https://virgool.ir/feed/@solmazasldiniدانش‌آموخته‌ی زبان‌ و ادبیات فارسی و دلباخته‌ی ادبیات کشورم هستم جهانگرد‌‌ و عاشق سفر بوده و خاطرات و وقایع پرسه‌زنی‌هایم را در کتاب‌هایم روایت می‌کنمfa2026-11-11 20:19:15https://files.virgool.ir/upload/users/33911/avatar/wyWOdb.pnghttps://virgool.ir/@solmazasldinihttps://virgool.ir/@solmazasldini/در-بین-قبایل-بدوی-ماسای-مارا-در-آفریقا-vrosfstwoenyقرص خورشید که در شرق آسمان ماسای‌مارا متولد می‌شود روزی دیگر در حیات وحش می‌آغازد و چرخه‌ای عظیم و شگفت‌انگیز به‌کار می‌افتد باز یکی می‌زاید و یکی می‌نوازد یکی می‌جهد و دیگری می‌خرامد و آن دیگری از مهلکه‌ای می‌رهد. جایی یکی در کمین می‌نشیند و آن دیگری پای‌کوبان به سوی مرگ می‌‌رود و جریانی این‌چنینی هر روز تکرار می‌شود.داستانی با مضمون بقا! آخرین پگاه در افق ساوانا را به تماشا می‌ایستیم و پارک ملی و اقامتگاهی را که لحظه‌های خاطره‌انگیز و استثنایی را در آن زندگی کرده‌ایم ترک می‌کنیم اما قبل از رفتن به مقصد بعدی، سری به دهکده‌ای می‌زنیم که محل زندگی قبایلی بدوی‌ست و ما را برای نشان‌دادن سبک زندگیشان به جمعشان پذیرفته‌اند مردان قبیله پیش می‌آیند و با حرکات و آواهای منحصر به خودشان خوشامد می‌گویند و سپس زنان با لباس‌های رنگی و زیورآلات بسیاری که بر سر و گردنشان آویخته‌اند به جمع مردان می‌پیوندند و همگی آواز می‌خوانند. راستش این حرکات و آواهای عجیب و غریب مفهوم خاصی برایم تداعی نمی‌کند.جوری تصنع و کلیشه در این نمایش است که مرا مخاطب قرار نمی‌دهد. به دنبال یک نشانه‌ام یک واقعیت حتی اگر تلخ باشد چیزی که قلبم را تکان دهد و روحم را برآشوبد چیزی که حالم را دگرگون کند. نگاهی به هیاهوی اطراف می‌اندازم و چند قدمی دور می‌شوم. ناگهان دو چشم اشک‌بار به خود می‌خواندَم .زدیک شده ،در صورتش دقیق می‌شوم.می‌خندد یا گریه می‌کند ؟! دختربچه‌ای دو ساله در پاشنه‌ی در خانه‌ای ایستاده و برایم دست تکان می‌دهد. دو چشمش دو آب‌گیر کوچک است که دو تیله در آن شناور است .نگاهش به زانو درمی‌آوردم روبرویش می‌نشینم هیچ تغییری در حال دخترک پیدا نمی‌شود با همان چشمان اشکبار می‌خندد و هم‌چنان دست تکان می‌دهد خنده‌ای که دردی در پس‌زمینه‌اش مستور است. می‌داند که باید به غریبه‌ها که به ملاقات قبیله‌اش آمده‌اند لبخند بزند و دست تکان دهد شاید هم فهمیده که آمدن این غریبه‌ها برای قبیله‌اش نون و آبی دارد و احتمالاً به تکرار این را یاد گرفته که بخندد و دست تکان دهد اما او گریان است!!! بچه است دیگر ! شاید گرسنه است یا خوابش می‌آید شاید جایی از بدنش درد می‌کند! حالت غریب این کودک قلبم را جریحه‌دار کرده ،لباسی نه چندان تمیز به تن دارد و مگس‌ها دور سر و صورتش جولان می‌دهند نام و نشانش و زبانش را نمی‌دانم حتی نمی‌توانم در آغوشش بگیرم این دختر فرزند کیست؟ پدرش ،مادرش را به چند راس گاو خریده؟ سرنوشت این دختر در این قبیله چه خواهد شد ؟آیا فرصت عاشق شدن پیدا خواهد کرد ؟ آیا روزی احساس خوشبختی خواهد کرد ؟ اصلاً خوشبختی کجاست؟ این‌جا و دور از دنیا و مافیها یا آن‌جا و در قلب مدرنیته‌ی جهان‌اولی‌ها؟ من هم چشمانم نمناک است اما لبخند می‌‌زنم و با شرمگینی عکسی از او می‌گیرم می‌دانم در موردش خواهم نوشتپ.ن:بازدید از خانه‌ی افراد قبیله یکی از عجیب‌ترین تجربیات زندگیم بود طوری‌که هنوز باور ندارم که این انسان‌ها در خانه‌هایی بسیار کوچک با سقف کوتاه و بدون کوچکترین نورگیر و فقط با چند ظرف و لیوان با بچه‌ها و حتی گاهاً حیواناتشان زندگی می‌کنند و از خون و شیر و گوشت تغذیه می‌کنند و در تمام زندگیشان حمام نمی‌روند !!!!solmazasldinisolmazasldiniWed, 04 Jan 2023 19:30:56 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/سفر-آفریقا-n6ys1jisreoyچمدانم را باز کرده‌ام و خانه بوی آفریقا گرفته ! چند صورتک کوچک گورخر و زرافه یک پتوی نارنجی‌رنگ ماسایی یک جفت گوشواره‌ی زرافه‌ای پنج حیوان بزرگِ کوچک‌تراشیده‌شده از چوب که از فاصله‌ی چند متری در خانه‌ی خودشان دیده‌امشان و حالا سمبل کوچکی از هر کدام به خانه‌ی خودم آورده‌ام تا یادآور آن لحظات شیرین باشد و دو بسته قهوه‌ی کنیایی هستند که عطر و بسته‌بندیشان آفریقا را فریاد می‌زنند. گالری عکس‌هایم هم رنگی‌رنگی و پر از عکس حیوانات مختلف و منظ‌ه‌های زیبایی‌ست و آن‌ها هم کاریبو ‌آفریقا می‌گویند .حالا من مانده‌ام با این‌همه نشان آفریقا و کلی دلتنگی از سفر به سرزمینی که بدجور به دلم نشسته‌است و این عکس‌ها و نشانه‌ها مثال همان دیدار یار غایب است که ابری شده و بر دل تنگ و کویری من می‌بارد کمتر از دو هفته پیش تصویر ذهنی‌ام از کنیا را یک رقص قبیله‌ای تشکیل می‌داد که مردان و زنان سیاه‌پوست با آواها و هجاهای عجیب و غریبی اجرا می‌کنند و آن پارچه‌های رنگی که عموماً به دور خودشان می‌بندند و این بیشترین چیزی است که در فضاهای مجازی با آن روبرو شده‌بودم و از شما چه پنهان با این‌که روحیه‌ی بالایی برای هر نوع سفری دارم اما با تردید قدم در راه کنیا گذاشته‌بودم غافل از این‌که یکی از شیرین‌ترین سفرهایم با نام کنیا گره خواهدخورد اولین مواجهه‌ام با این کشور، فرودگاه نایروبی و نوشته‌‌ای بزرگ با مضمون خوشامدگویی و پس از آن ماشین‌های مخصوص سافاری و کلی پرنده‌ی کوچک و خوش آب و رنگی بود که در همان فضای اطراف در خروجی فرودگاه آزادانه و بی‌پروا می‌پلکیدند و سپس استقبال گرم کارکنان هتل و چهره‌های شاد و نمکینی که هر کدام با لبخندی به پهنای صورتشان یک جامبوی(سلام) جانانه تحویل آدم می‌دادند از همان ابتدای راه رهایی و یلگی دلچسبی احساس کردم مثل دعوت شدن به خانه‌ای که صاحبش کلید را به دستت داده که خودت وارد شوی و آن‌قدر راحت و بی‌تکلف رفتار می‌کند که می‌توانی بلند شوی و دنبال نمکدان بگردی اما اگر نمکدان را پیداکردی و نمکش را چشیدی آن‌چنان نمک‌گیر می‌شوی که دلت هر از گاهی هوای آن آسودگی بی‌ریا را می‌کند و من در کشوری دوردست واقع در قاره‌ای دیگر با کمترین اشتراکات فرهنگی و اجتماعی خودم را همان‌قدر راحت احساس می‌کردم بماند که یخت‌یاریم در میان انسان‌های هم‌سو و همراهی قرارم داده بود و هوا هم دلبرانه، خوب بود با این اوصاف دیگر اهمیتی به آن قرص‌های مالاریا که از دو هفته پیش شروع به خوردنشان کرده‌بودم و انواع تمهیداتی که برای حضور در کشوری آفریقایی اندیشیده‌بودم نمی‌دادم و خودم را در آستانه‌ی تجربه‌ی سفری جذاب می‌دیدم که تازه در آغازش بودم شب اول سفر در نایروبی استراحت کردیم و من تمام شب در اندیشه‌ی نشستن در آن لندکروزهای سافاری ثانیه‌ها را تسبیح‌وار شمردم داستان ادامه دارد با من همراه باشیدsolmazasldinisolmazasldiniTue, 12 Jul 2022 08:18:55 +0430https://virgool.ir/@solmazasldini/غروب-wbuykuwpdi0yجوری آمده‌ام که خودم را به لحظه‌ی غروب برسانم تا رخت خستگی را در تن دریا بشویم و بر پرچین پلک‌هایم پهن کنم عصرگاهی بهشتی‌ست در آخرین ساعات ماهی بهشتی که زمین و زمان را آراسته و اکنون در افق خزر به آرامی محو می‌شود آن نسیم فرح‌بخش دریایی را حتی حالا بعد از گذشت پانزده روز که در ظهری بسیار گرم در خانه مشغول نوشتن این کلمات هستم حس می‌کنم و این شاید بهترین ویژگی سفر باشد خودم را از قید و بند سربندم رها و گیسوانم را به دست نوازشگر نسیم می‌سپارم و با جسم و روحی آزاد به تماشای این بدرقه‌ی باشکوه می‌نشینم موج‌ها صدای کوبش قلب دریا را در با پچ‌پچه‌ای شیرین به گوش سنگ‌های ساحلی می‌رسانند و نسیم، عطر نمناکی از نبض آن با لخلخه‌ی سنگ‌های ساحلی در فضا می‌پراکند وه که چه عطری و چه نوایی ! همیشه تماشای این آبی آرام بیخودم می‌کند سرخی غروب را هم که در دورنمای آن آبی داشته باشی محشری بر پا می‌شود از گرمی و سردی از رفتن و ماندن از نور و تاریکی از آشتی چشم‌نواز اضدادی که اقتضای کائنات گونه‌گونه زییا و تاثیرگذارشان خلق کرده نمی‌دانم چه سری دارد این غروب! مگر نه این که رفتن‌ها همیشه دلگیری دارد و غمگینی، همواره قلم‌دوش خداحافظی‌‌ست؟چگونه است که پایان روز و وداع خورشید با آسمان این‌گونه دلنشین است و این‌قدر باشکوه برگزار می‌شود ؟ شاید چون می‌دانیم که فلق از پس شفق و روز از پی شب خواهد آمد و این زیباترین اتفاق طبیعی را بی هیچ زحمتی و منتی به تکرار تجربه خواهیم کرد اما به یقین انگشت‌شمار غروبی را هر کس می‌تواند به یاد آورد که آن را ذره ذره مزه کرده باشد غروب آخرین روز اردیبهشت امسال در ساحل شهر بابلسر برای من از آن غروب‌ها بودآیا شما هم تجربه‌ی خاصی از غروب دارید که به یادتان مانده باشد ؟کجا؟ پ.ن: زیباترین غروب زندگیم را در جنگل‌های آمازون در کشور برزیل تجربه کرده‌ام در حالی که بر روی قایق کوچکی بر رود آمازون شناور بودم و منظره‌ی غروبی بی‌بدیل بر آب روان رود برگردان شده بودsolmazasldinisolmazasldiniSun, 12 Jun 2022 09:22:32 +0430https://virgool.ir/@solmazasldini/کرمان-lrporqm3ohujبار اول است که به کرمان سفر می‌کنم و اصولاً همیشه اولین تجربه‌ها هیجان‌انگیز است. از هواپیما که پیاده می‌شوم مهمان‌دار جعبه‌ی کوچکی با آرم شرکت هواپیمایی ماهان و با طعم کرمان به دستم می‌دهد. سعی می‌کنم صحبت‌های بانوی همدانی را که عروس کرمانی‌ها شده بود و سالیان زیادی در کرمان زندگی کرده‌بود را فراموش کنم که با تعجب از من پرسیده بود: از این همه شهر، کرمان چرا ؟ استقبال گرم دوستان کرمانی در فرودگاه که قرار بود در این سه روزه راهنما و همراهم باشند دلگرمم می‌کند شهرها هم مثل آدم‌ها هستند، بعضی‌هاشان در همان نگاه اول خودشان را در دل آدم جا می‌کنند بعد از بازدید از موزه‌ی هرندی که در باغ با طراوتی واقع است به سمت مجموعه‌ی گنجعلی‌خان و بازار می‌رویم میدانی گشاده و دل‌باز با کاروانسرا و حمام و آب‌انبار و بازاری که به آن منتهی می‌شود هوا بهاری است، آسمان آبی از پس دیوارهای آجری میدان کنتراستی چشم‌نواز پدید آورده که به دیده،نیک می‌نشیند. اطلسی‌ها در باغچه‌های میان میدان با نسیم ملایمی شادمانه می‌رقصند وارد کاروانسرا می‌شویم اما قبل از آن بر درگاهش سعی در خواندن شعری می‌کنیم که با خط بنّایی یا معلقی به شکل درآمیخته در فضای مربعی شکلی استادانه جاداده‌اند فضای کاروانسرا صمیمی‌ست غرفه‌ها صنایع دستی زیبایی می‌فروشند که هوش از سرم می‌برند می‌گویند نامش پته‌دوزی است و هنر اصیل مردم کرمان است. بعدتر قدیمی‌ترین و بزرگ‌ترین اثر پته دوزی را در مقبره‌ی شاه‌نعمت‌الله ولی می‌بینم که بر سنگ مزارش کشیده‌اند. بازار پر است از ادویه‌فروشی‌هایی که زیره و قووتو و قهوه‌ی خرما می‌فروشند و مس‌فروشی‌هایی که از دیگ و لیوان تا گردنبند و گل و بلبل با مس ساخته‌اند، هر چه باشد یکی از بزرگ‌ترین معدن‌های مس جهان را در استانشان دارند به پیشنهاد دوستان کرمانی برای رفع خستگی وارد کافه رستورانی سنتی و خوش رنگ‌و‌لعاب می‌شویم که قدیم‌ترها حمام بوده .قدم در دالان که می‌گذارم نوازندگان شروع به نواختن می‌کنند صدایی آشنا در گوشم می‌پیچد و خاطره‌ای از دوردست‌های خیال ناگاه از درون سربرمی‌آورد من یه پرنده‌م ...آرزو دارم تو باغم باشی ... می‌گویند عطرها قراولان خاطره‌ها هستند ،من می‌گویم ترانه‌ها هم و شاید شعرها ... شعری را که به خط بنایی سر در کاروانسرا خوانده‌ام دم می‌گیرم : غرض نقشی‌ست کز ما باز ماند که هستی را نمی‌بینم بقایی مگر صاحبدلی کز روی رحمت کند در حق مسکینان دعاییsolmazasldinisolmazasldiniMon, 30 May 2022 21:53:16 +0430https://virgool.ir/@solmazasldini/کلوت-اعجاز-کویر-لوت-meihpzzisnxtوای از کویر ...امان از کویر که این‌چنین می‌فریبد...وحشی عریان ...زیبای زلال ...دل‌پاک و یک‌رنگ و بی‌ریا...چه سّری در این اقلیم خشک و خشن نهفته‌ که این‌چنین به دل می‌نشیند ساحتش و این چنین در جان رخنه می‌کند وقارش...چگونه است که لبی بر کوزه تر نکرده این‌گونه سرمست است ...شور است و اشتیاق و جرعه‌ای از شادی جوشان که در پهنه‌ی شورَش می‌شود نوشید... بر پشته‌‌ای بلند مشرف به زیبایی بی‌منتهایی ایستاده‌ام ...محملی برای درنگی که می‌دانم کوتاه نخواهد بود قصد کرده‌ام سیمیای خورشید را آن‌گاه که ذره ذره در آسمان کویر می‌آمیزد و محو می‌شود به تماشا بنشینم غروب، جامه‌ای فاخر از سایه ‌روشنی کهربایی رنگ بر تن کویر می‌پوشاند که در کلوت‌ها تیره‌تر می‌نماید زمزمه‌ای مرموز در کویر می‌پیچد و کویریان با بوسه‌ای بر پیشانی، خورشید را بدرقه می‌کنند تاریکی محض رمین به ناگاه آسمان را روشن می‌کند چه رقابت باشکوهی به راه انداخته‌اند این زمین و آسمان مانده‌ام آن پهنه‌‌ی کهربایی را تعریف کنم یا این عرش کبریایی را تکریم ... ایستادن جایز نیست و دراز می‌کشم ،نوشخانه‌ای به وسعت آسمان است آن بالا که ظاهر می‌شود هلال باریک ماه باده‌ای ناب بر جام وجودم می‌چکاند ستاره‌ها دلربایی می‌کنند ...دل و دین از کف می‌دهم !!!solmazasldinisolmazasldiniSun, 08 May 2022 21:49:00 +0430https://virgool.ir/@solmazasldini/دریاچه-سوان-yl9h2qk4iquaدر پرواز به ایروان اگر خوش‌شانس باشید و در صندلی کنار پنجره‌ی هواپیما نشسته باشید نزدیک به فرود و‌کم شدن ارتفاع، منظره‌ای از رشته‌کوهایی می‌بینید که دریاچه‌ی زیبایی در دل آن گسترده شده . کوه‌ها در زمان سفر من پوشیده از برف بود و کوه‌های آرارات کوچک و بزرگ در دورنمایی از دریاچه‌ی زیبا به چشم می‌خورد از همان ارتفاع می‌توان وسعت دریاچه را تشخیص داد که گویا یک ششم مساحت کل کشور را در برمی‌گیرد دریاچه در هفتاد کیلومتری ایروان قرار دارد و می‌شود در مسیر، از پیست اسکی معروف شهر زاخکازور و منطقه‌ای که به دره‌ی گل‌ها معروف است دیدن کرد وانگهی دره در بیست و هفتمین رو از بهار نه تنها گل ندارد بلکه هنوز رخت سفید زمستانی یکدستی بر تن دارد که در دامنه‌ها با شاخه‌هایی تنک از گیاهان و گهگاه، درختان خشک پوشیده شده‌است اما همان تنفس هوای پاک کوهستان به همراهی آبی آسمان و ابرهای پنبه‌ای پراکنده و پرشدن مشام از عطر قهوه‌ی ارمنی خوش‌طعم در کافه‌ی کوچک محلی کافی بود تا حال خوشی نصیبم کند از شهر زاخکازور تا دریاچه‌ی سوان نیم ساعت فاصله است و خیلی زود منظره‌ی دریاچه پدیدار می‌شود و اما بهترین دید دریاچه زمانی میسر می‌شود که از تعدادی پله‌ی سنگی بالا بروید که یک تیر و دو نشان است چراکه با دو صومعه‌ی قدیمی هم مواجه می‌شوید که گویا برای مردمان این منطقه بسیار بااهمیت است به‌طوری که زوج‌های زیادی زحمت بالارفتن از این پله‌ها را قبول می‌کنند تا مراسم ازدواجشان را در این کلیساها انجام دهند بالای تپه که می‌رسید منظره‌ی پانورامیکی از آبی سوان زیر پایتان است که فوق‌العاده زیباست منطقه پر از محلی‌هایی هست که در کنار صنایع دستی ارمنستان سنگ‌های آبی شفافی می‌فروشند که گویا از همین دریاچه به دست می‌آید.در میانه‌ی بالارفتن از تپه، دودوکی می‌خرم و در آن می‌دمم دودوک یک نوع ساز بادی است که اصیل‌ترین ساز ملی ارمنی‌ها است و به نام آنها هم ثبت جهانی شده است دودوک را از شاخه‌های کهنه‌ی درخت زردآلو می‌سازند که اتفاقا آن هم در ارمنستان فراوان است و این مردم خود را نخستین پرورش‌دهندگان این میوه می‌دانند زردآلو نه تنها به شکل لواشک و مربا و مارمالاد و برگه همه‌جا دیده می‌شود بلکه عطر و اسانس آن چاشنی نوشیدنی‌ها و خوراکی‌هایشان است و حتی زردی رنگ پرچمشان را به این میوه نسبت می‌دهند حال من که میوه‌ی مورد علاقه‌ام زردآلو است خودم را در بهشت می‌یابم و با چمدانی پر از محصولات زردآلو از این کشور برمی‌گردم اما همچنان در اندیشه این هستم که یک بار دیگر در تابستان و فصل زردآلو به ارمنستان سفر کنمپ.ن: اگر روزی گذرتان به دریاچه‌ی سوان افتاد از خوردن ماهی ایشخان که از همین دریاچه صید می‌شود و بسیار لذیذ است غافل نشویدsolmazasldinisolmazasldiniSun, 08 May 2022 21:44:47 +0430https://virgool.ir/@solmazasldini/پایتخت-زردآلوی-قفقاز-zcv6c2co92xgدقایقی بیش نیست که پا به شهر ایروان گذاشته‌ام و مشغول جابجایی وسایلم در اتاق هستم که ناقوس کلیسا به صدا درمی‌آید پرده را کنار می‌زنم و نگاهی به بیرون می‌اندازم در دورنمای مقابل مجسمه‌ی مادر ارمنستان به خوبی به چشم می‌خورد می‌گویند محافظ شهر است و مفهومی انتزاعی از وطن‌پرستی و شجاعت،به نمایش گذاشته است ناقوس کلیسا همچنان می‌زند و آمبیانسی از صدای موعظه‌ی کشیشی شنیده می‌شود که او هم بی‌وقفه کلماتی را مانتراوار تکرار می‌کند ساعتی گذشته اما صدای ناقوس و کشیش همچنان به گوش می‌رسد حالا در کنار منبع صدا و در کلیسای کاتولیک مشهور مریم مقدس هستم که در چند قدمی هتل است .کلیسایی باقی مانده از قرون وسطی که گویا برای مردم ارمنستان از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است و اکنون مردم در حال برگزاری مراسمی ویژه هستند و ما برحسب اتفاق درست در ایام عید پاک به ارمنستان آمده‌ایم! از کلیسا عبور کرده و به مسیرمان ادامه می‌دهیم. سالن اپرای زیبای شهر از دور پیدا می‌شود هیچ نیازی به نقشه و راهنما نیست و شهر خود راهنمایمان می‌شود چرا که شور و حالی وصف‌ناپذیر از مردمی که در امتداد پارک زیبا و سرسبزی به سمت خیابان شمالی در حرکت هستند راه را نشانمان می‌دهد رستوران‌ها و کافه‌ها مملو از جمعیت است بر روی هر میزی یک سینی سبزه با چند تخم‌مرغ رنگی گذاشته‌اند از همان سبزه‌هایی که ما چند روز پیش و در سیزدهمین روز بهار به آب داده‌بودیم نان فروشی‌ها و شیرینی‌فروشی‌ها یک نوع کیک استوانه‌ای با تزئینات رنگارنگی پخته‌اند که پاسکا نام دارد و شکل برجسته‌ی آن نمادی از کوه گلکتاست که مسیح بر بالای آن به صلیب کشیده‌شده‌است از این نان شیرینی که بگذریم نان لواش در همه‌جا حضوری چشمگیر دارد و به نام این ملت ثبت جهانی شده‌است شاید اگر ایروان را لولیِ شهرهای قفقاز بنامم نامگذاری درستی باشد چرا که از لحظه‌ی ورود به شهر بیشترین چیزی که به چشم می‌آید فراوانی نوشیدنی‌های الکلی‌ست که یکی از محصولات صادراتی عمده‌ی این کشور هم محسوب می‌شود قدم به قدم در مسیرمان با اجراهای خیابانی مواجه می‌شویم و شادی مردمی که مشغول پایکوبی هستند اما اوج لذت زمانی بر جانمان می‌نشیند که در انتهای خیابانی شلوغ و پرهیاهو ناگهان سر از مشهورترین میدان شهر درمی‌آوریم که اتفاقاً در همان لحظه نمایش زیبایی از فواره‌ها با موزیکی دلنشین در حال اجراست حس عمیقی از شادی به همراه شکرگزاری دلم را گرم می‌کند شب تولدم هست و شهر شور و شعفی فارغ‌دلانه با طعم زردآلو به من هدیه دادهsolmazasldinisolmazasldiniSun, 08 May 2022 21:41:43 +0430https://virgool.ir/@solmazasldini/قلعه-ی-یخی-h2b7d0gjwp7g کیروسک از در هتل که خارج می‌شوم هوای سرد حس مطبوعی به جانم می‌بخشد دیگر نه تنها از سرما بیزار و فراری نیستم که به استقبالش هم می‌روم. عازم شهر کیروسک در نزدیکی مورمانسک هستیم تا از قلعه‌ای یخی دیدن کنیم و این یعنی لذتی سه ساعته از تماشای منظره‌هایی که شاید فقط در همین نقطه از زمین قابل تجربه کردن باشند،دریاچه‌های یخ‌زده‌ای که تن سفید دست‌نخورده‌شان با بازوانی از درختان برگ‌سوزنی به آغوش کشیده شده‌‌‌بودند،آسمانی که در افقی محو بر زمین بوسه می‌زد در حالیکه هر دو در بستری از تنالیته‌ی رنگیِ سفید و خاکستری غنوده‌‌بودند،کلبه‌هایی چوبی که تک‌و‌توک از دور نمایان بودند، با دودی از دودکش کلبه‌ها که با پیچ‌و‌تابی گرم و پویا بر آسمان سرد می‌سُرید،رستوران‌های بین‌راهی که می‌توانستی ساندویچ سوسیس گوزن گاز بزنی و از پس پنجره‌ی یخ‌زده‌شان تابلوی زیبای زمستان را تماشا کنی و سفیدی و سفیدی و سفیدی و طبیعتی بکر و باوقار! بازدید از قلعه‌‌ی یخی برایم شبیه به قدم زدن در رویا بود،در شهر قصه‌ها،قصه‌هایی که از دوران صورتی‌رنگ کودکی در خیالم نقش بسته بود و حالا در قلعه‌ای صورتی‌رنگ عینیت می‌یافت دوست داشتم کلید یخی آلیس را که در گوشه‌ای گذاشته شده‌بود بردارم و بعد درِ تمام سرزمین‌های عجایب را باز کنم یا از درخت لوبیا بالا بروم و تمامی این منطقه‌ی سحرآمیز را از آن بالا به نظاره بنشینم،ستاره‌ای یخی از آسمان بچینم و به سیاره‌ی شازده کوچولو سفر کنم یا مثلا در پشت کوه‌های برف‌پوش به دنبال رد پای یِتیِ بزرگ‌پا بگردم ... افسوس که این قلعه با تمام سازه‌ها و داستان‌هایش چند ماه بعد آب می‌شود و دستانی هنرمند و اذهانی خلاق داستان‌های دیگری می‌تراشند و آدم‌های دیگری در این قلعه رویا می‌پردازند اما خاطرات من از این قلعه را هیچ فصلی از سال آب نخواهد کرد چرا که در جای مطمئن و مناسبی از قلبم منجمدشان کرده‌ام بعد از این بازدید رویایی برای اسنوموبیل‌سواری تجهیز شدیم و کفش و لباس و کلاه مخصوص پوشیدیم این تجربه‌ی جالب به غیر از هیجانِ سواری بر روی برف که کاملاً برایم تازگی داشت چشمان و روانم را مهمان مناظری کرد که وصفش در کلام نمی‌گنجد در گرگ‌و‌میش غروبی سرد از مسیری باریک که از میان درختان کاج می‌گذشت شروع به حرکت کردیم و در پهنه‌ی وسیعی از سپیدی یکپارچه‌ی زمین و آسمان به راهمان ادامه دادیم یکی از زیباترین صحنه‌هایی که در تمام زندگیم و با اصرار می‌گویم در تمام زندگیم با آن مواجه شده‌بودم را اینجا می‌دیدم یا بهتر بگویم: حس می‌کردم مهی رقیق بر آن صحنه‌ی سفید یکدست مقابلم هاله‌ای رویایی ترسیم کرده‌بود ،روحم در تجربه‌ای کمیاب با هارمونی موزون طبیعت به رقص درآمده‌بود، ذهنم را از عبور هر فکری آزاد کرده و با طبیعت هم‌سو و همراه کرده بودم باید لحظه‌ها را می‌قاپیدم و زیبایی‌ها را از آن خود کرده و برای روزهای دلتنگی می‌اندوختمشان...چیزی تا سیاهی شب باقی نمانده بودsolmazasldinisolmazasldiniSun, 13 Mar 2022 07:25:19 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/قلعه-ی-یخی-در-کیروسک-jhwim7ntcgklبار سوم است که به سن‌پترزبورگ آمده‌ام و دو روزکی بیشتر در آن مهمان نیستم این‌بار قصد رفتن به موزه و کاخ و جاذبه‌های توریستی شاخص شهر را ندارم و می‌خواهم معنای گردشگری آهسته را در این شهر تجربه کنم. هتل محل اقامتمان روبروی رود نوا و در دویست قدمی بهترین و مشهورترین خیابان شهر(نوسکی) واقع شده‌است و از پنجره‌ی اتاق که سرک می‌کشم نِوای یخ‌بسته را در آن‌سوی خیابان می‌بینم و این عالی‌ست! هوا سرد است اما بعد از تحمل سرمای مورمانسک دیگر سرمای اینجا به چشم نمی‌آید و می‌توانم یک لایه از لباس‌هایم کم کنم حالا دیگر وقت رها شدن در خیابان‌های شهری که اُسوه‌ی پایمردی است و الگوی ایستادگی، در شهری که اصالت از سر و رویش می‌بارد در شهری که حال و هوایی عاشقانه‌ای دارد دو روز تمام در این شهر بی‌هدف می‌گردم به فروشگاه‌های سوغاتی‌فروشی سر می‌زنم و با دیدن عروسک‌های روسی ذوق‌زده می‌شوم زیورآلات کهربایی می‌بینم و کلاه روسی امتحان می‌کنم با موزیک‌ها و اجراهای خیابانی پایکوبی می‌کنم و در کنار کانال‌های یخ‌زده سلفی می‌گیرم در رستورانی دویست ساله بورش روسی می‌چشم و در کافه‌ای قدیمی و کلاسیک شیرینی ناپلئون روسی نوش‌جان می‌کنم به کلیسای کازان می‌روم و غرق در معماری شگفت‌انگیزش می‌شوم از دستفروشی کنار کلیسا یک جفت دستکش گرم و نرم می‌خرم به یک اسباب‌بازی فروشی بزرگ که دکور جالبی دارد سرمی‌زنم برای بچه‌های موبور روسی دلم غنج می‌رود در پارکی خوش‌منظره به کارگران شهرداری که یخ‌های محل گذرم را می‌شکنند اِسپاسیبا می‌گویم بر بالای یکی از پل‌های مشهور شهر می‌ایستم و به کبوترها تکه‌های بیسکویت تعارف می‌کنم از یک موزه‌ی کوچکِ شکلات بازدید می‌کنم و سرمست از بوی کاکائو می‌شوم از در و دیوار و زمین و آسمان و بناهای باشکوه عکس می‌گیرم و با دل سیر شهر را زندگی می‌کنم در بیشتر لحظه‌های گشت‌و‌گذار در این شهر دوست و همسفر عزیزم همراهیم می‌کند. تا آخرین لحظه‌ی ممکن در شهر می‌گردیم ساعت حرکتمان دوازده ظهر است در چند قدمی هتل هستیم که صدای مهیبی می‌شنویم در این شهر هر روز ساعت دوازده توپی در قلعه‌ی پتروپاول شلیک می‌شود و این به عنوان آخرین خاطره‌ی ما از این شهر در ذهنمان ثبت می‌شود حسن ختامی باشکوه بر سفر روسیه به فال نیک می‌گیریمش ...solmazasldinisolmazasldiniSun, 13 Mar 2022 07:14:39 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/تریبرکاآخر-دنیا-daoyr59uwaq1تریبرکا دستان لرزانم را از دو لایه دستکش بیرون آورده و در اعماق جیب کاپشنم به دنبال گوشی همراهم می‌گردم تا لحظه‌ای ناب از منظره‌ای خاص را به یادگار ثبت کنم بر بالای کوهی مشرف به دریای معروف بارنتز ایستاده‌ام اینجا آخرین نقطه‌ی خشکی در مدار نزدیک به هفتاد درجه است که دورنمای چشم‌نواز و فوق‌العاده‌ای به دریایی دارد که متصل به اقیانوس منجمد شمالی‌ست پیش‌تر در جنوبی‌ترین نقطه‌ی قاره‌ی آفریقا ( دماغه‌ی امید‌نیک)و غربی‌ترین نقطه‌ی قاره‌ی اروپا(دماغه‌ی روکا) بوده و ساعت‌ها ابهت اقیانوس اطلس را به نظاره نشسته و در حالی‌که موهایم را به دست نسیم اقیانوس سپرده و لبخندی به پهنای صورت بر لب داشتم کلی عکس و فیلم گرفته‌‌بودم حالا باز هم در نقطه‌ای خاص از کره‌ی زمین هستم اما این‌بار دمای هوا بیست درجه زیر صفر است و باد سردی می‌توفد و کولاک بیداد می‌کند به زحمت چند عکس می‌گیرم و دستانم را دوباره در دستکش فرو می‌کنم اما دیگر انگشتانم حس ندارند در آن محشر سرد و سوزناک به سمت سورتمه‌ای که ما را از استراحتگاهمان در دهکده‌ی ماهیگیری تریبرکا تا اینجا آورده‌است قدم برمی‌دارم در حالی‌که هنوز مصرانه از زدن عینک طوفان بر چشمم طفره می‌روم تا مناظر را بهتر ببینم سورتمه‌ران مردی میانسال است که از صورت گوشتالود و چاقش چیزی جز دو حفره‌ی گرد و کوچک پیدا نیست که دو منجوق آبی در آن می‌درخشند. نزدیک می‌شوم و لبخندی می‌زنم. لبخندی که احتمالا انعکاسش فقط از چشمانم پیداست که آن‌هم از سوزش دست و برودت هوا و هیجان نوآزموده‌ای اشک‌بار است با اشاره می‌فهماندم که بر ترک اسنوموبیلش بنشینم و پرتقال کوچکی هم کف دستم می‌‌‌گذارد و به سمت ساحل تخم‌اژدها می‌راند سورتمه‌ها پشت سرش در مسیری مارپیچ از بین کوه‌های برف‌پوش به حرکت درمی‌آیند مناظر آن‌قدر مهیب و طبیعت آن‌چنان وحشی و بکر است که از شدت هیجان می‌خواهم فریاد بزنم اما ابهت و قداست مکان سکوت می‌برازد به ساحل تخم‌اژدها می‌رسیم اینجا هزاران سال امواج رقصان و سنگ‌های عظیم در هم آویخته و آمیخته‌اند و سنگ‌های صیقلی و درشتی تولد و تجلی یافته‌اند ...زیباست!!! تریبرکا آخر دنیاست ...آخرین دهکده‌ی روی خشکی که کمترین فاصله با قطب شمال را دارد ...مکانی دورافتاده با طبیعتی بی‌نهایت وحشی اما به همان اندازه زیبا و مردمانی‌که سرما چیزی از گرمای محبتشان نکاسته ...تریبرکا را فراموش نخواهم کرد پ.ن:این روستا و ساحل دریای بارنتز لوکیشن فیلم معروف لویاتان هست که برنده‌ی بهترین فیلم‌نامه‌ی جشنواره‌ی کن شد solmazasldinisolmazasldiniSun, 13 Mar 2022 07:10:07 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/شفق-قطبی-s7c17vlek0bpشفق قطبی اگر پست قبلی را نخوانده‌اید توصیه می‌کنم مطالعه بفرمایید تا بگویمتان که چرا ناگهان اتوبوس در جاده‌ی سرد و تاریک ناگهان متوقف شد. قرار بود ما بعد از گشت روزمان به هتل برگردیم و بعد از تجهیز شدن و کمی استراحت به شکار شفق برویم و چون معلوم نبود شفق کی و کجا دیده شود ممکن بود تا نزدیک صبح در سرمای شدید منتظر می‌ماندیم. حال آلن دختر باهوش و کاربلد روسی که در این شهر همراه ما بود و در صندلی جلوی ماشین نشسته بود متوجه بارقه‌هایی از نوری کم‌جان در آسمان می‌شود و انوبوس را متوقف می‌کند تا دقیق شود و در کمال تعجب متوجه شفق می‌شود و ما را که شفق به استقبالمان آمده به دیدن شفق دعوت می‌کند شور و غلغله‌ای به‌پا می‌شود و خواب و خستگی فراموش می‌شود و همسفران در پوشیدن لباس و پایین آمدن از اتوبوس بر هم سبقت می‌گیرند. گوپرو و موبایلم را برمی‌دارم و سراسیمه به آسمان نگاه می‌کنم در آن بیگاه شب در افق طرف مقابل جاده، سه رگه‌ی نقره‌ای ناگهان جان می‌گیرند. رقصی و پیچشی شعف‌انگیز می‌آغازد. به یکباره پلی از آن سمت آسمان تا به سمت مقابل ترسیم می شود ،آسمان می‌شکفد و رنگی سبز چشمان متحیرم را خیره می‌کند رنگ‌ها و نقش‌ها لحظه‌به لحظه عوض می‌شوند و به هر سو می‌پویند مات و سرگشته به هرسمتی می‌چرخم تا سکانسی از این نمایش اعجاب‌انگیز خلقت را از دست ندهم. آلن پایه دوربینش را بلافاصله در زمین برفی کاشته و مشغول عکاسی شده‌است پس نگران عکاسی هم نیستم و طاقباز روی پشته‌ای از برف دراز می‌کشم و لحظاتی شکوهمند را جرعه‌جرعه می‌نوشم و سرمست از دیدن یکی از پدیده‌های طبیعی نادر قهقهه‌ی شادمانی سرمی‌دهم شک ندارم که یکی از لحظه‌های ستاره‌دار عمرم را ثبت می‌کنم که در اعماق روح و احساسم همیشه باقی خواهدماند دقایقی می‌گذرد و پلان آخر به اجرا در می‌آید، حالا دیگر تمام افق مقابل رنگی‌ست و بارقه‌ای از کبودی بنفش، همان رنگی که به ندرت در شفق قطبی دیده می‌شود تابلوی بی‌بدیل آسمان را تکمیل می‌کند سرما در تمام سلول‌هایم نفوذ کرده اما گرمای شور و شراری از دل زبانه می‌کشد که یارای ایستادنم می‌شود کائنات یکی از نادیده‌ترین زیباییهایش را آن‌هم از دلرباترین و حیرت‌انگیزترین نوعش نشانم داده‌بود شفق خود به استقبالمان آمده بود تا ما یک دست جام باده و یک دست زلف یار ملاقاتش کنیم و به مصداق جمله‌ی معروف بعضی وقت‌ها می‌شود و خوب می‌شود به شانسمان و البته راهنمایان کاربلدمان بنازیم نیم ساعتی می‌گذرد و پرده برمی‌افتد و نمایش تمام می‌شود حالا دیگر با خیال راحت به راهمان ادامه می‌دهیم تا وقتی را که تا نیمه شب باید به رصد آسمان می‌پرداختیم به جشن و پایکوبی بگذرانیم پ.ن: قبل از سفرم سفرنامه‌های زیادی مربوط به قطب شمال خوانده‌بودم و تقریباً در تمام آن‌ها نویسنده موفق به تماشای شفق نشده بود و همه‌جا توصیه شده بود تا برای این‌که سرخورده نشویم مبنای این سفر را بر لذت بردن از زیبایی‌ها بگذاریم نه بر دیدن شفق، اما از شما چه پنهان ته دلم نجوایی بی‌وقفه می‌گفت: شفق قطبی را خواهی دید !!solmazasldinisolmazasldiniMon, 28 Feb 2022 15:45:07 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/بیست-و-جهار-ساعت-هیجان-انگیز-در-مسکوی-زمستانی-rovrzba9kw3tدلم مثل مرغک گرفتار می‌تپد هم از هیجان و شوق، هم از دلشوره‌ای نامانوس. عازم سفری هستم که جنسش کمی متفاوت است همیشه از گرما لذت می‌برم و دلباخته‌ی سفر به نقاط گرم و مناطق حاره و استوایی هستم و از سرما بیزار و فراری! و حالا خودم را در چالش بزرگی انداخته‌ام تا با ترسم از سرما روبرو شوم ...سفر به مدار شصت و هفت درجه‌ی زمین و قطب شمال...وانگهی هنوز حتی تصوری از دمای چندین درجه زیر صفر ندارم. از طرفی نمی‌دانم تجهیزاتی که آماده کرده‌ام تا چه حد مناسب هستند و آیا مرا به سرمنزل مقصود خواهد رساند یا نه ؟افکار غریبی در سرم می‌چرخد. اومیکرون در دنیا بیداد می‌کند ،روسیه در شرف حمله به اوکراین است فصل سرما و بارندگی‌ست اگر پروازها لغو شوند چه ؟ اگر تا مورمانسک بروم و شفق قطبی را نبینم چه ؟ اگر نتوانم از پس سرما بربیایم و تحملش کنم چه می‌شود ؟ تعداد زیادی از دوستان و آشنایانم حتی کسانی که اهل سفر هستند با تعجب پرسیده‌اند...روسیه ؟چرا در زمستان ؟! اما دیگر کار از این حرف‌ها گذشته و به سوی تحقق آرزویی دیرینه به پرواز درآمده‌ام نخستین مواجهه‌ام با روسیه‌ی زمستانی مسکوی برفی و سپیدپوش است که از پشت پنجره‌ی هواپیما می‌لرزاندم شب‌های سفیدش را قبلاً دیده‌ام و حالا آمده‌ام تا با حال و هوای زمستانی ملاقاتش کنم در میدان سرخ از اتوبوس پیاده می‌شوم ،نفس عمیقی می‌کشم سرمای گزنده‌ای صورتم را نیشگون می‌گیرد ...لبخندی می‌زنم ..‌.شانه‌هایم را که ناخودآگاه از سرما بالا آمده پایین می‌اندازم و استوار قدم در میدان سرخ می‌گذارم طفل خیال تا دوردست‌های تاریخ تزار می‌دود گوهر شب‌چراغی در چشمانم می‌درخشد شهر روانم را می‌پیراید و می‌آراید چونان که خود آراسته و زیباست همه جا چراغانی‌ست گویا ضیافت بزرگی در شهر برپاست و میدان سرخ تجلی‌گاه شکوه آن زیباییست بانویی کاریزماتیک در نظرم جلوه‌گر می‌شود که لباسی از سنگ‌های سوارووسکی به تن کرده و دو گوشواره‌ی درخشان برگوش آویخته که گودی شانه‌هایش را لمس می‌کنند خستگی و شب‌بیداری فراموشم می‌شود ... سرما را حس نمی‌کنم چشمانم غرق در نور به تناوب کاخ کرملین و کلیسای سنت‌باسیل را از نظر می‌گذارنند ساعتی به سرخوشی می‌گذرد حالا دیگر با دستان یخ‌زده‌ام بستنی پسته‌ای مشهور گام را در دست گرفته، قدم می‌زنم و به همه‌ی اهالی میدان لبخند تعارف می‌کنم ...solmazasldinisolmazasldiniSat, 26 Feb 2022 09:50:47 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/بیست-و-چهار-ساعت-هیجان-انگیز-در-مسکوی-زمستانی-momrkqrfgalaآخرین لایه از لباسم را می‌پوشم و کلاهم را بر سر می‌گذارم .مقابل آینه که می‌ایستم جیغ کوتاهی از شادی می‌کشم ساعت هنوز ۷ صبح و هوا تاریک است و دارم برای روزی هیجان‌انگیز آماده می‌شوم در مورمانسک هستیم شهری نقلی و زیبا در شمال غربی روسیه که در همان نگاه اول خودش را در دلم جاکرده‌است هتلمان در میدان اصلی شهر با دورنمایی از المان‌هایی منور و درخشان است و کف‌پوشش شفق قطبی را تداعی می‌کند.با دو سگ هاسکی تا صبح چشم‌در‌چشم بوده‌ام که عکس بزرگی از آن‌ها یکی از دیوارهای اتاق را می‌آراید و حالا می‌خواهم بروم که از نزدیک لمسشان کنم. مسیر دو ساعته‌ای در پیش است و طبیعت بکر و منحصر به‌فردی که همتایش را تا به حال ندیده‌‌‌ام. کاج‌های سوزنی سربرآورده از میان برف در دو طرف جاده و آسمانی دلربا که هارمونی موزونی از سبز و آبی ملایم و سفید بر پهنه‌ی افق گسترانده‌است خورشید گاهی تبسمی بر آسمان می‌نشاند و گاه در پرده‌ی مات آسمان محو می‌شود. هنوز در افسون این صحنه‌های رویایی هستم که به هاسکی پارک می‌رسیم کلبه‌ای چوبی با محوطه‌ای در اطراف و کلی سگ هاسکی که سورتمه‌ای را پشت سرشان می کشند هاسکی‌ها بی‌تابانه در انتظار حرکت هستند و دویدن آن‌ها مصادف است با لذتی تجربه‌نشده برای من و همسفرانم.چرا که سورتمه با سرعتی زیاد در مسیری دورانی به حرکت درمی‌آید و هیجانی عجیب آن‌چنان درونت را گرم می کند که سوز حاصل از حرکت در مسیر برفی را حس نمی‌کنی بعد از این سورتمه‌سواری مهیج در همان کلبه‌ی گرم با پنکک و سس راسپ‌بری پذیرایی می‌شویم و بعد از کلی بازی با هاسکی‌های چشم منجوقی راهی رسیدن به دهکده‌ی قبایل سامی می‌شویم روز کوتاه است اما پایانش آن‌چنان باشکوه که دوست داری خورشید را التماس کنی تا غروبش را کمی طولانی‌تر کند اتوبوس به راه می‌افتد و وارد جاده می‌شویم تازه از لباس‌های اضافی خلاص شده و جاگیر شده‌ام که ناگهان منظره‌ای بی‌بدیل مدهوشم می‌کند آتشی از پس درختان برف‌‌پوش در آسمان زبانه می‌کشد سرخی آسمان گرمایی بر زمین یخ‌زده می‌زند بی‌آن‌که آبش کند زیباترین تجلی آشتی اضداد شکل می‌گیرد احساسی پنهان‌داشته بر گونه‌هایم می‌بارد و قلبم را سیراب می‌کند. کریس دی برگ می‌خواند you were always on my mind و صحه‌ای بر آن‌ لحظه‌ی باشکوه می‌گذارد که هرگز از ذهنم دور نخواهد شد به دهکده‌ی سامی‌ها می‌رسیم این‌بار سورتمه‌های بزرگتری که گوزن‌ها می‌کشند سوار می‌شویم ساعاتی خوش در مکانی سپری می‌شود که به شهرقصه می‌ماند این‌جا هم با سوپ ماهی و خورشت گوزن پذیرایی می‌شویم شور و هیجان همسفران حتی رئیس قبیله را که در برخورد اول جدی می‌نمود به قهقهه وامی‌دارد. وقت رفتن رسیده و سوار اتوبوس می‌شویم چشمانم را می‌بندم تا وقایع شیرین روز را دوباره مزه‌مزه کنم که ناگهان اتوبوس در تاریکی مطلق جاده متوقف می‌شود ... ماجرای عجیب و هیجان‌انگیزی را در پست بعدی خواهید خواند منتظر عکس‌های شفق باشیدsolmazasldinisolmazasldiniSat, 26 Feb 2022 09:24:33 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/بازار-تبریز-bbrbocqcuw9bمسیری طولانی از میدان ساعت تا بازار را پیموده‌ایم و حالا در راسته‌ی اصلی بازار قدم می‌زنیم. حلول زمستان نزدیک است و بازار،بازار شب چله است. از آب‌نبات‌‌قیچی‌های هندوانه‌ای تا پشمک‌هایی که در دل جعبه‌های سرخ و سبز جاگرفته‌اند از گل سر و گوشواره‌های طرح انار و هندوانه گرفته تا لباس‌ها و جوراب‌های بچه‌گانه‌ای که تمثیلی از آداب این سنت باستانی بر تار و پودشان نقش بسته، حال و هوایی پویا و شیرین به بازار بخشیده‌اند بعد از سال‌ها فرصتی دست داده تا شانه به شانه‌ی پدر و مادرم در بازار بگردم و هر از گاهی بازو در بازویشان حلقه کنم و از گرمای وجودشان سرخوشانه به وجد بیایم.چشم‌هایم در چشم‌خانه به هر سو می‌دوند اما گام‌هایم را آهسته برمی‌دارم‌ از بازار پنبه‌فروشان(پاموخچی بازار)که عبور می‌کنیم، به بازار قیزبس‌دی( دختر بس کن) می‌رسیم. چه روایت‌های شیرینی دارد این بازار، شاید بشود از هر حجره و دالانش چندین فیلم‌نامه درآورد یا در هر تیمچه و کاروان‌سرایش نشست و ده‌ها کتاب خواندنی نوشت. از پدر وجه تسمیه‌ی این بازار را جویا می‌شوم و سپس گوش جان به صحبت‌های شیرینش می‌سپارم گویا داستان از این قرار است که روزی روزگاری مادری با دخترش از این بازار می‌گذشته، دخترک بسیار شوخ و شنگ و سربه‌هوا بوده و به شکاف دیوار هم می‌خندیده. از آنجا که ملاک نجابت دختران آن روزها سنگین رنگین و سربه‌زیر بودنشان بوده مادر دائم به او تلنگر می‌زده که : دختر بس کن بازاره اینجا ( قیز بس‌دی بازاردی)و همین جمله از آن روز بر پیشانی این بازار به عنوان نام بازار حک شده چه حکایت جالبی!!! در لحظه تصویری خیالی از دخترک بازیگوش تجسم می‌کنم و داستان در ذهنم شکل می‌گیرد چه خوب که آن دختر شاد و شنگول، سربه‌هوا از این بازار عبور کرده تا چنین اسم شیرین و شوخی در این بازار به یادگار بماند هم‌چنان که در طاق و گنبد آجرکاری سقف بازار محو شده‌ام ناگهان سردر وزین و اصیلی در بالای سرم، میخکوبم می‌کند به تیمچه‌ی مظفریه رسیده‌ایم..‌بازار فرش نور دیدگان و رقص انگشتان هنرمندان در تار و پود فرش‌ها به هم گره‌خورده‌اند و در این تیمچه‌ی زیبا به نمایش درآمده‌اند و من مانده‌ام که این‌جا باید سر به زمین بود و فرش را دید یا سر به هوا بود و عرش را ... چرا که معماری این مکان بسیار چشم‌نواز است فکر می‌کنم دخترک حق داشته ...بازار تبریز را باید سر به هوا قدم زد!solmazasldinisolmazasldiniSun, 19 Dec 2021 09:08:08 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/بوتیک-هتلی-رنگارنگ-در-دل-تاریخ-d3jgjr89bwdyبعضی شهرها عمق دارند... تودار هستند... غم و شادی‌های پنهان زیادی در بطن خود دارند شخصیت مرموز و اسرارانگیزشان کنکاش می‌طلبد و فهمیدنشان مستلزم زحمت است بعضی شهرها قصه می‌گویند و شعر می‌سرایند اما هرکسی نمی‌تواند بشنودشان، کمی تلاش می‌خواهد شنیدن صدای ملایم و حزین و کلمات شعرگونه‌شان اما وه که اگر کمی با دلشان راه بیایی و نازشان را بکشی آن‌چنان طنازانه آغوش برایت می‌گشایند که مدهوش می‌شوی طبق تجربه دریافته‌ام که برای آشنایی و دوستی با شهرها باید آن شهر را قدم بزنی و تنش را وجب به وجب لمس کنی کفش آهنینی می‌خواهد و عشقی درونی برای یادگیری و تجربه، که از درون بشوراندت و راهیت کند. صدالبته همه جا گل نمی‌بینی و گلستان‌ها به رویت نمی‌شکفند گاهی با بساط خیابان‌خوابی مواجه می‌شوی که جل و پلاسش را در گوشه‌ای رها کرده و یا کودکی گرسنه که سر در گریبان تنهایی در پستویی کز کرده ،پیرزنی با دستانی لرزان می‌بینی که دستمال جیبی می‌فروشد و کارگر شهرداری سالخورده‌ای که زباله‌های بجامانده از خوشگذرانی کنسرت خیابانی شب گذشته را می‌روبد، آدم‌های مختلف می‌بینی و احوالات گوناگون تجربه می‌کنی ،خسته می‌شوی سردت می‌شود گرمت می‌شود گاهی غریبی می‌کنی اما می‌آموزی...پخته می‌شوی...می‌فهمی که مردم این شهر چه می‌کنند؟ چه می‌خورند؟ چه می‌آشامند؟چگونه می‌پوشند؟ تغریحات و دلمشغولیشان چیست؟ معاششان چگونه است؟خوشایندها و ناخوشایندهایشان را می‌آموزی و می‌فهمی یک فنجان حال خوب در آن شهر چند می‌ارزد؟ گاهی هم در اوج خستگی هدیه‌ای دریافت می‌کنی و شهر پاداشی در خور تلاشت برای رفاقتش به تو تقدیم می‌کند که تمام خستگی‌هایت را می‌شوید و می‌برد مثلاً در انتهای بازاری سنتی و در مکانی دور از چشم بوتیک هتلی رویایی با یک کافه‌ی رنگارنگ و جالب هیجان‌زده‌ات می‌کند... به قصد نوشیدن قهوه ترکی داخل می‌شوی اما اشتیاق تو و مهمان‌نوازی کارکنان مکان پاگیرت می‌کند برای ساعتی اختلاط وگپ‌و‌گفت و حتی گشت و گذار در این بوتیک هتل و دیدن همه‌ی گوشه کنار پیدا و پنهانش !پ.ن: نام این بوتیک هتل رومانتیک است و در مکانی بسیار قدیمی و چسبیده به دیوار پارک معروف گلخانه ساخته شده صاحبان باذوق هتل که دو خواهر باسلیقه هستند در جاهای مشخصی دیوار اورجینال و قدیمی بنا را با شگردی ظریف و دوست‌داشتنی حفظ کرده و به نمایش گذاشته‌اندsolmazasldinisolmazasldiniMon, 22 Nov 2021 02:00:27 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/تپه-ی-عشاق-i735ukq9fbtlبر بلندای تپه‌ای مشرف به بخشی زیبا از استانبول در کافه‌ای قدیمی و مشهور نشسته‌ام و دارم چایم را می‌نوشم .تپه به نام جهانگرد و نویسنده‌ای فرانسوی، تپه‌ی پیرلوتی نامیده شده .حال و هوا بسیار عاشقانه و رویایی‌ست و زوج‌های زیادی سر بر سر هم نهاده و نگاهشان را بر افق آرام پیش رو دوخته‌اند.در فضای باز کافه رومیزی‌های پیچازی سبز و سفید تن به نسیم ملایمی داده‌اند که از سمت خلیج می‌وزد خورشید تن طلایی در آسمان صاف و آبی گرمای ولرم و لذت‌بخشی بر جان صنوبرهای ایستاده بر سینه‌کش تپه‌ی زیبا نشانده‌است می‌گویند این مکان ماوای خیال بسیاری از نویسندگان بوده و نویسنده‌ی فرانسوی صاحب اسم این تپه در همین کافه یکی از بهترین رمان‌های خود را قلم زده و نام بانویی ترک را بر کتابش نهاده که آن‌روزها متاثر از وی بوده ارنست همینگوی هم در کتاب پاریس جشن بیکران خود ذکری از کافه‌ای می کند که عادت داشته در گوشه‌ی بخصوصی از آن بنویسد پنداری کیفیت ظرف مظروف را شکل می‌دهد و بر محتوایش تاثیر می‌گذارد. مانند اتاق چای چینی‌ها که ملهم از فضای تاثیرگذارشان، داستان‌های فراوانی نوشته‌ شده و شعرهای ناب فراوانی سروده‌...داخل بخش مسقف کافه می‌شوم و با چند اتاق تودرتو مواجه می‌شوم که در نهایت به حیاط خلوت جمع و جوری ختم می‌شوند. تزیینات مکان تماماً به سبک عثمانی است. قفسه‌ی بزرگی پر از فنجان‌های مختلف قهوه و چای در یک سمت و بخاری هیزمی بسیار شکیل و قدیمی در سمت دیگر، زمستان را به یاد آدم می‌اندازد .کاناپه‌هایی سراسری دورتادور اتاقها را پوشانده و میزهایی کوچک در مقابلشان فضا را کامل کرده با خودم می‌اندیشم: آن کنج خیال و نقطه‌ی اتصال ناسوت و ملکوت نویسنده کدام گوشه از این مکان بوده؟ احتمالاً جایی در پشت پنجره‌ی چوبی قدیمی که منظره‌ی چشم پرکنی از تلفیق سبز و آبی آسمان و درختان دارد ! شاید هم در همین مکان با آزیاده آن بانوی ترک در یک روز سرد زمستانی آشنا شده ...در حالی که کنده‌ درختی در بخاری هیزمی می‌سوخته و بخار نفس‌هایشان منظره‌ی پشت پنجره را تار می‌کرده پیرلوتی سال‌هاست که رفته و فقط نامش را بر این تپه جاگذاشته از همان پنجره‌ بیرون را تماشا می‌کنم.شور و حال زندگی‌بخشی در جریان است اینجا مرگ و زندگی تعامل عجیبی با هم دارند چرا که این فضای چشم‌نواز بر فراز آرامستانی سرسبز قرارگرفته و از هر سو که بنگری نامی بر سنگ مزاری می‌بینی که شاید صاحبش بارها در این کافه چای نوشیده باشدsolmazasldinisolmazasldiniTue, 26 Oct 2021 21:47:45 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/آبی-آبی-دریا-tlg0ba9bwxtwدریا ...بازوگشاده تا بیکران...کوبش قلبش  آرامش در رگهایم می ریزد .‌‌..دریا... اسرارانگیز و فریبا‌‌...دستم را می‌گیرد و با جانم می‌آمیزد ‌‌‌‌...نجوایی در گوشم می‌خواند.‌‌.. پچ‌پچه‌ای غزل‌گونه...ضرباهنگ تند زندگی به‌ناگاه کند می‌شود...ماهی‌های بسفر به سماع درمی‌آیند...ماهی‌گیران اعتکاف می‌کنند...کشتی‌ها خاموش می‌شوند...نسیمی عطرآگین چینی ملایم، بر ابریشم آبی دریا می‌اندازد ...دریا ...دیوانه می‌کند آدم را مرا چه می‌شود ؟...به آرامی قدم می‌زنم...ناظم حکمت شانه‌به شانه‌ام می‌آید ...واژه‌ها سیال می‌شوند و بر لبانم می‌ریزند.‌‌‌‌‌..زمزمه‌ای آغاز می‌شود... تو را دوست دارم چون نان و نمک  چون لبان گر گرفته از تب که نیمه شبان در التهاب قطره‌ای آب بر شیر آبی بچسبد تو را دوست دارم چون لحظه‌ی شوق، شبهه، انتظار و نگرانی در گشودن بسته‌ی بزرگی   که نمی دانی در آن چیست تو را دوست دارم چون سفر نخستین با هواپیما بر فراز اقیانوس چون غوغای درونم  لرزش دل و دستم در آستانه ی دیداری در استانبول تو را دوست دارم چون گفتن ‌"شکر خدا زنده‌ام" پ.ن۱:چند روزیست، اشعار ناظم حکمت را مطالعه می‌کنم .وی را مبدع شعر نوی ترکی می‌دانند. پ.ن ۲:عکس را از محله‌ی معروف اورتاکوی گرفته‌ام این محله‌ به دلیل بازارهای محلی و وافل و کومپیرهایش معروف است ( کومپیر نوعی غذای سنتی ترکیه است)solmazasldinisolmazasldiniMon, 11 Oct 2021 09:23:57 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/پاییز-را-عاشقانه-آغازیدم-ykvftp6nrbyvدر این دنیا هیچ چیز ابدی نیست سبزی درختان نمی‌پاید زردی برگ‌ها نیز ... اما کماکان دور، دور خزان است و طبیعت در سیطره‌ی سومین فصل از سال رو به سردی می‌گراید لباس‌های گرم از ته کمد، رو می‌آیند و شوقی نارنجی دل‌ها را گرم می‌کند.باید اذعان کنم من هم از آن دسته آدم‌هایی هستم که هر مناسبت کوچکی را در دلم جشن می‌گیرم، حتی جشن که نه، ضیافتی برپا می‌کنم...باشکوه! حالا اول پاییز است و من در استانبول هستم و بعد از روزها مشغله و بیماری حالم خوب است و باران هم می‌بارد و هوا هم حسابی سرد است و در واقع پاییز در نیکوترین شکل ممکن قدم در اینجا گذاشته و حضورش را پررنگ و قوی اعلام کرده است دیگر چه جای درنگ می‌ماند برای رفتن و گشتن و گم‌شدن و پیدا شدن در این شهر افسونگر! مقصد کجاست؟ قلب استانبول و بازار و فضای پرشوروحالش که تا این سمت از شهر را تجربه نکنم انگار می‌کنم که استانبول نیامده‌ام؛ مثل این‌که اصفهان رفته‌باشی و هنوز نقش‌جهان را ندیده باشی یا تبریز رفته‌باشی و در شاه‌گلی نگشته‌باشی یا شیراز رفته‌باشی و حافظیه را زیارت نکرده‌باشی و ... از اتوبوس که پیاده می‌شوم دانه‌های درشت باران شتک بر زمین می‌زند آسمان گاهی غرولندی می‌کند تاقی پیاده‌رو را می‌گیرم و با سرعت راه می‌روم تا خودم را به بازار برسانم وای که چه صفایی دارد این بازار! بازارهای سنتی را اصولاً دوست دارم هر جا که باشد اما این بازار یکی از سوگلی‌ترین هایم است؛ چرا که در مجاورت دریا و تنگه‌ی بسفر موقعیتی کم‌نظیر دارد و از هر جا که واردش شوی خودت را در چندقدمی دریا احساس می‌کنی قصد خرید ندارم و نمی‌خواهم ذهنم را درگیر کرده و از لذت گشت‌و‌گذار آزاد و رها محروم کنم اما در بخشی از بازار عطری آشنا دعوتم می‌کند و فرمان مغزم و قدم‌هایم را به دست می‌گیرد مسیر را خوب می‌دانم و دقایقی بعد خودم را در انتهای صف طویلی در مقابل مغازه‌ی قدیمی قهوه‌فروشی 《مهمت‌افندی》 می‌یابم امان از بعضی عطر و بوها، نمی‌دانم در کجای این حافظه و چطور ثبت می‌شوند که به چشم برهم زدنی ظهور می‌کنند و دژاوویی در نظر می‌گسترانند از خاطرات... توگویی همین دیروز بوده! قهوه‌ام را می‌گیرم و از بازار بیرون می‌آیم و سوار کشتی می‌شوم. هوا سرد است و سه چای ترکی پایاپای خستگی را از تنم می‌شوید و گرمم می‌کند ...قهوه‌ام و عطرش را هم در کیفم به کشتی آورده‌ام ...عطری گرم و دعوتگر همه‌ی فضا را پرکرده .‌‌..دریا مرا می‌خواند، به عرشه می‌آیم نسیم دریا به آغوشم می‌کشد ...به ضیافت عاشقانه‌ام می‌خوانمش ...می‌پذیرد.solmazasldinisolmazasldiniMon, 27 Sep 2021 20:00:20 +0330https://virgool.ir/@solmazasldini/شبی-ستاره-باران-بر-بام-کلبه-ای-رویایی-yljmnuktwfbiروزها سهمم از هم‌نشینی با طبیعت همان چند گلدان خانه‌ام بود که هر روز برگ‌هایشان را آب‌پاشی کنم و قربان صدقه‌ی قد و بالایشان روم و چند ماهی رنگارنگ آکواریومم که مرتب آب و غذایشان دهم و ویتامین در حلقشان بریزم تا مبادا مریض شوند آخر دوره دوره‌ی مریضی شده و نوعی توهم مریضی دائم ذهن را درگیر می‌کند حالا بعد از مدت‌ها منِ عاشق طبیعت از خانه بیرون آمده‌ام تا یک شبانه‌روز را در دل طبیعتی بکر و زیبا و در یک کلبه‌ی چوبیِ پابلند سپری کنم. کلبه به سبک وایکینگی دیزاین شده با یک کاناپه‌ی چرمی و میز و صندلی چوبی و یک شاخ نمادین که بر دیوار نصب شده...پنداری حال و هوایی جمع‌و‌جور و نقلی را از گوشه‌ای از اسکاندیناوی برداشته‌اند و در دره‌ای واقع در زرین‌دشت به آرامی نشانده‌اند...برای من تجسم آن کلبه در فصل زمستان در حالی که پلیوری یقه‌اسکی بر تن کرده و پتویی چهارخانه دور خودم پیچیده و لیوانی از شکلات داغ به دست دارم زیباتر می‌نمود چرا که حال و هوای داخل کلبه بخصوص با بخاری نمادین هیزمی در یک گوشه ،حال و هوای زمستانی بود ...بماند که نام وایکینگ‌ها خود ناخودآگاه تصوری از سرما منتقل می‌کند به‌هرروی در دهه‌ی اول شهریور هوایی گرم اما مطبوع در این کنج دنج دنیا احساس می‌شود کتاب زن چپ‌دست را هم با خودم آورده‌ام که هنوز نمی‌دانم موضوع آن چیست و صرفاً نوعی هم‌ذات‌پنداری، دلیل خرید این کتاب بوده ...زن چپ ‌دست !! اما حتی نگاهی به صورت کتاب نمی‌اندازم چرا که طبیعت آن‌چنان صحنه‌‌ی رنگارنگ و دلنشینی مقابلم گسترده که چشم برداشتن از آن و دوختن به صف کلمات سیاه قطار شده بر ورق سفید کتاب خامی محض می‌نماید صف منظمی از درختان گردو بر رودخانه‌ی پرجوش و خروش سایه انداخته و دورنمایی از کوهی سرخ‌رنگ در پس‌زمینه است.طبیعت در هارمونی بی‌نظیری هم‌آوایی رود و نسیم و پرندگان را به راه انداخته ...در این میان گاهی سوت قطاری حسی نوستالژیک و قشنگ به فضا می‌بخشد...این همان قطاری است که زیباترین خط ریلی ایران را درمی‌نوردد و راهی گرگان و ساری می‌شود ،همان قطاری که بارها عزم سفر با آن را کرده‌ام و به قول خودمان قسمت نشده ! رو به غروب است و خلوت شفق با زمین دیدنی است .پنج نفر هستیم و در دو کلبه‌ی مجاور مستقر شده‌ایم .آن دیگری هم به سبک سرخ‌پوستی دکور شده و فضای دلنشینی دارد در پشت بام کلبه‌ی سرخ‌پوستی دور هم نشسته‌ایم. هر جا دو چشم کنجکاو و یک جفت گوش شنوای علاقمند به شنیدن ماجراهای سفرهایم ببینم شروع به خاطره‌گویی می‌کنم مثل همین شب، گرم صحبت هستیم که ناگهان اتفاقی عجیب نفس‌ها را در سینه حبس می‌کند. برق مجموعه قطع می‌شود و تاریکی مطلق آسمان را روشن می‌کند. به یاد ندارم تاکنون این حجم از ستاره را یکجا دیده باشم. یکی از استثنایی‌ترین لحظات زندگیم را تجربه می‌کنم...گویا یهودای سرگردان درونم به یکباره آرام می‌شود این همان لحظه‌ای بود که باید تجربه می‌کردم لذتی بکر و زلال آن شب دوشیزه‌ی صورت‌فلکی لباس عروس جواهرنشانش را به تن کرده و از خوشه‌ی گندمش هزار بذر الماس پیشکش ساحت آسمان کرده بود. چقدر باشکوه بود!!!! شب از نیمه گذشته بود که برق وصل شد و صحنه عادی شد ،چه قطعی برق بجا و به‌موقعی فردایش تمام نیم روزم را در کنار رود خروشان دراز کشیده و به آسمان خیره شده بودم ، هنوز متاثر از دیشب بودم آیا چشمانم بار دیگر چنین نمایش باشکوهی را شاهد خواهند بود ؟!...کجا ؟!solmazasldinisolmazasldiniSun, 05 Sep 2021 09:16:08 +0430https://virgool.ir/@solmazasldini/گذری-بر-استانبول-nlrh8wsyfdnxچند روزی است استانبول هستم و طول و عرض شهر را پیموده و شرق و غربش را به هم کوک زده‌ام اما این شهر که تمامی ندارد بیشتر از ده بار به این شهر سفر کرده‌ام و در هر نقطه‌اش خاطراتی شیرین دارم که با گذر از استانبول از گدارشان عبور می‌کنم و با خودم روبرو می‌شوم و احوالات جورواجوری که در این شهر زیبا از سر گذرانده‌ام همین دیروز در خیابان ایستیکلال دیوانه‌وار زیر باران تند و رگباری قدم زدم و آخرش هم خیس و آب‌کشیده به همان کلیسایی پناه بردم که بار قبل و در روز بارانی دیگری پناه برده‌بودم اما آن روز، بارانی قرمزم را پوشیده بودم و اواخر پاییز بود و این بار در نخستین روزهای تابستان تجربه‌ی هوای بهاری دل من و خیابان ایستیکلال را شورانده بود هر بار در این کلیسا دو لیر در صندوق اعانه می‌اندازم و شمعی روشن می‌کنم به هزار و یک نیت و آرزو که پروانه‌های رنگارنگ را در قلبم به پرواز درمی‌آورد. باران بند می‌آید و راهی می‌شوم. مسیر میدان تاکسیم تا گرند بازار را آجر به آجر و نفس به نفس از بر هستم بارها رفته و برگشته‌ام و حالا خاطرات را بو می‌کشم فرانسوی‌ها کلمه‌ی مشهوری دارند که عطری را معنی می‌دهد که از کسی به جا می‌ماند، در حالی که او رفته‌است و من در این خیابان و این مسیر عطرهای به‌جامانده‌ی زیادی را حس می‌کنم گویی شهر لباس پرچین فلانل سفیدی به تن کرده و سماع می‌قصد و با هر نبضش و هر تپش قلبش عطر خاطره می‌پراکند بوی شیرین بعضی عطرها غالب است و مدهوش می‌کندsolmazasldinisolmazasldiniFri, 25 Jun 2021 10:43:08 +0430