https://virgool.ir/feed/@sorayya.m.85یک عدد معتاد به موسیقی و ادبیاتfa2026-11-10 14:57:56https://files.virgool.ir/upload/users/2724099/avatar/6hcJSg.jpghttps://virgool.ir/@sorayya.m.85https://virgool.ir/SaintGeorge/دروازه-های-بهشت-vxe6id294nsvبعدازظهر 10 آبانه، تو اتوبوس نشستم و اولین بارون سال در حال باریدنه. نم نم و آروم. اینجاست که چهره شهر تغییر میکنه و از هوای "رنگ پریده و غبار گرفته" تابستون های بوشهر، تبدیل به یه تصویر تمیز و با طراوت میشه. و اون هوای بهشتی... وقتی بارون میباره، یه باد خنک میاد و کنار ساحل وایسادی و میبینی که دریا و آسمون یکی میشن و آب دریا هزار هزار دایره میشه. هوای ابر و بارون کنار دریا، آرامبخش ترین و با ابهت‌ترین منظره ممکنه.چندین و چند ماه خورشید چنان بی‌رحمانه میتابه و هوا یه جوری خفه و شبیه دیگ بخاره که انگار تو جهنمی. اما بعد، بارون میاد و دروازه‌های بهشت باز میشن. این بوشهره. این شهر هیچ چیز متوسطی نداره. یا صفره یا صد. یا جهنمه یا بهشت. یا اونقدر شاده که به رقص درت میاره یا اونقدر غمگین که قلبت رو می‌سوزونه.عکس همون روز.اینا هم عکسای پارسال زمستونن،ساحل ریشهر:'))))))))به هر حال، امروز روز باز شدن دروازه‌های بهشته و همه تو خیابون خوشحالن. همه پنجره ماشینا رو کشیدن پایین و با عشق خاصی به بیرون نگاه میکنن. اون پسره که سوار دوچرخه است تک چرخ میزنه و اون کارگره که منتظر کاره به درخت تکیه داده و آسمونو نگاه میکنه. آدما لبخند میزنن و همه سوار بر ماشین‌هاشون دارن میرن سمت ساحل، مطمئنم. امشب قراره اونجا شلوغ بشه و چقدر همچین وقتایی لذت بخشه میون مردم بودن... وقتی همه اینقد شادن، تو هم شاد میشی. اینجاست که نی‌انبونه هم میاد وسط و همیشه آدمهایی وجود دارن که بیان باهات بخونن و دست بزنن. اگه دلت خواست میتونی آهنگ بذاری و برقصی و مطمئن باشی که چند نفر دیگه هم میان و باهات همراهی میکنن.هعی. اگه اینقدر خسته نبودم میرفتم ساحل. ولی دیشب دو ساعت و پریشب چهار ساعت خوابیدم.پ. ن: این آهنگ واقعا صدای دریا میده. یادمه مدتها پیش یه دوست نادیده بهم گفت که این آهنگ اونو یاد من میندازه.آفتابآفتابWed, 04 Nov 2026 03:19:19 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/بی-قرار-pmgm8qmgxpndالان تو ماشین بابا نشستم، توی پمپ بنزینیم. ساعت 22:57 دقیقه است و جشن حداقل 50 دقیقه است که تموم شده. امشب هوا خوبه. یه نسیم ملایم میاد که خنک نیست ولی گرم هم نیست. همون حالتی از هوا که در متعادل ترین حالت ممکنه. اگه توی بهار بود خیلی سبک میشد، اما چون تو پاییزه یه‌ جور سنگینی و عمق داره. این هوا رو دوست دارم. اینجور هوا، هوای "شیدایی"ـه. من تو هر دو فصل بهار و پاییز مدتی که هوا اینطوره دچار یه اضطراب ملایم و قلقلک‌دهنده میشم که تو بدنم مثل یه گردباد یواش میپیچه. گرچه تو بهار پریشونم میکنه؛ ولی پاییز، فقط غمگینم میکنه.وقتی جشن تموم شد، از سالن دانشگاه اومدم بیرون و رو یه نیمکت وسط اون میدون مثلثی بین دو خیابون نشستم. خیابون ساکت‌تر و تاریک‌تر از همیشه بود، پس بهتر میشد از هوا لذت برد. خلوتی آخر شب رو دوست دارم. تنهایی، سکوت، تاریکی، درختا، ماه و ستاره‌ها و نسیم آخر شب توی یه خیابون خلوت؛ آرامبخش‌ترین ترکیب دنیا.این یه جای دیگه‌ست ولی خب این درخته رو دوست دارم.نیاز دارم خودم رو پیدا کنم. نیاز به نوشتن دارم و نیاز به یه موسیقی که توصیف حالم باشه. این مدت خیلی دور و برم شلوغ بوده.از خواننده گروه موسیقی دانشگاه خیلی خوشم میاد. صداش فقط قشنگ نیست، بیان‌کننده است. عمیقه. صدا نقطه ضعف منه.این روزا بی‌اعتمادیم داره هی بیشتر و بیشتر بهم زخم میزنه. نمیتونم حسم رو نادیده بگیرم چون اغلب اوقات اشتباه نمیگه. اما اغلب اوقات مبهمه. و همیشه احتمال خطای ذهن هست. ذهن همیشه سوگیری‌های خودشو داره که میتونن کاملا اشتباه باشن.پس، باید آروم‌تر بشم تا بتونم برم به عمق. اونجوری بهتر میبینم. اما این روزا خیلی بی‌قرارم. همه چیز با سرعت سرسام‌آوری پیش میره و من به نفس نفس‌ افتادم ولی تلاش می‌کنم عقب نمونم. باید ظاهرمو حفظ کنم؛ با وجود بی اعتمادی درونیم، روابطم رو حفظ کنم، انجمن رو حفظ کنم و فلان مسئول رو قانع کنم، درسامو بخونم، مدرک فلان دوره که ازش متنفرم ولی لازمش داشتم رو بگیرم، تو کارآموزی چارچشمی حواسم باشه تا همه چیزو یاد بگیرم و هرجور شده کاری کنم اعتماد کنن و کار بهم بدن، بالاخره یه کاری برای پول درآوردن دست و پا کنم، بیشتر مراقب چندرغازی که دستمه باشم تا خرج نشه، حتی بیشتر از قبل؛ امتحان امروزو پاس شم تا ترم بعد به مشکل نخورم و...آره، یکم همه چیز درهم برهم شده و ذهنم حس میکنه که حتما باید یه جور برنامه بچینه تا از پسش بربیاد. اما خستگی باعث میشه فقط بخوابم. بیخیال. یه جوری میگذره.یه چیزی هست که نمیدونم چطور ازش حرف بزنم. ولی میدونم که باید ازش حرف بزنم تا برام شفاف‌تر بشه. تا دیگه اینقد انرژی‌ام رو نخوره.آیا الف دوست منه؟ چرا حس میکنم با وجود اینکه در ظاهر دوستمه، اما در واقعیت نیست؟ جدیدا وقتی کنارش هستم یه جور حس تحقیر ازش میگیرم. نه حرکتی میکنه نه حرفی میزنه که بگم مدرکی دارم، اتفاقا خیلی هم اوکیه. ولی یه حسی بهم میده که حالمو بد میکنه. خیلی بی‌دلیل. این از خودمه یا از اون؟زیادی به جزئیات دقت میکنم. بسه.بقیه بچه‌ها چطور؟ آیا همه مثل من اینقد انرژی میسوزونن تا روی اجتماعی و خوش برخورد خودشونو حفظ کنن؟ آیا برای اونا هم حرف زدن و دوستی و ارتباطات اینقد انرژی‌بره که وقتی رسیدن خونه دو بشقاب غذا بخورن و تا صبح بخوابن ولی بازم خسته باشن؟ دنیای من یکم متفاوته. تا میام دهنمو باز کنم و از یه سری چیزا حرف بزنم میبینم اونا مخاطب من نیستن و دهنمو میبندم. مسئله فقط این نیست که اینجا هیچکی موسیقی های مورد علاقه منو نشنیده، مسئله اینه که منم آهنگهایی که همه بلدن و با هم میخونن رو هیچ وقت بلد نیستم. بعضی شوخی‌ها رو متوجه نمیشم چون نمیدونم تازگی‌ها چی وایرال شده و قضیه از چه قراره، فلان شخصی که ازش حرف میزنن رو نمیشناسم چون تو خوابگاه نیستم که در جریان قضایا باشم و یکم هم دَنگَم. کلا من هیچ وقت در جریان نیستم.ترس. آیا من میترسم؟ از قضاوت شدن؟ چرا؟ چرا اینقد تصور پذیرفته نشدن منو میشکنه؟ چرا اینقدر میخوام اول و بهترین باشم؟همیشه میخوام اول باشم. یه تمایل به رقابت شدید تو وجودمه. تمایل به بهترین بودن. تشنه دیده شدنم. میخوام برم رو اون صحنه و مثل اون پسر خواننده‌هه بخونم.اما این حس "دوست دارم دیده بشم" شبیه اون حس گشتن به دنبال تایید نیست. وقتی به دنبال تایید توی اجتماع هستم، همش دارم خودمو زجر میدم تا همرنگ جماعت باشم. من از عکس، ویدیو و دابسمش و این چیزا متنفرم، ولی تلاش می‌کنم تو فیلماشون بامزه و اوکی باشم. من از اینستا متنفرم، ولی تلاش می‌کنم بعضی‌ وقتا یه استوری بذارم یا حداقل گاهی دایرکتم و استوری‌های بقیه رو چک کنم. فکر هم نمی‌کنم این موضوع یه اشکال باشه. فقط زجرآوره. اَه.اما این تشنه دیده شدن من یه چیز دیگه است. تشنه اینم که کسی من واقعی رو ببینه. یه عالمه گزینه برای غافلگیر کردن آدما دارم، من عاشق غافلگیر کردنم. عاشق اینم که تو چشماشون ببینم که تعجب کردن. یا ترسیدن.ولی... نکنه تشنه اینم که بگم متفاوت و خاصم...؟کاور آلبوم Lo_files از BMTH و دیگر دوستانپ.ن: حس میکنم این نوشته بیشتر یه تخلیه روانی چرت و پرته. راستش این روزا خیلی نیاز دارم بنویسم ولی دریغ از یه ذره وقت! پس بریم به سوی انتشار.آفتابآفتابSat, 24 Oct 2026 02:10:54 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/آیا-من-یک-زنم-nj1i7bjxznaiساعت یک شبه. یه شخصی هست که تو ذهنمه و این خیلی غریبه که واقعا دوستش دارم. داداشم اینجوری بود که :"تو واقعا از این خوشت میاد؟" با یه لحنی که می‌گفت امکان نداره و داری شوخی میکنی. منم گفتم " نه باباااا! شوخی میکنم" و خندیدیم.اما شوخی نمی‌کردم.امروز روز اول دانشگاه بود. البته اگر این دو هفته‌ای که برای امتحانای ترم دو میرفتیم دانشگاه رو نادیده بگیرم. گروه ما کارآموزی نداشت و کلاسا هم کنسل شد، پس کلا هیچی به هیچی. یه جورایی دلم میخواست برم دانشگاه و ناامید کننده بود که نرفتم. دلم برای صبح تا شب بیرون از خونه بودن تنگ شده.دانشگاه رفتن خارجکیهیچی مثل قدیم نیست. مثل مجموعه هری پاتر که هر چی میرفت جلوتر فضا تاریک‌تر و محیط هاگوارتز پر خففان‌تر می‌شد، الان هم روز به روز تاریک‌تر و پر خففان‌تر میشه. اما این به این معنی نیست که من روز به روز داغون‌تر میشم. اتفاقا برعکس، از یه جایی به بعد فکر کنم قوی‌تر شدم. تغییر کردم. آرومتر شدم. نمیدونم چه اتفاقی افتاده واقعا، فقط میدونم که با تمام وجود بابت چیزهایی که دارم خوشحال و متشکرم. و دارم تلاش می‌کنم که از پس زندگی بر بیام و بتونم اون شرایط و چیزهایی که میخوام رو به دست بیارم. حتی اگرچه غیرممکن و دور به نظر میان، با شرایط فعلی. اما این شرایط تغییر میکنه. نمیدونم کی. و نمیدونم چطور. اما مطمئنم.خیلی عجیبه که هر چی همه چیز سخت‌تر میشه، من بازم بیشتر خم میشم/کش میام و نمیشکنم. حتی خودمم تعجب می‌کنم.عاشق حس این عکسم. چون "باد" عنصر مورد علاقه من تو طبیعته. انگار نوازش باد روی پوست و موهاش رو حس میکنم 😭 :))در این لحظه خوشحالم. و یه حس خوبی دارم، شبیه اعتماد به نفس. انگار دارم یه راه جدید برای نگه داشتن اعتماد به نفسم پیدا میکنم. ولی نمیدونم خوبه یا بد.چند وقته که به طور ناگهانی تمایل زیادی نسبت به یه سری عناصر دخترونه پیدا کردم، که قبلا اصلا اهمیتی برام نداشتن. قبلا هیچ وقت ناخنام رو بلند نمیذاشتم یا بهشون رسیدگی خاصی نمیکردم. الان چند وقته ناخنام رو بلند میذارم و از شکلشون خوشم میاد. قبلنا معمولا موهام کوتاه بود و اون مدل رو دوست داشتم، اما تازگی‌ها انگار یه چیزی درونم تغییر کرده. دیگه موهامو کوتاه نمیکنم و گذاشتم بلند بشه. دیگه چتری‌های نینجایی( (!) از اسم های من درآوردی آفتاب😂) هم نمیزنم.قبلنا هیچ تمایلی به آرایش کردن نداشتم و به معنای واقعی کلمه نه چیزی از آرایش سرم میشد و نه هیچ جور وسیله آرایشی داشتم. تا همین یکی دو ماه پیش هم همینطور بود. اما الان یه میل شدید و ناگهانی به آرایش پیدا کردم که داره منو میترسونه.انگار ذهنم ناگهان به این نتیجه رسیده "آیا من یک دختر/زنم؟" و بعد تصمیم گرفته امتحان کنه. و مثل همیشه، تا نسخه و روش خودمو از "زن بودن" پیدا نکنم، همینطور باقی خواهد موند.قبلنا از رنگ صورتی متنفر بودم. الان انگار از یه دید بالاتر دارم قضیه رو میبینم و نسبت بهش بی تفاوت شدم.یه جوری شدم که گاهی حس میکنم دارم خودمو گم میکنم. آیا این خود منم؟ یا تاثیر جامعه و رسانه است که داره منو تغییر میده؟آرایش و موی بلندهمیشه مچ خودم رو در حالی میگیرم که میخوام همون مدل قبلی باقی بمونم و به خودم اثبات کنم من همون آدمم. ولی بسه. یه تغییر جدید، بیا ازش استقبال کنیم. شاید چیز خوبی باشه.نمیدونم چرا تو ذهنم اینجور چیزای دخترونه همیشه یه رنگ و بوی ضعف داشتن. انگار باید اونطوری رفتار میکردم تا کسی فکر نکنه من ضعیفم. انگار اگر دخترونه‌تر بودم همه فکر میکردن من زیادی آسیب پذیر و شکننده‌ام. من متنفرم از اینکه کسی فکر کنه من ضعیفم و نیاز به مراقبت دارم. متنفرم از اینکه کسی بخواد از یه دید محافظ و حامی بهم نگاه کنه. وقتی در کنار مردها و پسرها هستم میخوام که یکی مثل اونا باشم، ولی این حسی نیست که اکثر اوقات بهم میدن. انگار همیشه باید خودمو اثبات کنم. انگار همیشه باید ثابت کنم که" دختر بودن باعث نمیشه نتونم فلان کارو انجام بدم/فلان طرز فکر رو داشته باشم ". انگار وقتی بیشتر شبیه یه دختر هستم، حس میکنم بیشتر مورد قضاوت قرار میگیرم. و بزرگترین ترس من تو زندگی مورد قضاوت قرار گرفتنه. میدونید چی میگم؟شاید همش تو ذهن منه. یه تصور از پیش تعیین شده؟!دانشگاه. فکر کردم شاید تو دانشگاه بتونم تا حدی اینو تجربه کنم و به سوالام جواب بدم. ولی مجازی شد و اصلا دانشگاه نرفتم که حتی بتونم بفهمم احمقانه است یا نه. که ممکنه یا غیرممکن.دختر بودن یعنی اولین نفری که یه سری چیزا رو تجربه میکنه بودن. اولین بودن یعنی یه راه مشخص وجود نداره و تو باید یه راه جدید بسازی. بهترین مسیر رو پیدا کنی، سنگا رو برداری، کوه رو بکنی، راه رو صاف کنی. میدونید چی میگم؟ مادربزرگ من همیشه آرزو داشته خوندن و نوشتن یاد بگیره ولی تا آخر عمرش هم نتونست. اما به لطف تلاش اون مادرم تونست تا آخر دبیرستان درس بخونه. گرچه مادرم آرزو داشته دانشگاه هم بره، ولی نتونست. و حالا من دارم میرم دانشگاه. من میخوام کار کنم، مستقل بشم، زندگی خودمو بسازم و این جدیده. به خونواده و اطرافیانم نگاه میکنم و هیچ زن واقعا مستقلی که من بخوام بهش نگاه کنم و وقتی نیاز دارم از تجربه‌اش استفاده کنم بینشون نیست.اما باز هم این راهیه که هزاران زن با تلاش و زجر، آهسته آهسته تا به اینجا رسوندنش. کوچکترین چیزهای روزمره‌ای که من دارم، نتیجه سرسختی و شجاعت زنان قبل از منه. اینکه میتونم باد رو بین موهام حس کنم، اینکه میتونم با لباسی که دوست دارم تو خیابون راه برم، اینکه میتونم گواهینامه بگیرم و رانندگی کنم، اینکه میتونم درس بخونم، اینکه میتونم انتخاب کنم با کی و چه موقع ازدواج کنم، اینکه صدایی برای حرف زدن دارم که شنیده میشه و حتی اینکه یه چیز ساده و کوچیک مثل نوار بهداشتی رو میتونم بدون خجالت! و پنهان‌کاری! بخرم. برای این چیزا بهای خون داده شده. این خیلی غریبه.آره. گمونم من یک زنم.آفتابآفتابSat, 03 Oct 2026 00:11:09 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/منِ-واقعی-ouccozhb9rxcاومدم تو حیاط نشستم تا حالا که باد میاد یه بادی به سرم بخوره و این آشفتگی رو کمی آروم کنه. هدفونمو گذاشتم روی گوشم و تلاش کردم توی دفترم اینقد خط خطی و نقاشی کنم تا حالم بهتر بشه. که یهو بوی گل اومد و تِنگید توی لذتم از هوا. یکی گفت دیده این پسرایی که معمولا پاتوق میکنن جلو در پشتی کافه سر کوچمون بنگ می‌کشیدن. شاید الان همونا بودن. یا شایدم پسر این پیرزن روبروییه است که زنش ولش کرده. ولی نه، اون گل نمی‌کشه. آخه دیگه از راه رفتنش هم میشه فهمید معتاده. کلی گذشته‌ها و داستان‌های غم‌انگیز بلدم. اینجا محله ناکام‌ها و بازنده‌هاست. یا نه، شایدم درست‌تر باشه بگم اینجا کشور ناکام‌ها و بازنده‌هاست که از قضا توی محله ما نمود بیشتری داره.چیز جدید یا عجیبی هم نیست. یه بار بابام گفت چند تا دختربچه ده_دوازده ساله دیده تو یه کوچه‌ای داشتن گل می‌کشیدن. خودمم اون روز کنار دریا این بو رو چند بار شنیدم و سر برگردوندم و هر بار چند تا نوجوون رو دیدم. وضعیت خیلی اسفناکه. در حدی که من که زیاد بیرون نمیرم هم میدونم چطور میتونم انواع و اقسام مواد به دست بیارم.یه بار توی مغازه بابام بودم که یه زنه که موگیر خرگوشی زده بود تو موهاش و خیلی هم سرحال بود اومد تو. کلی چیز خرید. فقط کافی بود یه اشاره به خوشمزگی فلان لواشک یا فلان ترشی خونگی بکنی یهو نیم کیلو برمی‌داشت. فهمیدم که حالش نرمال نیست. بعد هم هنوز حساب نکرده داشت میرفت بیرون. اومدم بگیرمش، شروع کرد تو خیابون اسم یکیو که از قضا مغازه‌دار بود و می‌شناختیمش داد زدن و چرت و پرت گفتن. (حقایق رو گفتن) مغازه‌داره ساقی بود خلاصه.ورودی محله‌مون در حدی داغونه که هر وقت بارون میاد باید واسه بلبرینگ‌هامون عزا بگیریم و همه‌چیز حسابی کج و کوله است. قرار بود تو زمین بزرگ و خالی ته کوچه ما یه فضای سبز برای این محل بزنن که اونم نزدن و نمیدونم با چه دزدی‌ای این هم بالا کشیده شد و الانم که توش خونه ساختن.یکی از بزرگترین دلخوشی‌های زندگیم درختا هستن و تو محله‌ای زندگی میکنم که درخت هم توش پیدا نمیشه.بی‌پولی روز به روز بیشتر گریبانمون رو گرفت. من اما کلی درس خوندم. رفتم دبیرستان نمونه و خیلی زود فهمیدم نصفشون بچه پولدارن و چقدر هم فضاش با فضای دو تا مدرسه فکسنی قبلیم فرق میکنه. اون دبیرستان و آدماش و شرایط تقریبا خردم کردن، گرچه هنوزم میگم این برام بهتر بود. و رفتم پی نویسندگی و گویندگی و این داستانا. بیچاره پول‌های بی‌زبون پدرم که مدتها دادم برای این چیزا. کاش یکم عرضه داشتم به جاش پول در می‌آوردم. دو سه شب پیش رفته بودم بیرون و هر دختر فروشنده یا شاگردی که می‌دیدم منتقد درونم بیخ خرخره‌ام رو می‌گرفت و می‌گفت یاد بگیر لعنتی.دارم خفه میشم... تمام این مدت اسم خودمو گذاشته بودم آفتاب. اما حالا کلماتم واقعا تهی شدن. وقتی هم که مینویسم خودسانسورچی لعنتی هی پاک میکنه... چرا از امید حرف میزنم دقیقا؟؟تمام این روزهای لعنتی محاله هیچ وقت از یادم بره. بذار سقوط کنم تو عمق این دره تاریک و از کلماتم چیزهای بیریخت شره کنن. منِ واقعی یه زبون رک و صادق داره که تازگی‌ها خیلی زننده شده و دست خودش نیست. منِ واقعی به شدت کمال‌گرا است. اینروزها هم این موضوع بدجوری خرخره‌اش رو گرفته. منِ واقعی یه خشم غریب و پنهان نسبت به تموم آدمایی داره که چیزهایی رو دارن که نداره. منِ واقعی از این خشم در عذابه. منِ واقعی با وجود اینکه میدونه علیرغم اضطراب و بلد نبودنش بايد بره تو اجتماع و مثل همیشه خودش وضعیت خودشو بهتر کنه ولی نمیتونه. یه ترسوعه. منِ واقعی خسته است. کاش میشد تمام این کوله‌بار اضطرابشو روی شونه افسردگی بذاره و راحت شه. منِ واقعی همیشه دودوتا چهارتا کرده. منِ واقعی خیلی راه داره. خیلی اشکال و نقطه ضعف داره. منِ واقعی به عنوان کسی که بیست سالشه ولی هنوزم نمیتونه چیزی رو تو این خونه بهتر کنه از خودش بدش میاد.منِ واقعی از خودش می‌ترسه... از تمام حسرتها، خشم‌ها و نقطه ضعف‌هاش.خسته‌ام.اون روز به حرفهای دوستم راجع به لباس جدیدی که خریده گوش دادم و با وجود خیلی صمیمی بودنمون اون حس بد باز اومد سراغم. مثل همون موقع که رفتم خونه ف.س. و اتاقشو دیدم. و کیک و نسکافه مامانشو خوردم. حتی کتابی که بهم قرض داده بود و بوی خونشون رو می‌داد...جدیدا حتی با دیدن یا خوندن چیزایی که سبک زندگی بقیه رو نشون میده هم همین حسو پیدا میکنم. حتی ساده‌ترین و معمولی‌ترین ها.من آدم حسودی نیستم. به جای حسودی یه چیزی شبیه غبطه یا خشمی غمگین وجودم رو میخوره. یه حس غیرقابل توصیف و ساکت که به سمت خودم نشونه میره نه کس دیگه.قبلا این حس خیلی زیرپوستی تر بود. اما الان مثل آتیشیه که از یه ذغال نیمسوز شعله کشیده.کاش زودتر تموم شه. کاش از این سیاهچال در بیام. حس میکنم مثل اسکارلت شدم که هر شب خواب میدید تو تاریکی میدوه و ترسیده و بیچاره است و دنبال چیزیه که بهش نمیرسه. ترس‌های اسکارلت، کاملا می‌فهممشون.اسکارلت! چقدر بر باد رفته روی من اثر عمیقی گذاشت. در حدی که غم بعد از خوندنش تا یک ماه بعدش هم وجود داشت.آفتابآفتابFri, 01 May 2026 13:08:08 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/آفتاب-nvzkhu9zvtlj20 فروردیناین روزها به کلافی از اضطراب و احساسات هضم نشده تبدیل شدم. حس میکنم یه جسم ناتوان و درهم شکسته هستم. یه وجود لبریز از ترس. و امید. امید، امید، امید لعنتی. روزهایی بود که میتونستم آینده روشن و زیبایی که دنبالشیم رو تصور کنم و قلبم گرم بشه و سرم پر از رویا. الان حتی قدرت تصورش رو هم ندارم. ولی هنوز، خدای من! هنوز هم امید دارم.تلاش می‌کنم احساساتم رو بریزم روی میز و اینقدر بشکافم تا به قلبشون برسم، به دلیل وجودشون، به سرچشمه‌شون. ولی خیلی خیلی سخته. ناخودآگاهم شبیه یه جنگل تاریک غریبه که منو پس میزنه. پس از یه جایی به بعد همه چیز رو رها کردم و پناه بردم به موسیقی. مثل همیشه. اونجا خودم رو پیدا میکنم، میون صداهای خش دار، درام و ناله گیتار الکتریک و اون کلمات بیگانه. فقط کلمات بیگانه در بیانی صریح به کمکم میان. چون الان فارسی دردناکه. چون فارسی برام خیلی عزیزه. و چون اونقدر گرم و زنده است که تحملش رو ندارم. ولی در عوض، کلمات بیگانه سردن. و موسیقی هم خوب راه خودشو بلده.What doesn't kill youMakes you wish you were deadGot a hole in my soul growing deeper and deeperAnd I can't take,One more momentOf this silence... The loneliness is haunting meAnd the weight of the world's getting harder to hold up...It comes in waves, I close my eyesHold my breath and let it bury meI'm not OK and it's not alrightWon't you drag the lake and bring me home again?...Who will fix me now?Dive in when I'm down?Save me from myself,Don't let me drown...Drown_bring me the horizon(برای همچین آهنگ غمگینی موزیک ویدئو بی ربطیه. اگه خواستین بشنوین لطفا اول به جای دیدن، فقط چشمتونو ببندین و گوش کنین. اینم نسخه آکوستیک که دارای ترجمه و البته ادا اطوارهای الیوره.😄)دارم تلاش می‌کنم تو گالریم عکس‌های مرتبط با پست پیدا کنم:/23 فروردین"آسمان بار امانت نتوانست کشیدقرعه کار به نام من دیوانه زدند "الان پشت همون میزی نشستم که زمان کنکور اونجا درس میخوندم. این انباری_خیاطی هنوز هم بوی نم غیرقابل تحملی داره.وقتی دیدم که بالاخره ویرگول باز شده (گرچه هنوز محدود) خوشحال شدم و دیگه به چیزی فکر نکردم. راستش خیلی وقته از فکر کردن خسته شدم. دیگه به اخبار و افکار و هیچی اهمیت نمیدم. فقط زنده میمونم. و انگار این برام یه جور مبارزه است. مبارزه‌ای برای دیدن آینده‌ای که توش اینقدر ضعیف نباشم.این چند وقت و تمام اتفاقاتش چنان بناهای کج و کوله و سستی که با تلاش زیاد و با دستهای نه چندان قوی خودم ساخته بودم خراب کرد که تا مدت طولانی در بهت، گیجی و تقلا دست و پا زدم. اما انگار الان میدونم که واسه چی زنده‌ام و این غریبه. انگار هنوز هم توی آتیشم، اما دیگه میدونم که چطور باید آتیش رو تحمل کرد و ازش زنده بیرون اومد. انگار دیگه دنیای بدون آتیش و با آتیش برام فرقی نداره و همه‌چیز پیچیده و برگشته به درونم.من به عادت‌های قبلیم که مدتها ازشون دور بودم برگشتم. به اون دفتر روزانه نویسیم که واقعا هر شب توش یه طومار می‌نوشتم، به کتاب‌ها که مدتها بود داشتن خاک میخوردن، به نویسنده توی ذهنم که تمام روز درحال نوشتنه، به گره‌ها و احساساتی که مدتها بود خفه‌شون میکردم تا بتونم از پس زندگی روزانه‌ام بربیام و حتی به توپ والیبالم.این غریبه.خیلی قبل‌تر از همه این اتفاقا من وارد حالتی از سردرگمی شده بودم. همش تو این فکر بودم که چه راهی توی زندگی درسته و باید چیکار کنم، رسالت من توی این زندگی چیه و اصلا به چه هدفی اینجام؟! و از این حرفا. همش حس میکردم باید تغییری ایجاد کنم. باید کاری بکنم. ولی بازم از پس زندگیم بر نمیومدم. و انگار هر چی تلاش میکردم فایده‌ای نداشت.الان دیگه به این چیزا حتی فکر هم نمیکنم. انگار از آسمون پرت شدم روی زمین."When it takes everything to surviveIt's hard enough just to feel alive... "Numb_sleep theory"وقتی همه توانت صرفا برای زنده موندن میره،واقعا سخته که احساس زنده بودن کنی"اون سردرگمی تقریبا محو شده. توی دفترم پریروز نوشتم "هر چه که پیش بیاد، هر چیزی، گمونم میدونم که باید پیش برم و چطور پیش برم. و راستش هنوز هم نمیدونم چطور این اطمینان رو درونم حس میکنم." انگار جاشون رو یه چیز مهمتر و عمیق‌تری گرفته. انگار حس میکنم صرف اینکه اون شعله کم جون و روشن و گرمی که از گذشتگانم به من رسیده رو تو دستام نگه داشتم و هنوز خاموش نشده کافیه. به وجود اونها و سختی‌هایی که گذروندن و از پا در نیومدن که این باعث شده من الان وجود داشته باشم فکر میکنم. اینکه اونها کار شاق و بزرگی نکردن که تو تاریخ ثبت بشه به این معنی نیست که زندگیشون آسون و کاراشون بی‌اهمیت بوده. صرف اینکه موفق شدن تا انتها مبارزه کنن و زندگی کنن... شاید، همین کافیه.27 فروردینمی‌ترسم.ولی کسی نیست که بتونم اینو بهش بگم. از پنجره صدای آدما و زندگی که اون بیرون دست و پا شکسته جریان داره رو می‌شنوم. تمام مدت تو خونه چپیدم؛ دیگه برام شبیه یه جور جعبه بی‌روزن و خالی شده. به میزان تنگی و تاریکی و گرمای دهلیزهای قلبم فکر میکنم و یه لحظه دلم میخواد اونجا باشم. واقعا میگم. دلم میخواد برم اون تو. اگه برم دیگه هیچ کس نمیتونه منو بکشه بیرون و این ترسناکه. از اینکه راستی راستی برم تو عمق سیاه‌چاله‌ام غرق بشم و کسی نباشه که دستمو بگیره و منو بکشه بیرون میترسم.تو کل زندگیم به خودم متکی بودم. هیچ وقت یاد نگرفتم دست به سمت کسی دراز کنم. همیشه تلاش کردم خودم از پسش بربیام.اما الان تنهایی داره خردم میکنه."مرا امید وصال تو زنده می‌داردوگرنه هر دمم از هجر توست بیم هلاک... "پ.ن : شعر بزرگترین مرهم زندگی منه، بعد از موسیقی.2 اردیبهشتتا کی باید بترسم...؟ تا کی...؟ تا کی، تا کی، تا کی، تا کی، تا کـــی؟ تا کی، تا کی، تا کی، تا کی، تا کی، تا کی، تا کجاااا؟کل زندگیم ترس‌هام رو همیشه همه جا همراه خودم بردم. علاوه بر ترسهای زندگی خودم، در این نقطه از جغرافیا یه سری ترس‌های ناخودآگاه و عمیق هم هست که یه دختر همیشه با خودش اینور اونور می‌بره. ترس‌هایی که در ما ریشه دووندن.وقتی این شب به پایان برسه... فکر نکنم ترس‌ها منو رها کنن، اما حداقل خفقان رفته. اون روز من به سر وقت ترس‌هام میرم. میدونم که از پسشون برمیام؛ این جنگ منه.بی تفاوت شدم نسبت به همه چیز، اما بی‌حس نه.مغزم به طرز خارق‌العاده‌ای صدای اخبار رو ایگنور میکنه، در حدی که واقعا نمیدونم داره چه اتفاقاتی میفته با وجود اینکه انواع و اقسام خبرگزاری اعم از فارسی و غیرفارسی روزانه تو خونه ما خبر میگن. درسای دانشگاه هم جزو محدوده ایگنور هستن. این یکی استرس به جونم میندازه چون میدونم این درسا رو اگه امروز نخونم شب امتحان با کله میرن تو پاچه‌ام، اونم وقتی هیچ جزوه کوفتی‌ای ندارم که از روش بخونم.فقط میرقصم. در حدی این کارو انجام میدم که عضلاتم گرفته. مثلا همین چند روز پیش، چنان ساعت سه نصفه شب داشتم با پشتکار بی‌بدیلی قر میدادم که از خستگی سرم به بالشت نرسیده خوابم برد. نمیدونم از ساعت چند شروع کرده بودم واقعا. احساس میکنم چند وقت دیگه همینطور پیش برم به لِوِل شکیرا و جمیله میرسم. 😔😂5 اردیبهشتمنتظرم.این روزا متوجه شدم که بخش بزرگی از زندگیم رو در انتظار بودم. منظورم اینه که همیشه در مواجهه با چیزهایی که نمیتونستم از پسشون بربیام یا تغییرشون بدم چون پول نداشتم و اوضاع شلم شوربا بود؛ همیشه به خودم میگفتم "وقتی تونستم پول در بیارم..." یا "وقتی که اینجا دیگه اینجوری نبود و ... "مثلا در مواجهه با اوضاع وحشتناک دندونام همش به خودم میگم که در آینده نه چندان دور همه چیز بهتر میشه و از پس هزینه‌شون برمیام، اون روز اگه خرابتر بشن هم اصلا ایمپلنت میکنم! (باور کنید من خیلی ازشون مراقبت میکنم. کاش دلیل خرابی روزافزونشون رو میدونستم.) یا وقتهایی که دلم لباس یا چیزهایی میخواد که از پس خریدشون برنمیام به خودم میگم اون روزی که دستم تو جیب خودم باشه، اینقد لباس میخرم تا دیگه حسرتی برام نمونه. وقتی هم که غم شهرم غمگینم می‌کنه همیشه به خودم می‌گم وقتی که شب تموم شد... اونوقت درستش میکنیم.نمیدونم این حرفهایی که به خودم میگم چقدر واهی یا واقعی هستن. من فقط میخوام که همچنان بتونم به جلو پیش برم.میگن تو لحظه حال زندگی کن!در واقع ما مجبوریم در لحظه حال زندگی کنیم، در لحظه حالی که آینده نداره. یا آینده‌ای که داره بدتره. به همین دلیله که زندگی از زندگی تهی شده. ما فقط تلاش می‌کنیم که از این یکی لحظه هم زنده در بیایم تا بعدی برسه.منتظر اون روزم. روزی که لحظه حال آینده داره. و اون روزی که واقعا میشه از لحظه "اکنون " لذت برد. همیشه گفتن "دم را غنیمت شمار " اما کسی نگفته که دم بی گذشته و آینده فقط یه علامت سوال بلاتکلیف و معلقه که نه میشه غنیمت شمارد و نه میشه ازش لذت برد.مزه شیرینی‌ای که میدونی هر وقت بخوای دوباره میتونی بخوری خیلی شیرین‌تر از شیرینی‌ایه که نمیدونی تا چند وقت دیگه میتونی به خریدنش اصلا فکر کنی یا نه.اولی طعم یه دلخوشی ساده و یه لحظه خوب رو داره و دومی... نمیدونم چطور توصیفش کنم. طعم اضطراب، معلق بودن و راه رفتن تو تاریکی مطلق؛ چیزی که این روزا مرتب مزه مزه می‌کنم.چیزی که این روزا احتمالا هممون داریم مزه‌مزه می‌کنیم.از تعلیق و بلاتکلیفی خسته شدم. اما این نکته که این یه مرحله گذرا است، آرامش‌بخشه. حداقل خیلی بهتر از اینه که هر روز بدونی فردا روز بدتریه.منتظرم تو این تاریکی بالاخره چشمام یه چیز روشن پیدا کنن. همین. اون‌وقت بیاین با هم به سمتش بدویم.وقتی رویه سخت بشکنه، روزنه‌ای از آفتاب کافیه... پ. ن: از دور سلام به تو ویرگولی عزیزی که ایننن همههه نوشته منو خوندی. درواقع اینا چند تا پیش نویس منتشر نکرده من از روز باز شدن ویرگول تا الان بود که به هم چسبوندم. امیدوارم که منتشر بشه...پ. ن2: یه آهنگ فارسی و یه آهنگ انگلیسی که خودم دوستشون دارم، اگه دوست داشتین گوش بدین : 1 2دوستتون دارم. نمیگم ناامید نشین، فقط زنده بمونین. به هر حال آفتاب پشت ابر نمیمونه؛ این قانون طبیعت. آفتابآفتابTue, 28 Apr 2026 13:50:58 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/هزاران-هزار-رویا-fujt8t7tsm5wحجم هزاران هزار رویا و آرزو را روی قلبم حس میکنم. سنگین است. نفسم بالا نمی‌آید. انگار ته چاه بلندی گرفتار آمده‌ام و تاریکی باتلاق مانندی تا خرخره‌ام رسیده. سرم پرده سینماست. فیلمی سرخ از خطوط خون و جسد با سمفونی عروسی روز عزا. سمفونی جهنمی کِل و شیونی که حنجره‌ای زخمی سر می‌دهد و چنان چسبنده است که در بایگانی‌های مغزت همینطور جیغ خواهد کشید. اینجاست، توی سر من. کابوس‌های بیمارگونه‌ای از جهنم.چیزی به ذهنم خطور می‌کند که خنده‌دار است. من زنده‌ام. زنده‌ام؟ به سال‌های عمرم نگاه میکنم و در نظرم چیزی جز امتداد شب نمی‌آید. و خودم جز سماجتی بی‌امان در تقلای چیزی به نام "زندگی". بله، شب. شبی که در انتها به کابوسی بی‌بدیل بدل شده.به فردا صبح فکر میکنم. بعد، حجم هزاران هزار رویا و آرزو روی قلبم سنگینی می‌کند. نفسم بالا نمی‌آید. آری، من زنده‌ام. قسم به آن روزنه نور که در فرادست مثل سرابی پیداست، من زنده‌ام. هزاران هزار رویا... سرگیجه گرفته‌ام و قلبم به سختی تکان می‌خورد. عکس‌ها رد می‌شود. چشمانشان را می‌بینم که می‌گویند "تو زنده‌ای. زنده‌ای. زنده‌ای زنده ای. زنده..." چشمانی که در عمقشان امید است، و رویاهایی که حالا بی‌پدر و مادر شده‌اند.هزاران هزار رویا... یکهو سنگینی تمام رویاهای یتیم را روی شانه‌هایم حس میکنم. شايد این زنده بودن نفرینی است، تا این زخم عمیق را تا آخرین نفس با خود حمل کنم. یا شاید هم معجزه‌ای است، تا رویاهای یتیم زندگی‌های نکرده را زندگی کنم... هر دو دردناک است. هی پرده اشک دنیا را تار می‌کند و من فقط به این فکر میکنم که ما حالا دیگر شبیه به یک زخم، یک زخم بزرگیم."و می‌بینم شب را، که با همه سنگینی خود بر من فرود آمده است. و من، هنوز زنده‌ام... "_اژدهاک _بهرام بیضایی_آفتابآفتابMon, 02 Feb 2026 15:46:57 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/شروع-gxalloqv3ptfحالا من یک دانشجو هستم.سالهای سال نقش دانش‌آموز را یدک کشیدم و حالا بعد از یک جنگ حسابی با سازمان سنجش و نابودی روح و روان و دروس نصفه نیمه دبیرستان و سوالات کنکور که چیزی بیشتر از بازی بیهوده‌ای با کلمات نبودند و یک تابستان برزخی، حالا بالاخره! من یک دانشجو هستم.این مدت یک عالمه چیز جدید تجربه کرده‌ام. دانشگاه مکان جدیدی بود با یک حس جدید. شاید بشود گفت حس جوانی و شور.در جشن های دانشگاه که خود بچه ها برگزار می‌کنند میتوانم با تمام وجود حسش کنم. به خصوص وقتی دانشجوها می‌روند روی سن و می‌خوانند، آنوقت است که واقعا خوشحالم و دوست دارم این چهارسال را ذره ذره زندگی کنم.و اما، بعد از دانشگاه : اتوبوس.اتوبوس کلا جای خاصی است. یک حس شناوری عجیبی به من می‌دهد. دوست دارم کنار پنجره بنشینم و همه چیز را از پنجره در حال گذر ببینم و آهنگ گوش بدهم. دوست دارم آدم های توی اتوبوس را زیرچشمی نگاه کنم و راجع بهشان فکر کنم. که هستند؟ چطور زندگی می‌کنند؟ چه حسی دارند؟اتوبوس برایم زمان است. در نظرم همواره در حال حرکت است، همواره و همیشه. و این منم که در ایستگاهی سوار و در ایستگاهی پیاده میشوم. مثل تولد و مرگ. این حس فانی بودن در برابر چیزی ابدی گاهی احساس خفقان به من می‌دهد. آیا واقعا من فانی‌ام؟ گاهی حس میکنم روح من هم مثل اتوبوس است. شاید احساس خفقانم به این دلیل است که در این جسم فانی اسیرم.به هر حال، اتوبوس به ایستگاه می‌رسد. فلسفه بافی تمام است. پیاده می‌شوم و پا به واقعیت می‌گذارم.نسیم خنک پاییزی و گاچی ها و ابرهای گاه به گاه پاییز؛ بله، این زندگی است. گرچه روزی به ایستگاه مرگ میرسم، ولی حالا که نرسیده‌ام! حالا اوج زندگی است. زندگی،زندگی،زندگیییچقدر حس زنده بودن دارم.عاشق گل ابریشم پشت پنجره کتابخونه دانشگاهم:) فقط حیف که از کثیفی پنجره خوب نیفتادپ. ن: توی اتوبوس پسر لاغر و بلندی بود با موهای بلند لخت و لباس های سیاه و یک کوله پشتی. حدودا همسن خودم یا کمتر، تیپش به دانشجوها می‌خورد. نمی‌دانم چرا حس چنین آدمهایی مرا می‌گیرد. از بیرون یک جورهایی سرد و نچسب و سخت به نظر می‌آیند ولی من می‌توانم شکنندگی درونشان را حس کنم. پسر در آن سوی اتوبوس رو به من نشسته بود پس به وضوح حس بی‌هویتی و شاید خستگی، ترس و اضطرابش را با حس آهنگهایی که گوش میدادم قاطی میکرد. هعی. زیر چشمی دیدم دارد ناخنش را می‌جود و وقتی او هم زیر چشمی مرا دید سریع دستش را کشید عقب.پ. ن2: یک مرد میانسال لاغر و تکیده‌ای که شبیه حاجی فیروز شب عید بود آمد توی اتوبوس و پسر کوچکی شروع کرد به گریه و جیغ. هی میگفت آقاهه، آقاهه و اشاره می‌کرد به آن مرد سیاه بیچاره. مرده سعی کرد یک جوری خود را قایم کند و فقط گهگداری سرک می‌کشید ببیند پسره نگاه می‌کند یا نه. خیلی دردناک است که يک بچه اینطور از تو بترسد. مخصوصا وقتی حس اینکه بقیه تو را جور دیگری نگاه می‌کنند را همیشه با خودت حمل کرده باشی.یاد صادق هدایت افتادم و داستانهایش. این حس یکی از چیزهایی است که توی داستان‌های هدایت زیاد است، شاید چون خودش هم همیشه این حس وازدگی و طرد را داشته. بیشتر از همه، داستان داوود گوژپشت این حس را داشت. و حتی داش آکل. (البته در بین داستان‌هایی که از او خوانده‌ام)پ. ن3: توی اتوبوس داشتم آهنگ anybody را می‌شنیدم و یک جور عجیبی امیلی را درک میکردم. دلم می‌خواست به جای این سر دنیا، آن سر دنیا بودم و با او حرف میزدم. چرا من تا این حد با این دختر حس نزدیکی و شباهت دارم؟از موزیک ویدئوی anybody. راننده‌هه امیلیه و الان خواننده جدید گروه لینکین پارکه. متاسفانه فعلا عکس بهتری نداشتم 😂آفتابآفتابMon, 17 Nov 2025 16:27:54 +0330https://virgool.ir/konkurfightclub/افکار-ساعت-سه-نصفه-شب-2-cc7uctca9qn2چی دارم بگم؟ من رسما به شانسی که نه تنها در خونه‌م رو زده بود، که حتی به زور خودشو انداخته بود تو خونه‌م بی‌محلی کردم و تهش با بی میلی قبولش کردم در حالی که هنوزم جایی برای رد شدنش گذاشته بودم.صرفا چون چشمم دنبال چیزی بود که اصلا نمی‌دیدمش. یه تصور خام. شایدم یه ترس بیهوده ته ذهنم بود؟تمام حرفا و چیزایی که میدیدم و می‌شنیدم روم اثر میذاشت و من مثل یه آونگ هی تصمیممو عوض میکردم. دیوانه کننده بود. من هیچی از دنیای بیرون نمیدونم و فکر کنم با وجود هیجده سال سن این کاملا حقیقت داره. من راجع به چیزی که هیچی ازش نمیدونم تصمیم گرفتم و بقیه‌شو سپردم دست خدا.وقتی میگم که اون خودش میدونه که این پازل رو چطور به بهترین شکل ممکن بچینه، آسوده میشم.اما باز هم حس خوبی ندارم. این دفعه به خودم، نه به تصمیماتم. احساس می‌کنم برای زندگی زیادی شل و ولم. شاید این حرفم براتون مسخره باشه، اما برای من معنای مهمی داره. کنکور رسما برنامه‌های خوب منو به هم زد. مدتهاست ورزش نکردم و اون حس خوبی که به بدنم و اطمینانی که به واکنش سریع و کمکش توی لحظات مورد نیاز داشتم رو از دست دادم و این بخشی از اعتماد به نفسم رو با خودش برده. از طرفی مدتهاست تو دنیای فن بیان نبودم و تمرینات رو هم انجام ندادم و رسما بیانم افتاده. امروز خواستم یه شعر نزار قبانی رو بخونم و ضبط کنم ولی متوجه شدم زبونم اونطوری که میخوام نمی‌چرخه و صدام به شکلی که باید، زیر و بم نمیشه. از طرفی مدتهاست ننوشتم و وقتی هم که تلاش می‌کنم بنویسم چیزی برای نوشتن ندارم.این مدت انگار فاز کتاب خوندن هم از سرم پریده.در ازای از دست دادن همه اینها، چه چیزی توی این یک سال به دست آوردم؟یه خروار استرس، چند کیلو وزن، دیدن چهره‌ای از خودم که تا حالا ندیده بودم، گم کردن خودم، توانایی ادامه دادن در شرایط سخت، چند درس مهم راجع به آدمها، یه گوشواره از طرف دبیر عزیز شیمی، یه رتبه پا در هوا که نه اونقد بد بود که گریه کنم و نه اونقد خوب که ذوق کنم، انتخاب رشته بین چیزایی که آینده همشون برام مبهم بود و شنیدن یه عالمه نصیحت که شنیدنشون فقط عصبیم می‌کرد، ترس از پشیمونی، ترس، ترس و در آخر یه عالم سردرگمی.به دور از ذره‌ای مزاح، باید بگم سال کنکور عجب سال پرباری بود.نمیدونم خوب بود یا بد، فقط میدونم الان اینجا منو خسته و گم رها کرده و رفته. من اشک‌هامو برای اشتباهاتم و حرفها و زخمها و ترس‌ها ریختم و حالا دیگه خسته‌تر و بی‌حس ‌تر از اونم که بخوام دوباره بهشون فکر کنم.فقط میدونم که نیاز دارم هر چه زودتر از این حال بلاتکلیفی در بیام.میدونم که دنیا گل و بلبل نیست اما این هم میدونم که بی‌تجربه تر از اونم که اینو درک کنم. بابام اون روز اینو بهم گفت. گفت دنیا اونجوری که تو فکر میکنی گل و بلبل نیست. مامانم گفت من میخوام پشیمون نشی و خاله‌ام گفت روزی پشیمون خواهی شد. همه گفتن وقتی به سن ما برسی پشیمون میشی. ولی من به قوه لجبازی بی‌انتهام متوسل شدم و آخرش کار خودمو کردم، البته با مقداری میانه‌روی که جا برای پشیمونی نمونه. اما هیچ کس نمیدونه که چقدر عمیقا از اینکه یه روز پشیمون بشم میترسم.حالا هم ساعت سه نصفه شبه و دارم آینده رو تصور می‌کنم.اگه نتونم از هیچ کدوم از توانایی‌هام استفاده کنم؟ اگه نتونم پول در بیارم؟ اگه نتونم موفق بشم؟ اگه از تموم اونایی که از بالا به پایین نگاهم کردن باز هم پایین‌تر باشم...؟ این ... این بیشتر از هر چیزی منو خرد میکنه...و اگه نتونم جایگاه اجتماعی خودم رو از چیزی که هستیم بالاتر ببرم ... ؟میدونم که اینا افکار دردناک سه نصفه شبه. احتمالا الان باید  بگم "اما اگه دقیقا خلاف همه اینها اتفاق بیفته چی؟" و برای نوشته‌ام یه پایان خوش بذارم.ولی این نوشته از اولش هم قرار نبوده انگیزشی باشه، پس بذار نباشه.البته خب... این باعث نمیشه که یه happy ending به سبک آفتاب نداشته باشیم!Hey, at least in my mindI'm feeling like I'm the hero that saves meThere I hold my head highGet everything right, delusional maybeIf I’m pretending, why not write happy endings?Where I’m better than we both know I could beOh, still, at least in my mindI'm feeling like I'm the hero that saves meشب بخیر.آفتابآفتابWed, 10 Sep 2025 03:51:00 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/سلام-jzvuxyqbusvaچیزهای آزاردهنده زیادی وجود دارن، ولی چیزهای امیدوار کننده و خوب زیادی هم هست. مثلا رولت‌های خامه‌ای، کیک فنجونی های نرم و پفی، پشمک های شکلاتی، آجیل های توی سفره (که خودم و داداشم تمومش کردیم)، تخمه ژاپنی (شاید باورش براتون سخت باشه ولی من عاشق تخمه ژاپنی‌ام. محض اطلاع میدونم اسمش جابانیه😁) آهنگ های بهاری و قدیمی که میذارم و میرقصم. و فامیل! بله فامیل. مهم نیست کی‌ان، چی‌ان، چی کاره‌ن و چه دعواهایی با ما و اونا وجود داشته. مهم نیست که عمه‌هام با مامانم مشکل دارن یا بابابزرگم نمونه زنده اسکروج بر روی زمینه. درسته که عموم یکم زیاد دروغ میگه، اما ته دلش دوست داره به همه کمک کنه. درسته که شوهر خاله‌ام فلان اخلاق بد رو داره ولی اونقدرا هم آدم بدی نیست. درسته که خاله‌ام یه سری نظرات افراطی داره، ولی خیلی مهربونه. درسته که پسر عمه‌ام یکم  رو مخه، ولی شخصیتشه و به کسی هم آزاری نمیرسونه. درسته که دختر عمه‌ام زیاد حرف میزنه، اما خود منم خیلی پرچونه بودم. درسته که عمه‌ام همیشه چشماش نگرانه و استرسیه، ولی دست‌پختش محشره و دست و دلبازه. کلا عمه‌هام دست و دلبازن. درسته که خاله‌ام به دلیل بیماری و تفاوتی که با بقیه داره تحملش سخته، ولی منو واقعا دوست داره. من اینو حس میکنم که منو دوست دارن. این حس قشنگیه. من هم دوستشون دارم. واقعا دوستشون دارم، همینطوری که هستن. چون به هرحال مسئول تغییر دادنشون نیستم و چون خود من هم عیب‌هایی دارم.***امسال سال ماره. مار رو دوست دارم. حیوون نجیبیه. اگه ماری رو اذیت نکنی و از طرفت احساس خطر نکنه یا تازه بچه‌دار نشده باشه، کاری به کارت نخواهد داشت. به علاوه اگه ماری آب ‌ونمکتو بخوره دیگه هرگز اذیتت نمیکنه. این یه تجربه است. وقتی من کوچیک بودم توی خونه قدیمی پدربزرگم زندگی می‌کردیم که یه حیاط بزرگ و درندشت داشت. با یه درخت بزرگ جنبو( یه درخت بومی بوشهره). من عاشق اون جنبو بودم که پر از کندوی زنبور عسل هم بود. اون زنبورا رو هم دوست داشتم و فهمیده بودم که به من آسیبی نمیزنن برای همین کنارشون وایمیسادم و باهاشون حرف میزدم. اونجا مار هم داشت. یه مار بود که تا در خونه‌مون اومد. مامانم به بابام گفت اونو بکشه ولی بابام این کارو نکرد. گفت براش آب و نمک میذاریم. توی همون محلی که میومد و میرفت یه ظرف کوچیک آب و نمک گذاشتیم و واقعا دیگه اونو طرف خونه ندیدیم.اون خونه جن هم داشت. البته من کوچیکتر از اون بودم که این چیزا رو بفهمم ولی بابام و عمه‌ام اونا رو دیده بودن.پشت درخت جنبو هم یه قسمت بود که پر از نخاله و چیزهایی بود که دور انداخته شده بودن. خودم و پسرعموم علیرغم تهدیدهای مامانا محض فضولی و بازی میرفتیم اونجا. اگه از اون تپه نخاله ساختمونی به سلامت عبور میکردی میرسیدی به یه در کوچیک سفید که در پشتی خونه عمو بود. جالبه، نه؟ اون خونه قدیمی بود، فضای سنگینی داشت، و هر روز توش مهمون میومد(خانواده پدرم عادت داشتن هر شب دور هم جمع بشن) و از طرفی جایی بود که مدام دعواهای خانوادگی بین مادرم و عمه‌هام وجود داشت. من عاشق دو تا عمه مجردم بودم که پیش ما زندگی میکردن ولی اونا کاملا محل زندگیشونو از ما جدا کرده بودن. تو پذیرایی بزرگ خونه زندگی میکردن که یه در جدا از در اصلی هال داشت. یه در دیگه پذیرایی هم که به داخل خونه باز می‌شد قفل بود. تنها کسی که در رو براش باز میکردن من بودم. و من هم درحالی میرفتم اونجا که مادرم راضی نبود. از طرفی عمو "م" هم همسایه‌مون بود و من و پسرعموم که همسن بودیم با بچه های کوچه و کوچکترین عموم که فقط دو سال از من بزرگتر بود! از صبح تا شب تو کوچه بازی میکردیم.زن عموم آدم عجیبی بود. یه روز از دنده راست بلند میشد و کدبانو ترین و بهترین زن دنیا بود. برای من و پسرعمو هر چی میخواستیم درست می‌کرد و توی وان حموم کلی اسباب بازی می‌ریخت و اجازه می‌داد آب بازی کنیم و یهو میومد خونه ما و به مامانم کمک می‌کرد و همچین چیزایی. ولی یهو یه روز از دنده چپ بلند میشد و پسرعموی بیچاره منو تا می‌خورد میزد و با عموم دعوا می‌کرد. بعد میومد خونه ما و یهو یه چیزی میشکوند، یه فتنه راه مینداخت، یا یه متلک مینداخت. بعد میرفت. آدم نرمالی نبود. تو چنین روزهایی پسرعموم فرار می‌کرد میومد خونه ما. واقعا گناه داشت.من اون موقع این چیزا رو درک نمیکردم، ولی زندگی تو اون خونه برای مادرم زجر بزرگی بود. که البته تموم شد. عموم از زن عمو طلاق گرفت، ما هم بعد از هفت سال از اون خونه اسباب کشی کردیم. عمه های مجردم هم رفتن تو یه سوئیت کوچیک زندگی کردن. یکیشون مدتی بعد رفت سوئد و اون یکی هم مثل قدیما هنوز مربی تکواندوعه. عموم بعد از کلی در‌به‌دری بالاخره ازدواج کرد. زن عموی جدیدم خیلی خیلی زن مهربون و خوبیه. دوستش دارم و البته که پسرعموم هم دوستش داره. اینطور فکر میکنم.ما نه تنها از اون خونه رفتیم، بلکه کلا از اون محله رفتیم. تقریبا بیشتر خونواده‌مون اونجا زندگی میکردن. حتی خونواده مادرم. بعد از اینکه اومدیم این محله جدید رفت و ‌آمدمون کمتر شد. دعوا و ماجراهای دیگه هم تموم شد البته. به قول مادرم : دوری و دوستی.***سی و شیش روز تا کنکور اردیبهشت مونده.(البته اون روزی که اینو نوشته بودم، نه الان) این برام نگران کننده است.من آدم عجولی‌ام. دوست دارم بدون هرگونه برنامه قبلی با کله بپرم تو همه چیز. یعنی نه اینکه دوست دارم، راستش یه جورایی تنها راهیه که برام قابل تحمله. حالا هم دارم همین کار رو میکنم. به طرز مسخره‌ای همینطور هر روز صبح بیدار میشم و با خودم میگم : خب، الان حوصله خوندن چیو دارم؟! بعد همونو برمیدارم. روزایی هست که خوب پیش میره، اما روزایی هم هست که هر چی میخوام بخونم نصفه میمونه.خب، از این وضعیت ناراضی نبودم. ذهن همواره شلوغ من از پس دسته‌بندی این همه مطلب شلم شوربا برمیاد، اینو میدونم. ولی آیا با این کندی که دارم پیش میرم، از پس خوندن چیزهایی که باید برمیام؟وقتی درست حسابی بررسی میکنم میبینم که خیلی عقبم. درسته که تا اینجا سر حوصله و با دل راحت خوندم اما این اصلااااا جواب نمیدهههه.کنکور برای من چالش سختی شده. این برام جالبه. من قبلا هم آزمونی تو همین مایه‌ها دادم. برای ورود به دبیرستان.همه چیز رو تو دو ماه آخر جمع کردم و تصور ذهنیم راجع به کنکور هم همینقدر ساده بود. طبق معمول همیشگی، برنامه‌ریزی من بعد از چک کردن تمام چیزایی که باید میخوندم این شکلی بود :خب، اینقد میخونم تا تموم شه!! بریم تو کارش! من از اول مهر تا الان مثلا "خوندم". ولی چرا حس میکنم هنوز یه عالم چیز نخونده وجود داره؟؟ یعنی درواقع حس نمیکنم، بلکه واقعا یه عالم چیز نخونده هست. خیلی رو مخمه.خیلی زیاد. بدم میاد که کنکور یه گوشه ذهنم وایسه پوزخند بزنه بگه : تو واسه من عددی نیستی!! نههههههه. من دوست دارم فقط خودم باشم که همچین پوزخندی به کسی میزنه، مخصوصا به اون پهلوون پنبه عوضی کنکور نام. برای همین واقعا این وضعیتی که دارم رو مخمه. باید دوباره به قوه لجبازیم متوسل بشم و اینقد بخونم تا چشش در آد. (عبارت "چشش درآد" رو با غلظت کوکب زن همسایه‌ بخونید لطفا) پ. ن: خودمم نمیدونم به این درددلای آخرم بخندم یا بشینم به در نگاه کنم 😂 درده به خدااا شیزوکو خیلی منه، خیلیییی زیااااادد. زمزمه قلب رو ببینید به نظرم، عاشقشمپ. ن. اضافه: یه لیست بلندبالا از کارایی دارم که قراره تابستون انجام بدم. ولی قبلش میخوام تمام تلاشم رو کرده باشم. راستش اولش فقط دلم نمیخواست از یک سری اشخاص نسبتا محترم! کم بیارم، ولی الان برام خیلی مهم تر از این حرفا شده. یه جورایی خیلی برام امیدبخشه. منظورم تصور اینه که چیز خوبی قبول بشم. تنها نگرانیم سرعتمه. من همیشه لاک‌پشتی بودم و همیشه هم استراحتم برام مهم بوده. هر وقت احساس کنم یه ذره دارم نمیفهمم، درسو میذارم کنار و میرم سراغ انواع کارهایی که خودم بهشون میگم یللی تللی😂.خیلی جالبه، نه؟ هم به شدت نگرانم که نتونم درس های دوازدهم رو تا قبل از کنکور اردیبهشت تموم کنم و هم طبق روال عادی همیشگیم رفتار میکنم. واقعا کندم. پیشنهادی برام دارین؟پ. ن(بازم) : میدونم این نوشته زیادی آشفته است، به خوشگلی خودتون ببخشین🤓😂آفتابآفتابSun, 06 Apr 2025 02:10:43 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/این-روزها-laay95fkrfx4چی بگم؟ روزها همینطور میگذرن. هی به روز موعود نزدیک و نزدیک تر میشم. یه عالم کتاب ریخته جلوم ولی من همچنان با روش آروم و لاک‌پشتی خودم پیش میرم، انگار که میتونم زمانو تا ابد کش بیارم. کاش میشد یه کم زمان ریخت تو بطری نگه داشت برای وقتایی که نیاز داری. اما نکته جالب درمورد زمان اینه که هر چی خیالت ازش راحت تر باشه زودتر میره و تموم میشه و اتفاقا تو کار کمتری انجام میدی.بگذریم.داشتم میگفتم روزها همینطور دارن میگذرن. چه حس غریبی تو قلبم لونه کرده. ترکیبی وصف ناشدنی. لطیف مثل یه گل صورتی کمرنگ، سوزنده مثل آتیش، عزیز مثل آفتاب، پر تلاطم مثل دریا و برنده مثل شمشیر. غریبه. زیباست. دردناکه. خیلی پر و پیمونه. سردرگمم. دوست دارم تا ابد ادامه داشته باشه. دوست دارم این حس و این روزا رو بریزم تو یه بطری نگه دارم. و در عین حال گاهی خیلی دردناکه. عقلم میدونه که این سرخوشی ادامه دار نیست.چرا من اینقدر عمیق به همه چیز نگاه میکنم؟ برای کی میتونه یه درخت یا یه حس اینقدر مهم باشه که برای من هست؟ چه کسی میتونه همه چیز رو تا مغز استخون درک کنه مثل من؟ چرا؟ چرا؟ اصلا این چه قصه عجیبیه که توش افتادم؟ احساسات نابیه، عزیز و زیبا. ولی عقل چیز دیگه‌ای میگه. عقلم میگه که فقط منم که اینقدر توی عمق ماجرا غرق میشم و تا مغز استخون حسش میکنم. حتی اون، اون که میشینه و گریه میکنه و توی دیوارای بتنی خودش درد میکشه، فکر نکنم اینقدر همه چیز رو حس کنه.چرا به نقطه مقابل خودم چشم دوختم؟ من آفتابی‌ام که به شب چشم دوخته. حتی ماه هم نه. به شب، به تاریکی چسبنده و عمیق شب.شاید چون تو اون تاریکی ستاره های اسرارآمیزی سوسو میزنن.... کسی چه میدونه؟ در هر صورت باز هم اون حس وصف ناشدنی توی قلبم هست و در هر صورت من دستمو دراز خواهم کرد که تو رو بکشم بیرون. به احتمال یک در هزار، شاید موفق شدم... کسی چه میدونه؟پ. ن: دلم برای اینجا نوشتن تنگ شده بود. اینترنت داغون و گوشی قدیمی و وقت تنگ یه کنکوری، همه مانع از تجدید دیدار بودن ولی بالاخره شد. پ. ن٢: :))))))))))))آفتابآفتابFri, 21 Feb 2025 23:30:41 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/تنها-u3jd4xchirhgهر چی بیشتر بین آدما میگردم، بیشتر به این پی میبرم که چقدر دنیای من با دنیای همسن و سالای خودم متفاوته. که چقدر تنهام. واقعا تنها. احساس بدی پیدا میکنم. نه به خاطر تنهایی؛ من به تنهایی خو گرفتم. بلکه به خاطر متفاوت بودن. دید من به زندگی و اتفاقات از زمین تا آسمون با بقیه فرق میکنه. بعد، من؟ همچنان فکر میکنم که برداشت بقیه هم مثل خودمه. کارایی میکنم و حرفایی میزنم که به نظر خودم درستن ولی بعد می‌فهمم در نظر دیگران شکل دیگه‌ای بوده. دیگران رفتارهایی دارن و من ازشون برداشت خودم رو دارم ولی بعد که میفهمم قضیه چی بوده...هه.واقعا خسته‌ام.این موضوع هر بار که با بقیه حرف میزنم باعث میشه بیشتر حس انجماد پیدا کنم. امروز صبح ساعت 7 رفتم مدرسه، چون فکر میکردم ساعت 7 و نیم امتحانه. ولی معلوم شد امتحان ساعت 9 برگزار میشه. اینقد بی‌حس بودم که برام فرقی نمی‌کرد. واقعا نمیدونم چرا. بعد چون حال و حوصله حرف زدن با بچه ها و سر و صدا رو نداشتم رفتم کتابخونه. اونجا هلنا و درسا و ثمین و مهیا و مهسا و مهدیس نشسته بودن. نمیدونم چرا دارم اسمشون رو میگم. به هر حال که قرار نیست اینجا رو بخونن، پس مهم نیست. این نوشته هم میون ميلياردها نوشته توی دهکده جهانی غرق میشه و میره یه گوشه اون ته ته ها. همین.آره خلاصه. داشتم میگفتم رفتم کتابخونه مدرسه. نشستم که مثلا درس بخونم. اول، چهار صفحه‌ای که هنوز نخونده بودم رو خوندم (وی کمی دقیقه نودی است)تو حین خوندن همون 4 صفحه هم بچه ها خیلی ساکت نبودن. هی حرف میزدن بعد میگفتن خب دیگه، حرف نزنیم درس بخونیم.اما من جدیدا یه قابلیتی پیدا کردم که میتونم تو سر و صدا هم حواسمو به درس جمع کنم. البته بازدهی‌ام میاد پایین، ولی همیشه که دور و بر آدم ساکت نیست، نه؟ مخصوصا تو خونه ما. امکان نداره داداشم بتونه ساکت بمونه. شاید فقط دو دقیقه بتونه. و چون هیچی هم روش اثر نداره، مجبور شدم یه روش برای سازگاری با محیط پیدا کنم. آره خلاصه. ولی جالبیش اینجاست که همزمان که دارم درس میخونم حرفای بقیه هم میشنوم، فقط ذهنم عادت کرده بهشون اهمیت نده. اما بعضی وقتا ذهنم یه چیزی که جالبه رو میگیره و تحلیل میکنه اونوقت سرمو بلند میکنم و یه چیزی میگم و همه برمیگردن میگن "مگه تو درس نمی‌خوندی؟"نه جانم، بیکار بودم داشتم کتاب تماشا میکردم. خوبه حداقل میدونی دارم درس میخونم.خلاصه. بچه‌ها اونجا بودن و حرف میزدن. من هم به زور 4 صفحه رو تموم کردم. آخه هی ذهنم میگفت وایسا ببینم چی میگن. نه اینکه حرفاشون خیلی جالب یا مهم بود، نه. فقط یکم کنجکاو بودم ببینم اونا چطور فکر میکنن، وقتی کنار همن راجع به چی حرف میزنن و از این حرفا. حرفاشون اونقدرا هم چیز جالبی نداشت. چشمم افتاد به یه کتاب توی کتابای بخش تاریخ که چشمک میزد:"خداوند الموت".وای خدا چقدر از قلعه الموت خوشم میاد. از هر چیزی که به نظر رمز آلود بیاد، خوشم میاد. و الموت، این قلعه نفوذناپذیر پر از قصه. چیز زیادی درموردش نمیدونم ولی دلم میخواد بدونم. اون 4 صفحه کذایی که تموم شد رفتم یه گوشه پایین قفسه تاریخ رو زمین نشستم و خداوند الموت خوندم. دلم خواست توی اون دنیا بودم، توی دنیای کتاب. نمیدونم چرا ولی اون لحظه یه جور احساس بیگانگی خاصی داشتم، برای همین دلم نمیخواست توی مدرسه باشم یا کنار آدمای دیگه. فقط دلم میخواست برم توی دنیای کتاب‌ها و اینقد بخونم که اون حالتی که قبلا هم حسش کردم بهم دست بده. خب من قبلنا خیلی بیکار تر و بیخیال تر بودم. یهو میرفتم یه کتاب باز میکردم و می‌نشستم اینقد میخوندم که تو دنیای کتاب غرق میشدم. رسما اونجا زندگی میکردم. فقط گهگداری غذا میخوردم و میخوابیدم و این چیزا(!) . بعد از یکی دو روز که کتابه تموم میشد سرمو بلند میکردم یه نگاه به دنیای اطرافم مینداختم و یه لحظه احساس غریبی می‌کردم.تازه اون موقع میگفتم، خب، حالا با زندگیم چیکار کنم؟افسردگی پس از کتاب واقعا حال عجیبیه. خیلی باحال بود. بگذریم.خلاصه نشستم توی خودم جمع شدم و خداوند الموت خوندم. خوشم اومد ازش. دلم خواست کتابه رو از کتابخونه مدرسه بدزدم برای خودم. کارتش رو که چک کردم دیدم آخرین بار یه نفر سال 86 این کتابو امانت گرفته بوده. بیچاره کتاب عزیزم. یه روز میام میبرمت دیگه هم برت نمیگردونم، خب؟(از اتاق فرمان خبر رسید که بابام این کتابو داره، فقط تو مغازه جاساز کرده. اگه کنکور نداشتم میرفتم می‌اوردمششش) بعد امتحان هم باز یه سری قضایا پیش اومد که اصلا حوصله تکرارشو ندارم. بگذریم.حس میکنم امسال تموم میشه، همه ما میریم پی زندگیمون و من آخرش هم با محیا حرف نمیزنم. نمیدونم چرا اینطوری‌ام. دارم از دست خودم کلافه میشم. واقعا کلافه. دینا هم اون روز تو راهرو داد زد که از دستم کلافه شده. محیا هم تو راه‌پله نشسته بود. ولی مطمئنا متوجه چیزی نشده.قرار نیست اتفاق خاصی بیفته خب. چرا اینطوری‌ام آخه؟ نمیدونم چرا حس میکنم اون هم تنهایی خاصی داره. یه چیزی درونش هست که در ظاهرش اونو پنهان میکنه. نمیدونم چرا هنوز هم دلم میخواد بدونم واقعا چه جور آدمیه. نمیدونم چرا هنوز هم نسبت بهش حس خاصی دارم. نمیدونم چرا حس میکنم با وجود تفاوت در ظاهر، خیلی شبیه همیم. یعنی اشتباه میکنم؟ اگه دوباره اشتباه کرده باشم بازم تنهاتر میشم. نمیدونم چرا این حس عجیب خوب رو بهش دارم. نمیدونم اون راجع به من چی فکر میکنه.من خیلی کنجکاوم. اما به همون اندازه که راجع به دیگران کنجکاوم و دنبال قصه آدمام، خودم مثل یه دژ غیرقابل نفوذم. مثل قلعه الموت. هی، و باز هم من میمونم و سهراب :در ابعاد این عصر خاموش،من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترمبیا تا برایت بگویم، چه اندازه تنهایی من بزرگ است... پ. ن: من حالم خوبه. ببخشید اینطوری میگم ولی نیازی به کامنت دلداری نیست. ممنونم که درک میکنید.آفتابآفتابSun, 22 Dec 2024 17:10:20 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/هر-شب-من-و-یک-دامن-اشک-qfu1tnfwdjrcمیخوام راجع به این روزام و کنکور بنویسم.خب راستشو بخواین یه کمبود اعتماد به نفس وحشتناکی اومده سراغم. به علاوه غم و فشاری که از مشکلات توی خونه‌مون سرچشمه میگیره. هر شب در حالی که کتاب جلوم بازه گریه میکنم. بذارین واقعیت رو بهتون بگم، هیچی نمیخونم. یعنی کتاب جلوم بازه اما آخر شب به خودم میام و میبینم از صبح تا الان که زیست خوندم، فقط بیست تا تست زدم. درحالی که توی فکرم خیلی بیشتر میخواستم بزنم و قرار بوده فیزیک و زبان یا شاید ریاضی هم کار کنم.خودم داره ناامیدم میکنه.این مخصوصا مربوط به روزای تعطیلمه که زمان برای درس خوندن دارم. وگرنه روزای مدرسه که تا 2 مدرسه‌ام. چرا؟ چون میدونم اگه خونه باشم قراره دوباره همون چیزا تکرار بشه. پس میرم مدرسه و زنگایی که نمیخوام سر کلاس باشم هم یه جایی خودمو گم و گور میکنم و درس میخونم. نزدیک در پشت بوم، توی سالن اجتماعات یا یه کلاس خالی یا قرائت خونه. یه جایی که پیدام نکنن. وقتی پیدام کردن و گفتن چرا سر کلاس نیستی هم برام فرقی نمیکنه. یا یه دلیلی پیدا میکنم که قسر در برم یا تا دفتر همراهی میشم و یک ساعت موعظه میشنوم بعد با یه برگه میفرستنم سر کلاسی که نصف بیشترش رو جیم زدم.حتی با این وجود هم تو مدرسه بیشتر از خونه درس میخونم.البته بگم که توی جیم زدن از کلاسا و گاهی فرار از مدرسه به خونه حرفه‌ای شدم، دیگه کسی به این راحتی نمیتونه منو بگیره. از طرفی نصف بچه های کلاسمون هم فقط بعضی وقتا تو مدرسه آفتابی میشن. کلاس معمولا خلوته. مدرسه‌ نمونه هستم، رشته تجربی. توی درسخون ترین کلاس مدرسه افتادم که سال دهم از ۳۰ نفر، ۱۸ نفرش معدل بیست داشتن. و بگم که من جزو اون ۱۸ تا نبودم. آخه دهم زیاد درس نمیخوندم، تو حال و هوای دیگه‌ای بودم کلا. با این وجود بازم معدلم بالاتر از ۱۹ بود! اما برای کلاس ما این کافی نبود.بگذریم.مامانم اضطراب شدید داره. این اتفاق از تابستون شروع شد. هی حالش بدتر و بدتر شد. شهریور به زور راضیش کردم بره پیش روانپزشک. نسبت به داروها کاملا گارد داره. با وجود اینکه داروهای کاملا سبک و ساده‌ای هستن. میخوره، ولی درست نه. از داروی x باید شبی یکی بخوره اما فقط ربعشو میخوره. تازه دیشب راضی شد نصف بخوره. از داروی y شاید فقط سر جمع یکی در طول روز بخوره (تیکه تیکه‌اش میکنه و میخوره) در حالی که باید دو تا بخوره. گاهی حالش بد میشه و میریم بیمارستان و البته که اونجا هم کاری براش نمیکنن و میگن از اعصابه و باید داروهاش رو بخوره تا خوب بشه.اون روز یهو بینایی چشم راستش مختل شد. رفتیم چشم پزشک و گفت شبکیه‌اش ملتهب شده و دلیلش اضطرابه. حتی اونم به مامانم گفت داروهای خودشو بخوره و براش یه دارو و قطره هم برای چشم نوشت.باورتون میشه که مامانم نسبت به خوردن اون داروی چشم هم گارد داره؟ به سختی ترس رو گذاشت کنار و داره روزی یه قرصشو میخوره.من چند بار بهش گفتم که بذاره پیش یه روانشناس براش نوبت بگیرم اما میگفت الان نه. براش نوبت گرفتم بدون اطلاع خودش. اما خب... هزینه‌اش (با وجود مناسب بودن) بازم برای ما زیاد بود. پدرم چند وقته از لحاظ مالی به شدت توی مضیقه است. خودش میگه تا به حال توی عمرش اینقدر بی‌پول نبوده.آره. مامانم بعد اون جلسه دیگه پیش اون روانشناس هم نرفت. شاید هم تقصیر از منه. میخوام امروز برم از مشاوره بهزیستی نوبت بگیرم. کاش زودتر این کارو کرده بودم. کاش زودتر بهم نوبت بدن. کارهای روزانه رو به زور انجام میده چه برسه به خیاطی. قبلا خیاطی می‌کرد، اما حالا در خیاطی تخته شده. شده انباری. پاش رو هم توش نمیذاره. تازه از وقتی که این مشکل برای چشمش پیش اومد هم دیگه تموم. روزانه حدود ۵ تا سریال مختلف هست که از شبکه‌های مختلف دنبال میکنه. چون میخواد ذهنش رو از افکارش دور کنه. کل روز تلویزیون روشنه.وضع مامانم بده، خیلی هم بده. و من میشینم درس میخونم...! جالب اینجاست که درس هم نمیخونم. نمیدونم چی کار کنم.تابستون میرفتم کلاس فن بیان. مربی کلاس کسی بود که سالها می‌شناختم. من مدیون این آدم هستم. یه زمانی منو از باتلاق درآورد. کاری کرد که اعتماد به نفس پیدا کنم، بنویسم، بخونم، بگم. من بهش مدیونم. اما... چند وقته حس بدی بهش دارم. هر کاری میکردم کلاس‌ها رو رها کنم نمیذاشت. می‌گفت درس برات چی کار میکنه؟ دانشگاه که به درد نمیخوره.هر روز توی موسسه یه برنامه‌ای داشت. این کلاس تموم میشد کلاس دیگه‌ای شروع می‌کرد و ما رو (خودم هم نمیدونم چطور) قانع می‌کرد که بهش نیاز داریم. نمیگم کلاس هاش بد بود، نمیگم چیزی ازشون یاد نگرفتم، نه. خیلی چیزا یاد گرفتم. اما هزینه‌اش هم کم نبود. فقط ماهی چهار جلسه بود. و تازه، هزار جور توقع از ما داشت. مثلا میدونست من مدرسه دارم (پارسال که یازدهم بودم) و میخوام درس بخونم، اما باز با حرفاش باعث می‌شد حس کنم که این خیلی بدیهیه که هم درس بخونم هم به کارای دیگه (از جمله برنامه‌های فرهنگی هنری موسسه) برسم. نمیگم تفکرش اشتباه بود و نمیگم که موفق نشدم کارای دیگه رو هم انجام بدم. اما... به چه قیمتی؟ به شدت تحت فشار بودم. خیلی زیاد. و اضطراب داشتم که این کار مونده، اون کار مونده و آخر سال هم از درسا عقب افتادم. امسال موسسه رو رها کردم. شاید باورتون نشه که چقدر رها کردن اون موسسه و اون معلم سخت بود. میدونین چرا؟ چون اون کسی که ازش حرف میزنم یه چراغ جادویی داره به اسم فن بیان. میتونه با حرف گرگ رو قانع کنه که گیاه‌خواره.بازم میگم یه روزایی تو زندگیم بوده که اگه اون شخص نبود ازش نجات پیدا نمیکردم و آدمی که الان هستم نمی‌شدم. من نمیخوام قدرنشناس باشم. من به شدت به اون شخص مدیونم. من خیلی چیزا ازش یاد گرفتم. من واقعا بهش مدیونم. اما... منم یه حدی دارم. جیب پدر من هم یه حدی داره.متوجه شدم که میخواد من بشم مربی موسسه‌اش. وقتی درمورد کنکور و سردرگمی‌ام برای رشته‌ میگفتم بیشتر اینطوری حرف میزد: دانشگاه‌ها فرقی نمیکنن، همشون سر و ته یه کرباسن. همینجا بوشهر بمون دردسرش کمتره. نمیگم حرفش کاملا اشتباه بود ولی متوجه شدم که میخواد هر جوری شده من و شاگردای دیگه‌ش رو در کنار خودش نگه داره.بدم اومد.وقتی بهش قاطعانه گفتم دیگه نمیام موسسه و میخوام درس بخونم حتی ازم خداحافظی نکرد. جوابمو نداد اصلا. فقط منو از گروه‌ کلاس حذف کرد.این آدم آدمی بود که یه روز برام خیلی مهم بود... هنوز هم هر روز به این فکر میکنم که کجای کارش دقیقا اشتباه بوده؟ نمیخوام اگر روزی خواستم مثل اون به دیگران کمک کنم، مثل اون بشم. میخوام بفهمم اشتباه اون چی بوده. نمیخوام خودم آدمی بشم که اینطور کسی رو میکشه بالا بعد زمین میزنه.من به خاطر کنکور و به خاطر وضعیت مالی‌ای که یهو افتادیم توش کلاس نینجوتسو رو هم ترک کردم... تنها جایی که حس خوبی داشتم. دیگه خسته شدم. میخوام از هفته دیگه برم کلاس نینجا. دیگه برام مهم نیست چی میشه و چی میخواد و راه دوره و چطور برم و از این حرفا.البته قبلا پولدار نبودیم، اما اینقد زیاد هم تحت فشار نبودیم. حس نمیکنم که نمیتونم از پس کنکور بر بیام. ولی وقتی میرم مدرسه و با بقیه مواجه میشم، هر بار حس میکنم که کافی نیست. کافی نیستم. توی مدرسه حتی با صمیمی ترین دوستم هم مقایسه میشم. این مقایسه مدرسه و ذهنم منو میشکنه.هر روز میام خونه، مامانم همونطوره، اخبار توی تلویزیون همونقدر بده، بابام همونقدر تحت فشاره (گرچه اصلا به روی خودش نمیاره، اما من میدونم) و مامانم...بزرگترین نگرانی و نارحتی‌ام مامانمه. اگه اون حالش خوب باشه همه این چیزای دیگه برام ذره‌ای مهم نیستن. میتونم از پس همشون بر بیام. میتونم شبکه های خبر رو کامل حذف کنم تا دیگه بابا و مامانم نزنن اونجا و نسبت به هر خبری سِر بشم، میتونم ماهی ده هزار تومن هم خرج نکنم یا هر کار دیگه‌ای بکنم که بابام از این مرحله بگذره، میتونم بیخیال جو مدرسه بشم و بگم گور بابای همشون و درسمو بخونم...اما الان، وقتی همش حس میکنم که با این روندی که داره پیش میره ممکنه مامانمو از دست بدم... نمیتونم...بازم هر شب با کتابایی که به خاطر این سیستم آموزشی بی‌صاحاب بی در و پیکر جلوم بازه و احساس میکنم که خوندن همه اون کتابا خیلیه سخته، گریه میکنم...پ. ن: من واسه نوشتن قوانین خاص خودمو دارم. دوست ندارم نوشته‌ام به کسی حس نا‌امیدی بده. اما دیگه نمیتونستم. حتی نمیتونستم این چیزا رو به دوستم بگم چون اونم مشکلات خودشو داره و به نوبه خودش تحت فشاره.به هر حال اگه تا اینجا خوندین، معذرت میخوام و ممنونم که سنگ صبورم شدین. من از پسش بر میام. فقط یکم سخته. فقط کاش همه چیز بهتر بشهآفتابآفتابThu, 28 Nov 2024 09:35:56 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/سبز-zdunw29xzhppزمان که بگذرد، طبیعت همه‌چیز را دوباره در آغوش می‌گیرد. جوری که انگار هرگز اینجا انسانی وجود نداشته. ما که بمیریم، زندگی تمام نخواهد شد.برای طبیعت فرقی نمی‌کند که چقدر مردمان نیک یا بدی در این خانه زیسته‌اند، که چه کرده‌اند و چه بوده‌اند. همه را در خود خواهد بلعید. آن پیچک کوچک کنار دیوار را می‌بینی؟ تمام حیاط را خواهد گرفت. از پایه میز گرد و چهار صندلی دورش که کنار حوض حیاط است بالا خواهد رفت. در گوشه پشت پنجره ها زنبورها کندو خواهند ساخت و توی هر سوراخ سنبه دیوار پرنده ها لانه خواهد کرد. لانه پرستو ها هم زیر سقف ایوان بزرگ جلوی عمارت خواهد بود، همانجایی که جوجه پرستو ها، زیبایی پرواز را خواهند آموخت. و دو ماهی گلی‌ای که من و تو نوروز امسال توی حوض انداختیم، خانواده بزرگی خواهند شد.طبیعت بی‌رحم نیست. اتفاقا طبعیت از هر چه آدم است، بخشنده‌تر است. این خانه اگر به دست آدمها می‌افتاد دو روزه با یک لودر همه‌چیز را صاف می‌کردند و یک ساختمان جدید مزخرف بی‌روح لق‌دراز می‌ساختند که هیچ نشانی از زیبایی‌شناختی در آن دیده نمیشد و نامش را می‌گذاشتند پیشرفت. اما طبیعت آرام آرام همه‌چیز را در بر می‌گیرد. چیزی را نابود نمی‌کند، بلکه آن را جزوی از خود می‌کند. اجازه می‌دهد خانه به او خو بگیرد. خوی وحشی. اجازه می‌دهد خاطرات زیر لایه‌ای از خاک و گیاه و جانور، دفن شوند تا هر وقت کسی همه چیز را کنار زد آنها را بیابد. طبیعت به حافظه آجرهای خانه هم احترام می‌گذارد، حتی اگر آنها را خرد کند.اصلا، زندگی باید همینطور باشد. سبز. سبزِ سبز. آفتابآفتابWed, 13 Nov 2024 07:40:26 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/بیست-سال-پیش-همچین-شبی-wjsvnzws5o7cهرسال روز اول اردیبهشت غیبش می‌زند. رنگ چشمانش معمولی است، ولی انحنای زیبایی دارد. موی سیاه پر کلاغی پریشان و موج دارش را همیشه کوتاه نگه می‌دارد. این مدل مو به چهره‌اش که ته رنگی باستانی از ایرانی بودن دارد، می‌آید. می‌توانم تصور کنم که با ابروهای کمانی‌اش در زمان قاجار چه شکلی می‌شده. البته پیوندی نیستند. ترکیب ابرو و چشمانش واقعا زیباست. شاید هم به خاطر درون چشمهایش باشد. معمولا شاد است، اما چشمانش عمق خاصی دارد. گاهی وقتها که می‌نشیند به بیرون پنجره خیره می‌شود، می‌توان راز یخ‌زده و غم‌انگیزی را ته آنها دید. فقط غمی پذیرفته شده و یخ زده. چیزی که انگار جزوی از وجود اوست. جزوی از وجود زیبا، آرام، عمیق و غیرقابل نفوذ او.ما سالهاست که با هم زندگی می‌کنیم. من و او و بوته گل محمدی دم در حیاط. در گوشه‌ای از جهان که سر و صدایی نیست. البته سروصدا هست، اما صداهای شهر نیست. روستای کوچکی است در دامنه کوه. هرگز نه من از گذشته او چیزی پرسیده‌ام و نه او از گذشته من رازی. اصلا قرارمان همین بود. که هر وقت کسی از ما دو تن چیزی از گذشته دیگری پرسید، باید راز خودش را هم بگوید.ما یک قنادی داریم. بچه های روستا زیاد می‌آیند اینجا و او با شوخی و خنده به آنها شیرینی و آب‌نبات می‌فروشد. ما با شیرینی و شکلات و کیک هایمان جزوی از جشن ها و شادی‌های مردم اینجاییم.بله. الان سالهاست... سالهاست که من و او اینجا زندگی می‌کنیم. جلوی موهای من سفید شده. لای موهای کوتاه پریشان او هم تارهای سفیدی برق می‌زنند. اما هنوز هم هر سال روز اول اردیبهشت با یک شاخه از گل محمدیِ جلوی در حیاط غیبش می‌زند. و شب، با چشمانی که غمِ درون آنها مذاب شده برمی‌گردد، میخوابد و کلمه‌ای حرف نمی‌زند. الان سالهاست... و من، یک کلمه هم نپرسیده‌ام.نه چون نمی‌خواهم بدانم. غم توی چشمهایش قلبم را به درد می‌آورد. هر سال روز اول اردیبهشت برایم یک کابوس است. اما... باز هم چیزی نمیپرسم چون نمی‌خواهم بداند. نمی‌خواهم بداند که من چه آدم بزدلی بوده‌ام. نباید فرار میکردم... اما فرار کردم. اصلا... تقصیر خودش بود. عذاب وجدان راحتم نمیگذاشت. میخواستم بروم خودم را معرفی کنم. اما... او را دیدم. عاشقش شدم. همه چیز طور عجیبی پیش رفت. اگر خودم را معرفی میکردم احتمالا سالها توی زندان می‌افتادم. قبل از دیدنش برایم مهم نبود... اما آن موقع...نمیخواستم او را از دست بدهم. پس فرار کردم. هرگز به زبان نیاوردم که کسی را کشته‌ام.به بهانه یک زندگی آرام او را آوردم اینجا. قبل از هر چیز این بوته گل محمدی را کاشت. بعد غیبش زد و شب با چشمان پف کرده برگشت. پرسیدم و گفت راز است. پس حتی آن دفعه که رفت و یک هفته بعد برگشت چیزی از او نپرسیدم. فکر کنم هجده سال پیش بود. حالا بیست سال شده. بیست سال برای نگه داشتن یک راز زمان زیادی است. دیگر... نمی‌توانم. صدای باز شدن در چوبی را میشنوم._سلام سارا.جوابم را نمی‌دهد. مثل هر سال. دوباره همان غم مذاب._میشه... یه لحظه بشینی؟می‌نشیند. صدایم میلرزد. _من باید... باید خودمو معرفی کنم. به پلیس. لطفا از چیزایی که میخوام بگم شوکه نشو... دیگه نمیتونم با این عذاب وجدان زندگی کنم. بدون اینکه به چشمهایم اجازه اشک ریختن داده باشم میبینم که قطره‌های اشک روی میز می‌چکد. پشت سر هم._ بیست سال پیش... همچین شبی، چند ماه قبل از اینکه تو رو ببینم... داشتم رانندگی میکردم. خیابون لاله تاریک و خلوت بود... اون مرد لباس سیاه پوشیده بود. ندیدمش... وقتی به خودم اومدم فهمیدم مرده. من... من یه نفرو کشتم و فرار کردم سارا... من یه نفرو کشتم... و بدتر از اون، رهاش کردم و رفتم... من یه آدم بزدلم... چهره‌اش متعجب نمی‌شود. فقط اشک از چشمانش سرازیر می‌شود. چند لحظه سکوتی پر از اشک برقرار می‌شود. +میدونستم.قلبم از تپش می‌ایستد. احساس میکنم راه نفسم را چیز داغی چنگ می‌اندازد. +اون شب... اون شب تا صبح دلشوره عجیبی داشتم. خوابم نمی‌برد. صبح رفتم جایی که قرار بود ببینمش. نیومد... دیگه هرگز نیومد. گفتن شب قبل تو خیابون لاله تصادف کرده. بیست سال پیش، همچین شبی... خیلی غم انگیز بود. چند وقت بعد تو رو دیدم. با تو اومدم تا همه چیز رو فراموش کنم... اما... اشک می‌ریزد. +منم یه خائنم... یه بزدل.من هجده ساله که میدونم...آفتابآفتابFri, 01 Nov 2024 12:56:12 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/هزاران-قصه-مدفون-crrhp4riyp2gچی شدکه این عکس رو گرفتم؟خودم هم نمیدونم چرا اون لحظه این عکسو گرفتم.اون موقع روی چمن پارک نشسته بودیم، شب بود و نور چراغ برق کفاف تاریکی رو نمی‌داد، دور هم بودیم و پانتومیم بازی میکردیم و بوی شور دریا میومد. اون شبی که دوستانه دسته جمعی رفته بودیم بیرون. این عکس کفش من و اونه.اون لحظه بیخودترین عکسی بود که میتونستم بگیرم. مثل خیلی از  کارهایی که انجام میدم، همینطوری یهویی. ولی مسئله اینه : چرا حذفش نکردم؟نمیدونم.اون موقع هم نمیدونستم. خیلی چیزا رو. مثلا اینکه این شخصی که کنارم نشسته قراره بشه بهترین دوستم. بشه مثل خواهری که نداشتم. حتی فکرشم نمیکردم که ممکنه چه چیزایی توی روح عمیقش وجود داشته باشه. فقط از بیرون یکم عجیب و حتی گاهی اعصاب خرد کن به نظر میومد. همین. صرفا چون بعضی از رفتارهاشو درک نمیکردم.اما حالا که به این عکس نگاه میکنم باعث میشه لبخند بزنم. چقدر دنیا زیادی گرده و چقدر چيزهاست که ما ازشون خبر نداریم! چه چیزهای عجیبی در انتظار کشف شدن توسط ما هستن و چه دنیاهای جالبی پشت درهای بسته‌ای که هنوز بازشون نکردیم وجود داره، که حتی فکرشم نمی‌کنیم.با اینکه عکس خوبی نیست و با اینکه نمیدونم چی شد که گرفتمش، خوشحالم که این عکسو گرفتم. آفتابآفتابTue, 20 Aug 2024 02:48:20 +0330https://virgool.ir/Letter/افکار-3-نصفه-شب-تابستون-cjb5x8bu82krفکر کنم منطقی‌ام. معتقد به علوم تجربی. مشاهده گر. به دنبال استدلال.اما چیزهایی هستند که با علم قابل توضیح نیستند. احساسات و درونیات، الهیات و غیره.الهیات را زیاد کاری ندارم، اعتقاداتم را برای خودم نگه داشته‌ام چون آنها خوبند. ولی فقط برای خودم. من خدای خوب خودم را دارم.درونیات پیچیده‌اند، درک آنها سخت است ولی هر بار که چیز جدیدی را درون خودم کشف میکنم برایم تازه و شگفت انگیز است.اما احساسات... این ملغمه عجیب. مرا سردرگم می‌کنند. خلاف عقلم سرکشی می‌کنند که گاهی نتیجه‌اش خوب است و گاهی بد. در زندگی روزمره معمولا عقلم بر احساسم غلبه دارد، ولی آخر شب که می‌شود، نمیتوانم جلوی جولان احساساتم را بگیرم. نمی‌توانم جلوی دلتنگی را بگیرم و چشمانم را راحت ببندم. بدون فکر کردن به تو.این مسخره است. این طبیعی نیست. علم مرا مسخره میکند. اصلا گور پدر علم.در خیابان که راه میروم، هی چیزی درونم با خوشحالی می‌گوید شاید تو را اتفاقی ببینم. و ذوق می‌کند. لعنت به آن چیز. نمی‌دانم چیست. دل است؟ اگر آری، گور پدر دل.وقتی دارم ظرف ها را میشورم، وقتی مامان دارد غذا می‌پزد، وقتی دارد خیاطی می‌کند، وقتی با دوستم پشت تلفن حرف میزنم، وقتی برادرم نشسته و دارد یک چیز عجیب غریب دیگر درست می‌کند؛ یکهو یاد تو می‌افتم، لبخند میزنم و دلم می‌خواهد راجع به تو حرف بزنم.دلم می‌خواهد به همه بگویم که چرا و به چه دلیل تو را دوست دارم، مخصوصا به خودم. به خود عاقلم که هی می‌گوید "چون دوستش داری بدی‌هاش رو نمیبینی"اما یادم می‌آید که باید دهنم را ببندم. و لعنت بر دهانی که گاهی برخلاف حرف عقل باز نشود. دهان آدم که نباید همه‌اش حرف های عاقلانه بزند. گور پدر همچین دهنی. گاهی وقتها که به یادت می‌افتم دوست دارم فکر کنم که شاید تو هم به یاد من افتادی. آرزو میکنم که کاش تو هم دلتنگ من شوی، تو هم دوست داشته باشی از من حرف بزنی. دلم می‌خواهد من هم درون تو حسی شبیه چیزی به وجود بیاورم که تو درون من به وجود می‌آوری... نمی‌توانم این آرزو را از دلم بیرون کنم. کاش میشد همه چارچوب های این دنیای مسخره را زیر پا بگذارم، غرورم زیر پا بگذارم، عقلم را زیر پا بگذارم و روبروی تو بایستم و حرف های احمقانه بزنم. بگویم تو را دوست دارم مثل برگ های اکالیپتوس زیر نور آفتاب و مثل نسیمی که از پنجره باز می‌آید تو. و توی چشمهایت نگاه کنم و آن حس گرم غریب را ببینم. آن چشمهایی که مثل چشمهای بچه‌ها میدرخشد و دریچه‌ای بی واسطه به سوی عمق قلب توست... همان نگاه که...I got that summertime, summertime sadness.... آفتابآفتابFri, 05 Jul 2024 04:33:28 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/جستجوگر-درون-سایه-ها-a8hw1eaaryxcبیمارستان پایگاه هوایی مال عهد بوق است. میگویند قبل انقلاب اسرائیل آن را ساخته. وقتی وارد راهروهایش میشوی، حس دالان های زیرزمینی را دارد. سقف کوتاه با رنگی نم کشیده و کم نور مثل بیمارستان های متروک توی فیلم‌ها. دیوارهایش هم _که برای پایداری بیشتر آنها را میخ کوبی کرده‌اند_ یک جوری تنگ اند که انگار می‌خواهند خفه‌ات کنند. همیشه هم پر از سرباز و درجه دار های نظامی است. بیمارستان ارتش است به هر حال. حتی اتاق هایش هم تا حدی این حس خفگی را دارند، البته به خاطر وجود پنجره کمی کمتر. یک جوری پیچ در پیچ است که دلم میخواهد تویش گم شوم. من عاشق این کارم. عاشق اینکه تمام سوراخ سنبه های یک جای ناشناخته را بگردم،مثل یک کاشف. برای همین از جایی مثل این بیمارستان پیچ وا پیچ قدیمی تاریک که قیافه‌اش حامل یک عالم راز و رمز است خوشم می‌آید. خیلی زیاد. به طرز عجیبی زیاد.گاهی وقتها فکر میکنم برای شغل هایی مثل مامور مخفی، جاسوس، کارآگاه یا حتی خلافکار شدن خیلی مناسبم. عاشق هیجان این شغل ها هستم اما مسئله اینست که اصلا چطوری باید وارد آنها شد؟ به علاوه مسائل سیاسی هم هست که دوست ندارم خیلی قاطی کثیف کاری‌هایش شوم.فکر کنم برای همین است که نویسنده شدن بهترین کاریست که میتوانم انجام دهم تا این جستجوگر سیری ناپذیر درونم را ارضا کنم. چون من عاشق جستجو کردنم، در هر زمینه‌ای و هر چیزی...برای همین است که از همه چیز خوشم می‌آید و برای همین است که از چیزهای تکراری متنفرم. از کاری که یک روال و روتین داشته باشد و فاقد جایی برای خلاقیت باشد متنفرم. مرا نابود می‌کند. من نمیتوانم توی چهارچوب قوانین قدم بزنم. این را خوب میدانم.و برای همین است که پیدا کردن "رشته دانشگاهی مورد نظر " خیلی سخت است. دوست ندارم دیگر راجع به آن فکر کنم. تصمیم گرفته ام همه چیز را بگذارم به حال خودشان پیش بروند و همانطور که همیشه رفتار میکنم، سال دیگر در لحظه و طبق موقعیت تصمیم بگیرم. تا به الان اینطور زندگی کرده‌ام و خوب بوده. این روش من است. بقیه‌اش هم... هر مانعی که باشد، بالاخره راهی برایش پیدا میکنم. مطمئنم. یا حداقل امیدوارم.I feel alive! <br/>And the world,<br/>I'll turn it inside out, yeah,! <br/>I'm floating around in ecstasy<br/>So, Don't Stop Me Now!<br/>پ. ن: من بالاخره یه روز میرم بیمارستان پایگاه هوایی رو میگردم، اگه دیگه نیومدم بدونین به جرم مشکوک بودن به جاسوسی انداختنم زندان😂👋🏻آفتابآفتابFri, 21 Jun 2024 11:04:49 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/خورشید-و-ماه-dbjctgv7zz5zآسمون آبی خنک و روشنی بود. خورشیدخانم هم نشسته بود روی یه تیکه فرش ابری سفید و ابریشمی و روی میز کوچیکی با وردنه خمیر نون رو صاف می‌کرد. موهای سیاهش رو دو گیس کرده بود و چشمون درشتش رو دوخته بود به نون و آواز میخوند. یه شعر قدیمی برای زمین.نون رو گذاشت تو تنور و بوی گرم نون تو آسمون پیچید.ماه داشت از اونجا رد میشد که بوی نون به مشامش رسید. نتونست بیخیال بوی به این گرمی و خوشمزگی بشه. کمی که رفت جلوتر، خورشید رو درحال آواز خوندن دید. خورشید زیبا و درخشان بود. و چه صدای گرمی! ماه حس کرد قلبش پر از نور شد. خورشید نون سوم رو از تنور درآورده بود که ماه رو دید._"تو کی هستی؟ تابه حال اینطرفا ندیدمت. "+" ماه. فکر کنم تو خورشیدی... "_"چقدر سرد و سفیدی، چرا اینهمه چاله‌چوله داری؟! "ماه ناراحت نشد. لبخند زد. +" چاله‌ها یادگار زخم‌های قدیمی‌ان و من سرد و سفیدم چون از سنگم. ولی در عوض تو گرمی. چهره‌ات منو شاد و روشن میکنه. "خورشید خانم خندید. بیشتر درخشید.یه نون گرفت سمت ماه. " زمین برام گندم فرستاد و ننه حوا برام آردش کرد، منم نون درست کردم. می‌خوری؟"و چه نون خوشمزه‌ای!اون روز کلی با هم حرف زدن. خورشید وقتی می‌خندید خیلی زیبا میشد. ماه هم دوست داشت که اونو بخندونه.ماه متوجه چیزی شد... هر چی بیشتر به خورشید نزدیک میشد و بیشتر می‌گذشت، بیشتر گرم میشد و سنگ های وجودش شروع به ذوب شدن میکردن. اون خورشید رو خیلی دوست داشت، وجود تاریکش رو روشن می‌کرد. پس خم به ابرو نمی‌آورد و طبق عادت، هر روز میرفت پیش خورشید.بعد از مدتی خورشید متوجه شد که ماه هر روز بیمارتر و رنگ به رنگ تر میشه و سنگهاش دارن ذوب میشن.خیلی غمگین شد. اینقدر غمگین که رفت پیش الهه مهر، میترا. و ازش پرسید که آیا دلیلشو میدونه؟ الهه میترا بهش گفت که دلیل بیماری خودشه. چون گرمای خورشید بیشتر از اونی بود که ماه بتونه تحمل کنه و دووم بیاره.خورشید غمگین شد. اینقدر غمگین که گریه کرد، اشک‌هاش بخار شد و آسمون رو مه گرفت.وقتی ماه رفت دیدن خورشید، متوجه شد همه جا رو مه گرفته. هر چی گشت، خورشید رو پیدا نکرد. آخه اون رفته بود. تصمیم گرفته بود از ماه دور بشه تا بهش آسیب نرسونه.از اون زمان، ماه مدام دنبال خورشید دور آسمون میچرخه و خورشید هم مدام از ماه فرار میکنه...و واسه همینه که هی شب میشه و روز میشه، شب میشه و روز میشه، شب میشه و روز میشه...پ. ن:این رو برای امتحان انشای مدرسه نوشته بودم. درواقع از روی افسانه‌ای که مامان بزرگم تعریف می‌کرد. ولی خب با تغییر خیلی زیاد. آخه قدیمیا برای هر چیزی یه دلیل افسانه‌ای میساختن. افسانه اصلی :خورشید داشت نون درست می‌کرد، ماه اومد گفت نون بده؛ نداد. ماه یواشکی یه نون برداشت. خواست فرار کنه که خورشید وردنه‌اش رو پرت کرد خورد توی چشم ماه. و ماه یک چشمش کور شد. از اون موقع ماه دنبال خورشیده که انتقام بگیره و خورشید هم همش در حال فراره و اینطوریه که هی شب میشه و روز میشه، شب میشه و روز میشه، شب میشه و روز میشه... آفتابآفتابThu, 09 May 2024 15:45:24 +0330https://virgool.ir/@sorayya.m.85/بارون-تابستون-iemelhmibl31خاله می‌خندد. با همان لب و دهانی که می‌گویند لب و دهن من به آنها رفته‌اند. می‌خندد و چشمهایش پشت عینک توی گونه‌ها گم می‌شوند. لبخندش را خیلی دوست دارم.میگوید:"من دیگه گرگ بارون دیده‌ام خاله، این چیزا منو اذیت نمیکنه" و دستش را می‌زند روی شانه‌ام.و من به روزی فکر میکنم که من هم لبخندم همین شکلی می‌شود و با خودم می‌گویم "من دیگه گرگ بارون دیده‌ام..."چی بگم؟ آفتاب که نیست. باده و باده و بارون تابستونی. گل‌های کاغذی و برگ‌های خشک با پیچک باد توی حیاط مدرسه میچرخن و شاخه‌های افتاده و لَخت اکالیپتوس توی باد تکون میخورن.بارون تابستون غریبه. سبکه ولی تند. طوفانی ولی نرم. اشک‌های آسمون تابستون. اشک‌های من. چقدر برگ‌ها تازه شدن. و سبز. و چه نسیم خنکی... حداقل امروز به هوای مصنوعی کولر احتیاجی نیست.چقدر زمان دیر میگذره، وقتی منتظری. فاصله بین دو خط ساعت اینقدر کش میاد که حس میکنی زمین، پیست دوی ماراتنه.تمام روز بیهوده اینجا بودم، به خاطر یه امتحان فیزیک ناقابل. اونم درحالی که دوستام رفته بودن. تنها و منتظر.ولی هوا اونقدر غریبه که امروز در تنهایی و سکوت مثل پرانتزی وسط زندگی بود. یه چیزی خارج از این دنیا، بیرون از خط ثابت گذر زمان.صبح توی قرائت خونه مدرسه تنها نشسته بودم و فیزیک میخوندم. فیزیک! چقدر اعداد و تئوری‌ها در برابر امروز بی‌ارزش بودن. باد می‌پیچید و هو می‌کشید و درِ بدون چفت و بست قرائت خونه رو به هم میزد. بارون هم نم‌نمک می‌افتاد روی خاک و بوی تازه خاک نم‌خورده از پنجره‌ها می‌اومد تو.کتاب رو بستم. مزه شیرکاکائو چقدر امروز التیام‌بخش بود.به تمام غم‌ها فکر کردم و مشکلات. همشون در برابر اشک‌های آسمون و جنب‌و‌جوش طبیعت؛ بیهوده بودن. اصلا انگار که از اول نبودن. لبخند زدم. خنده‌دار بودن. بلند خندیدم!هیچ چیز تابه‌حال نتونسته بود اینقدر به من اطمینان خاطر بده. انگار فقط توی تنهایی و سکوته که میشه صدای خدا رو واضح شنید._12 اردیبهشت_اینم همینطوریآفتابآفتابTue, 07 May 2024 19:15:19 +0330https://virgool.ir/Letter/اعتراف-نامه-bznafwqsm5vrبذار این نامه رو به تو بنویسم. چون به شدت دوست دارم بدونم توی سرت چی میگذره.فرض میکنم تو روی یه صندلی نزدیک پنجره ته کلاس _جای همیشگیت از دهم تا الان _نشستی، سرت رو گذاشتی روی میز و خوابیدی. یا خودتو زدی به خواب. و نور از پنجره افتاده روی مقنعه‌ات. یکی صدات میکنه و سرتو بلند میکنی. چشمای سرخ خمار. هم چون بسته بودیشون هم چون عینکی هستی و الان عینکت روی چشمت نیست.یادته وقتی دهم بودی و پشت سرم می‌نشستی، اول صبح ها عینکتو درمی‌آوردی و پاتو میذاشتی بالای صندلی من؟ وقتی میومدم رو صندلیم بشینم جوری نگات میکردم که پاتو برداری، تو هم چشماتو ریز میکردی و زل میزدی به من یه جوری که انگار منتظر بودی حرف بزنم، ولی من چیزی نمیگفتم و پاتو برمی‌داشتی.میدونم، تمام اون مدت من یه آدم مبهم بودم. یه آدم ناپیدا که چون خودشو باور نداشت، هیچ وقت جرئت نکرد "پیدا" باشه. و تنها بود. نه اینکه کسی نباشه باهاش دوست بشه، نه. چون خودش فکر می‌کرد کسی نیست. و هیچ وقت چیزی نمی‌گفت. چقدر احمق.و دقیقا هم روبروی تو می‌نشست. و تو درموردش کنجکاو بودی. اینطور نیست؟ برای همین هر روز این کار رو میکردی؟ یا چون زورت می‌رسید؟دیگه دلم نمیخواد راجع به دهم فکر کنم. راجع به آدمی که بودم و چیزهایی که شاید اتفاق افتاد. چون مطمئن نیستم که تو واقعیت همه چیز واقعا همونطور بوده که تو ذهن من هست یا نه. ذهنم زیاد فکر میکنه، بهش اعتماد ندارم. به علاوه، هیچ وقت با کسی در میون نذاشتم پس همه چیز فقط تو ذهن پرخطای من مونده. میدونی، الان دارم درد زیادی رو تحمل میکنم. احساس می‌کنم غیرقابل تحمله و آرزو میکنم کاش میتونستم منفجر بشم و تمام حرفهای نگفته‌ام پرتاب بشن بیرون...به نظرم تو خیلی جالب بودی. یک جور کنجکاوی خاصی نسبت بهت داشتم. حالا که فکر میکنم میبینم که... حس خاصی نسبت به تو دارم. شاید به خاطر همینه که هر وقت میبینمت و باز نمیتونم چیزی بگم، حس وحشتناکی پیدا میکنم. اونقدر غمگین که نمیدونم چرا. شاید هم نسبت به خودم حس خیلی بدی پیدا میکنم.ولی اینکه تو کی هستی یا من راجع به تو چه نظری دارم دلیل حال بدم نیست. میدونی دلیلش چیه؟! از خودم متنفرم. از این میزان حماقت و ترسی که دارم متنفرم. از اینکه این همه وقت فرصت داشتم که یه جوری این در رو باز کنم، این مشکل رو حل کنم، ولی هیچ کاری نکردم. و در جواب تمام کارهایی که تو انجام دادی برای اینکه بتونی بهم نزدیک بشی هم با حماقت تمام خودمو زدم به اون راه. به خاطر تمام اون وقتا دلم میخواد سرمو بزنم تو دیوار. حالا حتی تو هم دیگه اهمیتی به من نمیدی. منم بودم همین کار رو میکردم. فقط میتونم گریه کنم...این خیلی درد داره... اینکه دیگه واقعا وقتی نمونده و حس میکنم تمام فرصتام رو خودم از دست دادم... اینکه تا این حد حس حماقت میکنم ... اینکه تمام دو سال دبیرستانم رو توی ترس گذروندم و یه ذره ریسک نکردم... اینکه چقدر سریع این روزها داره تموم میشه...دام میخواد فریاد بزنم تا تیکه پاره بشم... کاش میتونستم تو واقعیت منفجر بشم و حرفهای نگفته‌ام پرت بشن بیرون... ولی باز هم اون آدم محتاط عوضی احمق درونم صدامو خفه میکنه... ... چرا به خاطر یه چیزی که میتونست خیلی ساده باشه دارم اینقدر زجر میکشم...؟ این از همه چیز سخت ترش میکنه... کاری که یه نفر میتونه با چند کلمه حرف انجام بده... من چرا دارم به خاطرش اینقدر زجر میکشم؟ منطقی نیست.. دلم میخواد منفجر بشم.....کش رفته از پست اعتراف نامه زلانآفتابآفتابWed, 24 Apr 2024 16:24:28 +0330