https://virgool.ir/feed/@soheilakhoshbakht99fa2026-11-12 02:54:53https://files.virgool.ir/upload/users/522496/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@soheilakhoshbakht99https://virgool.ir/@soheilakhoshbakht99/قابی-به-وسعت-قلب-ها-ttbq8sd83rqgروزهای خوب؟! یاروزهای بد؟! کرونا آمدتا داوری کند. کرونا،این ویروس به ظاهر کوچک، روزهای شیرینمان را چه زود گرفت؛این میهمان ناخوانده چه زود روزهایمان را از حالت معمول خارج کرد.ناخواسته میزبان شدیم ومیهمان ماهرانه تاخت.فاصله هابایدرعایت میشد،ازبهترین هایمان باید فاصله میگرفتیم؛ ازهمان هایی که با عشقشان زندگی می کردیم. بایدهمه چیزرعایت میشد تاخدایی نکرده این موجودکوچک میهمان خانه ای دیگر نشود. چه راحت لحظات خوبمان را ازماگرفت،دیگرنمیشد مثل آن روزها میهمانی گرفت،دورهمی رفت،وازته دل کسی رابغل کرد،انگاربه یک باره داستان برگشت،همه چیز وارونه شد. فکرش را کن؛خیلی کسل کننده است دوروبرت باشند امانتوانی آنطورکه می خواهی ببینیشان،ببوسیشان،بغلشان کنی،واین یعنی نهایت بی عدالتی و بی رحمی... این یعنی تاوان آن روزهایی که قدر ندانستیم...چندسال پیش،همه ی آن هایی ک سررشته ای از ادب و فرهنگ وهنر داشتند؛ تمام اصرارشان براین بود که مارامتقاعد کنند هیچ رسانه ای جای دیدارحضوری یا جمع های خانوادگی را نمی گیرد. "ازفرهنگ سازی وتبلیغ دررسانه های جمعی تاتذکرات وتوصیه های لسانی"همه ی سعی ها براین بودمردم، مسافرت، میهمانی ودیدوبازدیدهارا جایگزین گوشی های همراه و رسانه ها کنند.هیچ کس فکرش را نمی کرد که تلفن همراه این صفحه پرکاربرد بتواند امروز اینقدررفیق باشد،بااینکه فاصله هامان زیادشده، تلفن هایمان دل هایمان رابه هم نزدیک ترکرده است. این روزها که وحشت از کرونا برهمه جا سایه انداخته، تازه می فهمیم که چقدردرلاک بی خبریمان فرورفته بودیم وقدر چیزهایی که داشتیم راندانستیم. امروزکه نزدیک به یک سال است میزبان این میهمان ناخوانده ایم، تازه می فهمیم که چقدرشیرین بود دورهمی های ساده وشلوغمان که عشق درآن موج می زدوچقدر دوست داشتنی و عزیز بودند کسانی که هرروز بدون ترس و اضطراب کنارمان بودند؛ دیگرپیش از پیش قدر همدیگر را می دانیم، قدرنفس کشیدن های عزیزانمان، شادی دوستانمان، دورهمی های کوچکمان.. دراین روز های کرونایی، گوشی تلفن همراهم، تنهارفیق ودوست من، همراهی دیگر تقریبا همه چیزم را می دانست شده بود رفیق فاب من... حوصله ام که سر می رود اولین کسی است که سراغش می روم، انگاربه آدمهای درونش اعتیاد پیداکرده ام، معتادمحبتشان شده ام، بادیدنشان همه ی این روزهای سخت کرونایی به کامم شیرین می شود؛این قاب کوچک من، قلبم راالتیام می بخشد، این روزهاتمام دارایی من دراین صندوقچه کوچک دوربین دار جمع شده اند؛ که هربار بابازشدن صفحه گوشی همراهم، تک تک دارایی هایم می درخشند. وچه دارایی های باارزشی... تلفن های همراهمان، همراه این روزهای سختمان، پلی شده اند تادلهایمان رابه هم پل بزنند، همچون پل مهربانی.شاید مثل آنهایی که دستی به قلم دارندویا نوشتن پیشه شان است، نتوانم بنویسم؛ یانتوانم مثل راویان داستان های شیرین روایت کنم، اما امیدوارم روایت کوچکم به کام قلب های بزرگتان بنشیند.Soheila KhoshbakhtSoheila KhoshbakhtFri, 01 Jan 2021 00:12:36 +0330