https://virgool.ir/feed/@sonyaafa2026-11-12 00:35:09https://files.virgool.ir/upload/users/519192/avatar/YlH6tG.pnghttps://virgool.ir/@sonyaahttps://virgool.ir/@sonyaa/صعود-موقتی-vw8dnxifev62دیروز مصاحبه یه فرد مشهور و الهام بخشیو میدیدم و چقدر افکارش بهم نزدیک و قابل لمس بود. چقدر لذت بخشه وقتی افکار بهم ریخته خودتو تو دوتا جمله میبینی و تازه میفهمی واقعا چی میخواستی بگی.از موضوع اصلی دور نشیم، سخن از پرستش سرشت وحشیِ در تحولاته که گاهی به ضررمون تموم میشه، انحراف در مسیر، به تبعیت از احساسات زودگذر. سخن اصلی و باید بگم که حفظ اصالت خیلی مهمتر از موفق(تر) و یا مشهور(تر) شدنه، اصل موفق شدن در حفظ و ارتقا وجود خود شماست، هیچوقت فراموش نکنید که از کجا شروع کردید، نقطه صفر تا قله، راهیه که مختص خود شما و ذات شما بوده، اگر نقطه صفری وجود نداشته باشه به دنبال آن قله ای هم وجود نخواهد داشت پس به خود و اصالتتان و مکان شروع خودتون ایمان بیارید، تا تهش.بدونید راه و روشی که با اون به قله(گاهی به نام اهداف بلند مدت) رسیدید هویت شماست، البته که هیچکس به لمس ماه هم راضی نمیماند اما با گم کردن هویت خود، نفس طمعکار خودتونو خوشنود نکنید.من با گم کردن راه خودم درسی گرفتم، طمع، نفس حریس، دزد آرامش. شایدم بشه گفت محدودیت های اطرافم قاتل خلاقیتم بودن اما توفقم تو این راه به دست خودم بود. یک احساس مقطعی و زود گذری که راضی به موقعیت واقعی خودم نبود و رو ابرها سیر میکرد و هوای تنفسم رو برای یک جهش بی مورد، خفه کننده کرده بود. من هم تشنه ی همین بودم.اینو به خودمم میگم، هیچوقت هیچقوت هیچوقت جایی رو که شروع کردید و اینکه چرا شروع کردید رو فراموش نکنید، حتی شده درباره حستون تو لحظه خاصِ شروعِ یک جرقه بنویسید، اولین کار خودتونو ثبت کنید و یک جا ذخیره داشته باشید و هروقت نا امیدی به سراغتون اومد، به چیزهایی که ثبت کرده بودید بپردازید.شروع یک کاری یا برنامه ای خیلی خیلی سخته اما موندن تو مسیر سختره. اگر با صبر و تلاش های هوشمندانه خودتون به چیزی که میخواستین برسید بدونید که به یک صعود بدون انقضا دست پیدا کردید.SonyaSonyaFri, 10 Jan 2025 10:42:48 +0330https://virgool.ir/@sonyaa/آچه-رویا-صدایش-کردیم-pt6ar4dnekrdعشق نمیبینم چون احساسش نمیکنم من فقط میترسم، اصلا حتی مطمئن نیستم چنین چیزی وجود داره، عشق، آیا میتونه موقتی باشه و همزمان اسمش عشق باشه؟؟؟ من شک دارملابه لای حرف آدما دنبال یه چیز مثبتم، به ندرت پیدا میکنم اما امیدوارم.چیزایی مثل باور داشتن و امید، من این چیزارو دوست دارم، چیزی مثل عشق، نمیدونم آیا زمان میخواد یا نه فکر کنم آره چون زمان چیز بدی نیست اگه هیچیز نتونه یه واقعیتو متجلی کنه، زمان انجامش میده پس غیرقابل درک نیست که عشق ممکنه زمان ببره تا وجودش تکمیل بشه، البته نمیدونم تکمیل کلمه درستیه یا نه.من هیچ وقت نمیتونم بفهمم صبر تا چقدرش، صبر چیه؟؟؟ اصلا کی گفته باید صبر کنم، من کار خودمو میکنم، من انجامش میدم و خودش به موقع اتفاق میفته. آره فک کنم فهمیدم. وقتی آدم در حال انجام کاری که دوستش داره باشه همچی خودبخودی اتفاق میفته، فقط باید اجازه بدیم مثل یه موج دریا عبور کنه و بخش زلال آب برامون به نمایش دربياد، آنچه که احساس می‌کنیمو انجام بدیم بدون ترس از عقب افتادن از چیزی چون موج دریا هیچ وقت عقب نمیمونه فقط عبور میکنه با گذشت زمان منم عبور میکنم، عبور از راهی که داخلشم که حتی نمیدونم آخرش چی میشه فقط میدونم دوستش دارم و فکر کنم همین کافی باشه، این میتونه نشونهِ مثبت از "خوبی" باشه. گاهی بی صبرانه منتظریم ببینیم آخرش چی میشه اما در واقعیت "آخرش" چیزی نیست که ازش خبر داشته باشیم و همه‌اش تخیلات ماست. پس چرا نتونم از راه الآنم لذت ببرم؟ من الان چیکار میکنم فقط باید به قلبم گوش کنم چون فقط اینجوری آروم میشم، درسته همچیز به من بستگی داره اما چیزایی هست که از کنترل من خارجه و باید بسپرم به خودش، نباید بخاطر چیزهایی که از کنترلم خارجه به خودم فشار  بیارم فقط باید یادآوری کنیم چیزایی هست که از کنترلمون خارجه اینجوری آرامش درونی پیدا می‌کنیم. اتفاق خیلی چیزها دست ما نیست و من فقط در ذهنم اونارو رویاپردازی میکنم و حتی نمیتونم بگم ممکن نیست بهش برسم چون هیچ چیز غیر ممکن نیست! پس فقط انجامش میدم -اونچه قلبم میگه- چون فقط اینجوری آروم میشم.من تنها دو نقش خیلی مهم دارم، یک این که هیچ وقت این رویاهامو فراموش نکنم چون این عشق خالصیه که احساس میکنم و بهش اعتماد میکنم و دو این که هیچ وقت تسلیم نشم و دست از تلاش برندارم با وجود همه ی موانع‌. من به رویاهام اعتماد دارم نه بخاطر اینکه بدونم آخرش بهش میرسم یا نه چون من واقعا نمیدونم چی میشه، بلکه بخاطر اینکه "عشق" احساس کردم حتی هنوزم تو قلبم حسش میکنم. رویا چیزی نیست که بدستش بیارم یا چیزی که بالاخره اتفاق بیفته بلکه عشق به سمت چیزیه که درون قلبم پرورش یافته که انگار میتونم باهاش آسمونو لمس کنم، با درک اینکه بعضی چیزا از کنترلمون خارجه میتونه این عشقو پایدار کنه و تلاطم درون قلبمو خاموش کنه.SonyaSonyaMon, 10 Oct 2022 15:21:24 +0330https://virgool.ir/@sonyaa/زیر-سقف-آسمان-من-و-تو-gpqew2rxuu7mطبیعت چیست، انچه میدانیم، گل، برگ، سبزه و هر چیز ک منشا ان خاک و جاندارانی ک باهم یک زیستگاه را بوجود می اورند.هرگاه ک قدم در میان درختان و سبزه ها میگذارم، حسی بازگشت در وجودم بیدار میشود، بله ما جزئی از طبیعت هستیم، اما انسان تلاش در چه چیزی دارد؟ تغییر ان یا حفظش؟؟ طبیعت سرشار از زندگیست و زندگی یعنی عشق به زیستن. درختان، جویبار ها، خاک، اینها باهم زنده اند و شاید بهتر از انسان ها، درک از همزیستی دارند، سرچشمه انسان هم میان همین درختان و جویبار ها و غیره بوده،همانطور ک بازگشتمان هم میان همین هاست. قدرتی ک خداوند به طبیعت داده، ان را غیر قابل تغییر کرده، اما انسان دست از پا دراز تر، سعی در تغییر ان دارد، درحالی ک این یعنی تغییر زندگی ما، و درنتیجه نابودی طبیعت یعنی نابودی خود ما، چون انچه پیداست این است که ما بخشی از طبیعت هستیم و زندگی ما، جزئی از چرخه ان است. چگونه شکر گذار باشیم هنگامی که در حال نابودی خلقت او هستیم؟خداوند طبیعت را برای ما نیافریده بلکه انسان را میان ان نهاده تا بشر و طبیعت همچون چرخه ای به هم زندگی ببخشند.پس فکر کنم بهتر باشد اگر همزیستی را از خاک و درختان بیاموزیم.SonyaSonyaFri, 02 Apr 2021 12:02:04 +0430https://virgool.ir/@sonyaa/جریان-پرشور-با-گوشیم-zkbo3jujwps6در شروع باید بگم که روایت های من و تلفن همراهم هرگز تمومی نداره.داستان ها، ناراحتی ها و خوشحالی ها و خلاصه هر حس و حالی که داشته باشم را با این گوشی درمیان میذارم و کلمات ذهنمو از اول تا آخرش را مرتب تحویل کیبورد گوشی ام میدم. شاید مسخره بنظر برسه اما این تلفن همراه به عنوان یک وسیله قابل دسترس، همیشه همدم یک آدم عاجز بوده و هست.و اما روزهای مدرسه که با این گوشی عقب نیفتاد که هیچ، تازه هیچ آلودگی هوایی هم نتونست جلوشو بگیره، که در میان این روزهای کرونایی مدیون این گوشی های هوشمند است.?البته یکی از سختی هایی که گریبان من هم شده، اینه که حجم بسیار زیادی از تکالیف، همزمان روی سرمان آوار میشه، و این واقعا غیر قابل تحمل است.?خلاصه که مشکلات مدارس مجازی آنقدری است که با گفتنشان سرتان را به درد خواهم آورد، پس بهتره که از این موضوع بگذریم.خب، چیزی که فکر میکنم نباید از قلم بندازم اینه که در این شلوغی های اینستاگرام با هنرمندی قهار آشنا شدم. لایو های او و ارتباطش با مردم در این فضای مجازی, این مدت قرنطینه را واقعا برای من نه تنها قابل تحمل بلکه به دوران بسیار خوبی تبدیل کرد که البته باعث شد استعدادها و علایق مثلا گم شده ام را پیدا کنم، برای توضیحات بیشتر میتونم به این اشاره کنم که زیبایی ها و انرژی موسیقی گفتنی نیست بلکه تنها درک کردنیه، بخصوص اگر توسط آن، فراتر از دنیای پیرامونتان را احساس کنید. که در این باره، باز هم مدیون گوشی هوشمندم هستم. به هر حال، از این بابت فکر میکنم فرد خوش شانسی باشم.? همچنین در این اوقات بیکاری و کسل کننده کرونا، سری هم به یوتیوب زدم، تماشای ویدیوهایی از جمله آموزشی، کمک خیلی بزرگی به من در گیتار زدنم کرد.?راستی در این دوران قرنطینه، من و خواهرم در غول اینستاگرام، پیجی در زمینه استایل و زیبایی بنا کردیم، شروع خیلی خوبی نداشت اما در این اواخر رشد زیادی کرده.??وقتی که این مطالب را میخوانید شاید با خودتون فکر کنید که چقدر پر انرژی هستم اما درواقع اینطور نیست، من تنبلیَم که ساعت ها در اتاق نشسته و چشم دوخته به صفحه گوشی، اوقاتش رو میگذرونه.?و در آخر، اینها چیزهاییه که در روزمرگی با آنها، در همین گوشی که برای شما تایپ میکنم، به عنوان یه دانش آموز سروکار دارم و با شما در میان گذاشتم. واقعا امیدوارم ما آدم ها، آنچه که باید بدونیم و انجام بدیم رو با استفاده از این گوشی های هوشمند ارتقا بدیم.?❤?#روایتگرباشSonyaSonyaWed, 30 Dec 2020 20:27:35 +0330