https://virgool.ir/feed/@soltanpourمترجم و نویسندهfa2026-11-12 14:44:20https://files.virgool.ir/upload/users/50858/avatar/SGDpBQ.pnghttps://virgool.ir/@soltanpourhttps://virgool.ir/@soltanpour/کلاهگیس-یا-حرف-ِ-مردم-riatses9guntهنوز مردمی هستند که از قصه‌ها وقضاوت‌های ذهنی‌شان لذت ببرند...خانم میم از وقتی با آقای دال ازدواج کرد ریزش مو گرفت. این حرفی بود که خیلی از همسایه‌ها میگفتند. که ریزش موی خانم میم به خاطر آقای دال است. شاید چون آقای دال فقط خشک و منزوی بود و با همسایه‌ها حرف نمیزد او را مسبب عارضه میدانستند. او حتی سعی نمیکرد ادای مرد های با جذبه را برای همسایه‌ها در بیاورد. حتی بلد نبود تظاهر ضعیفی به جذبه مردانه اش در برابر زنان همسایه کند. اگر این کار را هم‌ میکرد باز هم تاثیری در همسایه ها نداشت، آن‌ها این جمله را تکرار میکردند که خانم میم از وقتی با آقای دال ازدواج کرد ریزش مو گرفت.چند سال بود که میگذشت و ریزش موهای خانم میم همچنان ادامه پیدا کرد تا جایی که همه ی موهای خانم میم ریخت. البته کسی از این موضوع خبر نداشت تا زمانی که یکی از همسایه ها به بهانه آش، در خانه شان رفته بود تا ببیند خانم میم چه شکلی شده است و وضعیت ریزش موهایش به کجا رسیده است. خانم میم هم که بوی آش را حس کرده لابد تصور کرده از آن آش های نذری ست که پشتش هزار سلام و صلوات و دعاست، چراغ امید در دلش روشن شده و دوان دوان بدون روسری طرف در رفته است. اما خانم همسایه که تصور دیگری داشته، دیده که خانم میم همه ی موهایش ریخته ، تازه مژه و ابرو هم ندارد و توی دلش داد زده: یا خدااا یه شبح دیدم.همسایه شوکه شده ظرف آش را سریع تحویل داده و به سرعت برگشته است. دقیقا نمیدانم بین همسایه ها چه حرفی رد و بدل شد اما به گوشم رسید که دوباره میگفتند: خانم میم از وقتی با آقای دال ازدواج کرد ریزش مو گرفت. حتما او کاری کرده که این زن به این روز افتاده است. حتی یکی از زنان همسایه گفت: طفلکی کچل شده از دست دال.برای من باورش سخت بود که آقای دال باعث ریزش مو و کچلی خانم میم شده باشد. من بر خلاف همسایه ها از آقای دال بدم نمی آمد. اما یک روز آقای دال را دیدم که برای خانم میم کلاه گیس خریده بود. فکر کردم شاید همسایه ها راست می‌گویند، شاید آقای دال برای راضی کردن احساس عذاب وجدانش برای خانم میم کلاه گیس خریده بود تا حداقل زنش را یکبار دیگر با مو ببیند.همه ی این تصورها وقتی برای همسایه ها پررنگ تر شد که خانم میم مُرد و آقای دال سر خاک او کناری ساکت نشسته بود و در سکوت خود چنان غرق شده بود که انگار آب چشمش خشک شده است. دیدم یکی از همسایه ها در گوش همسایه دیگر گفت: گفتم کار خودشه! گریه هم نمیتونه کنه!آقای دال چند ماه بعد از ساختمان ما رفت. حالا سالهاست کسی از او خبری ندارد اما هنوز وقتی حرفش شود همسایه ها میگویند:خانم میم از وقتی با آقای دال ازدواج کرد ریزش مو گرفت!پ.ن : داستانم را تقدیم به آدم‌هایی می‌کنم که از سنت‌ها و رسومات غلط پیروی نمی‌کنند. س.سسعیده سلطانپورسعیده سلطانپورWed, 11 Mar 2020 21:15:10 +0330https://virgool.ir/@soltanpour/وسط-ترمینال؛تک-و-تنها-arn1ttpa13klزندگی همیشه برایم سخت بوده است. متحمل شدن این همه فشار جسمی و روحی چیزی نیست که من را قوی‌تر کرده باشد اما حداقل به عنوان یک جسم سخت که مدام جا به جایش می‌کنند دلم خوش است که حضور موثری در محیط دارم و توانسته‌ام مرحمی برای هزاران آدم باشم. روزگاری که جوان و تازه بودم در مطب دکتری به حرف دل بیمارها باهم گوش می‌کردم و بعدها هر جا که منتقل می‌شدم قصه‌ها را برای صندلی‌های دیگر هم تعریف می‌کردم. حالا بعد از سالها که پیر و کهنه شدم در گوشه‌ای از شهر صدای آدم‌های مسافر دلم را می‌لرزاند اما این گوشه من هستم و دو صندلی دیگر. هر سه ما جزو صندلی‌های پیر و ترمیم‌شده‌ای هستیم که روزی در مکان‌های شیک و مسقف بودیم. و حالا باید زیر آفتاب یا چمدان و ساک‌های سنگین را تحمل کنیم یا غصه خور مردم شویم. این روزها روزمرگی من بیشتر به آدم‌ها گره خورده است. آدم‌هایی که شبیه هم هستند و ساعت‌ها در ترافیک در رفت و آمدند تا خودشان را به ترمینال برسانند، چند ساعتی روی من بنشینند، استراحت کنند و بعد هم با اولین اتوبوس بروند.راستش من در قبالشان احساس مسئولیت می‌کنم، اگرچه گاهی آدم‌های سنگین ساعت‌ها اینجا می‌نشینند و کمرم را از درد خرد می‌کنند اما برای شنیدن قصه‌های زندگی‌شان چنان شور و شوقی دارم که زمان را فراموش و صدای بوق و حرکت اتوبوس‌ها را از جهانم حذف می‌کنم.همین دیروز دو کودک کار اینجا خوابشان برده بود. می‌خواستند به سمنان بروند. اما اتوبوس رفته بود. باید برای ماشین بعدی صبر می‌کردند. نام یکی‌شان یاسر بود و پسر کوچک‌تر رضا.رضا مدام ورجه وورجه می‌کرد آنقدری که دلم می‌خواست بگویم:"پایه‌ام رو شکوندی بچه جان درست بشین". اما یاسر ساکت بود. احساس خستگی‌اش به دل و جانم افتاده بود. حرف نمی‌زد تا وقتی که تلفنش زنگ خورد. از حرف‌هایش فهمیدم جایی کار کرده، پولش را خورده‌اند‌‌، او هم نتوانسته کاری کند و حالا می‌خواهد به شهرش برگردد.کمی بعد مردی آمد و کنارش نشست. "چرا گریه می‌کنی".یاسر جوابش را نداد. مرد گفت" بگو مشکلت چیه". یاسر کمی نرم شده بود."می‌خوام برم شهرم""چی شده کسی اذیتت کرده""نه فقط می‌خوام برم، ا اینجا بدم میاد"مرد همه تلاشش را کرد تا درد پسر را بفهمد. مدام از او سوال می‌کرد و پسر یا با سر جواب می‌داد یا آره و نه می‌گفت. انگار به هیچ‌کس اعتماد نداشت.اتوبوس مرد آمد و او که موفق نشده بود درد پسر را بفهمد آخر گفت:"من باید برم". یواشکی چیزی زیر ساک پسر گذاشت و رفت.دیدم که با ساک دستی‌اش دور می‌شود. کلاه روی سر داشت و کت بلندی پوشیده بود. یاسر و رضا بعد از رفتن او چند دقیقه‌ای به سمت سرویس‌های بهداشتی ناپدید شدند.وقتی برگشت. رضا گفت "گرسنمه چی داری""صبرکن"اما تکان دادن ساک برای او تکان عجیبی بود. چیز عجیبی دید. چشمانش برق داشت و حالش دگرگون.مرد غریبه بدون هیچ اطلاعی برای او پولی زیر وسایلش گذاشته بود. من فقط از جنس کاغذ پولی که به تنم خورده بود متوجه شدم. نمی‌دانم چقدر بود اما آنقدری بود که پسر را بخنداند...صدای خنده‌های آن دو از دیروز توی گوشم مانده و من مدام فکر می‌کنم چقدر خوب است که صندلی رئیس یک شرکت بزرگ نیستم. که صندلی ساده‌ای وسط ترمینال اتوبوسم که هر روز گریه‌ها و خنده‌های زیادی را می‌شنوم. رفتن و آمدن‌هایی را می‌بینم که اگرچه زندگی را برایم سخت اما مرا تبدیل به صندلی باتجربه‌ای کرده است.پ.ن: همچنان داستانی فی‌البداهه از تراوشات مغزی خسته!سعیده سلطانپورسعیده سلطانپورWed, 22 Jan 2020 01:56:45 +0330https://virgool.ir/@soltanpour/من-یک-گربه-مغرور-هستم-ebblctimlkamخانه من آنجاست که غذا باشد و دست نوازشی. البته این را هم بگویم خواب و نور و گیاه هم در اولویت‌های بعدی هستند. اصلا به نظرم این ویژگی مشترک ما و آدم‌هاست. اما خب، من از این گربه‌های تنبل نیستم که دم بالکن خانه مردم مثل گداها کز کنم تا یک آدم مهربانی پیدا شود و پسمانده غذاهایش را با منت و دلسوزی جلویم پرت کند. با اینکه از نوازش خوشم می‌آید اما اصلا چرا این‌ها، این آدم‌های از خود راضی که ادای دلسوزها و حامی‌ حیوانات را در می‌آورند فکر می‌کنند ما گربه‌ها عزت نفس نداریم؟ یا بهمان بر نمی‌خورد؟من که سال‌هاست از این بشر دست شستم و منت غذا نمی‌کشم. نیازی هم به این غذاها ندارم.انتهای یکی از کوچه‌های بن بست محله‌مان یک سطل بزرگ هست که همه نوع خوراکی و خوردنی‌ شاهانه در آن پیدا می‌شود. گربه‌های محله‌ام به تقلید از من راه این رستوران آبی سر کوچه را پیدا کردند. پشمک خان پیر گربه‌های محل اسم این سطل آبی سر کوچه را رستوران آبی گذاشته است. به هر حال هرچه هست اینطور پیداست که ساکنین این محله از خوش اقبالی من آدم‌های ثروتمندی هستند که غذا کم می‌خورند تا گرسنه به نظر نیایند.رستوران آبی شب به شب پر می‌شد، پر از غذاهای چرب و گوشتی. آنقدری غذا بود که همه‌ی گربه‌های محل را سیر کند. زندگی گربه‌ای من هم به کیف و کوک می‌گذشت تا این‌که یک شب که برای شام به رستوران آبی می‌رفتیم دیدیم تلی از خاک ته کوچه است، دو کامیون بزرگ که خاک‌ها را توی کوچه می‌ریزد و این‌کار را ادامه می‌دهد‌. متوجه شدم که سه تا از خانه‌ها در حال تخریب است. به سمت جلو رفتم تا رستوران آبی را پیدا کنم که با ضربه محکمی به طرف دیوار پرت شدم. به قدری دست و پاهایم درد گرفت که توان حرکت نداشتم. تک و تنها بودم و متوجه شدم یکی از کارگارها با پا پرتم کرده. شدت گرسنگی و درد استخوان امانم را بریده بود. کارگر بی‌رحم به طرفم یورش آورد و فحش‌هایی تو صورتم گفت و رفت! کشان کشان خودم را به گوشه‌ی امنی پشت درخت رساندم. آن‌جا بود که بی‌هوش افتادم. چند ساعت بعد به زور و زحمت چشمانم را باز کردم و دیدم دو تا از پاهایم گچ گرفته شده و من در آغوش دختر جوانی هستم که قربان صدقه‌ام می‌رود. تا چند دقیقه پیش یکی از همین آدم‌ها با لگد من را به این روز انداخت و حالا یکی از آن‌ها تیمارم کرده و مهربانی می‌کند. عجب دنیای عجیبی است. تمام ناراحتی‌ام دور شدن از رستوران آبی بود که حالا دیگر نه تنها با خاک یکسان شده، که حتی نمی‌توانم دوست‌هایم را ببینم.یک ماه است در این خانه‌ام و روزهایی که دختر جوان خانه نیست، مادرش جلویم غذا پرت می‌کند و مدام غر می‌زند که "چرا این گربه رو بیرون نمی‌اندازی.. موهاش ریخته تو خونه زندگیمون. بسه دیگه" و من لحظه شماری می‌کنم برای دور شدن از این آدم‌ها که با منت و طعنه محبت می‌کنند‌. این‌ها احترام به حیوان سرشان نمی‌شود.راست است که می‌گویند از هرچه بدت بیاید سرت می‌آید. آخر هم باید مثل گداها منتظر غذا باشم.پ.ن: یک داستان فی‌البداهه از زبان گربه نوشتم. چون عطش نوشتن داشتم.سعیده سلطانپورسعیده سلطانپورWed, 22 Jan 2020 01:48:29 +0330https://virgool.ir/@soltanpour/در-جست-و-جوی-خواب-از-دست-رفته-bpwmj3bixhhv آقای هدایت باید بگویم چیزهایی در زندگی هست که نه تنها در انزوا ، بلکه در ملاء عام هم روح آدم را چنان می‌جوند که دلت می‌خواهد زمین و زمان را لای نان تست بگذاری با دندان های سفید کامپوزیت شده ات ببلعی و بگویی خب حالا جهان تمام شد! بعد یک دفعه همه‌اش را بالا بیاوری. شاید جهان روزی تمام شود شاید دیگر خبری از فشار کاری دوازده ساعته نباشد، شاید بتوانی پیتزا را بدون نوشابه بخوری، شاید بتوانی روزی خیلی از کارهای را که می‌خواستی انجام بدهی را در آرامش انجام دهی، اما دو چیز است که به نظرم قابلیت جبران ندارند. اگر بدست آوردی‌شان برنده ای اگر از دست دادی دیگر جبران نخواهد شد. یکی حسی است که دیگر به کسی نداری، و خواب!تصور اولی را بگذاریم برای یک روز دیگر، درباره دوست داشتن ها حرف های زیادی زده شده است اما هیچکدام به کار ما نمی‌آید چون هر چقدر هم تئوری های خوب بدانی آخر سر و کارت با موجودی عجیب و غریب می افتد ، عنان از کف دادی و تئوری ها به دردت نمی خورد و باید از خودت تئوری تعریف کنی.اما خواب...نخوابیدن، کم خوابی و دیر خوابیدن سه عنصر وراثتی در خانواده پدری من هستند. یعنی یکی از افتخاراتی که نقل به نقل در مهمانی ها می‌چرخد این است که دیشب تا ساعت چند بیدار بودی. اگر ساعت اعلام شده از طرف شما تا قبل از ساعت 2 باشد شما جزو افراد شب زنده دار خانواده محسوب نمی شوید،که این بیشتر شامل افراد 60 تا 70 سال به بالای خانواده است. اگر 2 به بعد و تا 4 بیدار بوده باشید شما حداقل نمره کافی را برای ادامه بحث کسب می کنید. اما اگر تا ساعت 6 الی 7 صبح بیدار بوده باشید شما جزو افرادی هستید که کارت طلایی را گرفته اید و جزو اعضای اصلی تیم صحبت قرار می گیرید. این روند در زندگی من ادامه پیدا کرد تا زمانی که در دوره دبیرستان توی یکی از صفحات مجازی با پسری آشنا شدم که درسش تمام شده بود و کار هم نمی کرد. او از من هم شب بیدارتر بود و ما هر روز تا ساعت 6 صبح درباره مسائل روز بی خودی که از نظر من آن موقع‌ها خیلی بورس و مد بود حرف می‌زدیم. اما مشکل اصلی این بود که من باید ساعت 7:30 در مدرسه حاضر می شدم.این یعنی فقط یک ساعت خواب! تنها چیزی که از آن روزها یادم می آید این است که همه ی زنگ های دینی و پرورشی مان را به بهانه سردرد می‌خوابیدم. بدون بالش سرم را روی میز خشک کلاس می‌گذاشتم و به افقی دور دست در دنیای خواب خودم فرار می‌کردم. آن روزها به خاطر کم خوابی های ناشی از چت با یک پسر ناشناخته نمره درس های هندسه و ریاضی ام فاجعه شده بود.تصمیم گرفتم تا بر خلاف عادت آب و اجدادی ام عمل کنم و شب ها زود بخوابم، که باز موفق نبودم و این داستان کم و بیش ادامه پیدا کرد.خدا را شکر که سال بعد خبری از آن آدم ناشناخته نبود و من یک سالی را زندگی کردم تا دوره تلخ و طاقت فرسای زندگی ام یعنی کنکور شروع شد.هنوز هم دلم می‌خواهد این قسمت از تاریخ زندگی ام را پاک کنم.وقتی دانشگاه قبول شدم چند مرحله از آن افتخارات خانوادگی بالاتر رفته بودم، همه چیز در بهترین شرایط خودش قرار گرفته بود تا اینکه یک تبادل جزوه به جزوه در دانشگاه همراه با یک تصادف چشمی گره خورد.این بار هم تا چند ماه همان داستان چت‌های شبانه ادامه پیدا کرد.بدترین قسمت این ماجرا مردود شدن در دو درس خیلی خیلی ساده بود.امروز 7 سال از آن روزها گذشته و هنوز باورم نمی‌شود که در آن دو درس رد شدم ان هم به خاطر بی‌خوابی.این روند بی خوابی ها و کم خوابی ها هر بار با ورود یک غریبه شروع و تمام می‌شد تا اینکه تصمیم گرفتم دیگر با هیچ غریبه‌ی شب بیدارتر از خودم حرف نزنم.تنها مسئله مهم همیشه این بوده که من فکر می‌کردم که به خاطر این غریبه ها بیدار می‌مانم اما واقعیت داستان این بود که ساعت بدن من خراب شده بود و شب ها را با روز اشتباه می‌گرفت و 12 شب به بعد دستور بیداری صادر می‌کرد. برایش مهم نبود کجا بودم چقدر خسته بودم .تنها کاری که از دستش بر می‌آمد این بود که بدنم را نسبت به خوابیدن مقاوم کند.در چند سال گذشته برای نخوابیدن فیلم ها و کتابهایم بهترین بهانه برای بیدار ماندن های من بودند.من خوابم می‌آمد و خوابیدن را بلد بودم اما برای این کار مقاومت می‌کردم.بیشتر از 18 سال است که درست نخوابیدم،همه خواب هایم برعکس بودند هیچ کدام سر جای اصلی شان نبودند.حتی این روزها که هفت روز هفته را 12 ساعت کار می کنم، خسته و خسته و خسته تر به خانه می‌رسم باز برای خوابیدن مقاومت می کنم.دلم کمی بیشتر بیداری می‌خواهد با اینکه از هر روز دیگری از زندگی ام به واسطه ساعت کاری و حجم کاری عجیب و زیادم بیدارترم.من فکر می‌کنم چه اتفاقی می‌افتد اگر به جای این همه ساعت بیداری ساعت خواب بیشتری داشتم، ساعت خواب سر جای خودش به اندازه و کافی! دلم میخواهد سالم و درست زندگی کنم حتی اگر در جمع های خانوادگی جزو دسته اول باشم.اما فیلم ها و کتابهای من تازه ساعت 12 شب به بعد وحشیانه صدایم می‌کنند. من همیشه در جست و جوی خواب های از دست رفته بودم.اگر قرار بود کل ساعت های زندگی مان را در رختخواب می‌ماندیم چه؟ چه بلایی سرمان می‌آمد؟فکر کنم دیدن این ویدیو کمی به ما کمک کند.سعیده سلطانپورسعیده سلطانپورFri, 12 Jul 2019 21:55:17 +0430https://virgool.ir/@soltanpour/ماریجوآنای-محبوب-من-تویی-f1lcvmhcbuze طبق تعاریفی که از ویکی پدیا پیدا کرده ام "ماری‌جوآنا در فرهنگ عامه با نام‌های علف و گل نیز شناخته می‌شود، یک داروی فعال‌کننده روان است که ازبرگ و گل گیاه شاه‌دانه به‌دست می‌آید و از آن برای مقاصد تفریحی یا درمانی بهره می‌برند. به جز ماری‌جوانا، ترکیبات دیگری از گیاه شاه‌دانه نظیر حشیش وروغن حشیش نیز به‌دست می‌آید.".نمی دانم تعریف کلمه اعتیاد چیست.آیا این همان وابستگی مذکور غیر قابل کنترل است؟ از آن جملات شکسپیر گونه که تنها مرگ و یا سرنوشت ما را از هم جدا خواهد کرد؟شاید در جامعه ی بزرگ جهانی امروز مثلا مصرف ماده ای مثل ماریجوانا یا همان علف به عادی ترین شیوه ی ممکن جوان پسند و غرور آفرین در محافل هنری و دوستانه تعریف و تمجید و بعضا قابل تقدیر تلقی شود.تو همان آدم خطرپذیر هستی یا تو همان آدم شجاعی هستی که برای تجربه هر درست و نادرستی را انجام میدهی. میخواهم بگویم اگر از آن دست آدم ها هستی, به من ربطی ندارد,من اعتیاد خودم را دارم.ماریجوآنای خودم.ماریجوآنای محبوب خودم را.مسئله از زمانی برای من شروع شد که اصلا یادم نمی آید.شاید هم یادم می آید اما به روی خودم نمی آورم که یادم می آید.بحث ,بحث شیرین و جذاب اعتیاد بود.این اعتیاد دوست داشتنی این اعتیاد که همیشه اسمش برای من یک نوع وابستگی محض بدون ثانیه ای کنترل مطلق است, به کتاب,گل و گیاه ,شاعران معاصر, منظورم از معاصر خیلی معاصر است مثلا همین دیروز, و حتی به عینکم. من 12 سال به عینکم اعتیاد داشتم که با یک عمل لازک مهر مختوم را زدم.اما اعتیاد واقعی من از مادرم شروع شد و مادرم اولین مصرف من بود,حضور مداومش اولین چیزی بود که در زندگی برای نفس کشیدن و برای امیدوار بودن نیاز داشتم.قطعا شما اسم این نوع از وابستگی را غریزه.دوست داشتن. یا هر احساس دیگری میگذارید.اما برای من نبودنش از همان استخوان دردهای ممتد چیزی میان بودن و نبودن در جهان بود.کم کم فهمیدم اعتیاد به عینکم, کتابهام, پنجره ی اتاقم, و مهم تر از همه بالش ام دارم.یعنی نبود همه ی اینها از آن دست درد کشنده هایی بود که قطعا شبیه یک مصرف کننده ی شیشه که از نرسیدن ماده به بدن نمی تواند درد را تحمل کند, زجر می کشیدم.اعتیاد کم کم بزرگ شد,پخش شد و خودش تبدیل به یک عادت همه گیر مضحک در زندگی من شد و من به همه چیز و همه معتاد بودم.این عادت مضحک جایی به نقطه ی اوج خودش رسید که عصر.خارجی.در خیابان فردوسی قدم می زدم.از کنار یک مغازه ی چوبی تاریک که شبیه کافه های دنج پاریس بود میگذشتم که بوی قهوه ی غریبی من را تا چهار خیابان بالاتر, دو میدان پایین تر و یک پس کوچه ی نمناک مست که نه, دیوانه هم که نه اما به معنی یک کلمه کشت.اعتراف میکنم بوی قهوه از کتاب کاهی, بوی خاک بعد از شستن بالکن,خیار در مهمانی, گلفروشی و حتی میوه فروشی هم برایم مست کننده تر است.اما اعتیاد به بوی قهوه به اینجا ختم نشد.شروع کردم به خوردن قهوه, مزه ی تلخ آن از من یک نویسنده ی شب بیدار ساخت که بدون حضورش هیچ نوشته ای روی کاغذ سر نمی خورد و هیچ فکری در سرم روشن نمی شد.روزی بدون قهوه شروع نمی شد و شبی بدون آن تمام نمی شد.به تدریج همه ی اعتیاد ها در فنجان ها خلاصه شدند و من ماندم و بی خوابی محض فکر میکنم دو سال شده که نخوابیدم فقط قهوه خوردم و نوشتم و قهوه خوردم و نوشتم تا اینکه به نظر رسید به یک کمپ ترک قهوه نیاز پیدا کردم.توی اینترنت جست و جو میکردم عباراتی مثل " نحوه ترک قهوه". بهترین کمپ های ترک قهوه یا حتی مرگ راحت با قهوه. اما دیدن این ویدیو (که پیشنهاد میکنم برای کمک به خودتان ان را ببینید ) به من فهماند که قهوه همان ماریجوآنای محبوب خودم وقت دارد, حساب و کتاب دارد, اداب دارد, بلد بودن میخواهد.اگر شما ماریجوآنا مصرف میکنید قطعا هنوز بوی قهوه به دماغتان نخورده, وگرنه این کجا و آن کجا!سعیده سلطانپورسعیده سلطانپورWed, 12 Jun 2019 18:10:16 +0430https://virgool.ir/@soltanpour/لباس-چهارخانه-شما-را-جذاب-می-کند-sxzcc7y6bxdw شما جزو افراد مجهز به اسباب خود بینی هستید؟ از آن سنتی ها هستید که همیشه داخل کیف تان یک آینه دستی کوچک دارید؟ یا جزو دسته ی مدرن های دیجیتالی هستید که دوربین سلفی موبایل تان با هزار و چند آپشن رنگارنگ برای تان کافی است؟بعد از دیدن خودتان در صفحه ی آینه گون چه اتفاقی می افتد؟ آرامش, خدایا شکرت برای این بینی قلمی نازک هیچوقت فکر نمیکردم دکترها به این خوبی از پسش بر بیایند.کاش چشم های درشت تری داشتم؟کاش قدبلند بودم.اگر لاغر بودم.اگر لبهام, دندانهام, بینی عقابی, بینی گوشتی ,اخ امان از این بینی!می توانست یک شب مرا تبدیل به عروس خاندان سلطنتی و یا حتی آن پسر مو بور احساساتی کند. اگر بعد از مصاحبه کاری متوجه عدم پذیرش کارفرما شوید اولین جمله ای که در ذهن شما غل غل می کند حتما این خواهد بود "اگر زیباتر بودم آن کار حتما تا الان جزو مستعمرات من شده بود ".حتما و قطعا همه ی ما یا در ایده آل ترین شرایط تعدادی از افراد هستند که در خود چیزهایی را دوست ندارند بنا به این استدلال که آدمی همیشه نداشته هایش را میبیند و از داشته هایش شکر نمی کند که هیچ حتی از وجود آنها بی خبر است.ما حتی دلیل تنها بودن خودمان را هم پای این بینی کج بزرگ آدم دور کن میگذاریم.امان از این بینی.اگر فرد مطلوب و مذکور شما را نمی پسندد.پیشنهاد من این است که یک بار دیگر به دوربین سلفی خود نگاه کنید , این اسباب خود بینی دیجیتال, را روشن کنید و به لباس هایتان,خنده هایتان,موهایتان,ساعت تان, عطرتان, و هر آنچه قابل تغییر و پرداخت و پردازش هست بپردازید!برای به اصطلاح تو دل برو بودن کافی است ازکاریزمایی که من اسم آن را کاریزمای لباس چهارخانه میگذارم استفاده کنید.کمی لبخند,ادکلن,و یک جفت کفش خوب همه ی نا هماهنگی ها و کمبود های ظاهری-صرفا بخش غیرقابل تغییر را جبران میکند. امروز یک ویدیوی جالب در سایت نوکو دیدم که پیشنهاد میکنم بعد از دیدن آن فکر کنید.ویدیویی که همه چیز را در چند دقیقه برای شما روشن میکند.اما میخواهم به شما بگویم که نپوشیدن لباس چهارخانه یا چال گونه نداشته تان و یا نگاه گیرا شاید تاثیر مخربی در قرار اول تان نداشته باشد.اما با هر تئوری فلسفی که به آن نگاه کنید بعدها آنقدر حائز اهمیت خواهد شد که برای تبدیل فرد مقابل به فرد مورد نظر حتما به شیوه و روشی باید لباس چهارخانه را به زور تنش کنید.خیلی از ما فکر میکنیم که همیشه ظاهر آراسته و دلپسند برای جذب و نزدیک شدن به ادم های کافیست , اما این تنها یک نظریه ست که کافی بدن آن خود بحثی طولانی برای صحبت های آینده ی من و شما در خصوص عوامل کشنده برای جنس مخالف یا حتی حسادت برانگیز برای جنس موافق خواهد بود.شاید ظاهر و چهره ی خوب شما برای شروع روابط با افراد دلیل بسنده ای باشد اما طرز فکر ,صحبت , احترام و خوش قلبی آدم ها کنار ان لباس چهارخانه ای که به شما پیشتر گفتم قطعا موثر خواهد بود..اگر توان تغییر نشدنی ها را ندارید حتما روی شدنی ها کار کنید,آن ها همه چیز را جبران خواهند کرد.سعیده سلطانپورسعیده سلطانپورMon, 03 Jun 2019 18:21:24 +0430