https://virgool.ir/feed/@sora54758fa2026-11-12 09:52:18https://files.virgool.ir/upload/users/4516292/avatar/wmXHLv.jpghttps://virgool.ir/@sora54758https://virgool.ir/@sora54758/پیچک-tmfkadjwoepgگاهی برای آروم شدنم تقصیراتو گردن همه میندازم الا خودم. کار اشتباهی که کل عمرم به عنوان سپر دفاعی ازش استفاده کردم. ولی میشه منکر این شد که همیشه خودم مقصرم؟ روزها و ساعتهای زیادی زجه زدم تا دلیل دردش رو بفهمم. بفهمم چرا یه موضوع یکسان هربار با درد بیشتری بهم حمله میکنه و من بازم نمیتونم جلوش بایستم.چرا با اینکه دردمو قبول کردم، پذیرفتم، درسمو گرفتمچرا تموم نمیشه؟ چرا هربار به شکل جدیدی برام پیش میاد.در مورد روابطم در اجتماع بیشتر از هرچیزی غمگین و نا امیدم. ناراحتم ‌و احساس میکنم زمین شرم میکنه از اینکه من روش قدم میذارم. هر لقمه غذا هر نفس کشیدن هر لباسی، از اینکه باید منو تحمل کنه به خدا شکایت می‌بره.وقتی به ته این بن بست میرسم تقصیر رو گردن مادرم میذارم میگم اوبود که منو مطیع تربیت کرد.خجالتی آرام و حال بهم زن. گاهی شکایت میکنم ازشکه چرا منو دختری تربیت کردی که مناسب اجتماعات انسانی نیست؟ چرا منو بیش از حد ساده و زود باور بزرگ کردی؟همون طور بهم کارای خونه یاد دادی، آشپزی یاد دادی، ملاحظه کردن یاد دادی، احترام به بزرگتر یاد دادی و همیشه بقیه رو توی اولویت گذاشتیگاهی هم کنارش دوست داشتن خودمو یاد میدادییادم میدادی با آدمای دروغگو چیکار کنم؟ با آدمایی که حسودن و تلاش میکنن زندگیمو خراب کنم چیکار کنم؟مادرم میگه همه چیز یاد دادنی نیست بعضی درسا گرفتنیه.مشکل بزرگ من؟من زود باور میکنم. خنده و ذوق و اشک و حرفای آدمارو زود باور میکنم. گاهی حتی از پس جواب دادن به آسون ترین سوال همکلاسیم بر نمیامهفته پیش برای پرسیدن یه سوال تا مدتها نمیتونسم لرزش بدنمو کنترل کنم و مجبور شدم کلاسو ترک کنم.و حتی هفته ها قبلش که برای یه پرسش کلاسی پنیک میکردم و نزدیک بود جنازمو از وسط دانشکده حقوق جمع کنند.مادرم معتقده من احمقم وگرنه یه پرسش کلاسی که چیزی نیست،یه ارائه که چیزی نیست بابا. میکه من عادت دارم چیزای کوچیکو برای خودم بزرگ کنم و ازش یه باتلاق بسازم و توش غرق بشم.گاهی فکر میکنم شاید واقعا چیزی نیست چون همه به راحتی آب خوردن انجامش میدن ولی من؟۲ ماه تمام هرشب گریه کردم، خودمو بابت زندگی بی ارزشم سرزنشم کردم و از خدا مرگ خواستم.از مادرم شکایت دارم بابت اینکه منو مطیع و رام بزرگ کرد.از کوچیک ترین حق خودم نمیتونم دفاع کنمتوی مترو و خیابون مورد آزار واقع میشم و به این فکر میکنم نکنه تقصیر خودم بوده؟ لباسم مناسب نبوده یا نکنه خودم یکاری کردم؟شاید من ۲۰ ساله کاری کرده باشم ولی من ۶ ساله هم کاری هم کرده بود؟بعضی وقتا میگم شاید توی چهرم چیزی هست که میگه منو اذیت کنین میگه آهای آدما هیچکسو ضعیف ترین و شکننده تر از من نمیتونین پیدا کنین پس اذیتم کنین. هیچکسو پیدا نمیکنین که اذیتش کنین و اون در نهایت خودشو مقصر بدونه.دلیل شروع به نوشتنم همین بود. توی خونه ای که هستم همون جایی که هیچ حریم شخصی ندارم فکر خوبی برای روی کاغذ آوردن حرفام نبود. میمردم اگه کسی میخوند؟ چون همدردی نبودآخرین باری که راجع به دردم که الان ۶ ساله شبها خوابو از چشمام برده و متجاوزی که مجبورم هرروز ببینم با مادرم صحبت کردم بهم گفت هیس! با هیچکس راجع بهش حرف نزن.و من از ۱۴ سالگی لال شدم.زخم خوردم و آسیب دیدم و فکر کردم خودم مقصرم.زندگی کسایی که بهم زخم زدن روز به روز بهتر شد و من؟هرروز یه قدم بع سقوط حتمیم نزدیک تر میشم.آخرین باری که یه نفر بغلم کرد بهم گفت همه آدما بد نیستنهمه مردها بد نیستن، چون آدمای بد سر راهه تو بودن دلیل نمیشه همه بد باشن.ولی انگار همشون بدن.اون آدم رندومی که توی اتوبوس میبینم بده. استاد دانشگاهم بده‌. پدرم بده. همه بدن‌یا شایدم من بدم؟غمگینم از اینکه بلدم اگه برنجم بوی دود بده باید چیکار کنماگه خورشتم شور بشه باید چیکار کنمکیکو چجوری بپزم که بیش از حد پف کنهلکه های چربی روی اجاقو چجوری پاک کنمولی بلد نیستم حال خودمو خوب کنم. از خودم دفاع کنم تا کمتر آسیب ببینم.ساعت خوابمو چجوری درست کنم. استرس و اضطرابمو چیکار کنم؟من باید یه دختر توی دهه ۴۰ یا ۵۰ بودم. یا حتی قبل تردختر کدبانویی که با اشتیاق منتظر معشوقش میمونه و توی ۱۴ سالگی سنتی ازدواج میکنه.از مبارزه خستم. مبارزه با مردای احمق زن ستیز و بیچارهاز زن هایی که بخاطر دوست داشته شدن توسط شوهرانشون خودشون رو کوچیک میکنن.از همه آدمایی که بین جنسیت ها فرق قائل میشن.از اول تا الان به ۲۰۰ شاخه پریدم و اینه مغز من در حالت نرمال۲۰۰۰ پوشه باز شده روی دسکتاپ که هیچوقت قرار نیست بسته شن.خواهرم میکه باید با اعتماد به نفس باشم میگه باید به آدما فرصت بدمولی من آدمارو رها میکنم، ترک میکنم قبل از ترک بشمرها میکنم قبل از رها بشم.و حالا میبینم ترس همشگیم از تنهایی فقط یک کابوس بوده مثل کابوسایی که هرشب میبینم و میفهمم کابوسن اما نمیتونم بیدار بشم.حالا تنهام. نه اینکه بگم بهم خوش میگذره اصلا هیوقت خوش نمی‌گذرهولی تنهاییم قرار نیست روزی منو ترک کنه بهم آسیب بزنه منو متهم کنه به کاری که انجام ندادم و...اینو روزی فهمیدم که تمام راه رفت و برگشتمو گریه کردمتوی اتوبوس توی مترو توی خیابون سر کلاستوی تخت توی حمام توی جمعگریه کردم بی وقفه اشکام سیل شدن و بازم نتوستن غمو ببرن.ولی بی حس نشدم هنوزم بابت مرد نابینایی که هرروز صبح توی اولین ایستگاه اتوبوس میبنیم گریه میکنم.هرروز بابت اون پیرمردی که اسکاج میفروشه گریه میکنمبابت استادی که سر کلاس مسخره میشهبابت اون همکلاسیم که دیروز روی برف ها سُر خورد گریه میکنم.برای عمم بخاطر خیانت شوهرش گریه میکنم و انگار من به جای همه درد میکشم.حتی بابت مادرم. گله دارم ازش گاهی فکر میکنم اونم یه دختر کوچولو بود مثل من.آرزوهایی شبیه به من که هیچوقت بهش نرسید.حسایی که تجربه نکرد‌وقتی چیزیو نداشت، چجوری به من میداد؟پس قبول کردم من شبیه بقیه نیستمتوی نقطه ای که هم سنای من تلاش میکنن برای درسخوندن و اپلای کردن و زندگی کردن و شاد بودنمن در تلاشم زنده بمونم. در تلاشم اون کلاس ساعت ۸ صبح منو نکشهتلاش میکنم اینهمه دوست داشتنی نبودن منو از پا در نیاره.تلاش میکنم همزمان به آروزی خودم و پدر مادرم برسمتلاش میکنم شبا بتونم بخوابماسترسمو کنترل کنم کار پیدا کنمتلاش میکنم چجوری از این دانشکده مضخرف فرار کنمتلاش میکنم با گریه کارهامو حل کنم و شبا کابوس نبینمدلم میخواد نامرئی بودم. کسی منو نمیدید حس نمیکردآیا اگه من نبودم زندگی بهتر بود؟توی نقطه ای ایستادم که از فکر کردن بهش میترسیدم.من قرار نبود این باشم. من ۲۰ ساله قراربود دنیارو عوض کنم و حالا دارم خودمو میکشم تا دنیا منو نکشهدرد میکشم و آرزو میکنم این دردم بدون اثر نباشهدعا میکنم در پایان همه این دردامنی به وجود بیاد که خیلی قوی تر از اینی که الان هستم باشهتلاش کنه از مسخره شدن نترسه. از بولی شدن نترسهاز مقایسه شدن با هرچیزی نترسهشاید منم اگه جای پدرمادرم بودم و بچم عین خودم بود اونو مقایسه میکردم. با در و دیوارمقایسه ش میکردم تحقیرش میکردم بهش درد میدادمبابت کار نکرده مقصرش‌میکردم و در نهایت بهش میگفتم قرار نیست به جایی برسه.ولی نهمن بهش عشق میدادم‌ به جای هرکسی که دوستش نداشت من دوستش میداشتم. میگفتم اگه نمیتونی اگه سختته اگه رنج میکشی درکت میکنم ولی جا نزن.میگفتم دردتو بگو زخمتو بهم نشون بده تا مرهم باشم برات.میگفتم تو دوست‌داشتنی حتی اگه منکر این باشن.تو باهوشی مهربونی شجاعی و همین بسه برای خوب بودنمیگفتم اینکه اضطراب اجتماعی داری و نمیتونی درست ارتباط بگیری تقصیر تو نیستاینکه همیشه همه تورو مقصر میکنن تقصیر تو نیستاینکه تو برای همه اون دیوار کوتاهی تقصیر تو نیستاینکه تو زود آدمارو باور میکنی، دوستشون داری و بهشون اعتماد می‌کنی تقصیر تو نیست.و اینکه آدما هرروز حرومزاده تر از قبل میشن هم تقصیر تو نیست.اینکه بابت موفقیتت سرزنشت میکنن و باورتو از بین میبرن تقصیر تو نیستاینکه به تو زخم میزنن و تلاشتو نمیبنین ولی خودشون هرکاری میکنن تا جای تو باشن تقصیر تو نیست.اونا عشق و علاقه من به زندگی به رشتم به دوستام به همه چیو از من گرفتنتوی سرم زدن و منو ناکافی دونستن و حالا وقتی ۴۰ سالشونه دارن از من تقلید میکنن‌کاش حداقل کمتر دوستتون داشتم تا کمتر آسیب میدیدم_اتاق بدون ساعت ۰۳۵۲_کاش حداقل کمتر دوستتون داشتم تا کمتر آسیب میدیدم<sora><sora>Tue, 23 Dec 2025 04:52:58 +0330https://virgool.ir/@sora54758/پیچک-vy9z0ekyzyzfاین یه وبلاگ نیست، یه آرشیوه!آرشیو ردِ یک آدم قبل از اینکه حافظه خیانت کنه.مدتها راجع به این موضوع فکر کردم. هیچوقت دلم نمی‌خواست تسلیم بشم قبل اینکه انجامش بدم.مسخرس نه؟همیشه از بچگی فکر میکردم خیلی متفاوتم و با بقیه فرق میکنم، ولی هرچی بزرگ تر شدم بیشتر به این نتیجه رسیدم که منم یکی هستم مثل بقیه، نه خاص تر نه متفاوت تر و نه حتی قراره کاری کنم که دنیارو تغییر بده.توی درد و رنج خودم، عمیقا در سکوت زندگی کنم و در نهایت پایانی مثل پایان همه آدمها.توی تمام روزها موقعیت ها سختی ها سخت دنبال رسالت خودم می‌گشتم اخه مگه میشه یه نفر بدون رسالت زندگی کنه؟ بدون تغییر دادن؟و این روزها که ۲۰ ساله شدم بیشتر از همیشه به این نتیجه رسیدم که شاید رسالت من همین دووم آوردن باشهداووم آوردن توی سختی ها سردی ها غم ها...غم هایی که گاهی مثل پیچک دور تنم میپیچن و منو خفه میکنن.گاهی دلم میخواست به جای یک جوان نسل Zسربازی بودم در جنگ جهانی اول یا شاید دومیا قبل تر، خیلی قبل ترسربازی که میجنگه تا کشورشو حفظ کنه میجنگه به امید دیدن دوباره معشوقش و هزاران امیدی که هر سربازی توی جنگ داره. ولی حداقل امیدی داره، امیدی برای زندگی کردن نفس کشیدن و مهم تر از همه جنگیدن.ولی بعد به ذهنم میرسه حتی اگر سرباز هم بودم برای چه چیزی می‌جنگیدم؟کشورم؟ معشوقه ام؟من جزء اون دسته از آدما بودم که به چیز های کمی اهمیت میدادم و خودم هم جزء این دسته نبودم.چون به خودم اهمیت نمی‌دادم به علایقم افکارم خط قرمز ها، به اینا هم اهمیت نمیدادمچه فرقی داشت حمایت من از چیزی! وقتی قرار نبود تاثیر گذار باشه؟ ولی مگه همیشه باید کاری رو انجام داد که تاثیر میذاره؟ سوالات بی پایان مغزممشکل من این بود، چیزهایی که اهمیت داشتن برای من مهم نبودن و جزئیات بی اهمیت بسیار مهم بودن.مثل الان که کلاس دانشگاهم رو نرفتم با احتمال بالای حذف شدن، تا کاری که دوست دارم را انجام بدم.وقتی پیرمرد های نشسته توی پارکو میبینم از ته دل آرزو میکنم کاش من به جای تو بودم، بدون دغدغه و کارآروم...ولی واقعا اون بدون دغدغه و آرومه؟ مسئله من همین بود که فکر میکردم اگه اینطور باشه یا آنطور بشه یا بزرگ بشم یا پیر بشم یا جنسیتم عوض بشه یا بمیرم، مشکلات و دغدغه هام کمتر میشن و از بین میرن.گاهی راه نجاتمو دوباره بدنیا اومدن میدیدم.گاهی مردن در همین بازه زمانی میدیدم.گاهی توی عوض کردن رشتم و گاهی به مشغول شدن توی شغل مورد علاقم.داستانم اینههرچیزی که آروزشو داشتم وقتی بدست آوردم منو غمگین کرد، پس حالا دیگه هیچ آروزیی ندارم و فقط می‌خوام این شرایط درست بشهگاهی به مرگ توی اوج فکر میکنم! خودم رو الان توی اوج میبینم. دانشجوی رشته برتر توی دانشگاه برتر؟ولی اگه این برای من نقطه اوجه پس ای کاش زودتر تموم بشه.همیشه شنیدم اولین رد همیشه لرزونه ولی در نهایت فقط همون رد میمونهولی حالا من موندم و خطخطی های ناشی از اون رد لرزون و پوچی‌ بی اندازه.-اتاق بی ساعت۱۶۱۰-<sora><sora>Mon, 22 Dec 2025 17:22:40 +0330