روانکاوانه که مسائل و گره‌های روانی فرد را فقط مربوط به ۷ سال اول زندگی می‌داند را نمی‌پسندم.) مورد همدلی واقع شده باشد تبدیل به یک انسان‌پندار می‌شود و اگر مورد همدلی واقع نشده باشد تبدیل به یک شیءپندار می‌گردد. به بیانی دیگر: اگر وجود او و انتخاب‌های او، خصوصاً نه‌های او در زندگی توسط حتی یک تن محترم شمرده شده باشد، او نیز الگویی در اختیار داشته برای اینکه با دیگران همانگونه رفتار کند. چرا؟ چون آنچه خوشایند او بوده و برای او لذّت‌بخش بوده ـ مثلاً اینکه دیده شده، آزرده نشده، محترم شمرده شده ـ حتماً برای دیگری نیز همینگونه است و او تلاش می‌کند تا با پیش گرفتن الگوهای رفتاری انسان‌پندارانه همین لذت را به دیگران ببخشد.اما اگر فرد در طول زندگی‌اش مورد همدلی واقع نشده باشد به این معنی است که مکرر در مکرر نه تنها نیازهای او از سمت دیگران نادیده گرفته شده و رفع نشده بلکه وجود او محترم شمرده نشده و به حریم خصوصی و انسانی او بارها و بارها تجاوز شده، بدون حتی یک استثناء، بدون حتی یک انسان در طول زندگی‌اش که تنها و تنها یک بار با او همدلی کرده باشد و او احساس کرده باشد که درک شده و مورد مهر واقع شده. در نتیجه او تشنه است. نیازهای او مدت‌های مدید رفع نشده و او با درماندگی به دنبال آری گرفتن است و تاب و تحمل هیچ نه‌ای را ندارد.گروه الف غنی هستند و پر از احساسات و عواطف دلپسند، لذا از کوزه همان برون تراود که در اوست. گروه ب تهی هستند و پر از احساسات و عواطف نادلپسند، لذا به دنبال غنی کردن تهیای درونی خود هستند و فقط خود را می‌بینند.حال که توانستیم علل به وجود آورندة این دو سنخ رویکرد را در انسان‌ها شناسایی کنیم نیاز به شناخت راهبردهایی جهت برخورد با شیءپنداران هویدا می‌شود.پرسش این است: در برخورد با کسانی که به حریم خصوصی من هیچ احترامی نمی‌گذارند و قصد سوءاستفاده از من را دارند چه کنم؟ حالا که این آدم‌ها به هیچ رو نه گفتن من را پذیرا نیستند چگونه از خودم در برابر آن‌ها محافظت کنم؟پاسخ: اولین راهبرد نه گفتنِ صریح، روشن و مصمم و مقتدر به آن‌هاست. چراکه نه شنیدن به آن‌ها کمک می‌کند الگویی برای حقِّ نه گفتن خود پیدا کنند. این شکلی از آموزش غیر مستقیم به آن‌ها و لطف بزرگی به آن‌هاست. البته لازم است که برای آن‌ها روشن کنیم که نه به وجود آن‌ها نیست، بلکه نه به آن درخواست خاصی است که آن‌ها از ما دارند. لذا وجود هر انسانی همیشه پذیرفتنی است. اما رفتارهای او همیشه پذیرفتنی نیستند!راهبرد دوم ترک آن‌هاست. با ترک آن‌ها صدالبته که بسیار بسیار رنج می‌کشند. اما در صورت تکرار این ترک شدن‌ها یاد می‌گیرند که جایی در طرز برخوردشان مشکلی وجود دارد که مدام این ترک شدن‌ها ادامه می‌یابد... تا پیش از این ادراک تنها خود را می‌دیدند و می‌خواستند به هر قیمت ممکن به خواسته‌های خود برسند، اما پس از این ادراک پی می‌برند که رفتار فعلی خود کمکی به رفع نیازهای آن‌ها نکرده و در جستجوی انواع دیگری از طرز برخورد برمی‌آیند تا دیگران را نرنجانند. این تمایل ناخودآگاه در آن‌ها، آن‌ها را وادار به آموختن همدلی می‌کند.یادتان باشد. همیشه ابتدا راهبرد اول را شفاف و روشن اجرا کنید، بسیاری از ما از نه گفتن هراس داریم، ما همان‌هایی هستیم که از نه شنیدن هم هراس داریم و هنوز آثار شیءپنداری در ما وجود دارد. فقط و فقط پس از آن راهبرد دوم را اجرا کنید. توجه داشته باشید که راهبرد دوم قهر و تنبیه نیست. ترک جدی و بلند مدت دیگری است. شاید پس از چند سال اگر فردِ شیءپندار به انسان‌پندار ارتقا پیدا کرد بتوان دوباره با او وارد رابطه شد و به او نزدیک شد، در غیر این صورت این عدم خویشتن‌دوستی و حرمت به خویشتن و خودباوری است که خود را در معرض تجاوز مکرر به حریم شخصی خود قرار دهیم. و اگر نمی‌توانیم ترک کنیم لازم است مورد مهر و محبت و احترام واقع شویم و بدون کمک گرفتن از یک فرد انسان‌پندار، بدون پر شدن نیازهای درونی‌مان، امکان رهایی از زندان رابطه با فرد شیءپندار وجود ندارد. چون حتی اگر از شر این یکی شیءپندار خلاص شوی، به دام دیگری می‌افتی.درست همانند فرآیند تربیت که سال‌ها زمان می‌برد، فرآیند خود-تربیتی نیز سال‌ها زمان می‌برد.سید سروش حقی۱۱/۱۲/۱۳۹۸۱۶:۱۸سید سروش حقیسید سروش حقیSun, 08 Mar 2020 18:11:42 +0330