https://virgool.ir/feed/@soheilasaadi1364fa2026-11-11 08:48:23https://files.virgool.ir/upload/users/4916367/avatar/QjD1bP.jpghttps://virgool.ir/@soheilasaadi1364https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/زلیخا-vbqfvew7w5pnتو مث کشتی میمونی وسط موجای سختمثل بارون میشینی رو صورت  تشنه ی بختتو مث چتر نجاتی میرسی لحظه ی مرگخود اعجاز کلامی وقتی واژه میشه قحطتو به شیرینی فالِ شبِ یلدا میمونیبه قشنگی صدای لب دریا میمونیروی قاب آرزو، اسمتو حک کرد دلمدلفریبی مث سیب تو دست حوا میمونیغسل تعمید میکنم تو چشمه ی پاک چشاتتا ابد دِیر نشینم تو کلیسای نگاتمن با ناقوس قدم‌های تو بیدار میشمبه صلیبم بکش اینبار به امید نجاتتو به زیبایی هر ثانیه از دیداریتو همون گوشه ی دنج تو کافه ی رویاییمن زلیخای تو و تو یوسف کنعانیبی تو می مرد دلم تو غربت و تنهاییسهیلا سعدیسهیلا سعدیWed, 11 Nov 2026 01:05:53 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/وادی-خاموشان-h2rhsz060nay«به یاد رهبر عزیزم سید علی»آفتابروی دوشش انداختکیسه ی نورش راو از این بادیه رفتماه در خانه نشستو دگر پای به ویرانه ی شب ها نگذاشتآسمان با بغض به زمین می‌نگریستبیشه ها زرد شدندبوته ی لادن هاغنچه های محبوسهمه از کف رفتندرخت ماتم کردبر تنش شالیزارو مترسکها در خفا خندیدندرقص ماهیها لب شط ها گم شداشک حسرت ریختدر دلش اقیانوسو زمین رفت به خوابی ابدیهمه گریان بودندبه جز آن باد سیاهکه دلش میخواستدر دل تاریکیبه هم آغوشی صحرا برسدسهیلا سعدیسهیلا سعدیFri, 23 Oct 2026 16:00:57 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/مصلوب-nxnzgk6qglozتو مث کشتی میمونی وسط موجای سختمث بارون که نشست رو صورت خسته ی دشتتو مث چتر نجاتی که رسید لحظه ی مرگمثل اعجاز کلامی بین واژه های پستتو به شیرینی فالِ شبِ یلدا میمونیبه قشنگی صدای موج دریا میمونیروی بال شاپرک اسمتو حک کرد دلمدلفریبی مث سیب تو دست حوا میمونیبه صلیبم می‌کشه غنچه ی خوشرنگ لباتغسل تعمید میکنم تو چشمه ی پاک چشاتمن با ناقوس قدم‌های تو بیدار میشمتا ابد دِیر نشینم تو کلیسای نگاتسهیلا سعدیسهیلا سعدیTue, 20 Oct 2026 23:36:44 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/خانه-g2lrkmtnshosخانه دلگیر است و سرد، اطلسی ها یخ زدهروی دیوار اتاق، قاب عکسی نم زدهبین آب و آینه، کودکی خوابیده استمادری آشفته حال، با نگاهی غمزدهرد شلاق سکوت، بر تن عریان شبقاصدک پنهان شده، از دو چشم پنجرهجغد هوهو میکند برخرابیهای دلنحسی بخت من و زخمهای حنجرهروشنی مدفون شده زیر پای سایه هاشهد گل راخورده باز، با زبانش شب پرهکوچه باغ خلوتم، باز بارانی شدهبر گلوی آفتاب، رد پای خنجرهسهیلا سعدیسهیلا سعدیSun, 18 Oct 2026 15:46:04 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/غمباد-i2bvivnksvugدلم باد کرده استاز بس که حرفهایم را قورت داده اممیدانم که با سکوت، وجدانم به باد رفته استو با فریاد، محکمه های شهر مرا تا پای دار خواهند برداینجا حتی قاضیان هم، پشت چهره ی عبوسشانبه صداقت حرفهایت ایمان دارندو در خلوت، برای دست و پاهای زنجیرشده ات گریه میکنندسالهاست کسی سپیده را ندیده استسحرها بوی اعدام می‌دهندمادران این دیار، تقاص کدامین گناه را پس می‌دهند کهصدای ضجه های سوزناکشان  گوش فلک را کر کردخوش به حال دیوانه هاکاش میشد بی دلیل خندیدسهیلا سعدیسهیلا سعدیFri, 16 Oct 2026 20:09:18 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/نفرین-zfxdmlzk96uwنفرین به مننفرین به تونفرین به اون قلبی که عاشق شدنفرین به اون رویای خامی کهبا حیله ی چشمات صادق شدمن آدم عاشقتری بودموابسته تر بودم تو میدونیزنجیر احساسم منو انداختتو بند تو مثل یه زندونیحالا منم با بغض سنگین وگلدون یاسی که تو ایوونهگاهی میون گریه میخندملابد بهم میگی دیوونهاز سردی دستات بیزارماز اعتمادی که ترک خوردهاون آدمی که باورت میکردبا رفتنت صد ساله که مُردهشب تا سحر بیدار میمونمشاید بیای از کوچمون رد شییعنی میشه با هرم آغوشتپایان این شب‌های سردم شی؟حالا منم با بغض سنگین وگلدون یاسی که تو ایوونهگاهی میون گریه میخندملابد بهم میگی دیوونهسهیلا سعدیسهیلا سعدیThu, 15 Oct 2026 22:32:40 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/کبریت-r3lnc31i4fp9چند روزی بیشتر به نوروز هفتاد و شیش نمونده بود. خانم فرهادپور، ناظممون سر صف گفت که هرکی می‌تونه در حد وسعش، هر چند ناچیز، به جشن نیکوکاری مدرسه کمک کنه. حس خوب کمک کردن رو خیلی دوست داشتم حسی که بیشتر وقتا، برای رسیدن بهش باید پول داشت.یه نگاهی به جیبم انداختم. دار و ندارم یه سکه پنج تومنی بود که دو روز قبل برای پول توجیبیِ یه هفته از بابام گرفته بودم، وضع مالیمون هم تعریفی نداشت که بخوام دوباره ازش پولی بگیرم.یعنی با اون سکه، چی میتونستم بخرم که به درد آدمای فقیر، هم بخوره! از فکرش بیرون نمیومدم، روزها، بادقت، همه جا رو دید میزدم که شاید یه چیز پنج تومنی به درد بخور، پیدا کنم. فردا آخرین مهلت بردن کمکامون بود ومن هنوز...دونه ی کبریتی که دست مامانم بود تا باهاش گازو روشن کنه، یه جرقه هم به ذهن من زد، آخرین باری که کبریت خریده بودم بسته ای پنج تومن بود.چند دقه بعد، چادر به سر، از سوپری بابای افشین داشتم برمیگشتم.تصمیم گرفتم بسته رو باز کنم و هر ده تا کبریت رو، دونه دونه کادو بگیرم، باخودم میگفتم به دست هرکی برسه حتما اینطوری خوشحالتر میشه!آمنهخیلی از کیف بچه های کلاسمون دزدی میشد و بیشتر بچه ها حتی زنگای تفریح، با کیف میرفتن تو حیاط، ولی من از هفت دولت آزاد بودم، چون تو کیف من به جز چند تا دفتر کاهی و دو تا خودکار رنگ پس داده، چیزی پیدا نمیشد.بین پچ پچ بچه ها، شنیده بودم که آمنه دزد کلاسه. آمنه، قد بلند و هیکلی بود و ته کلاس، رو نیمکت کناریم مینشست. یه جورایی از همه زهر چشم گرفته بود و کسی جرات نداشت بگه بالای چشمت ابروئه یا راپورتشو بده، چون بعد مدرسه باید حساب پس میداد.زنگ اول بود، هنوز معلممون نیومده بود و کلاسو گذاشته بودیم رو سرمون. با ذوقِ کبریتای کادو شده ی تو کیفم که باید زنگ آخر، تحویل دفتر میدادم، نشسته بودم.آمنه سرشو آورد جلو و ازم پرسید تو چیزی آووردی برای کمک؟ من هم با ذوق گفتم آره تو کیفمه، یکی از بسته های کادوپیچ شده رو نشونش دادم، چشماش چهار تا شد گفت طلان؟غرور کودکی یقمو گرفت بعد یه مکث کوتاه، به دروغ گفتم آره تا به قول معروف، کلاسی هم گذاشته باشم. گفت مگه شغل بابات چیه؟ گفتم استاد فرشه.خیلی هم دروغ نگفته بودم، بابام تو جوونیش، تو شهر خودش، استاد فرش بوده و صد تا هم کارگر زیر دستش بودن، ولی ورق برگشته بود و از وقتی اومده بود شیراز، خودش کارگری میکرد.زنگ دوم ریاضی داشتیم، پای تخته، تندتند، جواب سوالای معلم رو مینوشتم که چشمم به آمنه افتاد، بهم پوزخند میزد، حس کردم از اون فاصله، زیرلبی، داره چیزی شبیه به فحش نثارم میکنه.با تشویق بچه ها، رفتم سر جام بشینم که گفت آفرین مایه دار! دلیل رفتاراشو نمی‌دونستم و به حساب حسادتش گذاشتم.زنگ آخر بود داشتم با ذوق میدوئیدم سمت دفتر. صحنه ای رو تو ذهنم مرور میکردم که خانم فرهادپور بعد دیدن کادوهام، داره تو دفتر انضباطی یه مثبت بزرگ بهم میده.دفتر شلوغ بود و از خانم فرهادپور هم خبری نبود. یه گوشه یه میز بزرگ بود که کادوها رو، رو اون چیده بودن.میخواستم کبریتا رو مرتب، رو میز بچینم، چند بار کیفمو زیر و رو کردم،‌ اوه خدای من، چهار تا از کبریتام نیست. تا سرازیری اشکام راهی نمونده بود. تازه داشتم معنی رفتارهای آمنه رو، میفهمیدم.خانم موسویتعطیلات نوروز تموم و مدرسه رفتنامون شروع شده بود.همیشه کلاسای قرآن رو مینداختن تو نمازخونه ی پایین . نمیدونم بخاطر فضای معنویش بود یا به خاطر چاقی بیش از حد دبیرمون، که بالا اومدن از پله ها رو براش خیلی سخت کرده بود.خانم موسوی همیشه میگفت، آب هم که میخوره چاق میشه ولی من کمتر صحنه ای ازش تو ذهنم مونده که دهنش بیکار بوده باشه. تو رو در بایستی، مجبورمون میکرد نوبتی یه دیس خرما بگیریم و به نیت اموات، تو کلاسش پخش کنیم، بازم بیشتر خرماها رو خودش میخورد.وقتی درسش تموم میشد و وقت اضافه می آورد، مجبورمون میکرد تسبیح برداریم و برای مادر جوون مرگ شدش، صد تا صلوات بفرستیم، ما هم که بیشتر وقتا واسه زنگ تفریح داشتیم لحظه شماری میکردیم الکی فقط دهنمون رو تکون می‌دادیم و دونه های تسبیح رو چند تا چند تا، رد میکردیم. به گردن هر کدوممون هم گذاشته بود که سه روز از نمازهای قضای مادرش رو بخونیم!نور شمعطبق عادت دیرینه، داشتم دفتر مدرسه رو دید میزدم.بابای خانم موسوی که ظاهراً یه حاجی معروف و دست به خیری هم بوده، تازه فوت شده بود. دیدم خانم موسوی، با چشمای سرخ تو دفتر نشسته و همکاراش دارن دلداریش میدن اونم از شدت ناراحتی، یه کیلو خیار خورده و نشسته.زنگ قرآن شده بود. خانم موسویِ داغدار، اومد یه گوشه از نمازخونه، یه سجاده ی قشنگ پهن کرد و قاب عکس باباش، یک دیس خرما و چند تا شمع هم گذاشت روش، ولی یادش رفته بود کبریت بیاره.رفتم دنبال کبریت. خانم فرهادپور که خط کش به دست، تو سالن وایساده بود گفت برو از تو کشوی پایین میزم بردار.شیش تا کبریت، مطمئن بودم کبریتای خودم هستن که رو میز چیده بودم ولی من اونا رو برای کمک داده بودم، ناراحت برگشتم نمازخونه. خانم موسوی که فکر نمیکرد، بتونم کبریت گیر بیارم، خیلی خوشحال شد.خاص ترین جلسه قرآنیمون بود، نور شمعا، معنویت نمازخونه رو چند برابر کرده بود. آرامش عجیبی داشتم، انگار بابای خانم موسوی، داشت از تو قاب بهم لبخند میزد.کبریتام به دست کسی نرسیده بود، ولی ذوق خانم موسوی و درخشش شمعایی که نورشون رو مدیون کبریت من بودن، برای رسیدن من به حس قشنگِ کمک کردن، کافی بود. ‌سهیلا سعدیسهیلا سعدیFri, 21 Aug 2026 00:46:33 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/دومینو-qsou0x8ymsy1فصل آخراز وقتی که عکس حمیده و داییش، پخش شده بود، هر روز چند نفر از تلفن عمومی زنگ میزدن و تقاضای پول برای دادن اطلاعات میکردن، یکی دو نفر هم تونسته بودن، اکبر رو سرکیسه کنن .تلاش پلیس و آگاهی هم به جایی نرسیده بود و حتی دیگه امیدی به پیدا شدن اجسادشون هم نبود.اکبر دوباره برگشته بود پیش مادرش و نازنین هم نوبتی پیش عمه هاش میموند، عمه هایی که شاید خودشون رو تو بی مادرشدن نازنین بی تقصیر نمیدونستن و عذاب وجدان دامنشون رو گرفته بود.حس شیشم قوی من، بهم می‌گفت که خانواده ی اکبر، از سرنوشت حمیده بی خبر نیستن ولی مثل یه راز مگو، اونو تو سینشون حبس کردن. از زیر زبون مهسا هم نمیشد حرفی کشید مرتب بحث رو عوض میکرد و دیگه کمتر میومد خونمون.مرگ صاحب باغصاحب باغ مرده بود و وراثش اومده بودن ایران دنبال ارث پدریشون. میخواستن درختا رو قطع کنن و زمین باغ رو قواره بندی شده بدن به بساز، بفروشا.پدر اکبر خیلی مقاومت کرده بود و ازشون خواسته بود که حداقل یک سوم باغ رو به خاطر عمری که پای اون گذاشته، بهش بدن، چون اون باغ واسه پدر اکبر فقط یه زمین بزرگ با چند صد تا درخت نبود، تک تک اون درختا ماحصل خستگی شب و روزای قشنگ جوونیش بود که به جای مراقبت از بچه هاش، بهشون سرکشی کرده بود، ولی صاحبای جدید باغ، معتقد بودن چون منافع باغ سالها دست پدر اکبر بوده بدون اینکه ریالی به پدرشون داده باشه، سهمی بهش تعلق نمیگیره.کار به پاسگاه و دادگاه کشید. پدر اکبر، تسلیم رای دادگاه نشد، دادگاهی که ارزش عمر بر باد رفتش رو، فقط چند ده میلیونی میدونست که با زور میشد باهاش تو محله های پایین یه خونه ی آبرودار خرید.جای پدری نشسته بود که میخواستن جلوی چشماش بچه هاش رو قلع و قمع کنن و با چندر غاز پول دهنش رو ببندن.پدر اکبر که هیچ جوره حاضر نبود از خر شیطون پیاده بشه، جلب شد ولی همون شب اول، تو بازداشتگاه سکته کرد و مرد و بعد اون درختای باغ یکی بعد دیگری تو آتیش طمع مالکای جدید سوختن.کشف راز مگوکل باغ فروش رفته بود و وراث هم برگشته بودن خارج.هر قسمت دست یه بساز بفروش بود و لودرا داشتن تازه گود برداری میکردن‌.طولی نکشید که صدای آژیر پلیس کل محوطه رو پر کرد.کار تعطیل شده بود. تو گود برداری اسکلتای دو تا جسد اومده بود بالا، از رو لباساشون معلوم بود که یکیشون زن بوده و اون یکی مرد.گروه تجسس وارد عمل شد، هر دوشون با تیر دولول آمریکایی و تقریبا همزمان کشته شده بودن.نمی‌دونم شاید علت مقاومتای بی حد پدر اکبر ،همین راز مگویی بود که تو سینه ی باغ دفن شده بود.اکبر دوباره دستگیر شد ولی باز هم چیزی نگفت. انگار واقعا از چیزی خبر نداشت. هیچ کس نمیدونست که چه اتفاقی افتاده.بعدها مهسا برام تعریف کرد که روز حادثه، وقتی دایی حمیده به پدرش حمله می‌کنه اون فقط برای ترسوندنش دست به اسلحه می‌بره ولی وقتی علی چاقو به دست به سمتش میاد، از ترس شلیک می‌کنه و حمیده هم فقط چون شاهد اون صحنه بوده به قتل میرسه.سهیلا سعدیسهیلا سعدیThu, 20 Aug 2026 23:50:36 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/دومینو-lbhklkeyuofiفصل سوممهسامهسا، خواهر سومی اکبر بود، به نظر میومد خوش قلب تر از بقیه ی خواهراش باشه. سه چار سالی از ازدواجش می‌گذشت، مادرشوهرش خونه ی روبرویی ما رو براشون خریده بود، یه خونه ی جمع و جور با پنجره هایی که به پنجره های مسجد شبیه تر بود با انواع و اقسام کاکتوسایی که داشتن همونجا آفتاب میخوردن.پسر کوچولوشون امید، عاشق جیتا، میمون برادرم بود و دائم بهونش رو می‌گرفت به خاطر همین، روزی چند بار، برای دیدن ادا، اطوارای جیتا میومدن خونمون.روزای اول تو حیاط می‌نشستیم و بعد تو هال و کم کم تو پذیرایی. رابطمون از آشنایی به دوستی و بعد هم به رفاقت تبدیل شده بود.مهسا و خواهراش به اصرار پدر ظاهراً با حمیده آشتی کرده بودن. حالا دیگه بیشتر از قبل، از حال و وضع حمیده خبردار میشدم. هر باری هم که اتفاقی نازنین رو میدیدم، بیشتر از قبل، شبیه مریم شده بود.از لابه‌لای حرفای مهسا که دلِ خوشی هم از حمیده نداشت فهمیدم که بعضی وقتا حمیده هم پای بساط اکبر می نشسته و وقتی پدر شوهرش بو برده، خون راه انداخته، اکبر هم بعد اون دیگه پیش حمیده چیزی نمی کشیده.داغ پدرنازنین خیلی بی تابی میکرد. از شیر هم تازه گرفته بودنش. اشک، گوشه چشماش خشک شده بود و تو همون حال خیره شده بود به جیتا و آب نبات خوردنش رو نگاه میکرد.چایی رو گذاشتم جلوی مهسا و پرسیدم حمیده کجاست؟ هنوز کامل ننشسته بودم که نه گذاشت و نه برداشت جوری که انگار از خداش باشه گفت پدر و برادرش تصادف کردن و سر دود رفتن.دنیا رو سرم خراب شد. نازنین آروم شده بود و انگار حالا دیگه نوبت من بود. اشکام تمومی نداشت. شونه های نحیف حمیده واسه تحمل سنگینی این همه داغ خیلی کوچیک بود.انگار اون خانواده ی شیش نفره، نفرین شده بودن. حالا دیگه فقط حمیده مونده بود و رضا برادر کوچیکش که تو روستای پدریشون با زن صیغه ای باباش زندگی میکرد.فرارسهم خوبی از دیه ی پدر و برادرش، دست حمیده رو گرفته بود. انگار تموم این سالها منتظر این پول مونده بود تا از دست اکبر و خواهراش فرار کنه، خواهرایی که حتی به خودشون زحمت گفتن یه تسلیت کوچیک یا شرکت تو مراسم ختم خانوادش رو نداده بودن.حمیده، پیش مادربزرگش میموند و با کمک دایی علی که حالا بوی پول هم به دماغش خورده بود، داشت واسه طلاق، تک و دو میکرد. هیچ محکمه ای پیدا نمیشد که حق رو به حمیده نده و تصور اینکه چطور تونسته بود چند سال کنار اکبری که سن پدرش رو داشت و حتی نفساشم بوی مواد میداد، دووم بیاره، خیلی سخت بود.قاتل فداکارانگار غصه های حمیده تمومی نداشت. نازنین رو که تنها نقطه ی روشن زندگیش بود ازش گرفته بودن، هیچ کس هم نمیدونست پیش کی میمونه. اولتیماتومایی هم که دایی علی به اکبر و خانوادش با توپ و تشر و تهدید، برای برگردوندن نازنین داده بود، بی فایده بود.وقتی مریم و دخترش مردن همسایه ها دیده بودن که آخرین کسی که سراسیمه قبل مردنشون از خونه اومده بیرون، علی بوده و حتی بارها صدای فحش و فحش کشی علی و مادرش رو به خاطر مرگ مریم و دخترش رو شنیده بودن. شاید این بار علی میخواست به جبران مادر و خواهری که از حمیده گرفته، نازنین رو بهش برگردونه تا اینطوری بتونه مرهمی بزاره رو زخمای عمیق وجدانش و بیشتر از این شرمنده ی تنهاییای حمیده نباشه.ذوب تدریجی حمیده، طاقت علی رو طاق کرده بود.بالاخره دل رو به دریا زد. دستای بی جون حمیده رو گرفت و رفتن دنبال نازنین.اونم تو یه صبح دل انگیز بهاری که عطر بهار نارنج ها، رو تن کوچه های قدیمی شهر نشسته بود و نسیم مثل یه مادر مهربون، صورت آدما رو نوازش میکرد انگار زندگی تو لحظه های آخر داشت بهشون لبخند میزد.راز مفقودیروزها از رفتن و ناپدید شدن حمیده و داییش میگذشت انگار آب شده بودن و رفته بودن زیرِ زمین. پلیس هم نتونسته بود به هیچ سر نخی برسه.از اکبر هم نتونسته بودن حرفی بکشن و به قید وثیقه آزاد بود. اون وقتا، نه مثل الان قدم به قدم، دوربین بود و نه قشر ضعیف جامعه به موبایل دسترسی داشتن و همین کار رو خیلی سخت کرده بود. چند نوبت عکسشون رو زدن تو روزنامه ها ولی باز هم هیچ ردی ازشون به دست نیومد. مادر بزرگ بیچاره هم که هنوز تو شوک مرگ هولناک دختر و نوه‌ هاش بود، جلوی چشم همه داشت نابود میشد.اکبر که فقط خواهراشو مسبب ویرانی زندگیش میدونست برای پیدا کردن حمیده، دست به دامن رمالا شده بود.تا سالها ماجرای مفقودی و سرنوشت نامعلوم این دایی و خواهرزاده مثل یه معمای حل نشده تو ذهن پلیس و مردم موند.سهیلا سعدیسهیلا سعدیThu, 20 Aug 2026 18:45:49 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/دومینو-fhu0iz3jkygsفصل دومآزادیسر و کله ی مریم پیدا شده بود. سرِ تراشیدش گواهی میداد که زندان بوده، شایعه شده بود که مفاسد تو یه خونه ی تیمی دستگیرش کرده و حالا هم به خاطر روز زن عفو خورده اومده بیرون.هر چی تلاش کرده بود، نزاشته بودن حمیده رو ببینه فقط سیسمونیایی رو که می‌گفتن با قالی بافی تو زندان خریده، با وساطت مادرش به حمیده رسونده بود.توبه ی گرگقدیمیا راست گفتن که توبه ی گرگ مرگه. مریم نه تنها دست از کارای گذشتش برنداشته بود بلکه دیگه به لطف توصیه هم بندیاش، دامنه ی کارشو به داخل محل هم گسترش داده بود. شماره ی خونه ی مریم، بین جوونای محل دست به دست میشد و آوازش اونقدر تو محل پیچیده بود که دیگه برادراش هم نمیتونستن سر، بلند کنن.برادرای بیچاره که سیبیل داشتن به پهنای صورت و همه ازشون حساب میبردن، زورشون به مریم نمی‌رسید. بارها برای مریم خط و نشون کشیدن و تهدیدش کردن ولی هربار با گریه ها و قسمای دروغ مریم پا پس میکشیدن.قتل ناموسیاون وقتا مرسوم بود که حموما رو تو حیاط میساختن و تو نصف خونه های جنوب شهر، خبری از آبگرمکن نبود. یه دیگ بود که داخل حموم میزاشتیش رو پیک نیک. هم آب گرمت تامین میشد و هم گرمت میکرد.یکی از سردترین شبای زمستون بود. همسایه ها، تو کوچه جمع شده بودن. پلیس از مردم خواست که صحنه رو ترک کنن. صدای شیون مادر و خواهر مریم کوچه رو پر کرده بود. جسدا رو داشتن میبردن که حمیده رسید. زبونش بند اومده بود زیر بغلشو گرفتن بردنش تو.همسایه ها میگفتن مریم و دخترش وقتی حموم‌ بودن یکی از برادرا از خلوتی خونه استفاده کرده و در حموم رو، روشون قفل کرده، گاز گرفته بودشون، میگفتن خیلی دست و پا زدن که خودشون رو نجات بدن و اونقدر مریم به در فشار آورده که دستاش زخمی و پر از خون بوده.این قتل رو یه حادثه جلوه دادن ولی بنظرم حتی پلیس هم میدونست چی شده و ذهنیت جامعه متعصب اون دوره، از امثال برادر مریم حمایت می‌کرد.فتح اله بیچاره هم که آه در بساط نداشت هرچی دست و پا زد، نتونست چیزی رو ثابت کنه و از خیر خون دخترش گذشت.نازنیننازنین، زودتر از موعد به دنیا اومده بود. حمیده بدون کمک مادر شوهرش، نمیتونست از پس اون دختر نحیف بربیات.مرگ مادر و صدیقه، تنها خواهرش دمار از روزگارش در آورده بود و ذوق مادر شدن رو تو نگاهش نمی‌دیدی.افسردگی بعد زایمان هم گرفته بود، با اطرافیانش درگیر میشد بعضی وقتا دامنه دعواهاشون به کوچه هم کشیده میشد و می‌دیدی وسط دعوا چندتا فحش هم نثار روح مریم و صدیقه میشه.خانواده ی اکبر خیلی شلوغ بودن و خواهرا بیشتر روزا، با خانواده اونجا پلاس میشدن. تحمل اون حجم از سر و صدا و شیطنت بی حد نوه ها، تو اون خونه ی کوچیک، حتی برای همسایه ها هم خیلی آزاردهنده بود. اکبر هم که پولی نداشت تا بتونه خونه ی جدا بگیره.وقتی پدر اکبر که بیشتر خرج‌ زندگی اکبر هم رو دوشش بود، اوضاع رو قاراشمیش دید و آبروشو در خطر، بهشون تو باغ جا داد تا با هم زندگی کنن .زندگی در باغیه باغ خیلی بزرگ، تو شمال شهر که حتی شکل و طعم میوه هاش هم با بقیه جاها فرق داشت، صاحبش هم یه جهود خرپول، که سالها بود رفته بود خارج و ازش خبری نبود.بابای اکبر میگفت همه ی جوونیش تو باغ سپری شده و بیشتر درختای باغ رو خودش کاشته و به ثمر رسونده. قد کشیدن درختا رو دیده بود ولی بزرگ شدن بچه هاشو، نه.از ترس حمله ی دزدا و حیوونای وحشی هم یه دولول آمریکایی پشت بار رختخواباش قایم کرده بود.عادت خانواده از قدیم این بود که آخر هفته ها، همه توی باغ جمع میشدن، هم زیارت بود و هم سیاحت، برگشتنی هم هر خانواده میوه ی یه هفتش رو میزد زیر چلشو میومد ولی با بودن حمیده، دیگه ماهی یه بار هم سر وکله ی کسی تو باغ پیدا نمیشد.فصل جدیدی از زندگی حمیده شروع شده بود. دیگه دستشون هم رفته بود تو جیب خودشون، اکبر هر روز چند تا سبد از میوه های باغ رو میبرد سر جاده، می‌فروخت و میومد و تونسته بود برای حمیده دو تا النگو و واسه نازنین هم یه جفت گوشواره ی قشنگ بخره.سهیلا سعدیسهیلا سعدیThu, 20 Aug 2026 16:15:56 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/دومینو-t3dreyfumfb0فصل اولهمه ی بدبختیا از اونجا شروع شده بود که روز عقد، رو صورت عروس، چادر انداخته بودن و جای داماد با برادرش عوض شده بود.همه ی محل، داستان کلاهی که سر مریم رفته و تبانی پدر و مادرا رو میدونستن چون با بغض برای همه تعریف کرده بود ولی حالا دیگه کار از کار گذشته بود و پای چهار تا بچه قد و نیم قد درمیون بود.مریم زن قشنگی بود. هر کی اونو با فتح اله بدترکیب میدید انگشت به دهن میموند. به جز صدیقه، بقیه بچه ها به مادرشون رفته بودن.فتح اله کارگر روز مزدی بود که نیمچه اعتیادی هم داشت . بیشتر روزا میدیدی سیگار به دست رو سکوی جلوی خونه اجاره ایشون نشسته و زنا رو دید میزنه.مریم پای فقر و هرزگی فتح اله می‌سوخت و می‌ساخت جایی هم واسه برگشت نداشت. پدرش که تازه مرده بود و مادرش هم که تو محله های بالا گدایی میکرد. برادراش هم که کم و بیش تو منجلاب اعتیاد گرفتار بودن.تحولتازه جنگ تموم شده بود. اون وقتا اکثر زنا چادری بودن و زنای مانتویی رو قرتی میدونستن.مریم از این رو به اون رو شده بود، چادرشو زمین گذاشته بود و بی آرایش غلیظ جایی نمی‌رفت. رفت و آمدای مشکوک مریم از یه طرف و زنای عجق وجقی که هر روز کنارش میدیدی از یه طرف دیگه.کمتر روزی میشد که از خونشون صدای جیغای مریم و نعره های فتح اله نیات، طفلی بچه ها هم که گریه کنون تو کوچه، از در و همسایه کمک میخواستن.پچ پچ خاله خانباجی ها شروع شده بود، اونم تو اون محل، که برای آدم سالمش هم هزار تا حرف و حدیث در میاوردن.فروپاشیمریم پاشو تو یه کفش کرده بود که الا و بلا طلاق می‌خوام. هرچی نصیحتش کردن که پدرت خوب، مادرت خوب آخه این چه کاریه بعد چهار تا بچه، افاغه نکرد و توافقی جدا شد.فتح اله دست پسراشو گرفت و رفت روستاشون .بعدها هم خبر رسید که همونجا با پسرش چوپونی می‌کنه و ازدواج کرده.مریم هم پول پیش خونه رو گرفت و رفت پیش مادرش. حالا دیگه به جز مطلقه بودن، انگ دیگه ای هم خورده بود وسط پیشونیش، اونم تو اون سالها و اون محل، که پیرزنای جلوی در، بیشتر از فرشته حسابرس، حساب ریز و درشت اعمالتو داشتن.باتلاقمریم، هر روز یه تیپ جدید میزد، دیگه نه از کک و مک صورتش خبری بود و نه از چربیای اضافه ی شکمش. هر بار که میدیدمش هم خوشکلتر شده بود وهم خوش اندامتر. سرشو مثل کبک کرده بود زیر برف. انگار داشت انتقام خشمای فرو رفتشو از روزگار می‌گرفت! تو باتلاق بدی گیر افتاده بود.هر خواستگاری هم که برای خواهر دم بختش میومد، به لطف همسایه ها، دمشو میزاشت روی کولش و میرفت.مادر بیچاره هم که چهار تا دندون درست درمون تو دهنش نبود و دخترای مریم هم وبال گردنش شده بودن، از ترس آبروش چو انداخته بود که مریم پرستار یه پیرزن بالاشهریه و همونجا میمونه ولی حناش برای آدمای بیکار و فضول اون محل، که مو رو از تو ماست میکشیدن بیرون، رنگی نداشت.غیبتغیبت مریم این بار طولانی شده بود و چند ماهی بود که کسی ازش خبری نداشت. هرکی رو حدس و گمان خودش چیزی میبافت.یکی می‌گفت زندانه، یکی می‌گفت کشتنش، اون یکی هم میگفت دبی دیدنش و...درخوش بینانه ترین حالت، پیرزنایی که آخر عمری توبه کار شده بودن میگفتن شاید صیغه کسی شده...اکبربه فاصله ی سه تا خونه از ما، یه خانواده پرجمعیتی بودن که تازه به این محل اومده بودن، پدرشون سرایدار یکی از باغای قصرالدشت بود و تیپ و کلاسشون هم، با همه ی محل، تومنی هفت صنار،فرق داشت.خانوادگی بسیج شده بودن تا برای اکبر چهل ساله معتادشون یه دختر ترگل ورگل پیدا کنن. مادر اکبر میگفت اگه پسرم ازدواج کنه به عشق زنش ترک می‌کنه! خواهرش هم می‌گفت اکبر بخاطر فشار نیاز جنسی معتاد شده! از سر و روی اکبر مو وِزوِزی، معلوم بود که نیاز اون به جنس بیشتر از نیاز جنسیه.حمیدهخبر ازدواج بی سر و صدای اکبر با حمیده، دختر مریم مثل بمب تو محل صدا کرده بود، تازه قطع ارتباط با مریم رو هم براش، شرط کرده بودن.دیدن حمیده ی سیزده ساله کنار اکبر، به تلخی دیدن فتح اله و مریم، کنار هم بود، اکبری که به جز همه ی ویژگیای مثبتش، به اندازه ی یه سرانگشت هم از زیبایی خانوادش رو، به ارث نبرده بود و این بار هم دوباره، همه چی زیر سر مادر مریم بود.طولی نکشید که شکم حمیده بالا اومد. حمیده، داشت به استقبال بچه ای می‌رفت که قرار بود جای خالی عروسکاشو پر کنه و مادری که تلخی نبودنش بیشتر از قبل احساس می‌شد.اکبر و مادرش هواشو داشتن ولی انگار یه اندوه بزرگ، تو نگاهش خونه کرده بود، اندوهی که زیر خنده های کودکانش هم نمیتونست اونو پنهان کنه.سهیلا سعدیسهیلا سعدیThu, 20 Aug 2026 13:35:26 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/بنفشه-igkyk3lpptclکودکیاولین تصویرغم انگیزی که ازبنفشه توی ذهنم نقش بسته، به سالهای خیلی دور بر میگرده. هشت، نه سالمون بود تو کوچه ی مسجد دیدمش، داشت میومد سمت سوپری بغل مسجد. دیدم ذوق و شوق عجیبی تو نگاهشه، میگفت: بعد دو سه روز گشنگی، امروز برادرش اومده و بهشون پول داده، داشت میرفت ماست بخره، بخورن.تصویر بعدی هم مربوط میشه به زنگ ورزش کلاس سوم ابتدایی. اون وقتا مرسوم بود زنگ ورزش زیگزاگ میزدیم وهرکی بیشتر میزد، نمره ی بیشتری میگرفت. نوبت به بنفشه رسید تو همون حینی که داشت زیگزاگ میزد، کفشهاش از پاش دراومد و وارونه شد، کفش هایی که کف نداشتن. اشک تو چشمای معلممون جمع شد.‌ صحنه ی خیلی غمناکی بود، گرچه برای ما که هممون شاید کمی کمتر از بنفشه فقیر بودیم چیز خیلی عجیبی نبود.محلهخونه ی ما توی یکی از محله های جنوبی و فقیرنشین شهر بود، جایی که شغل یک چهارم اهالی خرده فروشی مواد بود و علت مرگ بیشتر جوونها هم یا تزریق بود یا اعدام بخاطر حمل و فروش مواد. بیشتر اعدامهای در ملاعام رو هم اونجا انجام میدادن تا درس عبرتی باشه برای اهالی. وسط همه ی این بدبختیا، یه مسجد بود به اسم ابوالفضل ولی همه بهش میگفتن مسجد حاج عباد. حاج عباد هم کلید دار مسجد بود و هم صاحب سوپری کناریش .خونه ی بنفشه اینا، با مسجد محل یه کوچه فاصله داشت ولی خونه ی ما چند تا کوچه اونورتر بود. یه خانواده ی پرجمعیت بودن با بچه هایی از دم همه چشم رنگی و خوشگل. باباش یه شولیت قدیمی داشت که همیشه ی خدا خراب بود و یه گوشه از کوچه پارک شده بود.بیشتر قرارهامون توی مسجد بود. همه ی نمازهای اون سالهامونو با وضو و بی وضو، به جماعت و اول وقت میخوندیم.هنوز بعد سی سال، صدای موذن مسجد تو گوشمه و اون بیت معروف قبل اذانش، «خدایا چنان کن سرانجام کار، تو خشنود باشی و ما رستگار».پای ثابت کلاسهای مسجدبودیم و با هم اردو میرفتیم. تا پنجم ابتدایی، همکلاس بودیم و از بچه های تاپ مدرسه. کلاس اول راهنمایی بودم که خبر ازدواج بنفشه رو دادن. نمیدونستم باید خوشحال باشم یا ناراحت. سالها از بنفشه خبری نداشتم. خونه ی پدرش هم از محله ی ما رفته بود.همه امیدم این بود که یه روز خودش که آدرسمو داشت بیات پیدام کنه. خونه ی ما هم بعد از یکی دو سال جابجا شد و دیگه امیدی به دیدن دوبارش نداشتم ولی اونقدر خاطره ی قشنگ ازش داشتم که نزاره هیچوقت فراموشش کنم .دیدار دوبارهتا اینکه بعد سالها، اوایل ازدواجم بود که اتفاقی توی درمانگاه دیدمش. اون اول منو شناخت که جای تعجب هم نداشت، چون مگه ما چند تا زن دومتری توی شهرمون داریم؟نمی‌دونستم خوابم یا بیدار، انگار خدا بهم بعد عروسیم، یه سور حسابی داده بود.یه بچه ی ده ساله ی خوشگل و چشم رنگی هم داشت کپی خودش، که اسمش امیرحسین بود.یه بچه ی ساکت با یه معصومیت خاص که کمتر تو پسر بچه ها دیده بودم. مطمئن بودم که قبلاً جایی دیدمش ولی هر چی به ذهنم فشار آوردم چیزی یادم نیومد.انگار به اندازه ی تموم اون سالهایی که ندیده بودمش حرف تو دلش، تلنبار شده بود. خیلی برام درد و دل کرد.از ازدواج اجباری و اختلاف سنی زیاد با همسرش گفت. از اینکه بعد سالها هنوز توی یه اتاق پدر شوهرش سر میکرد و برای یه بشقاب غذا، از بوق صبح تا آخر شب مجبور بود کار کنه و بساط پدر شوهرش رو پهن و جمع کنه.از برادر شوهر شیشه ایش، از چاقویی که برای دفاع ازبچش خورده بود، از بدرفتاریا و تهمتای مادرشوهر زمینگیرش، از بیکاری شوهر بی‌فکرش و فقر شدیدی که گریبانشون رو گرفته بود، از بی جهازیش که زمینه ساز بحثها و اختلافات زیادی توی زندگیش بوده ...بنفشه می‌گفت و حرفاش دشنه ای بود که روح و روانم رو هدف می‌گرفت. باور اونهمه مصیبتی که سرش اومده، برام خیلی سخت بود.تازه فهمیدم، خونه ی جدید بنفشه اینا با خونه ی مادرم فقط چهار پنج تا کوچه فاصله داره و برادرم هم کم و بیش خانواده ی شوهرشو می‌شناخت. عجیب تر این بود که فهمیدم من خودم چند بار به توصیه برادرم، از سر دلسوزی، پیش مادرشوهرش رفته بودم و آمپول و سرم زده بودم غافل از اینکه بدونم خونه‌ی بنفشه گمشده ی من همونجاست.خونه ای قدیمی که بوی متعفن سیگار و تریاک روی وسایلش نشسته بود البته به مدد معتادای اون خونه، دیگه چیزی از اثاثش نمونده بود به جز چند تا قالی کهنه و یه یخچال درب و داغون.حالا فهمیدم چرا پسر بنفشه اونقدر برام آشنا بود. مادرشوهر بیچاره تنها منبع درآمد اون خونه بود که لم شده بود و نشسته هنوز کار میکرد و هر پولی از مشتری‌ها می‌گرفت از ترس پسر معتادش، تو صد تا سوراخ قایم میکرد.فروپاشیبعدها دوباره بنفشه رو دیدم فهمیدم دوبار خودکشی کرده که معجزه آسا نجاتش دادن، دیگه ادامه ی زندگی مشترک براش غیرممکن شده بود.با وجود مخالفت شدید خانوادش، توافقی جداشد و حضانت امیرحسین هم به پدرش واگذار شد، قرارشد هرماه هم سیصد تومن، برای قسط مهریه بگیره.پدر بنفشه نمیزاشت هیچ دخترش بدون مهریه جدا شه و بچه هاشونو هم خونش راه نمیداد.خونه ی پدریبنفشه به خونه ی پدری برگشت. خونه ای تو حاشیه ی شهر که یک سمت از حیاطش دیوار نداشت و یه قسمت از ساختمونش هم بخاطر سیل پارسال خراب شده بود.به جز بنفشه، دو تا از خواهراش هم برگشته بودن. سوسن که شوهرش زیر حکمی بود و دخترش داشت زیر دست مادرشوهرش بزرگ میشد. نسترن هم، که سه ماه بعد عروسی از شوهر دیوونش جدا شده بود و جای مهریه، یارانه شوهرش رو بهش داده بودن!پدر بنفشه دوبار ازدواج کرده بود و ازهر زنش، پنج شیش تا بچه پس انداخته بود که همشون با هم زندگی میکردن.بهترین فصل خدا براشون تابستون بود چون یه عدشون توی حیاط و یه عده هم بالای پشت بوم میتونستن بخوابن.پسرهای خونه باید از بچگی، گلیم خانواده رو از آب میکشیدن و دختر ها هم باید تو سن کم، بدون جهیزیه شر رو کم میکردن.خونه ای که توش، با وجود پدری بیفکر، فقر بیداد میکرد. پدری که شاید تنها رسالتش درست کردن بچه هاش و مثبت ترین کارش، اسم گل گذاشتن روی دختراش بود.بنفشه اول توی یه مسافرخونه، کار میکرد، ولی وقتی دید نمیتونه زیبایی هاش رو از چشمای هیز صاب کار و بعضی از مسافرا قایم کنه، رفت توی یه خیریه، مشغول به کار شد.تاب دوری از پسرش رو نداشت ولی مجبوربود این دوری جانفرسا رو طاقت بیاره. قند توی دلش آب شد وقتی فهمید امیر حسین به یکی از تیم‌های فوتبال عربی دعوت شده .زندگی دوبارهیه شب، تو راه برگشت از خیریه با یه آقایی آشنا شد که با دادن حضانت دو تا دخترش به زن سابقش جداشده بود. بنفشه هم داستان زندگی پر از رنجش رو گفته بود و این آشنایی خیلی زود، به ازدواج ختم شد.بنفشه بعد ازدواجش، بخاطر بدهی های شوهرش، پرستار یه سالمند شد و نزاشت پای شوهرش به زندان برسه.بعد یه مدت هم به پیشنهاد شوهرش بیرونبر زدن، بنفشه آشپزی میکرد و شوهرش هم وردستش بود، از یه طرف خیانت شوهرش و منشی کم سن و سال مغازه و از یه طرف دیگه، کسادی کسب و کار، قبضای سنگین و بدهی های تلنبار شده، مجبورش کرد، مغازه رو تعطیل کنه.دوباره روز از نو و روزی از نو...دیگه جایی هم برای زندگی نداشت و با شوهرش دوباره به خونه ی پدری برگشت.استیصالیه سالی میشد که فقط بنفشه کار میکرد و شوهرش راضی نمیشد حتی بخاطر خرجی دو تا دختری که از ازدواج قبلیش داشت سر کار بره، تازه از بنفشه هم پسر میخواست! بیشتر ساعتهای روز رو خواب بود و تو کلاسای سلمونی که بنفشه با پول کارگری ثبت نامش کرده بود، هم شرکت نمیکرد.طاقت بنفشه، طاق شده بود ولی از ترس آبروش نمیتونست به طلاق دوباره فکر کنه.سرطانچند ماهی بود که بنفشه، به توده های زیر بغلش شک کرده بود، ولی اونقدر این دست و اون دست کرده بود، که دیگه کار از کار گذشته بود. دوره های شیمی درمانی رو براش شروع کرده بودن ولی سرطان، تو کل بدنش پخش شده بود.خودش مسبب مریضیشو استرسای مهلکی میدونست که شوهرش بهش داده بود، ولی شوهرش معتقد بود که آه اون دامن بنفشه رو گرفته چون خیلی بهش گیر میداده!شوهر نامردش ترکش کرد و هزینه های درمانش رو چند تا خیر تقبل کردن.پایان راه آخرین باری هم که دیدمش باز تو پذیرش درمانگاه بود. برای اولین بار طاها رو میدید. خیلی ذوق پسرمو میکرد آخه بعداز چند سال، خدا بهم بچه داده بود.بنفشه، تازه شیمی درمانی شده بود و اومده بود نوبت دکتر بزنه.از اینکه دیدم با وجود اون همه خواهر و برادر، تک و تنها رفته شیمی درمانی، توی دلم اشک ریختم ولی به روی خودم نیاوردم.همه ی موهای سرش ریخته بود تازه فهمیدم چرا زیر روسریش کلاه پوشیده، تشنجهای پی درپی امانشو بریده بود، ولی حتی سرطان هم نتونسته بود تا اون لحظه، از زیبایی های بنفشه چیزی کم کنه. روحیه ی خوبی داشت ادامه تحصیل داده بود و چیزی نمونده بود تا سیکلشو بگیره، مطمئن بود که خوب میشه.بعدها سوسن رو، اتفاقی تو مترو دیدم فهمیدم که بدن بنفشه خیلی تحلیل رفته و دیگه برق زندگی از نگاه بی رمقش پریده، معلوم بود که بنفشه داره خیلی درد میکشه.دیدن ذوب تدریجی رفیقت، وقتی هیچ کاری برای نجاتش نمیتونی انجام بدی تلخترین تراژدی دنیاست.هیچوقت نگاه آخر بنفشه رو فراموش نمیکنم شب تو راه برگشت از درمانگاه، من و پسرم دو تا خیابون قبل، از تاکسی پیاده شدیم و بنفشه ی قشنگم رفت...اما برای همیشه😭سهیلا سعدیسهیلا سعدیWed, 19 Aug 2026 22:21:13 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/داستانهای-حاج-مرتضی-ddo14z5vovsw«تقدیم به او که یادش چون عطر بهارنارنج هایش، تا ابد، در مشام خاطره هایم میماند»حاج مرتضی، پدربزرگ همسرم، پیرمردی که به قول خودش بالای صد سالش بود ولی طبق شناسنامه نود و خورده ای،چون میگفت تو هشت سالگی شناسنامه گرفتم.توی سجلش روز تولدی براش ننوشته بودن، به خاطر همین بهش کارت ملی هم ندادن. دوران پادشاهی دو تا شاه آخر قاجار رو دیده بود و میگفت دوره ی رضاخان هم سرباز بوده.حاجی، ترک قشقایی بود و از بدو تولد تا سالهای سال زندگی عشایری و خان سالاری رو تجربه کرده بود.ییلاق و قشلاقای زیادی رو دیده بود اونم تو دوره ای که خبری از ماشین نبود و باید برای تامین مرتع دامت روزها و هفته ها پیاده، کوچ میکردی .تو مسیر همین کوچهای طولانی دو تا دختراش بدنیا اومده بودن و خیلی زود هم ازبین رفته بودن یا به قول حاجی نظر خورده بودن .حاجی همیشه با حسرت تمام ازشون یاد میکرد مخصوصا حالا که پیر بود و دست به دامن عروسا، جای خالیشونو بیشتر از قبل احساس می‌کرد.مرتضی شهریاز اولین نفرات ایل بود که ساکن شهر شده بود به خاطر همین بهش لقب مرتضی شهری رو داده بودن. تا هشتاد و پنج سالگی چوبداری کرده بود و فقط با اصرار پسر آخریش خودشو بازنشست کرده بود.اون اوایل هرکس که شیراز میومده، کاری داشته یا دکتری میخواسته بره خونه ی حاجی پلاس میشده و عطری خدا بیامرز، همسر‌ حاجی هم با روی باز از همه استقبال میکرده و مهمون نوازیای عطری خانم هنوز هم که هنوزه زبانزد عام و خاصه.حاجی هم آدم بدی نبود ولی نود و نه درصد فامیل معتقد بودن خیلی بداخلاقه شاید چون ازشلوغی و سروصدا متنفر و خیلی رک بود.خونه حاجیاوایل ازدواجم بود. یکسالی از فوت بی بی عطری میگذشت. دست روزگار و بی پولی منو برد خونه ی حاجی، نه برای یکی دو روز بلکه شیش سال و یکی از شیرین ترین دوره های زندگیمو رقم زد.حاجی خیلی به سلامتیش اهمیت میداد ماست کم چرب میخورد و به کله پاچه، تخم مرغ و جیگر هم لب نمیزد.هرروز صبح بعد از صبحونه میرفت پیاده روی و ظهر برمیگشت. جای ثابتش، ایستگاه اتوبوس سرکوچه بود.بعضی وقتا که رفقاش هم میومدن، ردیفی رو لبه ی جدول جلوی ایستگاه مینشستن و من هر باری که میدیدمشون یاد پرستوهایی می افتادم که پاییز، قبل کوچ، رو کابلای برق دور هم جمع میشن.بهار که میشد از درخت بغل ایستگاه، گل بهارنارنج میچید و میزاشت تو جیبای کوتش، می آورد خونه میریخت تو سینی میزاشت تو پاسیون تا خشک بشن و بوی عطرشون خونه رو پر میکرد.وقتی میومد خونه همیشه کفشای چرمیشو برمیداشت میزاشت تو سایه. کفشایی که نه سال از خریدشون می‌گذشت نو نو بود!اعتقادات خاصی داشت. هیچ وقت یادم نمیره یه بار که یکی از فامیلا براش کارت عروسی خواهرش رو آورد، همون جلوی در، باهاش درگیر شد، چون به نظرش، این کار خیلی زشت میومد و من بیچاره که از نزدیک شاهد ماجرا بودم، بعد از چند بار عذرخواهی، از شدت خجالت، کارت به دست، فرار رو بر قرار ترجیح دادم.درناحاجی عادت داشت اکثر دور و بری هاشو به اون اسم ولقبی صدا کنه که خودش روی اونا گذاشته.به من گفت چون دست و پات درازه اسمت رو میزارم درنا. ازطرفی هم معتقد بود هر زنی باید یه اسم مردونه ی مستعار‌ هم داشته باشه تا اگه تو کوچه، خیابون خواستی صداش بزنی از اون استفاده کنی بعد چند روز فکر کردن اسمم رو گذاشت صمد. لقبم هم شد الان، چون هروقت میگفت چیزی برام بیار میگفتم الان میارم ولی طول میکشید تا بیارم.اسم یکی از نوه هاشو هم که خیلی سانتال مانتال میگشت، گذاشته بود عبدالله!اسم عروس وسطیش هم که هر وقت ازش کاری میخواست الکی می‌گفت باشه و می‌رفت، گذاشته بود باشه ی بزرگ.اسم دختر باشه ی بزرگ، باشه ی کوچیک بود، چون اونم به سبک و سیاق مادرش، همیشه وعده ی سر خرمن میداد.سیگارحاجی برام تعریف کرده بود و حتی از زبون بقیه، چند باری، شنیده بودم که تو جوونیش، تا بیست و پنج سال، طبق عادت، هر روز، یه پاکت سیگار میکشیده و به معنای واقعی کلمه، به سیگار معتاد بوده، تا اینکه یه روز که میاد از همون دکه ی همیشگی، سیگار بخره چون دوزار از پولش کم بوده، فروشنده سیگار رو ازدست حاجی میگیره و میگه پول نداری نکش و قبول نمیکنه بقیه پول رو فردای اونروز، ازش بگیره!اونقدر این حرف و رفتار برای حاجی، سنگین تموم شده بود و غرور ایلیاتی یقشو گرفته بود که همون موقع، برای همیشه سیگار رو بوسیده بود و گذاشته بود کنار!انگار، حتی یه جورایی به سیگار، آلرژی هم پیدا کرده بود و وقتی سیگار گوشه ی لبای کسی میدید، ازش میخواست که ترک کنه، اگه طرف عذر و بهونه می آورد می‌گفت نمیشه و از این حرفا...براش داستان ترک یکباره ی خودش بعد از بیست و پنج سال رو می‌گفت و بابت اراده ی فولادینش، مورد تحسین همه قرار می‌گرفت.سیناتابستون از راه رسیده بود. شنیدن صدای بچه های محل، وقتی جلوی خونه ی حاجی جمع میشدن یا تو کوچه کناری مشغول فوتبال بودن، همانا و شروع درگیری همانا، پروسه ای که هر از چندی یه بار تکرار می‌شد.حاجی با زیرپوش سفید ده سالش و زیر شلواری مامان دوزش وسط کوچه وایساده بود و فحشای رنگارنگی رو با ته لهجه ترکیش، نثار اموات و فامیل درجه یک و مونث بچه ها میکرد،طفلی بچه ها هم از هر سوراخی واسه فرار و قایم شدن استفاده میکردن.همسایه ها هم که با شنیدن صدای حاجی اومده بودن دم در و از نزدیک شاهد هنرنمایی حاجی بودن، کمترین اعتراضی نمی‌کردن چون به قول خودشون، نمی‌خواستن خون یه پیرمرد صد ساله بیفته گردنشون.یه روز که بچه ها تو کوچه کناری، گرم گل کوچیک بودن حاجی مثل جن بو داده، غافلگیرشون کرد و مثل پرنده ای که بالاشو باز میکنه، دستاشو بازکرد و سعی کرد جلوی فرار بچه ها رو بگیره و با کتک ادبشون کنه، ولی بچه ها خیلی فرز بودن و به هر شکل از هر طرف فرار کردن به جز سینای بیچاره، نوه ی چاق خانم رضایی همسایه روبروییمون.سینا که به زور قدم از قدم برمیداشت و از قضا اونروز، فقط برای تماشای بازی بچه ها اومده بود، با وجود همه ی تقلایی که واسه فرار کرد، بالاخره به تور حاجی گرفتار شد و حاجی داشت دق دلی که از بقیه ی بچه های محل داشت رو هم سر سینای بیچاره خالی میکرد. من هم که اتفاقی، از نزدیک شاهد ماجرا بودم به زحمت تونستم سینا رو از مخمصه نجات بدم و خودم رو هم برای چند ساعت از جلوی چشمای حاجی محو کردم.جد بزرگواردو هفته به پاییز مونده بود که پسرم، به دنیا اومد.حاجی پنج تا پسر داشت پونزده تا نوه و چهار تا هم نتیجه. طبق باور قلبیش، پسر من که پسرپسرپسر ارشدش بود، اولین نتیجش حساب میشد و ادامه دهنده ی نسلش، چون نتیجه های قبلیش حاصل وصلت نوه های مونثش بودن، بعنوان نتیجه موردقبول حاجی نبودن!حتی به یکی ازنوه هاش که بچه ی دومش هم دختر شده بود سفارش اکید کرده بود حتما اسم دختر دومیه رو بزاره دختربس یا قزبس تا بچه ی بعدیش پسر بشه.خلاصه پسر من طاها روخیلی دوست داشت به طرز عجیب و باورنکردنی، انگار یه تکه از وجودش بود. به عنوان چشم روشنی تولدش هم چهار تا تراول خشک داد که اجاره ی یه ماه اتاقی بود که از خونش جدا کرده بود و داده بود دست عمه ی طاها و اینکارش باعث تعجب همه شد چون ظاهرا تا به حال به بچه ی هیچ احدی یه ریال هم نداده بود.وقتی به مناسبتی نوه ها و نتیجه هاش تو خونه ی حاجی جمع میشدن تمام حواسش به طاها بود و هیچ کس جرات نزدیک شدن بهش رو نداشت.تجدیدفراشحاجی که چند سالی از فوت زنش میگذشت، علاقه زیادی به تجدیدفراش داشت و با وجود مخالفت بقیه مخفیانه می‌رفت خواستگاری.اولش رفته بود خواستگاری یه زن سی وپنج ساله، که همسر اولش فوت شده بود. حاجی وقتی فهمید این زن از شوهر دومش هم جداشده ، منصرف شد چون معتقد بود زن تحت هر شرایطی باید بسازه حتی اگه سرشو گوش تا گوش ببرن!دومین جایی که رفت خواستگاری، یه دختر سیاه پوست چهل و دو ساله بود. دختره شرط کرد حاجی سه دونگ از خونشو بزنه به نامش. حاجی هم گفته بود اگه خونه میخوای برو بنگاه، اگه پول میخوای برو بانک ،اگه شوهر میخوای من!یه روزهم توی ایستگاه با یه زن بیوه هم صحبت شده بود که ظاهرا مهرش به دل حاجی بدجوری نشسته بود ولی تا اومده بود عشقشو ابراز کنه زنه سوار اتوبوس شده بود و رفته بود. تامدتهاحاجی تاسف میخورد که چرا از اون زن شماره یا آدرسی نگرفته. ظاهرا کیس موردنظر دو تا هم دختر داشته همش میگفت زنه رومیگرفتم دخترش هم میدادم برادرت ابراهیم.خلاصه حاجی که حاضرنبود حتی یه آجر از خونش رو به کسی بده، حقوق بگیر جایی هم نبود و طبق وصیتش فقط دوملیون باید به زن دومش میدادن موفق به تجدیدفراش نشد و بالاخره از خیر این کار گذشت.داماد جدیدپسر بزرگ حاجی سه تا دختر مجرد داشت،حاجی تمایل زیادی به وصلت بین نوه هاش داشت و به هیچ وجه پذیرای داماد غریبه نبود.خبر رسید که دختر سومیه، پروانه که همزمان دو تا از نوه های حاجی هم خواستگارش بودن، دل از پسرهمسایه برده و قول و قرار ازدواج هم گذاشته شده .حاجی باشنیدن این خبرشوکه شد، مخصوصا وقتی فهمید تازه داماد ترک نیست.بعد از این ماجرا، دیدن داماد جدید و خانوادش برای حاجی به تلخی دیدن قاتل پدر و مادرش بود و داماد بیچاره هیچ وقت از دست توپ و تشرهای حاجی در امان نبود.وقتی برای صحبت درباره مهریه، بزرگترای دو طرف جمع شدن خونه ی حاجی، حاجی بی تفاوت، خیلی راحت کنار بخاری جاش رو انداخت و گرفت خوابید.ولی با وجود تمام مخالفتای حاجی ،عروسی سرگرفت و شرکت نکردن حاجی بعنوان بزرگ خاندان و پدربزرگ عروس، نمود بارز مخالفتش با این وصلت بود. این نفرت وکینه از داماد جدید تا آخر عمرحاجی ادامه داشت وهیچ وقت هم فروکش نکرد.ماکارونیدو سه سالی میشد که از خونه ی حاجی رفته بودیم و هنوز حاجی بابت رفتنمون دلخور بود.طاها داشت قد میکشید و حاجی خمیده تر میشد. هر از گاهی که همدیگرو می‌دیدن، طاها با ذوق عجیبی به طرفش میدوئید ولی دستای حاجی واسه بغل کردنش، دیگه جونی نداشت ولی هر طور که می‌تونست عشقشو به طاها ابراز میکرد.از صبح دلشوره عجیبی داشتم. دوره ی نحس کرونا بود. سایه ی مرگ روی صورت شهر، افتاده بود.تلفن به صدا در اومد. مطمئن بودم قراره خبر تلخی رو بشنوم. حاجی رفته بود تو کما، میگفتن بخاطر کهولت سن چند تا از رگای مغزش پوکیده ،‌ اونم بعد خوردن دو تا بشقاب ماکارونی مادر شوهرم.با شناختی که از حاجی داشتم خوردن دوتا بشقاب غذا، اونم برای شام خیلی دور از انتظار بود ولی ظاهراً حاجی تو آخرین وعده ی زندگیش، از قواعدی که سالیان سال ازشون تبعیت میکرد سرپیچی کرده بود!روح حاجیطاها ناخوش احوال بود و حاجی هم دوسه روزی میشد که تو اورژانس بیمارستان، بلاتکلیف بین مرگ و زندگی گیر کرده بود. اونقدر درگیر طاها بودم که نتونسته بودم به حاجی سر بزنم.صبح زود بود بین خواب و بیداری روح حاجی رو، روبروی خودم دیدم ، با همون کوت قدیمی و کفشای چرمی که واسه روز پدر، گیرش اومده بود.وقتی چشمامو دوباره باز و بسته کردم، دیگه ازش خبری نبود. میدونستم منتظرمه. با هر سختی که بود، خودم رو جلوی اورژانس رسوندم.سیل ملاقاتی های حاجی، ازدحام عجیبی تو حیاط درست کرده بود. تک تک اجازه ملاقات داشتیم اونم تحت تدابیر شدیدی که بخاطر کرونا اعمال میکردن.بالاخره نوبت من شد، انگار که واقعا، چشم انتظارم بود، بعد چند روز بلاتکلیفی، به محض رسیدن من بردنش تو بخش، چشماش باز مونده بود و بدون دستگاه نمیتونست نفس بکشه.اشکام بند نمیومد، انگار صحنه ی تلخ فوت پدرم داشت از نو جلوی چشمام، تکرار می‌شد.درنا کمکم کنبخاطر طاها برگشته بودم خونه. از فرط ناراحتی و خستگی خوابم برد. خواب عجیبی دیدم حاجی با پاهای غل و زنجیر شده، یه جای نامعلوم، رو صندلی یه اتاقک عجیب نشسته بود و یه آقایی هم مثل بازپرس بالای سرش وایساده بود.حاجی با دیدن من داشت به سمتم میومد که بهش اجازه ندادن جلوتر بیات. از همون فاصله بهم گفت «درنا کمکم کن»و من که حتی تو خوابم تحمل دیدن همچین صحنه ای رو نداشتم، صداش میزدم و اشک میریختم.با صدای طاها از خواب پریدم هنوز غصه ی دیدن حاجی تو اون وضعیت، روی دلم سنگینی میکرد. مطمئن بودم که حاجی به کمکم احتیاج داره ولی نمی‌دونستم چطوری میتونم کمکش کنم.من بابت همه ی اون سالهایی که تو خونش بهم جا داده بود و همیشه تو بحثای زن وشوهری، پدروار، طرف منو گرفته بود بهش مدیون بودم.با مجید، نوه ی حاجی که اون زمان طلبه بود، مشورت کردم گفت براش حلالیت بگیریم چون میدونستیم حاجی بعضی وقتا با زبون تندش، آدما رو از دست خودش رنجونده بود.علی محمدبه هر کسی که به ذهنم میرسید ممکنه از حاجی رنجیده باشه، زنگ زدم و واسه حاجی حلالیت گرفتم، هیچکس روی منو زمین ننداخت و همه با روی باز، حلالش کردن به جز علی محمد، پسر عموش. کسی که حاجی هیچوقت حاضر نبود جواب سلامشو بده و همیشه به خاطر نزول خوریش، توی جمعای مختلف ازش به بدی یاد میکرد.شب، مفاتیح کوچیکم رو برداشتم و رفتم بیمارستان، برای حاجی قرآن و زیارت عاشورا میخوندم و از خدا میخواستم به روحش آرامش بده و به دل علی محمد بندازه که حلالش کنه.حاجی رو بوسیدم و برگشتم خونه، یه حسی بهم میگفت که آخرین دیداره.فرداش علی محمد به اصرار خواهرش رفته بود ملاقات حاجی و انگار دلش نرم شده بود. بعدها برام تعریف کرد که روز آخر عمر حاجی، همون حینی که میخواسته وارد اتاق ملاقات بشه میبینه جسد حاجی رو دارن میبرن و همونجا حلالش می‌کنه.مطمئن بودم که حاجی آسوده از دنیا رفته و شاید همین بود که بهم آرامش میداد.سهیلا سعدیسهیلا سعدیTue, 18 Aug 2026 18:57:32 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/هنوز-دیر-نیست-cqvcbytmxtj3بگو به نگاه پر از پرسشم به چشمی که از دیدنت سیر نیستچرا پشت پا خوردم از باورت واسه عذرخواهیت هنوز دیر نیستچی بود جرم من ، یا چی بود خبط تو چرا پس گرفتی تو دست خطتتو چرا خواستی از عشق تو کورشم یه بازیچه باشم توی دست توبه بارون بگو خاطراتو بشور بزار این دل خسته یادش بره به قلبم بگو که تمومش کنه تا این چشم گریون خوابش برهبه حرف دلم میرسی عاقبت یه روزی که دیگه دلم گیر نیست بیا تا هنوز چشمام ترهواسه عذرخواهیت هنوز دیر نیست62سهیلا سعدیسهیلا سعدیMon, 03 Aug 2026 18:32:40 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/غبار-غصه-برای-پدر-bacuem2hs9noنشسته ام به در نگاه میکنم پدرغبار غصه بر دلم چه سهمگین نشسته استتمام خاطرات رفته را مرور میکنمدلم برای خنده اتبرای چال گونه اتدوباره تنگ میشودصدای پای باد ، سکوت مبهم اتاق را شکستو باز عطر یاسهای خسته از گذار بادمرا فریب میدهدصدای ساز خسته ایز دورهاهوای کوچه را غریب کرده استوخانه ی نگاه من که غرق آب میشودتجسم ندیدنت چقدر جانگاه استو باور نبودنت مرا به دار میکشد.سهیلا سعدیسهیلا سعدیMon, 03 Aug 2026 18:17:01 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/عشق-یکطرفه-ydqitt6pmlafغم شده همخونه ی من منو رها نمیکنهکسی دیگه به پای من عمرو فنا نمیکنهافتادم از چشم خدا دیگه منو نمیبینهصبری دیگه از جانبش به من عطا نمیکنهدلم میخواد یه گوشه ای ، بشینمو زار بزنماما دیگه گریه ی من دردی دوا نمیکنهمیگن تو که عاقل بودی چطور یهو عاشق شدیآخه مگه یه عاقل هم گاهی خطا نمیکنهاز غم دوریت می میرم امروز و فردا عزیزمولی بدون هیچ ظالمی اینقد جفا نمیکنهقربونی چشمات میشه این قلب پاره پاره املابد میگی قربونیم هم دفع بلا نمیکنهوقتيكه بعد من یکی اومد و قلبتو شکستمیفهمی هیشکی مثل من بهت وفا نمیکنهسهیلا سعدیسهیلا سعدیMon, 03 Aug 2026 18:14:45 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/مرده-ی-زمینی-ity7k97zecd1(تقدیم به روح بنفشه عزیزموتورامی بینم درآن دوردستهازیرسایه ی مهربان یک درختکنارآبی روان ،آبی زلال به زلالی دوستیهای کودکانه مانمیدانمچهره ات هنوزهم زیباستوچشمهایت هنوزهم گیراستو هربارکه میخندیمثل همیشه ،بلندبلندقشنگ ترین بنفشه ی آن باغ میشویومن اینجاهرروزدلتنگ تروهرروزتنهاترمیشومبغض میکنمدرخلوتی غریببه وسعت اندوه یک غروبوچون پروانهگردشمع یادتمی سوزم وخاکسترمیشومامروزهم موهایم سفیدترشدندوگونه هایم زردترنه دست های سردم را،جانیستونه پاهایم راتوان همراهیستآری بدون تو، منمرده ای بیش نیستمسهیلا سعدیسهیلا سعدیMon, 03 Aug 2026 18:08:31 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/سر-به-راه-pzvbpthjiqw9خیال دیدنت مرا،دوباره خام میکندو خواب را به چشم منباز حرام میکندهزار وعده ی دروغبه قلب و دیده داده امدر این میانه،اشک و آهمرا، تباه میکندمیان ما غریبه اینشست و خاست کرده استهمان که از حسادتشمرا خراب میکندشکنج زلف دختریمیان دست های بادتمام نقشه ی مرانقش بر آب میکندکسی که خنده اش مراحیات تازه می دمیدبخاطر کرشمه ایمرا جواب میکندمن از هزار سمت وسوبه جستجویت آمدمببین مرا ندیدنت چه سر به راه میکندسهیلا سعدیسهیلا سعدیMon, 03 Aug 2026 18:04:43 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/پدر-m4yvvwewqodeوشب از نیمه گذشتکنج ویرانه ی غمزیرآوارسکوتبه تومی اندیشمبقچه ی خاطره رازیروروکردم بازعطریادت همه جا پرشده بودعکسهایت را یک به یک بوسیدمسینه ام میسوزداشک می لغزدوازدیده فرومیریزدچشمهایت انگار،روی دیوار دلم حک شده استونگاهت که هنوزغم واندوه مرامی بیندوتقلای مرامیفهمدکاش دنیابه عقب برمیگشتوتورابازنشانم میدادمن تورابازبغل میکردموازاین مرگ نجاتم میدادسهیلا سعدیسهیلا سعدیMon, 03 Aug 2026 18:03:46 +0330https://virgool.ir/@soheilasaadi1364/پدر-sdgfkaa2pecwپدرتوسالهاست که رفته ایاماهنوزجای قدمهایتدرذهن بیقرارکوچه هابه یادگار مانده استصدای الله اکبرت هنوزصبح های زودازاتاق کوچک ته حیاطمانبه گوش می‌رسدباغچه هرروزبیصدا،درفراغ یاسهایی که شاعرانه کاشتی وبعدازتوخشک شدندگریه میکند.چه کنم باهجوم دلتنگیت پدرکاش بادبادکی بودمدردست پرحرارت یک کودک چموشآنقدربالایم میبردکه درمیان ابرهاگم میشدمودرآسمانهاکنارتوخودرامیافتم پدرسهیلا سعدیسهیلا سعدیMon, 03 Aug 2026 18:03:00 +0330