https://virgool.ir/feed/@soltani.enfa2026-11-11 16:26:52https://files.virgool.ir/upload/users/4482/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@soltani.enhttps://virgool.ir/@soltani.en/زخمی-که-نمی-بینیم-w6jgtrsz2r4zخشونت بی کلام،بی تماس بدنی،مردی است که در را که باز می کندزن ناگهان مضطرب میشود،غمگین می شود.نمی داندچرا.در حضور مرد انگار کلافه باشد.انگار خودش نباشد. انگار بترسد که خوب نیست.که کم است.که باید لاغرتر باشدچاق تر باشدزیباتر باشد خوشحال تر باشد سنگین تر باشد خانه دارتر باشدعاقل تر باشد.خشونت آن چیزی است که زن نیست و فکر میکند بایدباشد.خشونت آن نقابی است که زن می زند به صورتش تا خودش نباشدتا برای مرد کافی باشد.ali soltaniali soltaniSat, 22 Dec 2018 20:12:24 +0330https://virgool.ir/@soltani.en/تاملی-در-رابطه-seuou8a7bgfaالف:يك رابطه‌هايي هستندكه تويشان دعوا مي‌شود،گاهي جدي،ولي ذات رابطه و شخصيت آدم‌هاي دو طرف يك عقبه و شعوري دارد كه آدم ترديد ندارد عصبانيت بالاخره فروكش مي‌كندوجا براي حرف زدن هست و فضا براي ترميم هست.آدم ترديد نداردكه مي‌خواهد و مي‌تواند "مشكل" را حل كنديا كاهش دهديا تحت كنترل درآورد.آدم مي‌داند كه صبر كردن چقدر به داد ...همه‌چيز مي‌رسد.آدم ترديد نداردكه مي‌شود. لااقل در اكثر موارد.اين رابطه‌ها معمولن پروتكل‌هاي جدي دارندبراي جنگ،سلاح‌هاي متعارف دارند، كشتار جمعي در سازمان ملل‌شان تعريف نشده.در اين رابطه‌ها "من مي‌خواهم بروم" يا "ديگر تحملت را ندارم" اصلن جملات رايجي نيستند،داخل حريم نيستند،اما اگر به زبان بيايند،رابطه را مي‌توان واقعن درخطرديد.ب: يك رابطه‌هايي هستند كه آلوده به دعواهاي شديدند، به جنگ عادت دارند. آدم‌هايي را مي‌شناسم كه تقريبن مطمئنم به "نوعي دعوا" معتادند. طرفين رابطه شهروند نيستند، سربازند، هيجان رابطه‌شان را با جنگ تامين مي‌كنند. من از اين جنس نيستم،‌ اما تجربه‌اش را دارم، تجربه‌ي يك مدل تمام عيارش را دارم.اگر با تمام اجزاي وجودم عاشق نبودم،‌ ظرفيت يكي از اين جنگ‌هاي خانگي را هم نداشتم، هنوز هم ندارم. صادقانه كه بخواهم موضع‌گيري كنم،‌آشتي‌هاي آن رابطه چند فراز بي‌نهايت لذت‌بخش زندگي‌ام بودند، اما حاضر هم نيستم بهايي شبيه به آن تيپ دوره‌هاي غم و فراغ را دوباره پرداخت كنم.ج- "تيپ" كه خيلي هست،اين‌هادو نوع اكستريمي بودندكه من زياد مي‌بينم.آن اولي را خيلي دوست‌تر دارمali soltaniali soltaniSat, 22 Dec 2018 20:05:25 +0330https://virgool.ir/@soltani.en/دلنوشته-1-dbtozom8h5p8 تعداد رابطه های قبلی و کیفیت آنها، ممکن است بند مهمی از رزومه شما باشد، که چه بسا شما را در نظر طرف مقابل جذاب جلوه دهند و حتی اعتماد به نفس رت-باتلر-واری در روابط آتی به شما عطا کنند، ولی عوارض خودشان را هم دارند.استانداردهای آدم در روابط آینده اش خواه نا خواه متاثر است از روابط قبلیش. در این بین عجیب نیست آدمهای قبلی زندگیتان، هریک، به نحوی استانداردهای شما را جابجا کرده باشند که با دنبای واقعی تان فاصله زیادی داشته باشد.اگر روزگاری را با آدم بیش از حد معمول فرهیخته روزگار گذرانده اید، عجیب نیست که تا مدتها همه آدمهای بعدی زندگیتان عامی و سطحی به نظر برسند. یا اگر بیش از حد معمول زییا و سکسی بوده اند، دیگر نگاهتان تا مدتها روی هیچ چهره و تنی کش نمی آید. از همین دسته اند همه miss/mr.  impossible های زندگیتان.از این بین، خطرناکترین آدمها آنهایی هستند که عجیب شما را یاد می گیرند. پستی و بلندیهای روحتان را از بر می شوند. نقاط شکننده قبلتان را خیلی زود شناسایی می کنند. و آنقدر نایس هستند که با مراعات همه اینها با شما روزگار می گذرانند. گاهی از زمین و زمان حرف می زنند تا سکوت شما آزاردهنده نشود. گاهی از دور شما را می پایند تا شیشه تنهایی تان ترک  برندارد. گاهی از ترسها و نگرانیهایشان نمی گویند تا شما نگران نشوید. اگر نزدیکتر شوید، مشفقانه نزدیکتر می شوند. اگر دور شوید، چند قدم دورتر می روند تا چیزی در رابطه توی چشم نزند.این آدمها طوری شما را بدعادت میکنند که شاید تا مدتها پایتان برای شروع هر رابطه جدیدی بلرزد. گویی شما را از روی یک نازبالش پرتاب کرده باشند به داخل یک باغ پرپشت کاکتوس، که انگار هر حرف و نگاه و حرکتی می خواهد روح و جسمتان را بخراشد. ali soltaniali soltaniFri, 21 Dec 2018 01:42:44 +0330https://virgool.ir/@soltani.en/ساندویچی-در-لبه-جهان-yjvhuko3c3h5  1 ساندویچی یاس جایی بود که مرز لطیف و ناپیدای بین خوشی و نیستی لو می‌رفت. من در شبهای هفت سالگی این را کشف کردم.2 هفت سالم است و مامان بابا قهر‌اند. شب شام نداریم. مامان – وارث ژن مبارزات مدنی زنان خانه‌دار- شام درست نمی‌کند. ظاهرش این است که حال ندارد.ولی تهش دارد می‌گوید” ببینید اگر من شام درست نکنم چقدر بدبخت و مصیبت‌زده می‌شوید” البته این تیکه‌اش خیلی مصیبت محسوب نمی‌شد. من پسر هفت‌ساله‌ای هستم که برای خوردن کوکتل‌های ساندویچی یاس له‌له می‌زند.گرچه ظاهرش شبیه مراسم ترحیم است ولی وقتی پشت پیشخوان ساندویچی کلی می‌ایستم تا از روی منوی گنده و بدخط بالای سرش غذا انتخاب کنم احساس شهسواری و قدرت می‌کنم. البته همیشه انتخابم کوکتل است ( و اصلن شک دارم آقای یاس بلد بوده باشد چیز دیگری هم درست کند) مامان و برادر کوچکم در ماشین در تاریکی خیابان نشسته‌اند و من و بابا منتظر که غذا آماده شود. بابا دم در مغازه سیگار می‌کشد و حدس می‌زنم ریمل مامان دور چشمش پخش شده که معنی‌ایش این است که خیلی دلخور است. در سکوت سوسیس و سس تند می‌خوریم و من با هر لقمه لذیذ فکر می‌کنم که جهان چقدر ساده ترک برمی‌دارد. چقدر غیرقابل اعتماد است. تا خانه با شکم آسوده و چشم ناامید به سرنوشت خودم فکر می‌کنم بعد از جدایی پدر و مادرم. به نامادری یا پدرخوانده بدجنس.به گریه‌های شبانه احتمالی زیر شیروانی.3 لازم نیست توضیح بدهم که والدین من نه آن‌شب و نه هیچ شب دیگری از هم جدا نشدند.پدرم قبل خواب جوک‌هایی بلد بود که مادرم را می‌خنداند.صبح خوب و خوش بودند و زندگی دوباره آرام می‌گرفت.4 هفت سالم است و مامان بابا خوش‌اند. مثل بچه‌ها تو سر و کله هم می‌زنند و خنده‌هایشان بخاری و جوراب پشمی‌ست. دل ما به آینده گرم است. به سریال شب. به چراغ‌های نئون و بزرگراه‌های شبانه تهران که تلویزیون پشت سر مجری نشان می‌دهد.به هزار خوشی نیامده و نفس مهربان زندگی. به پاس این احساس می‌رویم ساندویچی یاس. این بار شکلش فرق دارد. یک مرخصی استحقاقی ریز محسوب می‌شود برای مادر خانه. ساندویچی این شبها شلوغ‌تر است. حق دارم ناز و ادا داشته باشیم:‌” گوجه نداشته باشد” ” سوسیس‌اش درسته باشد” فلان باشد. بهمان نباشد.شب ماست. شب من است. مامان هم با بچه تنها در ماشین نمی‌نشیند. نظر می‌دهد. شلوغ می‌کند. ما در ساندویچی نشسته‌ایم و جهان پدر چاق مهربانی‌ست که همه‌مان را بغل کرده.5 ساندویچی کوچک سر بلوار بعثت جغرافیایی‌ست که سمت تاریک و روشن زندگی بارها با هم ملاقات کردند. من شاهد بودم. من خندیدم. من گوشم را گرفتم و بغض کردم. من دیدم که این دو نیمه چقدر به هم نزدیک‌اند. که نه سمت تاریکش چندان باقی مانده و نه سمت روشنش تا ابد مهربان مانده.6 سی و هشت سال از آن روزها می‌گذرد. با این حال جهان‌بینی کذایی هنوز با من است. اوقات بدبختی که نمی‌دانم چطور ممکن است دیگر زنده بمانم یک بچه هفت ساله بغض‌آلود پیراهنم را می‌کشد که “می‌گذره…می‌گذره “. وقت سرمستی هم نمی‌گذارد خیلی غره شوم. بچه آنجاست.با خنده سبک‌ و پیام ابدی‌اش :‌” می‌گذره …می‌گذره…”یادم می‌افتد و آرام می‌گیرم.7 جهان خودش ساندویچی یاس است.ali soltaniali soltaniFri, 21 Dec 2018 01:34:45 +0330