https://virgool.ir/feed/@solmazanvarfa2026-11-11 20:16:35https://files.virgool.ir/upload/users/14707/avatar/pTnV5J.pnghttps://virgool.ir/@solmazanvarhttps://virgool.ir/@solmazanvar/مکان-مقدسی-به-اسم-office-و-چرا-من-فرهنگ-دورکاری-home-office-را-دوست-ندارم-w2eiw0qkmtap- سولماز چرا با دورکاری همکارات حال نمی کنی؟- چون الان رییسم :)- جدی مشکلت چیه باهاش؟خب اینجاست که باید فارغ از اون قضیه "من رییسم و فکر میکنم همکارام تو دورکاری عملکرد کاملشون را ندارن" برم سراغ اینکه واقعا چرا دوستش ندارم و چرا فکر میکنم فرهنگ دورکاری در دراز مدت میتونه اثرات مخربی رو آدم ها داشته باشه.از تابستان 1382 که به عنوان کارآموز وارد یک شرکت واقعی شدم تا امروز و در طول این سالها در انواع و اقسام محیط های کاری بودم. از شرکتهای آی تی شیک و سانتی مانتال تو مرکز شهر بگیر تا کارخونه هایی کیلومترها خارج از شهر که برای رفتن به سالن غذاخوریشون باید از وسط خط تولید رد می شدم .به عنوان یک مهندس نرم افزار یا بزارید اینجوری بگم یک کارگر ساده (از دید اداره کار) محیط کار برای من جایی بوده که بیشترین زمان بیداریم، بخش اعظم زندگیم را توش گذروندم. جاییکه از محیط امن خونه و مدرسه (دانشگاه) خارج شدم و بزرگسالیمو شروع کردم و الان تبدیل شدم به همون آدم بزرگه که مسوولیت زندگی خودم و تا حدودی چند نفر دیگه را هم به عهده دارم.چند وقت پیش سریال Office (ورژن آمریکایی) را دیدم. یک نمونه کلاسیک از زندگی در محیط کار. آدم هایی با جنسیتها، بینشها و فرهنگهای متفاوت (بقول من آبپاش گلابپاش) که تو یک ساختمان دور هم جمع شدن و در طول سالیان یاد میگیرند که چجوری با وجود همه تفاوت ها باهم سازگار بشن، کار کنند و بالاتر از همه اینها زندگی کنند.در بهترین حالت دلم میخواد مثل مایکل اسکات اون رییس به ظاهر مشنگ تو سریال Office بتونم اهمیت زندگی و روابط انسانی در محیط کار (خارج از خونه) را به خواننده این مطلب برسونم.جدیدا تصاویر زیادی از اسکرین هایی عریض مبینیم که صورت افراد تو مربع های کوچیک کنار هم با لبخند قرار گرفتند. همه ظاهرا خوشحالن و حتی احتمالا از اینکه تو همون موقعیت بالاتنه ای با پوشش رسمی و پایین تنه ای لخت یا غیر رسمی دارند کلی حس باحالی و راحتی میکنند. این تصویر از دیدگاه من هولناکه و بهش مرگ تدریجی فرهنگ محیط کار میگم. فرهنگی که نقش خیلی مهمی تو ساختن شخصیت بزرگسالی آدم ها داره.شاید برای من الان تو میانسالی، کار کردن تو خونه معادل صرفه جویی در زمان رفت و آمد، زمان کاری معطف تر، داشتن وقت و آرامش بیشتر برای رسیدگی به امورات شخصی و خونه ام داشته باشه. شاید من دیگه خیلی نیازمند ارتباطات جدید، ماجراجویی های جدی، حلقه های دوستی جدید و ... نباشم اما تصور اینکه یک جوان 20 ساله زندگی کاری و بزرگسالیش را با نشستن تو اتاقش و زل زدن به کامپیوتر و نهایتا ارتباط از طریق جلسات مربعی "اشاره به تصویر بالا" شروع کنه برای من دردناکه.تو این متن من نمی خوام در مورد مزایای دورکاری بنویسم و تمرکزم را میزارم به چیزهایی که به نظر من داریم از دست میدیم.بزن بیرونیادمه بابام عقیده داشت برای بچه ها تا حد امکان نباید سرویس گرفت چون بیشترین لذت مدرسه رفتن اون مسیریه که از خونه به مدرسه و برعکس طی میشه (احتمالا اشاره به شیطنت های تو راه مدرسه داشت)شاید طی کردن مسیر طولانی در یک شهر پر ترافیک و آلوده بخودی خود ارزشی نداشته باشه اما برای من که تو رزومه ام پیمودن مسیر های طولانی برای رسیدن به محل کارم را هم دارم، همین خروج از منزل و طی مسیر، تجربه ای منحصر بفرد بود که من را از محدوده خونه، محله و جاهایی که میشناختم خارج میکرد و مینداخت تو محیط ها و مسیرهایی که ندیده بودم و نمیشناختم. پیمودن مسیر البته گاهی سخت اما همیشه یکی از تنوع های اصلی زندگی ام بود. مخصوصا بعد از کار بهم این فرصت را میداد که تو راه بازگشت به خونه خریدهای ضروری ام را بکنم، گاهی ویترین مغازه ها را ببینم. اصلا آدم ها و شهر را از نزدیک ببینم و در عین حال مطمئن بودم اگه برسم خونه دیگه توان خارج شدن ازش برای انجام اون کارها را ندارم. قاعدتا پیمودن مسافتهای طولانی در دراز مدت خسته کننده است اما به نظرم برای یک مسافت معقول مخصوصا اگه امکان پیاده روی یا دوچرخه سواری (اینو من تجربه شو نداشتم فقط تعریف اش را شنیدم) را بده مطمئنم سودش برای بدن از یک ساعت تو خونه بودن بیشتره.حلقه های دوستیاین چند سالی که خیر سرم رییس هستم، چیزی که تو محیط کاری منو خیلی خوشحال میکنه دیدن شکل گرفتن حلقه های دوستیه. همکارهایی که لابلای کارهاشون با هم ریز ریز یا بلند بلند حرف میزنند، میخندن و معاشرت میکنند. بعد از ساعت کاری با هم میرن خرید یا باشگاه ورزشی. آخر هفته ها خونه های هم قرار میزارند و روابطی را پایه ریزی میکنند که اصلی ترین دلیل شکل گرفتنش بودن ساعت های متمادی در یک محیط مشترکه (مثل دوستی های مدرسه) تجربه نشون داده دوستی های محیط کار حتی از دوستی های مدرسه هم عمیق تره چون بر پایه اشتراکات و درک عمیق تری صورت میگیره و یک حس همکاری یا همدلی هم همراهش میشه.با اینکه چالش های روابط عاشقانه در محیط کار را حدودا میشناسم اما به نظر من اینکه شما بدون هیچ دردسر و زحمتی برای مخ زنی، قرار گذاشتن یا یافتن مکان مناسب، هفته ای حداقل 5 روز و روزی حداقل 8 ساعت کنار محبوبتان باشید خیلی خوش شانسی بزرگ و یکی از امتیازات کار کردن در محیط کاری مشترکه. برای خود من به مدت چند ماه این اتفاق رخ داد و باید بگم که با خوشحالی یخورده زودتر از خواب پامیشدم و کمی به سر و وضعم بیشتر میرسیدم و کلی انرژی داشتم برای اینکه هرچه زوتر و هرچه بیشتر سر کار بمونم. خب البته داستان من که به جای خاصی نرسید اما بازم بررسی داستان های موفق بقیه نشون داده که ازدواج هایی که بر پایه آشنایی در محیط کاری صورت میگیرند نسبت به انواع دیگه آشنایی ها پایه های محکم تری از نظر شناخت و نزدیکی فکری و روحی دو نفر داره.برخورد با هیولاهاتو اولین مصاحبه کاریم ازم پرسیدن "اگه تو محیط کار با همکارت به مشکل حادی بخوری چی کار میکنی؟" منم با عقل ناقصم اون موقع گفتم "خب قاعدتا من اهل دعوا نیستم. نهایتا باهاش حرف نمیزنم" و اینجوری تو اولین مصاحبه رد شدم. بعد ها فهمیدم وقتی داری برای پیشبرد یک پروژه یا کار جدی یا نهایتا برای امرار معاش و چرخاندن زندگی ات کار میکنی، قهر کردن و ناز کردن هیچ جایی نداره. باید یاد بگیری چجوری با آدم های سخت روبرو شی و راه حل پیدا کنی. تو ارتباط مستقیم با افراده که قلقشون دست میاد، مشکلاتشون را میفهمی. تا کنار همکار بدخلقت نباشی نمیفهمی که شب قبل با همسرش دعواش شده، امروز دندون درد داره یا از رنگ پریده اش میتونی حدس بزنی که پریوده. امکانش هست که با همکارت که داره باهات بدجنسی میکنه حتی دوست هم بشی و یا حداقل یاد بگیری از خودت و موقعیت ات محافظت کنی و این بخش خیلی مهم و جدی از بلوغ روانی یک انسانه و فقط فقط تو ارتباط مستقیم و واقعی شکل میگره. موقعی که همکارت یا مشتری شرکت سرت داد میکشه یا با بدجنسی میره زیر آبت را پیش رییس میزنه یا هزار جور تله و بلای دیگه که تا توی محیط واقعی نباشی واقعا از نزدیک لمسش نمیکنی و یاد نمیگیری چجوری باید باهاش برخورد کنی.آلیس در سرزمین عجایببلی برای منم محدوده میز، کامپیوتر، اسکرین مانیتور و اینترنت تقریبا تمام اون چیزیه برای پیشبرد اغلب کارهام بهش احتیاج دارم اما اعتراف کنم که چرخیدن تو طبقات یک ساختمان، رفتن به سوله های خطوط تولید یک کارخونه، نشستن با کاپشن تو فضای سرد اتاق سرور. ماموریت های کاری دور، شب موندن تو هتل، جلساتم با آدم های خارج از محدوده همکارهام یا حتی پیدا کردن یک پاگرد دنج رو پله های پشت ساختمان برای استراحت ، همه و همه تجربه های شگفت انگیزی بودن که خارج از محدوده امن اتاق، میزم و کامپیوترم شکل گرفت.یادگیری و ارتباطاتوقتی هممون تو یک اتاق بودیم مواقعی که یه جایی گیر میکردم کافی بود یه سری بگردونم و یک همکار بامعرفت را صدا کنم تا بیاد بالا سر میزم و با چند حرکت اعجاب انگیز مشکلمو را برطرف کنه. این لذت که افرادی دور و ورت هستند که میتونی رو کمکشون حساب کنی واقعا لذتش چند برابر سرچ تو سایت stackoverflow است. مکالمه های رو در رو تو محیط دفتر، تو راهرو ها، در سالن غذاخوری، اتاق جلسات یا به سبک این شرکت های جدید استارت آپی در حال لم دادن روی اون صندلی های بادی، اون حس همکاری، نزدیک بودن، انتقال ایده ها و اطلاعات اینها روابطی اند که مسلما از پشت میز و با انواع و اقسام نرم افزار ها و اپ های ارتباطی و چت به اون شکل موثر و ناب خودش شکل نمیگیره.باید بگم که من نویسنده قدری نیستم و احتمالا نتونستم همه اون حس و درکم را از ارزشمند بودن Office (محیط کار خارج از خونه) بیان کنم اما امیدوارم با خوندن این مطلب در این ایام دورکاری یه خاطره هایی تو ذهن خواننده این مطلب مرور شده باشه تا دوباره فکر کنیم که چه چیزهایی از دوران کلاسیک کاری (خارج از خونه) بدست آوردیم و چه چیزهایی را داریم در این دوره فرهنگی Home Office از دست میدیم.سولماز انوارسولماز انوارWed, 11 Nov 2020 16:08:50 +0330