https://virgool.ir/feed/@sohrab_DANte??✍?fa2026-11-12 12:34:44https://files.virgool.ir/upload/users/115206/avatar/gniS7W.pnghttps://virgool.ir/@sohrab_DANtehttps://virgool.ir/@sohrab_DANte/مسابقه-بلو-بانک-تا-27-مرداد-به-راحتی-15-میلیون-برنده-شو-المپیک-بلو-بانک-e67jjysoqeybمسابقه میلیونی بلو بانکبلو بانک تا 27 مرداد یک مسابقه جذاب با جوایز باورنکردنی (با پرایز پول زیاد و راحت) برگذار کرده و به قول خودشون میتونید توی المپیک بلو بانک تا 100 میلیون تومان برنده شید!!!المپیک بلو بانک توی 5 بخش برگذار میشه که اگر اکانت نساختید تا الان (برای خودتون و خانوادتون کار خیلی راحت تری برای قرار گرفتن توی 100 نفر اول و برندن مسابقه دارید!!!!)5 بخش مسابقات بلو بانک از بخش های زیر تشکیل میشن (آخر مقاله پیشنهاد خودم رو برای برنده حتمی شدن میدم تا آخر مقاله همراه من باشید:)اگه حساب بلو نداری الان وقتشه!!!!!1- دعوت دوستان در بلوبانک2- خرید با بلوبانک3- شارژ با بلوبانک4- خرید در اپلیکیشن ها با بلوبانک5- دعوت کودکان در بلوبانک(بلو جونیور)راهنمای شرکت در مسابقه :برای شرکت توی مسابقه بلو اول باید یک حساب بلو داشته باشید که به راحتی با دانلود اپلیکیشن بلو بانک و احراز هویت ساده بلو بهتون یک حساب میدن کاملا رایگان (تازه بعد از یک هفته براتون به انتخاب خودتون یک کارت رنگی خوشگل بلو بانک که احتمالا زیاد دیدید هم براتون ارسال میشه )1- وارد سایت بلو شید یا از مارکت پلیس ها دارای بلو بانک اپ بلو رو دانلود کنیدنصب بلو2--ساخت حساب کاربری در بلوبانک سامانراحته نیاز به توضیح نداره سرتون رو به درد نمیارم مراحل رو طی کنید فقط بعد از شماره تلفن حتما باید یک کد معرف وارد کنید تا وارد مسابقه بشید برای اکانت اولتون میتونید کد معرف زیر رو وارد کنید:M7NQZAقسمت کد معرف 3---احراز هویت سادهبه سادگی احراز هویت کنید فقط یک کارت ملی یا شناسنامه نیاز هستش4----شرکت تو مسابقه + نکته طلایی نویسنده برای برنده شدناول از حتما موقع ساخت حساب کد زیرو وارد کنید :M7NQZAو برای رقابت اگر پولدارید که برید توی سه بخش شارژ حساب و خرید با بلو رقابت کنید قوانینش هم اینطوری مثلا شارژ حساب باید به تعداد بالا مبلغ های 30 تومن به بالا وارید کنید{ نکتش هم این هستش که مثلا میخواید 100 هزار تومن یا 200 هزار تومن بلو بانک خوشگلتون رو شارژ کنید یا پول بهش انتقال بدید که بعدا برید باهاش خرید کنید یا هرچی به جای انتقال یکجا بیاید زرنگی کنید 30 تومن 30 تومن شارژر کنید (به کسیم نگید این روش رو :) اینجوری میتونید حداکثر امتیاز رو جمع کنید راستی امتیاز های هر بخش جدا حساب میشه برای همین شانس بردتون بیش تره یک روش دیگش دعوت دوستانه یا از اون راحت تر دعوت بچه های زیر 18 سال به بلوجونیور هستشتوی این روش شما میاید به تعداد بالا فکو فامیلاتون رو با کد خودتون یا مثلا کد زیر دعوت میکنید و اون ها هم احراز میکنن و ثبت نامشون کامل بشه الاوه بر جایزه 30 هزار تومنی یک امتیازحساب توی مسابقهM7NQZAراحت ترینو طلایی ترینو اسون ترین قسمت مسابقه دعوت بچه ها به بلو جونیور یا کارت نوجون بلو بانکه که جدول مسابقه رو چک کنید میبینید با دعوت 3 تا بچه میتونید تا 20 میلیون هم ببرید یعنی جزو 10 نفر اول باشید فقط نکتش این هستش برای کودکان زیر 18 سال باید اپلیکیشن بلو جونیور رو براشون نصب کنید و حتما پدر یا مادرشون بلو داشته باشه و بعد از اون با کد دعوت خودتون یا کد زیر اون کودک رو در قسمت کد معرف کودک وارد کنیدM7NQZAحتما امتیاز تون رو چک کنید و جدول مسابقات رو هم چک کنید که جزو 100 نفر برتر باشید هفتاد نفر اخر هر جدول 15 میلیوت تومن میبرن و 30 نفر برتر رقم های بالا تری رو دریافت میکنن موفق باشید ;)راستی فقط تا 27 مرداد فرصت دارید:)sohrab dantesohrab danteMon, 05 Aug 2024 01:00:43 +0330https://virgool.ir/@sohrab_DANte/خواب-۷-g5rrgdcg1l2dبوته ای تیره رنگ درون دشتی سرسبز بودم. سرزمین ها را پشت سر گذاشته ام. بار ها عاشق گلی شدم و بارها در آغوش سنگی خوابیده ام. روز ها یکی بعد از دیگری گذشتند و چرخه روزگار فقط فرسودگی را بر اندامم تحمیل کرد. پژواک بادها سرگذشتم را نوشت و ستاره ها آن را به تنم وصله و پینه کردند. بار ها عاشق گلی شدم و بار ها در آغوش جریان مهربان رود خوابیده ام. سیاهی تنم عامل تنهایی من بود و باطن خاکستری رنگم دلیل تفاوت من با دیگر گیاهان بود. من عروسک خیمه شب بازی خورشید نبودم و مسخ چهره اغواگر ماه نشدم. زمین در انزوا کودکان خویش را می پروراند، بار ها برای سرنوشتت بغض کردم. من بار ها عاشق گلی شدم و در آغوش تنهایی خویش خوابیده ام. توانایی تظاهر را نداشتم، شاید این جهنم را خدا فقط برای من خلق کرد بود. بار ها عاشق گلی شدم و آن ها من را از یاد بردند. تنها نعمت خدا برای من خلق شب بود. همرنگ تاریک ترین شب ها می شدم و با اجسام خفته گیاهان هم صحبت می شدم. بار ها عاشق گلی شدم و بارها خواب اجازه دیدن رخ آن ها را به من داد. بارها عاشق گلی شدم و بار ها شجاعتم را به چهره کریه خود فروختم. بارها مرگ گل ها را دیدم و بارها قلب خود را در سرمای زمستان به آتش کشیدم. خواب را دیدم، مرگ کاذب دیگران را دیدم. فقط ای کاش دیگران هم من را می دیدند و از یاد نمی بردند.sohrab dantesohrab danteSat, 29 Feb 2020 16:28:56 +0330https://virgool.ir/@sohrab_DANte/مجموعه-داستان-کوتاه-خواب۵-و-۶-wr7r1p1nojoe ۵- بهمنمن بال هایم را در بهمن از دست دادم. آن ها را میان برف ها گم کردم.هر سال هشتمین روز بعد از ریزش بهمن سالگرد آن را می گیرم.اشک های یخ زده همسفرانم چه زیبا هستند. دستان عریانم تن فروخته تجاوز سرمای آن هاست. غم آن شیرینی گرمای خورشید را درون خود حل کرده است. حسادت آن ها اجازه تولد به هیچ دانه ای را نمی دهد. سفیدی خیره کننده ی آن ها چشمان خیره ام را دزدیده و محصور زیبایی خود کرده است.یکا یک ورختان سرزمین من رخ هایشان را فروخته و مردم دلهایشان را باخته اند. سرما بیش از قبل عصیان گری خود را به نمایش می گذاشت ولی شش هایم سر به زیر, چشمان خود را خلاف جهت تاتر سرما می چرخاندند و هرچه سرد تر می شدم, کام های عمیق هوا درون گلویم گرم تر می شد.پسری کوچک را درون این جنگل زباله مانند پیدا کردم. تنها سلاحش در برابر تلخی درد ها, خنده شیرین اجباری وی بود و درمان ضعف هایش پیکار ناموفق برابر ترس های آخر شب هایش بود. از پسرک در برار سرما محافظت کردم; آن قدر بزرگش کردم که برایم بجنگد, او را برده ی اهدافش کردم و وقتی یاغی بودن را آموخت خواسته هایش را از یاد برد. از بهمن فرار نمی کرد و با برف پیمان برادری می بست. پسرک من را از یاد برد, خود را نیز از یاد برد. آن قدر شب ها پرسه می زد تا به میهمانی خواب دعوت شود. پسرک تنفر را آموخت, محبت ورزیدن به افکارش را آموخت. در میان این جامه پوشان زیباروی, جامه دریده و عریان بود. سرمای برادرش برف, قلم چوبین را به دستانش پیوند زد و آن قدر به دستان پسرک تازیانه زد تا کبودی و تیرگی را می توانستم در آن ها بنگرم. پسرک چه کسی بود؟ چرا دور فلک می چرخید؟ چرا درون من پنهان شده بود؟ نمی دانم؛ او نیز نمی دانست.دندان هایم می لرزید; بدنم تکان نمی خورد , گمان کنم بهمن من را محبوص خویش کرده است. صدا ها من را برای دقایقی تنها گذاشته اند, شاید این پیام آور مرگ من است. برف ها سنگین نیستند ولی چرا نمی توانم به دنیای خود باز گردم. چشمانم باز نمی شود, من را فراموش کرده اند. آن ها خوابیده اند پس چرا من بیدارم؟ پاهایم با من قهر کرده اند, کاش آن قدر آن ها را نمی دواندم تا از من ناراحت شوند. اخرین دوست من درون سرم من آرام گرفته است و سخن نمی گوید اما هیچ گاه با من وداع نمی گوید. نمی دانم خورشید کدام سمت من ناتوانی خودرا جشن گرفته است. از خواب می ترسم; آرامش برف ها را دوست دارم, آن ها پتوی گرم و نرم من هستند. از این سکوت لذت خواهم برد; شاید لحظاتی دیگر من هم خواب باشم. ۶- تولدتولد بهار مرگ من است. زمان تمام شدن من فرا رسیده است و آخرین شب هایم را در انتظار او سر می کنم.همخوابی با گرما مرگ من است. اتمام ترس کودکان از شب های سرد من, مرگ من است. بوی شکوفه ها, شادی گل ها مرگ من است. آخرین تنفس های آدم برفی مرگ من است.روز ها طولانی تر شده اند و مردم از خواب هایشان بیدار خواهند شد, آن ها برف هایم را از یاد خواهند برد. کاش می توانستم قبل از مرگ چهره بهار را ببینم. کاش می توانستم شادی مردم را بدون شیون خود ببینم , کاش درختان خون هایم را نمی مکیدند. حال وقت خواب من است; حال وقت تمام شدن شب های من است. خورشید خنجرش را درون بدنم فرو کرده است. نباید اولین روزم بعد از التماس هایش وی را می بخشیدم.جنگ ها را دیده ام; شکست بزرگ مردان و حقارت آن ها را دیده ام. جان دادن گل ها زیر برف هایم را دیده ام, حق حق های زمین را نیز دیده ام.به اخرین نفس هایم قسم, من هم این را نمی پسندم. به آخرین نفس هایم قسم انتقام زجر های کشیده ام را روزی از خدا خواهم گرفت. کودکانی را دیدم که پارک ها را ترک نمودند, دیگر برای بازی نمی آمدند; دیگر شادی نمی کردند. گشنگانی را دیدم که سرمایم را هر لحظه لعن می فرستادند, آن ها از من متنفرند; نمی توانم آن ها را در آغوش بگیرم. تنها هدیه من به خواب فرستادند آن هاست تا شاید در دنیایی دیگر چهره نامهربان من را, مبدا ترس های خود قرار ندهند. من زیبا نیستم, من مانند بهار زندگی نخواهم بخشید. من همان که بودم، خواهم بود. __من زمستانم__sohrab dantesohrab danteFri, 24 Jan 2020 01:28:33 +0330https://virgool.ir/@sohrab_DANte/مجموعه-داستان-کوتاه-خواب۴-h3fxjzcgfsuv ۴- من من سال هاست که با بدن خود قهر کرده ام، وی مدام در حال فرار از من است. من ایستگاه جوانی را خانه ای برای سکون خود گزیده ام ولی او حتی کهنسالی را نیز گذرانده و به دویدن ادامه می دهد…تکه فیلم هایی صامت را درون ناخوداگاهم ضبط کردم و با نگریستن به آن ها یافتم که پنچ سال از زندگی خویش را سپری کرده ام. پدر و مادرم اسم من را خود انتخاب کرده اند و زمانی که بدنیا آمده ام با خویش مشورت نکرده اند . کلمات را با تقلید از اطرافیانم آموخته ام; حتی زبانم هم بدون اجازه از من خود حروف را یاد گرفته و من بدون اختیار معنی آن ها را آموخته ام.دلیل حمله خیل عظیمی از مسائل بی معنی که به مغز کنجکاو من می تازند را نمی فهمم, به دنبال پاسخ آن به پرس و جو از آدم بزرگ های اطرافم می پردازم ولی جوابی قابل درک پیدا نمی کنم. از سخن گفتن بیش از نیاز اجتناب می کنم, نمی دانم این ترس است یا خجالت اما به هر صورت آن را سلاح اصلی برای محافظت از خود می دانم.عاشق بزرگ شدن هستم , دیگران به این عشق من احترام نمی گذراند , می گویند تا می توانی از کودکی خود استفاده کن و لذت ببر. مگر کودکی چه دارد؟ ناتوانی و ضعف لذت دارد؟ دلم میخواهد به خواب بروم و ناگهان بزرگ شوم, پدر و مادر و فامیل هایم و مخصوصا برادر هم سن خودم را متعجب و حیران کنم؛ آنگاه آن ها از من تعریف میکنند و به من جایزه می دهند. هرچه بیش تر به آن فکر می کنم زمان دیر تر می گزرد. نمیخواهد من متوجه رشد خود شوم، همه می خواهند من را در چرخه ی کودکی خود باز دارند. از دو پنجره رو به رویم به بیرون می نگرم, هیچ کس من را نمی بیند. همه بدن بی جان متحرکم را می بینند. من از رشد می ترسم ولی بدن خویش بی باکانه به رشد خود ادامه می دهد.چند وقتی است که عاشق برف شده ام, او من را سرد می کند. هر سال منتظر او می مانم, دوست دارم مانند قدیم او میزبان تولد هایم شود. دوست جدیدم که مسئول کنترل بدن من است را تازه دیده ام. نمی دانم چرا مدام با من درد دل می کند. روزی باید یه دوستی مان پایان بدهم, زیرا او ناشیانه به دنبال تصاحب جا و مکان من است. دلم می خواهد با کودکان دیگر هم بازی شوم ولی آن ها من را نمی بینند. هرگاه اندوه اطرافم پرسه میزند من به پشت دوست جدیدم پناه می گیرم, سعی میکنم با بانگ های متعددم ترس را از خود دور کنم...کم کم به من اجازه رشد داده می شود; سکونت گاهم کمی بزرگ تر شده است.هفت سال است که اکسیژن هوا را مصرف کرده ام.چند وقتی است در اتاقکی که پدر و مادر اسم آن را کلاس نامیده اند شرکت می کنم. فکر می کنم همه کلاس های دنیا به تدریس مسائل غیر ضروری کودکان خود می پردازد.مادرم می گوید به حرف آموزگارم گوش بسپارم و هرچه گفت آن را یاد بگیرم, با این درس ها فقط قدرت پرواز را از من می ستانند. حال دیگر بزرگ شدن نمی خواهم, بزرگ شدن واقعا مزخرف است. بال هایم نحیف و ناتوان شده اند. دلم می خواهد با من های دیگر به رقابت بپردازم, ولی آن ها فقط دلتنگی پدر و مادرشان را در ذهن خود می پرورانند و گاهی هم به گریه و اشک رو می آورند. اگر من هایی مثل خود پیدا کنم شاید بتوانم با بال های آن پرواز کنم. به آموزگارم احترام می گذارم; خط های ناتوانی روی بدن و صورت وی شیار هایی عمیق ایجاد کرده اند. نمی دانم چرا چشم هایشان بی رنگ است; به بال های شکسته آن ها طناب هایی رنگین قلاب کرده اند. با بردار هم سن خود به مشاجره می پردازم و گاهی هم روی بدن های بی جان خود زخم هایی به یادگار می گذاریم. با برادر خویش تشابه فکری دارم, گمان می کنم هرکه این تشابه ها را با من دارد نامش برادر است. به دو پنجره رو به رویم سر به زیری را تزریق کرده ام, آن ها به کشف و ضبط تصاویر جدید بسیار علاقه دارند; هر چند وقتی تصاویر ضبط شده توسط آن هارا بدون اجازه پاک می کنم.چند وقتی است که آموزگارانم با موجودی قوی و ترسناک به نام خدا پیمان بسته اند. همیشه سخنی از او را با ما می آموزند. آنگاه درون جعبه مستطیل شکل درون خانه ی پدر و مادر از خدا بد می گوید. من دوست دارم خدا را ببینم و با او آشنا شوم. می گویند همه کار را می تواند انجام دهد و اگر آدم خوبی بمیرد آن را میهمان باغ های سبز خود می کند. هنوز نمی توانم مرگ را درک کنم ولی مادرم می گوید همه من ها را خدا آفریده است. نمی دانم چرا با اینکه همه ی من ها از یک مادر یا شاید پدر هستند ولی با هم دعوا می کنند, هرگاه به مشاجره با برادرم دعوا می کردم پدرم ما را تنبیه می کرد, پس چرا پدر و مادر این من ها تنبیه شان نمی کند و تازه برایشان دعوت نامه می فرستد. مادرم هر روز به خدا تعظیم می کند و برای ما تقاضای سلامتی می کند. وقتی خدا من ها را آفرید چرا سلامتی شان را نامحدود نکرد; یعنی واقعا به ستایش شدن نیاز دارد؟ واقعا دوست دارد پدر و مادرها برای سلامتی کودکشان التماسش کنند؟بدنم کمی زمخت و سفت شده است. آشنا های پدر و مادرم که اسم همه آن هارا فامیل گذاشته اند مدام می گویند چقدر بزرگ شده. دلم میخواهد از نزدیک آن ها را ببینم ولی آن ها فقط بدن و دوست من را می بینند...***حال دو پنجره رو به رویم از زمان تولد تا الان سیزده سال تصویر ضبط کرده اند. اشتباهی فیلم های کودکیم را حذف کرده ام و چیزی به جز چند فیلم کوتاه در حافظه ام ندارم. گمان می کنم من هم بزرگ شده ام. درون چند تا کتاب که در مورد من نوشته بودند, اتاق من را درست توصیف نکرده بودند. خودم هم نمی توانم اتاقم را توصیف کنم; گاهی بسیار کوچک است و گاهی انتهای آن را حتی من هم نمیتوانم پیدا کنم. دوست من بین ما کلی فاصله انداخته و فقط موقعی که بدنم خواب است می گذارد با بدن خود سخن بگویم. گمان کنم داستان های بسیار برای تعریف خواهم داشت.  پدر و مادرم راست می گفتند; کودکیم به سرعت فرار کرد و جای خود را به نوجوانی داد. داستان جالب دیگر یاد نگرفته ام تا از کودکی ام تعریف کنم, زیرا همه من ها کودکی را تجربه کردند و کمی از آن را هنوز به یاد دارند. آموزگارانم به من جادو هایی زیبا یاد دادند که اسم آن را فرمول نامیده اند, برخلاف برادرم من عاشق درس ریاضی هستم. پدر مادرم میخواهند بدنم را مهندس و دکتر کنند, به آرزوی آن ها لبخند می زنم و به آن ها دلگرمی می دهم. حال می خواهم با قدرت هایی که درون فیلم های تخیلی ساخته من های دیگر تولید و پرداخته می شود هم کلاسی هایم را بترسانم و پشت سرشان به آن ها بخندم یا در فامیل پرستش شوم. پدر و مادرم می گویند هر سوالی را نباید بپرسم , می گویند اگر خلافی کنم پدرم به جای من درون اتاقک های سیاه حبس می شود.درون شبکه های دنیایشان به تحقیق می پردازم و دیگر ازم خود را جزم کرده ام که تا قبل از پیری کاره ای شوم. عاشق آهنگ هایم هستم, آن ها باعث می شوند من هیچ چیزی را نشوم; سکوت مغزم را فرا می گیرد تا به تخیل خود بپردازد. تنها راه برای حرکت کردن بدنم از یکون همین پرواز خیالی است. بعد از هر پرواز بال هایم می شکند و باز به خواب می روم. خواب هایم را می نویسم تا آن هارا بعد از هر تکرار تشخیص دهم. سعی می کنم جلوی شهوتی که با پاک کردن خاطراتم ارضا می شود را بگیرم. هرچه می گذرد تنها تر می شوم; آن گاه بدنم دوست های بیش تری پیدا می کند. من توان تحمل آن هارا ندارم; آن ها شبیه من نیستند; عقاید من را به سخره می گیرند.دوست دارم فقط با برادرانم معاشرت کنم. عاشق تحمل درد هستم, دیگران با زبانشان درون من زخم هایی عمیق می اندازند ولی تحمل آن لذت بخش است. از تاریکی می ترسم, از سقوط بعد از پرواز حراس دارم. با اینکه عاشق برف هستم ولی از درد سوزناک سرما و انجماد خود می ترسم. بدن من نوجوان شده است ولی من در همان حسر چرخه کودکی گیر کرده ام. من از نگاه کردن به چشم فقرا و کودکانشان که از من های دیگر پول می خواهند حراس دارم. من از ترسیدن ترس دارم.تنها همدمم آهنگ ها و تحقیق هایم هستند. آن قدر میخوانم تا کتابی روی زمین بی خواننده نشود.نوجوانی از روح من تغذیه می کند تا خود را به من ثابت کند…زمانی که آتش سوزان بزرگ سالان رفتارم را پخته تر کرد, فهمیدم که وارد پانزدهمین سال از زندگی خود شده ام. با آنکه تحمل دیگران برایم سخت است ولی همچنان سعی در رعایت قوانینی با موضوع ادب که دست ساز دیگران بود می کنم. پیروی از آن قوانین احترام, شخصیت, جایگاه و مقام نسبی موقتی را در پی خود داشت و سرپیچی از آن نشان از دون مایگی. نقاب هایی پر رنگ و لعاب بر چهره خود نهاده ام زیرا من های دیگر فقط نقابدارها را به جمع خود راه می دهند. هر چه نقاب هایشان رنگین تر باشد جایگاه والا تری برای خود پیدا می کنند. برای خویش جایگاه و مقام مهم نیست اما از تنهایی رعب و وحشت دارم. من در تاریکی به خواب می روم , من در تاریکی پرواز میکنم , من درون تاریکی جدا می شوم. متمایز بودن از دیگران را در دل می پسندم و در ظاهر آن را حماقت می نامم.آتش شادی های گران قیمت دیگران دامان همه ی اجتماع را خواهد سوزاند و سرمای خاکستر آن خیابان ها را مدهوش تر از قبل خواهد کرد. من به نفرین کردن خود ادامه خواهم داد, خرده شیشه های دل هایی که شکسته ام روزی درون قلبم فرو خواهد رفت . من این دوگانگی روح خود را نمی پسندم.قبل از اینکه متوجه بشوم وارد ۱۷ سالگی شده بودم. من چه کسی هستم؟ آیا دیگران واقعا وجود دارند یا پرداخته ذهن من هستند؟ آن ها واقعا زندگی می کنند یا فقط پوچی پشت رمز خلق آن هاست؟ نمی توانم خود را پیدا کنم. سال ها پیش بودم حال گمشده ای بیش نیستم. من والا ترین مخلوق هستم یا پست ترین خالق؟آن قدر بزرگ شده ام که من های دیگر را از خود تشخیص بدهم. آن قدر بزرگ شده ام که بدانم بزرگی تنها یک واژه بی معنیست. آنقدر مرده ام که بدانم مردن وجود خارجی نخواهد داشت.بدنم از سردی خود گلایه دارد, تا وقتی درون زمستان زندانی بمانم بهمن بارها و بارها من را میهمان طغیان خویش خواهد کرد; سقوط به درون برف ها زمانی به پایان خواهد رسید که تک تک خواب هایم را برای فراموشی قربانی کنم.من نخواهم بود,  برادران همفکرم نیز نخواهند بود, خاطراتم مدام این جملات را برای خود باز خوانی می کند. من با دیگران تفاوت دارم , من بردگی را نخواهم پذیرفت. چشمانم تشنه ی خواب است; خوابی واقعی که بیداری پشت آن کشیک ندهد, خوابی که دلیل آن خستگی نباشد.شب ها دیگران را در سر مرور می کنم, تمام نگاه ها و حرف هایشان را می سوزانم. نفرت از آن ها را در کاغذ هایم حک می کنم. شب ها منتظر صبح گرگ و میش را پشت سر می گذرانم; صبح با تنفر از خورشید دنبال ماه می گردم تا مهتابش را راهگشای تاریکی نوشته های حک شده رو کاغذ هایم کنم. این دست نوشته هایی که روی رگ های دستانم نوشته شده اند, جواب هیچ کدام از سوال هایم را نمی دهد. این سیاه چال ۷ میلیارد آدم در خود جای داده است; غذای من پسمانده های ایجاد شده روی سنگ های تناقض این گودال است. سقفش با طلای نامرئی بسته شده است, هوایش روشن ولی خاکش تاریک تر از خون های ریخته شده روی آن است. فضای موجود برای تنفس من و امثال من کمتر از حد تصور, من در خفقان جان نخواهم داد. کام های غلیظ اندام ها از خون من به بیش ترین مقدار خود رسیده است.نصحیت های آرمانی در گوش هایم در مدار بی انتها می چرخد و درون خود فرو می رود. سکوت گوش خراش خدای بی کفایت زخم تناقضات اعتقاداتم را باز کرده است. چند فرشته ی اطرافم روی بال هایشان  خوابیده اند و اعمال من را ثبت و ضبط نمی کنند, آن ها حتی به رخ من نیم نگاهی ام نمی اندازند.من سال هاست که با بدن خود قهر کرده ام. وی مدام در حال فرار از من است. من ایستگاه جوانی را خانه ای برای سکون خود گزیده ام ولی او حتی کهنسالی را نیز گذرانده و به دویدن ادامه می دهد. آیا امیدی برای تولد دوباره دارم? نمی دانم این تولد است یا مرگ؟ خواب دیگری است یا بیداری مطلق؟ آگاهی محض است یا نادانی ناخودآگاهی به اسم من؟من چه کسی بودم؟ چه کسی خواهم بود؟ چه کسی من را نوشت؟sohrab dantesohrab danteFri, 10 Jan 2020 05:07:12 +0330https://virgool.ir/@sohrab_DANte/مجموعه-داستان-کوتاه-خواب۲و۳-hddpxnjkgviv ۲- سقوطبرفراز این تخته ی خاکی، ابرها من را مضحکه بازی بی پایان خود کرده بودند. نه اسباب تفریح باد خواهم بود نه برده و محتاج خورشید دروغین آسمان تحریف شده می شوم. من تنها به دور افکار پریشانم طواف خواهم کرد.می دانم؛ پس از سقوط پخش خواهم شد. هرکس جرعه ای از تیرگی خون وی بنوشد، از ساخت هرم هایش دست بر می دارد و از هر یک آن ها پرواز می کند. من نه توان سخن گفتن خواهم داشت و نه می توانم خود را به شقیقه ی دیگران شلیک کنم.آن همه شجاعت قبل از پریدن به کجا گریخته اند؟ این لحظه های تکراری را باور نخواهم کرد. قلم لابه لای انگشتانم، مدام بی پایانی سقوط را به پاراگراف های حک شده درون رگ هایم، گوش زد می کند. من به اجبار آسمان، چشمانم را نخواهم بست. فریاد سوار بر بادها و خفقان خویش از انباشته شدن زندگی در گلویم را باور نخواهم کرد. چرا نمیتوانم بی وزنی را درک کنم؟چرا اشتیاق زمین برای بلعیدن من تمام نمی شود؟چه کسی مقصر تولد عروسک گردان های این اتاق بی انتهاست؟ من طناب های وصله به کالبد هایم را پاره کردم؛ این حرکات ناموزون وی در آسمان نطق های اجباری بیش نخواهند بود. برای شادی تماشاچی های رو به رویم و ستارگان چوبه بدست بالای سرم نخواهم رقصید. آرزوی من مرگشان است ولی توان بوی تعفن به جا مانده از آن ها را ندارم. مدار رقص خویش پیام مرگ آن هارا درون خود چال کرده است.بازو هایم توان شنا ندارند؛ درانتظار بلعیدن خود توسط زمین می مانم. دو بال چسبیده به کتف هایم و جوهر جاری از پرهایم، من را به اوج می رسانند، نیازی به پرواز ندارم.گمان کنم در خط های رو به رویم باید با سقوط خود وداع گویم.اصوت خفیفی آگاهی ناتوان خویش را به مکث وا می دارد. حال چرا زمین من را نمی بلعد؟ شاید تا زمان آخرین تپش های ناموزون ریه های خویش, به استقبال من خواهد آمد. آن همه لذت از سقوط نمی تواند تلخی خون قرمز رنگ سرازیر از پهلوانم را شیرین کند, بلکه شیرینی افکار هرز قبل از پریدن را نیز از بین می بردپس تصاویر زندگانیم چرا نمی گذرند. تنها تصاویر تکراری سقوط، به خط های زیرین ناخودآگاه خویش را میتوانم تصور کنم. آیا تنها دلیل تولد من تکرار همین سقوط هاست؟ چرا بیدار نمی شوم؟ مگر کابوسی ساده بیش نبود؟حال فقط می توانم سقوط دیگران را در روی نقطه ی پایان خط هایم بنگرم؛ من ویرگولی مست در روی سر خویش بیش تر نخواهم بود.خارج از تفاوت و اشتراک هایت، تو را نیز به درون خویش خواهم بلعید. ۳- فراموشباد زیر گیسوانش می رقصید. فرزند آمیزش خورشید و آسمان , مطربی تنها بیشنبود. اعماق دلش می لرزید و قلب وی لا به لای انگاشتانش می لغزید. قطعا برخورددرد خواهد داشت. از سقوط خود فقط بدن لمس خویش را به یاد سپرده بود. دل منمی خواهد بار دیگر به بدن بی جان خود بنگرم، حال جانی در بدن متولد کرده ام ولیآگاهی خود را فروخته ام. ابرها من را از دل خود جدا می کردند، چرا قطره اشکی برای من نمی ریزند؟میدانم در این آزمایشگاه سر بسته حبس شده ام اما اشک های خود را ضمیمه ی سیرابی دفاتر خود کرده ام. حال دیگر یادم نمی آید در حال نوشتن سقوط خویش هستم یا آن را در پس درد ایجاد شده در تمام وجودم فراموش کرده ام. چندی پیش همه ی وجودم را به باد سوگند دادم تا از آن محافطت کند. فقط من مالک خویش هستم و هیچکس حق تجاوز به هارمونی سکون چشمانم ندارد. هیچکس حق آزاد کردن من از این زندان زیبا را ندارد.اتاقی به تیرگی اواسط چشمانم، پنجره ای بزرگ در زیر سقف آهنین اتاق وجود داشت. باز هم چشمانم توان تفسیر گوشه و کنار اتاق را نداشتند. پزشکان از دری که در رو بهرویم وجود داشت به آرامش اتاق تجاوز می کردند. سمت دیگر تنم راه رویی خالی ازسکنه وجود داشت؛ انتهای آن تا منتهای ناکجا آباد ناخودآگاه خویش ادامه داشت.پشت پنجره اتاق، دنیا سکوت کرده بود. همه زیر چشم، من را می نگریدند. به هردری متصل می شدند که مانند من نشوند، تا در خفا به زندگی مدفون خود ادامه دهند. هیچ امیدی به فرار از این تیمارستان نخواهم داشت؛ من مدرکی برای اثبات سلامت خودنداشتم. به بیماری خود کاملا واقف بودم، بیماری من آگاهی ام بود. هیچ دارویی برایدرمان مرض لاعالج خویش وجود ندارد.من مغز پریشان خود را با تیغ های دنیا آراسته نکرده بودم. سه بخش زندگی خود را برای برگه های مچاله شده ام لالایی می خواندم. آن ها نه می خوابیدند و نه فراموش می کردند؛ فقط من را دلیل ترک های خود می دانستند. دنیا من را مچاله کرد، من نه کینه ای بهدل خواهم گرفت نه نفرت می ورزم و فقط می توانم با لبخندی پشت چشمانم باورق هایم همدردی کنم. این کنسرت ناموزون تکراری تاریخ کم کم بوی گند تعفن خودرا از پشت عطر های خوش بوی تحریف لو می داد. نه گیر زلف دلباختگان یار بوده ام نه کودکان با نظم این سیستم نوین را فراموش خواهم کرد. سایه هایم خنجر های خود را آماده کرده اند. لبخند مشبح به شهوت پشتنویسندگان عشق را درک نکرده ام. کلماتم را پشت سنگ کلیشه های، متفکران برده پنهان نخواهم کرد. باز هم فراموش کرده ام دلیل این فراموشی من چه بوده است. دستانم یخ کرده و پشت کاسه ی چشمانم می سوزد؛ سقف این آزمایشگاه برای چشمانم می رقصد. جفت پای بی جان من در روی این زمین می لغزند. دندان هایم هم دیگر را می فشارند و کتف هایم به امید گرما می لرزند.  ترس پیاده روی درون تاریکی را فراموش کرده ام. من خویش را فراموش کرده ام؛ تو را نیز فراموش خواهم کرد.sohrab dantesohrab danteSun, 05 Jan 2020 14:14:35 +0330https://virgool.ir/@sohrab_DANte/مجموعه-داستان-کوتاه-خواب-h6aoqhbyh6osنام اثر: خوابنویسنده: سهراب دانتهتاریخ انتشار: 97/11/8ژانر: غمگین، تخیلیخلاصه: من در خوابی عمیق خود را یافتم. سرگردان و حیران به دنبال واقعیت بودم. گاهی سقوط را برای رهایی و گاه برای آرامش، درون بهمن خود را به خواب می زدم ولی تنها نتیجه ی آن فراموشی بود. انسان ها بال هایم را فروختند و به افکارم برچسب جنون زدند، من هیچ گاه عروسک خیمه شب بازی آن ها نخواهم بود. ۱- خواب یادم نمی آید اخرین باری که درون رویایی شیرین به دنبال متوقف کردن زمان بودم چه زمانی بود. تا چشم کار می کرد آب بود. صدای خفه ی موج ها هر از چند گاهی گوش هایم رو از خواب بیدار می کرد. به راستی نور مرده بود و بدن تکه تکه شده اش درون دریا، ناتوانی خود را نمایان کرده بود. درد بلیط ورود به آرامشی بی انتها بود و این درد هوشیاری من را برای خود قربانی کرده بود. لکه های نور خواب را از چشمانم گرفته بود و به همین دلیل به آن پشت کردم. تنها تاریکی بود، هیچ رنگی قدرت تجاوز به آن جا را نداشت. خود را در دستان حریص سکوتِ اعماق دریا رها کردم. ناگهان ترس هوشیاری ام را از زیر خاکسترهایش زنده کرد. هیچ هوایی برا نفس کشیدن نبود. هیچ قدرتی برای بالا رفتن نبود و هیچ آرامشی در آن سیاهی نبود. مرگ با وقار و زیبایی تمام، من را در آغوش گرفت و هرچه تلاش می کردم، دستانش را در اطراف بدنم محکم تر می کرد. صدای زیبای ویالونی از ناکجا به صدا درآمد؛ طنین غم انگیز آن اشک مجسمه های آهنین را نیز در می آورد. چشمانم را بستم، شاید این اتفاق ها خوابی پوچ، بیش تر نباشد.خودکارم رو روی میز انداختم. کش قوسی به کمرم دادم و از روی صندلی بلند شدم.ماه هنوز درون آسمان جای خوش کرده بود. هودی سیاه رنگ خود را به تن کردم و کلید خانه را برداشتم. پس از مدت ها جرعت کردم تا از قفس امن و آرامش بخش خود بیرون آیم. پس از گذشت یک ساعت روی نیمکت پارکی نشستم و وقف تماشا کردن گذر اتوموبیل ها شدم. چقدر جالب بود! درون آن جعبه های آهنی مردمی بودند که یکا یک آن ها از زندگی بی ارزش خود فرار می کردند و تشنه ی فراموشی مشکلات به ظاهر سخت خود بودند. احساسات خود را درون ظبطشان مصرف میکردند؛ با چشمانی آغشته به عشق، غرایز خود را به یکدیگر تحمیل می کردند و طرف مقابلشان صرف نظر از هر گونه تفاوتی همان گونه که در نظر داشتند تعلیم می دادند. هندزفری هایم را از گوش برداشتم و از جای خود بلند شدم, رو به رویم زندگی تکراری بیهوده ام در انتظار بود. شاید دویدن تنها راه حل مشکلاتم بود. خیابان ها را یکی پس از دیگری می گذراندم، زمان را از دست داده بودم و به خاطر نمی آوردم چه مدت به دویدن ادامه دادم. شهر سکوت را رگ های خود تزریق کرده بود. اواسط خیابان از دویدن دست برداشتم؛ آگاهی بیشتری نسبت به قبل پیدا کرده بودم. تصاویر رو به رویم از حرکت ایستاده بودند، به راستی بدنم حرکت نمی کرد. اتوموبیلی با سرعت به من نزدیک می شد، راننده ی آن لبخندی تصنعی بر لب داشت. چشمانم را بستم؛ گویی زمان متوقف شده بود. هیچ دردی احساس نکردم. فقط به صورت ناخودآگاه سیاهی بی معنایی را پشت پلک هایم درک می کردم. چشمانم باز شد؛ توان سخن گفتن نداشتم. مانند این بود که از آغاز آن را یاد نگرفته بودم، فقط میتوانستم هوای سنگینی را از دهانم خارج کنم. متوجه چاقویی درون گردنم شدم؛ رو به رویم۰پسری جوان، هم سن و سال من و با رخساری آشنا ایستاده بود و دست راستش روی قبضه ی چاقو بود؛ همان چاقویی که حال درون گردن من جای خوش کرده بود. پسری با زخم های بسیار و تشنه ی کمی خواب. ولی حال چاقوی پسرک جشنی پر رنگ و لعاب در گردن من برگزار کرده بود. آرامشی کاذب بازوان منقبض شده ام را در بر گرفته بود؛ احتمالا در حال سقوط بودم. در آغوش زمین بودم ولی آرزو می کردم که به جای مرگ، تولد را به من هدیه می داد. هیچ گاه نباید به افکارم پر و بال می دادم زیرا آن وقت توسط تجسم خود به قتل نمی رسیدم. آسمان تیره، تیره تر شد و بر چشمانم رخنه کرد. دیدگانم کمی تار بود ولی نور لذت بخشی آنها را گرم می کرد مانند خورشید دوران کودکی ام با من مهربان بود، همان خورشیدی که هر روز به استقبالم می آمد. یادم نمی آید آخرین باری که دیگر به استقبالم نیامد چه زمانی بود. تصاویر واضح تر شدند. بر روی تخت خود دراز کشیده بودم و به لامپ خیره شده بودم. هر چقدر که نور آن بی حسی را القا می کرد ولی باز هم ته مزه ی شیرین خورشید را درون کالبد خود داشت. به آیینه رو به رویم نگاهی انداختم؛ درون نوجوانی ام بودم. به دنبال الک کردن روحم از ناخالصی ها و آزاد کردن ذهنم از بردگی آن جسم نزول کرده ام ناشیانه به دنبال تغییر می گشتم. ناشناخته های وجودم را کشف می کردم و کنجکاوی خود را پرورش می دادم. افکارم شیرین و زیبا بودند. عشق ، امید ، صداقت و ایمان راسخ داشتم. ولی یادم نمی آید اخرین بار که تمام افکارم را به فراموشی سپردم چه زمانی بود. خستگی مفرت به بند بند وجودم رخنه کرد و آغوش باز تخت را با کمال میل پذیرفتم. دقیقا مانند زمانی بعد از ساعت ها کار بی وقته من را به آغوش خود می چسباند و اجازه ایستادن و فرار کردن را نمی داد. هرچه فکر می کردم اتاقم را به یاد نمی آوردم. کدام تخت؟ گویی خاطرات درون مغزم خود را به خواب زده بودند و جواب سوال هایم را نمی دادند. سر جایم نشستم؛ حتی اسم خود را به یاد نمی آوردم.چشمانم را باز کردم و ماه را دیدم. گویی شب عشق نافرجام آسمان بود. زمان هیچگاه نمی توانست تنهایی خورشید را تحمل کند و به همین دلیل به دنبال ماه و کودکانش می دوید. نور ساختمان ها موجب برهم خوردن آرامش آسمان شده بود. ماه در پیکار با ابرها سربلند بیرون آمده بود و این پیروزی را به رخ ستاره ها می کشید. لبه ی بوم ساختمانی بلند ایستاده بودم. پشت سرم، دوست گمنام من با لبخندی در انتظار جواب بود. چهره اش در هاله ی تیره و تاری طنیده بود و لباس های تیره ی وی به چشم هایم احساس خوش آیندی نمی داد. با اخم سکوت لب هایم را شکستم و گفتم: - به نظرت واقعا میشه پرواز کرد؟- منم نمی دونم.- خوب پس اگه زنده نموندم چی؟- مگه تو خواب هم می میری؟- خواب؟ کدوم خواب؟ قبل از آنکه به خود بیایم درون آسمان غوطه ور بودم. باد خشمگین بود و مدام من را پس می زد ولی توان مقابله با دافعه ی آسمان را نداشت. تنها چند ثانیه تا اتمام کابوس هایم مانده بود. دست هایم را به سمت زمین دراز کردم. آرزو می کردم زمین با مهربانی من را بپذیرد. ماه نجوای خواب می داد، چشمانم را بستم. درد در تمام وجودم طنین انداخت. هرچه تلاش می کردم از این خواب دردناک بیدار نمی شدم. نمیتوانم درون این تاریکی فرق کابوس با خواب های شیرین خود را تشخیص بدهم. کاش از این کابوس تراژدی بیدار شوم. کاش این خواب آن قدر طولانی نبود و ای کاش درون سقوط آرامش بود. هرچه به زمین نزدیک می شدم فشار بیش تر می شد. فکر می کنم سقوط برای آن ساخته شده بود که هیچ گاه انتهای آن را کسی حس نکند. یادم نمی آید اخرین بار که درون رویای شیرین به دنبال نگه داشتن زمان بودم چه زمانی بودsohrab dantesohrab danteThu, 02 Jan 2020 20:40:08 +0330