https://virgool.ir/feed/@soha.201220من یک دختر مجرد دهه شصتی بودم، از حالا یک زن بابای دهه شصتی هستمfa2026-11-11 02:18:34https://files.virgool.ir/upload/users/163714/avatar/E095Lg.pnghttps://virgool.ir/@soha.201220https://virgool.ir/@soha.201220/یکتعطیلات-را-چگونه-گذراندید-a62sa2ipq04jسلام دوست دارم بنویسم ولی دچار نشخوار ذهنی شدم و همش تو سرم مشغول حرف زدنم واسه همین تصمیم گرفتم از فضای وبلاگ فاصله بگیرم و نه چیزی بنویسم و نه چیزی بخوانم.در مورد اول خوب بودم و با اینکه بارها وسوسه شدم بنویسم ولی ننوشتم به جز این بار که گفتم حداقل دلیل ننوشتنم رو بیان کنم شاید این ذهن کمی آرام بگیره و اینقدر حرف نزنه😄اما در مورد دوم هنوز موفق نشدم یعنی وبلاگ میخونم و گاهی هم بیش از اندازه ..البته بعد ماه مبارک ذهنم ساکت تر شده و گاهی میترسم دوباره صدای پرحرف ذهنم برگرده.همش خدا خدا میکنم ذهنم مثل خودم آروم مهربون و عاقل بشه😌( اینقدر خودشیفته ام من)خواستم بگم انشالله اوضاع روانم به یک ثبات برسه حتما خواهم نوشت ...من تو دنیای خدا تنها دو تا کار رو ی کم بلدم و اون هم نوشتن و خوندنه.خوب حالا که اومدم کمی هم از این مدت بنویسم.این ۲۰ روز تعطیلات بچه ها پیش مامانشون بودن به جز وقتهایی که می‌خواستیم بریم مهمونی.قبل عید چند تا از فرشها و کناره ها رو با میم توی کوچه😜شستیم یعنی از حیاطمون آب نمیره بیرون واسه همین تو پیاده رو شستیم.من زیاد کمک نکردم خجالت میکشیدم ولی بعدش دوباره بعضی از فرشها رو پسرکوچولو جیشی کرد و دیگه دست از شستن بقیه برداشتیم تا برسیم به تابستون و تعطیلات.خانواده میم به بچه ها عیدی نمیدن واسه همین من قبل عید به صرف افطاری دعوتشون کردم تا دیگه عیدی هم درکار نباشه.خانواده خودم رو هم ایام عید دعوت کردم.خلاصه ماه رمضون کلا سبک زندگی من رو مختل کرده.یک ماه شب غذا درست میکردم و و روز کاری انجام نمی‌دادم بعد عید فطر دیگه سختم شده غذا درست کردن😅روز بعد عید که قیمه داشتیم روز بعد میم گفت بریم ی رستوران سنتی که زنگ زدم بچه ها هم اومدن بعدش هم چون تولد پسرجان روز شهادت امام علی بود گفتیم بذاریم بعد عیدفطر...واسه همین به میم گفتم بیا رستوران رو بذاریم به مناسبت تولدش ...وقتی رفتیم اونجا بهش گفتم این ناهار به مناسبت تولد توعه و خوب خوشحال شد فقط گفت باید خودم رستوران رو انتخاب میکردم.گفتم می‌خواستیم سورپرایزت کنیم.بعد از اونجا هم رفتیم موزه گردی و کالسکه سواری که روز خوبی بود .و همه اینها رو هم به حساب تولد پسرجان گذاشتیم.سیزده به در هم رفتیم روستای مامان که بد نبود ولی خیلی هم به دلم نبود.داداشم دعوت کرد بریم خونه اش ولی میم نیومد، ی کم تو ذوقم خورد.آخر هفته هم میم رفت روستا و عصر جمعه اومد.امروز هم بچه ها شیفت صبح بودن، شب هم قراره بریم خونه نویی خواهرشوهر..اینم از تعطیلات خود را چگونه گذراندید؟؟برنامه های امسالم که خیلی پر و پیمون هستن ولی چقدر بتونم عملی کنم فقط خدا میدونه ...یک زن بابایک زن باباSat, 05 Apr 2025 12:29:19 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/بهمن-ماه-ammzuoydow2fسلاماز صبح مشغول کارهای خونه بودم‌.میم به خریده تا مربا درست کنم.همیشه هم زیاد می‌خره و منم ترس از انجام کار بزرگ دارم..از صبح به ها رو خرد کردم و شکر ریختم و گذاشتم یخچال تا فردا بار بذارم.ی قورباغه زشت دیگه رو هم قورت دادم: مرتب کردن و شستن پله ها بود.گفتم میم هست کمک میکنه ، منم پری شده بودم😔کمک کرد ولی آخرش خودم پله ها رو شستم ، رفت سراغ کار دیگه ای..همسایه طبقه اول گفت بیام کمک ، منم گفتم نه ،میم هست🤨خلاصه سه طبقه پله رو شستم .همسایه طبقه دوم که کمک نمیکنه ، منم هر وقت مهمان یا دوره قرآن دارم، میشورم و گرنه به غیر اون پله ها کثیفه و خاکیه.روز ۲۲ بهمن که تعطیله قراره دوره قرآن خونه ما باشه. امسال انگار پایان سال پرشورتر و پرانرژی تر هستم.داخل کابینت ها رو تمیز کردم فقط ۳ تا کابینت مونده که اونا رو هم فردا امید به خدا انجام میدم.فرشهامون رو هم قراره بشورم‌ . دارم پسرکوچولو رو از پوشک میگیرم و همه چیز بستگی به این موضوع داره.فعلا که تمام خونه رو خیسِ جیش کرده ، من که زیاد حسای نیستم ولی میم حسابی حساسه.پرده ها و ملافه ها هم مونده که اسفند میشورم.لباس ها و اسباب بازی هایی که لازم نداشتیم رو که تفکیک کردم کشوها فعلا مرتبه.البته کشوهای لباس رو بین سال هم مرتب میکنم، لباس های که کوچیک شده یا خراب، بیرون میذارم و میدم به کسی، لباسهایی که مامان بچه ها خریده رو هم میدم ببرن اون طرف.این ماه هم امید برای نی نی، ناامید شد😭 و این هم باعث ناراحتی و کمی افسردگی شد ولی خوب نسبت به ماه پیش کمتر بود.صبح داشتم فک میکردم اگه حقوق میم به اندازه الان نبود و مثلا زیر۱۵ تومن بود چقدر شرایط سخت می‌شد و اگه مستاجر بودیم یا خدای ناکرده مریضی داشتیم، واقعا به راحتی الان نبود.من خودم ولخرج نیستم ولی خوب باز هم هر وقت چیزی خواستیم طفلی میم در اولین فرصت برامون مهیا کرده، خدا خیرش بده ...خودش میگه دوست دارم همیشه ی پس انداری داشته باشم که اگه زن و بچه ام چیزی خواستن براشون بخرم و بر خلاف خانواده ما که زیاد مدیریت اقتصادی خوبی ندارن، میم خیلی خوب مدیریت میکنه، اینم بگم من خودم چون تو خانواده همیشه مشکل مالی و نبود پس انداز بود، مدیریت اقتصادی خوبی دارم، الان چون میم مدیریت میکنه نگرانی ندارم.امسال در زمینه مالی ی تصمیم گرفتم، من ی بار به میم گفتم پس انداز کنم گفت نیازی نیست من پس انداز میکنم ولی امسال تصمیم دارم بخشی از پول تو جیبی که میم میده رو پس انداز کنم، میگن ۲۰ درصد پول رو باید پس انداز کرد.حالا ببینم چی میشه؟؟ خواهم تونست.میم در مورد خرج کردن پول اصلا چیزی نمیپرسه ولی من خود م تو ذهنم میگم نکنه بگه این پول رو چیکار کردی؟ امان از این ذهن🤨 براتون بگم مامان بچه ها دو هفته پیش رفت مسافرت و بچه ها هفته پیش نرفتن اون ور و چهارشنبه این هفته رفتند.ی کم ذهنم به‌هم ریخت چون برا آخر هفته برنامه ریزی کرده بودم و همین تغییر باعث شد که کمی دچار اضطراب و استرس بشم که خدا رو شکر دو سه روز بیشتر نبود ...تغییر برای ذهنم سخته انگار خروج از منطقه امن و روتین زندگی براش ترس آوره.عروسی دختر همکار میم هم رفتیم اولین بار بود که تنها تو ی عروسی که همه غریبه بودن شرکت کردم و هم اولین بار بود که آروم رو صندلی نشسته بودم .تجربه خوبی بود، اینکه بشینی وبقیه برقصند و تماشاچی باشی.خوش گذشت.دو هفته آخر بهمن هم شلوغه برام، نوبت دندان پزشکی و دوره قرآن هم دارم.دیگه بعدش هم باید بریم خرید عیدو ماه مبارک.تنها تونستم ی روز ماه رجب روزه بگیرم و شعبان که هنوز هیچ چی،خیلی روزه قضا و نماز قضا دارم، از اونور هم تنبلی میکنم تو انجامش..خدا کمک کنه به من.حال دلتون خوب🌹یک زن بابایک زن باباFri, 07 Feb 2025 15:28:55 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/دی-ماه-eldjiww4x913سلامدی ماه هم دیگه داره تمام میشه و بهتره بگم کم کم سال ۴۰۳ داره به پایان میرسه..چقدر زود میگذره روزهای زندگی امیدوارم عاقبت بخیری پایان این روزها باشه به قول پدرشوهرم دلِ خوش داشته باشیم انشالهبراتون گفتم که ی دلخوری پیش اومد و مامان شب یلدا دعوتی نگرفت.خلاصه ۶دی ما رفتیم خونه مامان مهمونی ...شنبه بعدش هم برادر شوهر دعوتمون کرد که بعد از اومدن از خونه شون دچار بدخوابی شدم.این بدخوابی من مربوط به جمع ها میشه مثلا وقتی از عروسی برمیگردیم دیگه مغز من بیدارِ بیداره انگار میلی به خوابیدن نداره و متاسفانه میزنم به فکر و خیال و نشخوار ذهنی.خیلی آزاردهنده است الان دیگه قرص میخورم ولی خوب اون شب هم قرص خیلی اثرگذار نبود فک کنم چون دیر خوردم.همیشه بعد از اومدن از مهمونی یا عروسی سریع قرص میخورم تا دچار بدخوابی نشم ولی با خودم گفتم شاید خوابم ببره قرص نخورم..به مناسبت روز زن میم نقدی باهام حساب کرد🙃من خودم هدیه رو بیشتر از نقدی دوست دارم ولی خوب اینجوری راحت تره براش.چهارشنبه ای رفتم موسسه ای که قبلا کار می‌کردم ی بخشی دارن که همسریابیه برا خواهرا هم چند مورد گفتن ولی مناسب هم نبودن.میگن دیگه معرفی نمی‌کنیم😳خوب چی کار کنیم که آدم های مناسب برامون سخت پیدا میشه حالا من که خدا نیستم دلیل این کار رو بدونم‌.بعضیا واقعا خوش شانسن تو ازدواج ،همین اول ی مورد مناسب خوب براشون پیدا میشه و میرن پی بخت و زندگی شون...حالا خانواده ما در امر شوهریابی هلاک میشن😂ی مورد زنگ زد گفتن که حالا معرفی کنید دهه شصتی داریم😇به دوستم میگم طفلی ما دهه شصتیا باید شکست های دیگران رو ترمیم کنیم🥺بعد از تلویزیون سورپرایز دخترجان در آذرماه، پسرجان گفته منو واسه تولدم سورپرایز کنی فعلا که تمام برنامه ریزی هام به هم میریزه.مثلا خواستم تولد امام جواد که روز پسر گذاشتن البته خارج از تقویم براش جشن بگیرم ولی مدرسه ها رو تعطیل کردن و اونا هم پیش مامانشون موندن.دیروز روز پدر هم برادرشوهر و خواهرشوهر رو دعوت کردم و عصرش هم رفتیم دوره قرآن.واسه روز مرد میخواستم ی ماگ شیشه ای بخرم برا میم که واقعا فرصت خرید پیش نیومد .البته روز مرد کیک بارون شدیم. خودم ی کیک خامه ای کوچیک درست کردم با همکاری همه اعضای خانواده😉 همسایه هم برامون کیک آورد، خواهرشوهر هم واسه باباش کیک خریده بود که ببره روستا ولی چون برف اومده بود راه ها بسته بود واسه همین آوردن خونه ما...میم میگه کیک ما از همه شون بهتر بود👍 صبح هم اومدم خونه مامان، برم خرید اسباب بازی، شب هم خونه داداش دعوتیم. پسرجان مرغ اسباب بازی میخواست از اینایی که صدا میده رفتم مغازه نداشت.با باباش رفتار متناقضی داره ی جاهایی بد رفتار میکنه اینکه میگم بد واقعا بد و ی جاهایی مهربون و عاشقونه.چند شب پیش باباش به شدت عصبانی شد از دستشون،همون موقع طفلی رفته رو وایت برد ی قلب کشیده و توش نوشته بابا دوستت دارم 😍متاسفانه میم خودش هم همینجوریه تو خوبی خوبه ولی خدا نکنه به بی صبری برسه بدجور ناراحت و عصبانی میشه ..پسرکوچولو هم اخلاقای بد رو ازشون یاد میگیره مثلا بهش یاد دادن بگو گ.و.ه و ایشون هم اول هر جمله ای میگه ..دیگه سپردم به خدا و امیدوارم بزرگتر که میشه اخلاقای بهتری پیدا کنه..برای نی نی هم رفتم متخصص گفت ذخیره تخمدانت پایینه برو مرکز ناباروری واسه ای وی اف...من که خیلی دنبال بچه دوم نیستم اگه خدا خواست که خدا رو شکر اگه هم نداد بازم شکرش🙏حالا تصمیم دارم برم دکتر طب سنتی ببینم میشه کاری میشه کرد..از نیمه بهمن هم میخوام خونه تکونی رو شروع کنم، خیلی دلم میخواد تغییرات اساسی تو خونه ایجاد کنم .پرده ها، تخت خواب های بچه ها و فرش و بعضی از ظرفها رو عوض کنم ولی از ی طرف میگم بچه ها کوچیک هستن فعلا خوبه و از طرف میگم شاید خونه مون رو ارتقا بدیم ...حالتون خوب فعلا✋یک زن بابایک زن باباWed, 15 Jan 2025 15:54:33 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/اذر-پرجوجه-vlxbypzq2zggسلامبالاخره به روزای جوجه شماری رسیدیم..جوجه های ماه آذر خیلی برام چاق و چله بودن.حسابی مهمونی دادم و مهمونی رفتم.و مهم تر از همه به یکی از اهدافم که همیشه تو ذهنم مرور میکردم رسیدم نه اینکه رسیده باشم نه فقط شروع کردم و قدم اولش که واقعا سخت و جانفرسا برای من بود رو برداشتم و امیدوارم قدم های بعدی رو هم بردارم.مشکل بزرگم علاوه بر خیلی از مسائل دیگه، ترس از ابراز خودم در جمع هاست یعنی از اینکه بخوام نظرمو، فکر و اعتقاد و حتی احساسمو بیان کنم خجالت و ترس دارم.نمیدونم ترسم بیشتره یا خجالتم؟؟حالا من توی یک جمع که واقعا ازشون خجالت و ترس داشتم صحبت کردم اونم جدی؟؟؟و از شدت هیجان و خجالت بعدش نمیتونستم تو چشم کسی نگاه کنم و ی مدت زمانی گذشت تا آروم شدم.😊😂نمیدونم خودم رو دست کم گرفتم یا اونا رد خیلی بزرگ کردم.خوب اول آذر با مهمانی شروع شد.دوست دوران دانشجویی از تهران برای ی همایش اومده بود شهرمون.ناهار با عجله مرغ درست کردم هر چند باب میل نشد ولی دوستم که پسندید.با همسرش مشکل داره و حسابی درد و دل کرد.متوجه شدم چقدر حالش بده، یاد روزای اول ازدواجم افتادم که همین جور حالم و اعصابم بد بود.بعد مدتها یعنی از سال ۸۷ همو ندیده بودیم و اصلا فکر نمیکردم دوباره همو ببینیم.ی مشکلی داشت که امیدوارم حل شده باشه تصمیم دارم شب یلدا دوباره احوالشو بپرسم.روز بعدش مامانمو برای شام دعوت کردم ، فک کن از خرداد قرار بود دعوتشون کنم ولی نتونستم بالاخره با همه مریضی و سرماخوردگی دلو به دریا زدم و دعوت کردم.غذا زیاد درست کرده بودم به خواهرم هم گفتم بیان و قبول کرد و اومد.شب خوبی بود هر چند من حال جسمی خوبی نداشتم.سرماخوردگی باعث شد صدام ببنده و تقریبا دو هفته صدای گرفته داشتم الان هم تا ی کم صدامو بلند کنم صدام میگیره خش دار میشه.نمیدونم تارهای صوتی آسیب داده یا مشکل دیگه ای پیدا کردمدخترخاله ام سر فوت عروسشون اینقدر داد زد که چند سال صداش گرفته بود.تو این ماه باز هم به خودشناسی و رفع گره های ذهنی و آرامش وجودم پرداختم.به این نتیجه رسیدم که مشکل از کسی نیست مشکل از ذهن مریض منه .دلش میخواد همش از خودش تعریف کنه و بگه من چقدر خوبم..تو بچگیش مونده، آخی عزیزم ☺ هنوز کودک درونم فرمانرواست و من بالغم نتونسته کنترل امورات ذهنم رو در دست بگیره که امیدوارم بتونه حکومتش رو برقرار کنه.علاوه بر این ی فکر دیگه هم اومد سراغم که بزرگترین مشکلم آدمهای دیگر بوده ،من نتونستم نخمو ازشون بکنم و مستقل بشم.همه زندگی به آدمها وصل بودم چیکار میکنن نکنه ازشون عقب بیفتم،جلو بزنم، بهتر باشم تو چشم باشم ،سر زبونا باشم.البته همه اش مربوط به نیمه تاریکمه و خوب الان واقعا برام آزاردهنده است این فکر و خیالات و دارم روشون کار میکنم تا آرام کنم این کودک درون رو و بهش حالی کنم من دیگه بزرگ شدم و نیازی ندارم به این تاییدها و تحسین ها..این بار هم پری شدم، باز دوباره نشد، دلم ی نی نی دیگه میخواد، با اینکه پسرکوچولو خواهر و برادر داره ولی خوب اونا معلوم نیست در آینده چیکار کنند و کجا باشند ، میخوام ی خواهر یا برادر داشته باشه ولی خوب بازم هر چی خداوند صلاح بدونه راضیم و شاکر.ی بار رفتم دکتر ولی از قرصهاش نتیجه ای نگرفتم فقط عادتم به هم ریخت.حالا تصمیم دارم برم ی دکتر دیگه ببینم چی میشه؟؟میم دلش بچه میخواد الان ولی جو رو منفی میکنه میگه تو دیگه باردار نمیشی منم خیلی به روی خودم نمیارم، میگم خوب هر چی خدا بخواد یا میگم برام مهم نیست ...ولی خوب دلم میخواد دوباره تجربه کنم .بگم براتون میدونم کار سخت و پر استرسی خواهد بود مدیریت این زندگی و بچه ها ولی میدونم که میگذره سختی هاش .البته نی نی دختر باشه که فبهاالمراد ولی بازم حکمت خدا رو شکرگزارم.🙏خدایا شکرت.براتون بگم که ی تصمیم کبرا هم تو این ماه گرفتم و اون هم از پوشک گرفتن پسرکوچولو بود😭دو روز خوب پیش رفت و منم خوشحال ولی شب دوم مادرشوهر از روستا اومده بود رفتیم دیدنش و مجبور شدم پوشکش کنم و ی اشتباه بزرگ بود .دیگه از فرداش نرفت دستشویی و میگفت پوشک کن منو .حالا هم حتی نمیخواد پوشک شو عوض کنم و نمیاد دستشویی.فعلا که بی خیال شدم چون هوا هم سرده ولی فک کنم بهمن که هوا گرمتر میشه دوباره شروع کنم☺️پسر خوبیه و میدونم میتونه فقط ترسیده و اینکه هی بهش میگم جیش داری نداری بیا بریم فک کنم کلافه میشه از این حرفها...کلا اخلاقش همینجوریه دلش نمیخواد خیلی بهش تذکر بدن👌ی اتفاق خنده داری هم افتاد، دوره قرآن مامان و خواهرم زود رفتند مامانم گفت کار دارممنم خونه داییم موندم منتظر میم تا بیاد دنبالم.ی کاری پیش اومد که مجبور شدم برم خونه مامان.وقتی رفتم دیدم ی عالمه کفش دم دره تعجب کردم. اولش فک کردم خواستگاری یکی از خواهراست نگو که مامانم خواهر برادرا رو به صرف کله پاچه دعوت کرده و چون من ی بار گفتم میم خیلی علاقه نداره، ما رو دعوت نکرده بود.اولش ناراحت شدم و حرفهای ذهنم و نشخوارهاش شروع شد تصمیم گرفتم دیگه تا ی مدتی نرم خونه مامان ولی بعد خودمو آروم کردم و فردا صبح رفتم خونه مامان. برام کلبچ گذاشته بودن و خوردم و نوش جان کردم.. 😉خوب به ایام فاطمیه که رسیدیم دیگه حسابی روزای شلوغی داشتم.مادرشوهرِ خواهر شوهر دعوتمون کرد روضه که ی روز رفتم خونه شون و روز بعد هم خونه دوستم.تصمیم گرفته بودم تولد میم و دختر رو که دیماهه همراه با روز دانشجو بگیرم و چون نزدیک شهادت بود، دوشنبه سورپرایزشون کردیم با ی داستان خنده دار و هیجانی.ساعت یک، یهو پسرکوچولو شروع به گریه کرد که گوشم درد میکنه،با پسرجان اسنپ گرفتیم و رفتیم بیمارستان، توی راه پسرکوچولو خوابید و گفت گوشم اوب( یعنی خوب) شد،منم به راننده اسنپ گفتم برگردیم بریم خونه.از قبل خیلی تو ذهنم برنامه ریخته بودم برای تولد ولی دیدم کلا داره به هم میخوره و داشتم بی خیالش می شدم.تا رسیدیم خونه، دوباره گریه هاش شروع شد و دوباره ماشین گرفتیم و رفتیم بیمارستان😂میم هم دخترجان رو رسونده بود باشگاه، تو راه برگشت به ذهنم رسید ی کیک بخرم و جای قنادی ماشین نگه داشت و کیک خریدیم‌.اومدیم خونه، ی کم تزئین کردیم و منتظر دختر و میم.ساعت ۵ که برگشتن چراغا رو خاموش کردیم، و به دختر که پشت در بود گفتیم در باز نمیشه و به بابا بگو کلیدش رو بیاره.پشت در ی عالمه غرغر کرد و میم اومد بالا و در رو باز کرد و با تولد تولد ما سورپرایز شدند.خلاصه به هدف تولد سورپرایزی که مدتها میخواستم انجام بدم ، رسیدم👍در ادامه شلوغی این هفته، تو گروه پسرجان گفتن کی میتونه کماچ( نون محلی) بپزه برای عزاداری ،من هم اعلام آمادگی کردم، خانم نماینده کلاس پیام داد که فقط شما اعلام آمادگی کردین ، میتونین واسه ۳۶نفر بپزین.دیگه قبول کردم و سه شنبه رفتم خونه مامان که با همدیگه درستش کنیم.چهارشنبه هم کماچ ها رو بردم مدرسه و از اونجا هم خونه مامان.هفته بعدش،شنبه خیلی یهویی خانواده میم رو دعوت کردیم.برای بچه ها عموما شنبه های شیفت ظهر پیتزا درست میکنم، تو پله ها صداشون می آمد که الان ناهار پیتزا داریم ولی عدسی درست کرده بودم😉از اومدن مهمون ها خیلی خوشحال شدن و بهشون حسابی خوش گذشت.چهارشنبه اش هم دوره قرآن خونه ما بود و دوباره مراسم کماچ پزوون داشتم و خدا رو شکر خوب از کار دراومد.از ۲۵ اذر هم به خاطر سردی هوا، مدارس تعطیل بودن و کلاسها مجازی...بچه ها هم رفتن پیش مامانشون.وقتی بچه ها میرن پسرکوچولو یهو تنها میشه و فک کنم ازنظر روحی به هم میریزه.میم میگه برم ی نی نی برات بیارم ( منظورش اینه یره ی زن دیگه بگیره)میگم چه فایده باز هم که میشه مثل این بچه ها ،همیشگی که پیشش نیستن.واقعا دلم ی نی نی میخواد خدا جووون بده دیگه😇 بگم از کلاس اولی خونه!!🤨دوستام قدیما میگفتن میخوای نفرین کنی کسیو، بگو انشالله ی کلاس اولی به جوونت بیفته، من باورم نمیشد.دخترجان خودش از پس تکالیفش بر میاد و خیلی اذیت نشدم ولی امان از پسرجان.سر هر صفحه مشقش ،۲ساعت میشینمآیا بیاد؟؟ آیا نیاد؟؟یعنی هلاک میکنه.متاسفانه میگم برو پیش بابا ولی نمیره میگه تو خودت بیا.فک کنم مقصر خودم بودم که از اول مسئولیت تکالیفش رو برعهده گرفتم( اینم از نتایج خودشیرینیه دیگه😏)دوره قرآن هم نزدیک شب یلدا و روز مادر بود، واسه همین گفتم هر کی ی چیزی بیاری تا ی جشن بگیریم.سه شنبه با میم رفتیم خرید یلدا و ی دسر یخچالی قهوه درست کردم، همچین خوب از کار در نیومد، قهوه اش زیاد بود.خاله هم که خونه شون دوره بود خیلی خوشحال شد.۲۹ آذر هم دعوت مادرشوهر بودیم، ظهر داشتم کیک ردولوت درست میکردم که میم زنگ زد شب خونه مامانم دعوتیم.منم تصمیم گرفتم برا اونجا درست کردم🙃 ولی رنگ خوراکی که گرفته بودم صورتی بود و کیک هم خمیر شد😭دعوتی خونه مامان هم با ی بحث بین خواهرا که به‌ دلخوری رسید،به هم خورد و ما شب یلدا رو کنار هم در خانه خودمان برگزار کردیم.این روزای آخر مشغول کیک درست کردن بودم.جمعه ۳۰ آذر هم ی کیک اسفنجی دیگه درست کردم تا برای اولین بار خامه کشی کنم.راستش کلاس و دوره نرفتم از روی همین کلیپ ها انجام دادمپ.ن۱: میم میگه این دنیا بهتره چون بچه دار میشیم، میریم سفر، دور هم جمع میشیم ولی اونجا فقط چند تا حوری و بخور و بخوابه😂بهش میگم ببین هر چقدر بیشتر در کار خونه کمک کنی تعداد حوریا و کیفیت شون میره بالاتر.میگه من به همون چهار تا قانعم 😜پ.ن۲: چند وقت پیش به میم گفتم سیستم زندگی من ۵-۳-۲ اول هفته ۵نفریم ، از چهارشنبه به بعد ۳نفر و بیشتر مواقع جمعه ها من و پسرکوچولو ۲نفره ایم.میخنده میگه حالا نشه ۵-۳-۲-۱اون موقع دیگه من مُردم خدا بیامرز شدم...پ.ن۳:کیک بد نشد البته طعم و مزه خوبی شد ولی زیاد خامه بهش نزدم.اینم از اذر پر کار من.انشالله شب یلدا بهتون خوش بگذره کنار عزیزانتون و فصل جدید رو با حال خوب و پرانرژی شروع کنیمیک زن بابایک زن باباFri, 20 Dec 2024 20:11:02 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/هشتم-آبان-ماه-irscprt5k6f7سلام سه شنبه رفتم مدرسه دختر جان جلسه اولیا ، بچه ها میگفتن این کدوم مامانته؟😁بعدش هم رفتن پیش مامانشون، واقعا نیاز داشتم به رفتنشون☺️از اول هفته سرما خوردم و ماشالله حسابی رو اعصاب بودن.خیلی با هم درگیر میشن مخصوصا موقع خواب.براتون بگم از آبان ماه:این ماه دوستامو دعوت کردم، خونه ما که فقط کاره، دیوارها رو که خط کشی کرده بودن با وایتکس تمیز کردم، دوباره تبدیل کردن به دفتر نقاشی ...دیگه بی خیالش شدم.هنوز مامانم رو دعوت نکردم.دیروز از صبح شروع کردم به تمیزکاری تا ظهر حسابی هم خسته شده بودم ولی چون ناهار نداشتیم رفتیم خونه مامان.تمیزکاری رو میذارم آخر هفته که حداقل دو روز تمیز بمونه..میم هم ارشد میخونه از اون دانشجو درسخوناست.میره تو اتاق تا ۱۱شب. روز هم که دانشگاه، خلاصه ی کم کارها بیشتر رو دوش منه مخصوصا رسیدگی به درس پسرجانِ کلاس اولی.این چند روز مریضی همش گفتم ظرفها رو بشورین ولی هیچ کس کمک نکرد و آخر سر خودم مجبور شدم دست به کار بشم و خونه رو از این وضعیت در بیارم.جونم براتون بگه به تقویم مناسبت‌های ما روز دانشجو هم اضافه شد.واسه همین تصمیم گرفتم روز تولد میم و دخترجان رو که اول دی ماهه همین آذر بگیرم.براشون میخوام هودی بخرم .برا خودم و پسر کوچولو هم باید لباس پاییزی بخرم.بعد خوندن کتاب هنر تلخ نکردن زندگی، دارم تمرین میکنم آروم و بدون اضطراب و ترس زندگی کنم.هر چند کار سختیه و واقعا انرژی میگیره ولی میشه...جمعه ها میم طبق معمول میره روستا ولی من دیگه نمیرم.اوایل ازدواج هر هفته ساعت ۵صبح تو زمستون پا می‌شدیم میرفتیم یاد اون روزا که می‌افتم خنده ام میگیره از حجم جهالتم😁نکات روانشناسی که در رابطه با تربیت کودک میخونم سعی میکنم رعایت کنم ولی هیچ کدوم جواب نداده واسه بچه ها..نمیدونم روانشناسان این رو برای کدوم بچه ها و والدین میگن.خدا شاهده که مدارا کردم، تشویق کردم، محروم کردم، عصبانی نشدم ولی دیگه نتیجه نگرفتم و ناچار شدم داد بزنم.😁☺️بگذریم ی برنامه هایی دارم برا بچه ها امیدوارم موفق بشم در برقراری آرامش در خانه☺️دیروز با خودم گفتم خوبه اینستا ندارم چه خبره اون تو؟؟ گوشی آبجی رو گرفتم ی نگاه بندازم محشر کبرا بود..بی دلیل نیست اینقدر درباره اش جو میدن.امروز ناهار آبگوشت گذاشتم ، جو شام ایرانی خونه حدیث میرامینی منو گرفت ، سریع پا شدم ی آبگوشت گذاشتم ولی چون سرما خوردم نتونستم برم نون سنگک بخرم به میم گفتم حالا معلوم نیست بخره یا نه؟ تازه سبزی هم نداریم😂ولی پیاز داریم😂یعنی من خدای برنامه ریزی هستم‌، ولی خدای عمل نکردن...تقصیر من نیست ی اتفاقاتی پیش میاد مثل همین سرماخوردگی!! نمیشه که بشه.مثلا دیروز از خواب پسر کوچولو میخواستم استفاده کنم برم بیرون، رفتم ولی چون هوا سرد بود، دوباره حال خوبم رو تبدیل کردم به حال بد امروز!!فقط کافیه به میم بگم و خدای سرزنش😜شروع کنه به سرزنش من که چرا مراقب خودت نیستی و اله و بله...پس نتیجه میگیرم که تعریف نکنم چیزی رو.قدیما خیلی دهنم چفت و بست داشت اما حالا دهن لق خدا...فک کنم چون اینجوری سر صحبت باز میشه میام همه چی رو میگم...میم زبون تند و تیزش به اخلاقش نمیخوره، تو اخلاق و عمل بهتره ولی امان از زبون، زبون که نیست نیش ماره🙈میخوام هر جور شده ی تولد سورپرایز بگیرم هر وقت برنامه ریختم به هم خورد ولی این بار تو این کار مصمم هستم.دارم به این فک میکنم چرا من نمیتونم مثل خیلیای دیگه برون ریزی داشته باشم بدون ترس و خجالت..همسایه طبقه پایین چنان راحت از خودش و همسرش میگه که شاخ در میارم حالا من بخوام ی چیز منفی از میم بگم بعدش عذاب وجدان که چرا گفتی.؟؟میگم ای بابا اگه میم بفهمه چقدر بد میشه.البته نه اینکه از دیگران، از خودم که بدتره اوضاع!!اون موقع ها فک میکردم ازدواج که کنم مثل این فیلم ها همه حرفهامو که تو دل و ذهنمه برای همسرم میگم و چقدر رابطه گل و بلبلی خواهیم داشت، عاشقانه، عارفانه😜اما هنوز حرفهام تو دلم مونده...اینجا هم گاهی مینویسم، نمیدونم شاید خیلی ترس و خجالت در درونم ریشه کرده‌. هفته خوبی داشته باشین دیگه کم کم می‌رسیم به جوجه شماری😉پ‌ن: سعی دارم ماه نویسی کنم. پراکنده نویسی منو ببخشیدیک زن بابایک زن باباThu, 14 Nov 2024 14:31:31 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/به-همسرت-نگو-x3whcmm4qdnmسلام مهرماه ماه سختی بود برام، هم سرماخوردم و هم بچه ها طولانی تر پیشمون ميمونند و هم ی کلاس اولی پسر داریم.نوشتن مشق ی طرف راضی کردنش برای رفتن به مدرسه ی طرف🤨به هوای پیش دبستانیه که بعضی روزها نمی‌رفت.هر وقت هم که از اون طرف میان بهونه میارن که نمیتونیم شب اینجا بخوابیم و باید راه حلی براشون پیدا کنم تا بخوابند.مهرماه کلا مریض بودم. روانشناسان میگن وقتی کمک میخواین به همسرتون بگین ولی من دیگه خیلی وقته موقع مریضی درخواستی از میم ندارم ، چون اعتقاد دارم همه میدونن آدم مریض نمیتونه مثل قبل عمل کنه و نیاز به کمک داره پس اگه کسی محبتی داره بدون گفتن کمک میکنه.مثلا توی این ۲۱ روز مریضی فقط میم ی بار ظرف شست و بقیه روزها من حجم زیادی از ظرفا رو میشستم به علاوه بقیه کارهای خونه....تازه وقتی میخواستم برم دکتر میگه تو که خوبی ،انگار باید جنازه بشم تا برم...خوب غیبت میم بسه😉راضی باشه ازم..خیلی وقته متوجه شدم ذهن نگران و ترسویی دارم و اضطراب و استرس من هم به خاطر همین نگرانی و ترس های بیخود و بی دلیل ذهنمه.خیلی تو این مدت تلاش کردم که از این اوضاع رها بشم ولی نشد.ی وقتایی دچار استرسی میشم که نمیدونم دلیلش چیه و گاهی هم از چیزهایی میترسم که واقعا خنده دار و مضحکه ولی در درونم اضطراب و ترس ایجاد میکنه.کتاب هنر تلخ نکردن زندگی در مورد همین ذهن ترسو و نگرانه که تقریبا دو هفته است مشغول مطالعه عمیقش هستم که به من خیلی کمک کرده و امیدوارم تا پایان سال بتونم از دست این خیالات و ترس ها رها بشم.یکی از این خیالات مسخره رژه رفتن خانواده میم تو ذهنمه ، من در واقعیت باهاشون خوبم، اونا هم ، هر چند، این چند وقت متوجه شدم این خیالات بیخود روی رفتارم باهاشون اثر گذاشته و این منو آزار میده.میخواستم پسرکوچولو رو از پوشک بگیرم ولی فعلا دست نگه داشتم تا کمی بیشتر با من همکاری کنه.ی جاهایی نگران پسرکوچولو هستم وقتی در معرض رفتارهایی قرار میگیره که من نمی‌پسندم؛ رفتارهای پرخاشگرانه پسرجان😔پسرجان به شدت خرابکاری میکنه و رو اعصابه ولی بهش حق میدم چون به هر حال تو این سن انرژیش زیاده و تو یه آپارتمان ۷۵ متری واقعا سخته. واسه همین با اینکه برای خودم سخته ولی به بعضی از خرابکاریهاش محل نمیدم و میگم بذار انجام بده.با پسرکوچولو هم دائم درگیره.منم که چند تا کتاب تربیت فرزند خوندم، وقتی نمیتونم از پس قضیه بر بیام بیشتر دچار عذاب وجدان میشم.تصمیم گرفتم خیلی کتاب تربیت نخونم همینا رو اجرا کنم بعد دوباره کتاب بعدی...حجم اطلاعات آدم که بالا بره ولی در عمل نتونه اجرا کنه بیشتر مضطرب میشه.فکر کردن به نوشتن هم باعث اضطرابم میشه با خودم میگم آخه این حرفهای من چه به بقیه؟؟!!اما باز دلم میخواد بنویسم تا ذهنم سبک تر بشه و شاید آروم تر...امروز دوباره دچار اون اضطرابی شدم که نمیدونم دلیلش چیه ولی خودم رو آروم کردم‌...🙃از خونه نگم براتون؛ آشپزخونه مون انگار ترکیده و منفجر شده از بس به هم ریخته میشه واقعا نمیتونم تمیز نگهش دارم ...هر روز هم تمیز میکنم ولی صبح روز از نو روزی از نو.به هر حال تحت تاثیر رسانه هستیم و طلب کاریم از خودمون☹تصمیم دارم تا پایان سال باورهای غیرمنطقی و اشتباهم رو که تو این مدت دچار شدم رو از ذهنم پاک کنم تا ذهنم منطقی تر بشه.امیدوارم امید به خدا😍😍یک زن بابایک زن باباSun, 13 Oct 2024 14:30:33 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/معرفی-کتاب-تربیت-بدون-فریاد-tvtqrzny6djpسلام بالاخره خوندن کتاب تربیت بدون فریاد تمام شد.ی معرفی کوتاه از این کتاب خوب رو اینجا براتون میارم.امیدوارم مفید باشه.وقتی کتاب‌های تربيتي رو میخونم با خودم میگم کاش زودتر خوانده بودم که بعضی اشتباهات و توقعات رو نداشتم.تربیت بدون فریاد روی همون اصلی که خیلی از والدین ميدونند نوشته شده است:خودت رو تربیت کن، بچه ات تربیت میشه!!تمام کتاب قصدش اینه که بگه شما به عنوان والد روی خودتون تمرکز کنید، تا مسیر رشد خود و فرزندتون رو فراهم کنید.البته به معنای این نیست که فرزند رو رها کنید بلکه قوانین خانه مشخص باشه و انجام کارهای آسیب زا ممنوعه.هر چقدر والدین ب خودشون بیشتر رسیدگی کنند، هم خودشون بیشتر از زندگی و والدگریشون لذت می‌برند و هم فرزندانشون.فرزندان در عین حال که والدین مهربان رو دوست دارند از والد قاطع و مدبر هم خوششون میاد بر خلاف همه مقاومت‌هایی که نشون میدن.والدین میتونن برای حال خوب خودبه موضوعات زیر توجه کنند:سلامت جسم، سلامت روان، ارتباطات اجتماعی و خانوادگی و..‌.مسیر تربیت بدون فریاد سخته ولی برای آنکه یک والد قدرتمندِ آرامش بخش باشیم، لازمه.ی موضوع مهم ثابت قدم بودن در این مسیره و به قول نویسنده هیچ راه میانبری وجود نداره.والدین باید سختی راه تربیت و رشد رو قبول کنند.در هر رفتاری که وجود داره، دو نفر در آن نقش دارند: والدین و فرزندانگاهی یک الگویی دائم در حال تکرار است، در تربیت بدون فریاد قرار نیست فرزند خود را با واکنش‌های احساسی و هیجانی تغییر بدهید بلکه خونسردی خود را حفظ کنید، بر نقش خود در این رابطه و رفتار تمرکز کنید و الگوی تکراری خود را تغییر دهید، به مرور طرف مقابل هم مجبور به تغییر خواهد شد.کتاب خوبیه و به والدین و دیگران مطالعه اش رو توصیه میکنم.یک زن بابایک زن باباThu, 26 Sep 2024 08:57:35 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/بچه-رو-واسه-چی-به-دنیا-میاری۲-dt59giwyokjnسلام روان نویس عزیز سوال پرسیده بود که هدف شما از فرزند دار شدن چیه؟جواب من:من که خیلی دوست داشتم تربیت کردن آدم رو 😁و ی زمانی فکر میکردم اگه بچه داشته باشم متفاوت از بقیه تربیتش میکنم و ی جوری که بهش تو زندگی خوش بگذره-یعنی مهمترین هدفتون همین بود؟میخواستم ی جوابی بدم و برم.ولی به فکر فرو رفتم .واقعا هدفم از فرزندآوری و علاقه زیاد من به بچه چیه؟رابطه من و مادرم بد نبود ولی خیلی خوب هم نبود الان هم همینطوره.تو زندگیم فهمیدم که وظیفه ام در دنیا اینه که آدمها رو خوشحال کنم ،نذارم غصه بخورن و کارشون لنگ بمونه هر جور شده کمک کنم تا شاد باشن و خوشحال.واسه همین دیگه شادی خودم برام ارزشی نداشت.من باید تلاش کنم تا همه خوشحال بشن، شاید منو دوست بدارند.هیچ وقت تو زندگیم نتونستم با کسی اونجور که تو فیلم‌ها و داستان‌ها بود صمیمی بشم.از این دوست جونیا که هوای همو دارن .راستش این موضوع در بین اعضای خانواده هم صدق میکنه، من هنوز تو سن ۴۰ سالگی با هیچکدوم از خواهرا صمیمی نیستم.اونا با هم ارتباط دارن،حرف میزنن و درد دل حتی به هم زنگ هم میزنن ولی من همچنان تنها هستم. مجردی زیاد متوجه این حجم از تنهاییم نمی‌شدم تازه الان فهمیدم. چرا هیچ کس حال منو نمیپرسه؟ هیچ موقع باور نمیکنم که کسی منو دوست داشته باشه فکر کنم عضو اضافی روی زمینم😇حتی وقتی میم میگه دوستت دارم باورم نمیشه. بعد وقتی مثبت گرایی میاد سراغم و حالم خوبتره به کارهاش توجه میکنم و با خودم میگم خوب واقعا براش ارزش داری این کارها رو میکنه ولی از اونجا که درک نمیکنم عشق و دوست داشتن رو، خود منفی میگه خوب تو هم خیلی کارها میکنی وگرنه خبری نبود یا میگه واسه بچه ها و زندگیش میکنه، واسه شخص من که نمیکنه...🤨یعنی این قدر بی لیاقتی و بی ارزشی در من شکل گرفته😭من هیچ وقت حمایت نشدم حتی موقع ازدواج ، بدون حمایت خانواده ازدواج‌ کردم، تنها دلیلشون هم این بود که خوب جوونه بهتر از ی مرد پیره که بعدا بیاد برات😔همه اینا به مرور باعث شد من تو ذهنم برا خودم زندگی کنم و چشمم رو به روی واقعیت های زندگی ببندم.گفتگوهای ذهنی در من به شدت شکل گرفت وقتی نمیتونستم افکار و عقاید و احساساتم رو بیان کنم در ذهنم با همه صحبت کردم چون میترسیدم ممکنه از حرفهای من ناراحت بشن و یا مسخره ام کنند که حالا همین شده مشکل عمده من...نمیدونم چرا اینقدر رها شدم؟؟سر همین رها شدگی به ادمهای بیرون از خانه روی آوردم که اونا هم ولم کردند.آدمهایی که فکر میکردم سر مذهبی بودن معرفت دارند ولی در مورد من نداشتن.حالا که دارم مینویسم دلم میخواد به خاطر همه روزهایی که برای آدمها وقت گذاشتم گریه کنم یعنی کار دیگه ای نمیتونم انجام بدم.عمر رفته رو نمیشه برگردوند تا جبران کرد!!ی جمله معروفی هست که میگه پدر مادرا میخوان بچه هاشون روزهایی که اونا زندگی نکردن رو به جاشون زندگی کنند.میخوان بچه هاشون اونا رو به آرزوهاشون برسونن.وقتی این جمله رو خوندم گفتم نه من اینجوری نیستم، میخوام بچه ام فقط درست زندگی کنه همین...ولی الان میدونم اون میخواد همه روزهایی که من در ذهنم با خودم حرف زدم ، خوشحال شدم و شادی کردم و حتی غمگین شدم و خشمگین و به همه آرزوهام رسیدم رو واقعی زندگی کنه.میخوام مادری بشم که بچه اش روش حساب کنه، بیاد باهاش حرف بزنه و از آنچه در ذهن و روانش میگذره بگه.میخوام مادری بشم که حداقل ماهی زنگ در خونه بچه مو بزنم و حالشو بپرسم.میخوام بهش زنگ بزنم بگم میای بریم خرید؟ بریم سینما؟شام درست کنم بریم بیرون؟در عوضش اونم همین کارها رو برام انجام بده نه از باب وظیفه و رسیدگی به والدین نه!!بلکه از روی عشق و علاقه، از روی صمیمیت...میخوام کمکش کنم به آرزوهاش برسه اگه نتونم حداقل به من بگه چه آرزوهایی داره!دلم میخواد آدمهای صمیمی و با معرفت سر راهش قرار بگیرند تا معنی عشق رو درک کنه و خودش رو لایق عشق و ارزش و احترام بدونه و تعجب نکنه از این که کسی یادش کرد و یا اینکه منتظر باشه کسی یادش کنه تا خوشحال باشه.شاید من خیلی بیکارم که به اینجور چیزها فکر میکنم و دیگران آن قدر سرشلوغی وکسب و کار دارند که این چیزها اصلا به ذهنشان هم خطور نمی‌کند.روان نویس عزیز هدفم از فرزند آوری همان زیستن زندگی نکرده من است.😍یک زن بابایک زن باباSun, 08 Sep 2024 10:13:57 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/معرفی-کتاب-پرورش-هوش-عاطفی-در-کودک-و-نوجوان-t4bqn85tpstmسلامدارم در زمینه تربیت کودک مطالعه میکنم .ی کانال هم زدم که خلاصه هاشو بذارم ولی سر ی بی فکری پاکش کردم و همه خلاصه کتابهام پرید.😔دوباره شروع کردم و اینبار دارم صوت میذارم.کانال فقط ی عضو داره اونم خودمم.خوب بریم سراغ معرفی این کتاب.من هوش عاطفی پایینی دارم یعنی با احساساتم کنار نمیام .فکر میکنم همیشه باید شاد و شنگول باشم.احساس منفی برام به منزله شکست و بدبختیه.البته این موضوع رو در بین خیلی از آدمها دیدم.آدم هایی که فکر می‌کنند باید همیشه شاد بود و این زندگی نتونسته این شاد و شنگول بودن رو بهشون بده.کتاب رو مرداد ماه تمام کردم و از اونجا که دیگه تو ۴۰ سالگی حافظه درست و درمونی ندارم، هر چیزی که به خاطر مبارکم مونده مینویسم؛ امیدوارم نویسنده اش از سر حافظه ماهی من بگذره😇اول برم سر مرحله آخر،چند مرحله کلیدی داره برای ایجاد هوش عاطفی خوب در فرزند:به احساس خود و فرزندتون هوشیار باشید. بدونید الان درگیر یک احساسی شده.با همدلی به احساس او توجه کنید.برای احساسش نامی انتخاب کنیدبا او به حل مسئله مربوطه بپردازید. این چهار مرحله مهم هستند مخصوصا اول و آخرش.باید فرزند و حتی خود ما بدونیم که این احساسات طبیعی هستند و فرصت بروز به اونها رو بهشون بدیم.مثلا وقتی فرزند به خاطر چیزی گریه میکنه ، سریع به دنبال شاد کردنش نباشیم یا حواسش رو پرت کنیم بلکه بذاریم گریه شو بکنه. این لحظات احساسی زمان خوبیه تا به بچه ها آموزش داده بشه و همچنین صمیمیت بین والد و فرزند هم رو بیشتر میکنه.در تربیت عاطفی فرزند توجه کنیم که درسته مسئله از نظر والد خیلی بی اهمیته مثلا پاره شدن دفتر ولی از نظر فرزند یعنی زندگی او و مسئله براش حیاتیه پس از دید کودک به موضوع نگاه کنیم نه مادر یا پدر ..من خودم ی وقتایی که پسرکوچولو گریه میکرد سریع ازش می پرسیدم چی شده و دنبال حلش میرفتم ولی از الان سعی میکنم که بذارم گریه بکنه و بعد سراغش برم.یا مثلا وقتی دختر عصبانی می‌شد فکر میکردم چقدر بده این رفتارش در حالی که اونجوری یاد گرفته و من باید اجازه بدم عصبانیتش رو نشون بده و تحقیر یا تنبیه و یا سرزنش نکنمش.. بعضی از احساسات بچه ها مربوط به سردرگمی و کلافگی شونه. این احساسات رو هم بايد بشناسیم و باهاش درست برخورد کنیم.بچه واقعا نمیدونه چه اتفاقی براش افتاده و سردرگمه.هر چقدر بیشتر احساساتش رو بشناسیم و درست برخورد کنیم و بپذیریم، اونا هم در بزرگسالی راحت تر با مشکلات و مسائل زندگی برخورد میکنند.مثلا دختر توی پارک با عصبانیت اومد که دختری منو اذیت کرده.منم بر خلاف همیشه بهش گفتم عصبانی هستی از دستش .چرا ناراحتت کرده و باهاش همدلی کردم.آقا ایشون هم شیر شدن و شجاع و رفتن ی مشت فحش نثار دختره کردن🙃ولی من باید کمک میکردم راه حل درستی پیدا کنه که اجازه نداد به اونجا برسه، البته بگم ی زمانی نمیدونم واقعا راه حل موضوع الان چیه؟؟در همین راستا ۴ مدل والدین داریم:ناراضی: اصلا احساس بد بچه رو دوست ندارن و بدشون میاد.مثلا میگن بسه گریه کردی ساکت شو !!بی عنان: مثل همین مثال بالا که زدم نمیتونه کمک کنه موضوع حل بشه.والد بی اعتنا : مثل ناراضیه ولی میخواد زود حواس کودک رو پرت کنه تا شاهد احساس بدش نباشه مثلا بیا این شکلات رو بگیر و ساکت باشوالد راهنمای عاطفه: احساس کودک رو محترم میشمره، بهش اهمیت می‌دهد و کمک میکنه تا بدونه بعد احساس بد هم میشه آروم شد و ادامه داد.امیدوارم مفید باشه.یک زن بابایک زن باباSat, 31 Aug 2024 11:32:04 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/بچه-رو-واسه-چی-به-دنیا-میاری-tlvpa2zx2mznسلام اومدم با پسرک پارک، باباش که رفت روستا.صبح با پسرکوچولو رفتیم خونه مامان نبودن به همه خواهرا زنگ زدم ولی جواب ندادن.انتظار داشتم که حداقل یکیشون زنگ بزنه بگه چیکار داشتی واسه همین ناراحت شدم ولی نباید اینقدر زودرنج باشم...گاهی یادم میره قولی که به خودم دادم که سمت دیگران نرم مگه اینکه اونا هم بیان سمتم.با اینکه شب تنهام ولی به کسی زنگ نمیزنم. بالاخره رفتم ی ماسک صورت خریدم خیلی تنبلی میکنم در رسیدگی به پوست و مو...حداقل تا ۷ ۸شب رو ی جوری بگذرونم بعد برم خونه.گفتم اینجا بیکار نشستم ی کار مفیدی انجام بدم و بنویسم.ی کم خرید هم دارم که انجام بدم.روضه هم تموم شد .این سه روز خونه تمیز و مرتب ولی دوباره الان برگشتم به تنظیمات کارخونه🙃سینک پر از ظرف که شب امیدوارم بشورم.فردا عصر هم خونه یکی از بچه ها دعوتم که فکر کردن به این هم حالم رو خوب میکنه که آدم هایی هستند که هنوز به یاد هم هستند و از کنار هم بودن لذت می‌برند.. چند شب پیش خواهر شوهر زنگ زد و گفت خیلی وقته ندیدمتون.مشغول مراسم عروسیشه.بهش گفتم خیلی هم راه دوره شهر به شهریم‌.خلاصه بعدش مثل همیشه عذاب وجدان اومد سراغم که چرا اینجوری حرف زدم و ناراحتش کردم☹خوب راست گفتم خواهر شوهر بزرگه از اول سال هنوز دعوتمون نکرده، سفر میره ی سوغاتی نمیاره ...بعضی مواقع این چیزای کوچیک ذهنمو مشغول میکنه و حالم رو بد که چقدر من ساده ام که به این جور چیزا فکر میکنم.سطح ذهنم خیلی اومده پایین 🤪داشتم فکر میکردم من به جز کار خونه و بچه و آشپزی و گوشی بازی چه کارهایی انجام میدم؟؟هیچی 😔دلم میخواد ی کاری انجام بدم که به درآمد برسه و ی بخشی از زمانم رو بهش اختصاص بدم ولی تنبلی میکنم.یعنی دارم با کارهای خونه و بچه وقت میگذرونم.پسرکوچولو هم علاقه زیاد به ارتباط با بقیه بچه ها داره و به من هم وابسته است. نمیدونم طبیعیه وابستگیش؟؟میخوام از پوشک بگیرمش ی مرحله سختی در پیش دارم. امیدوارم از پسش به خوبی بر میام.بالاخره میم از مرغ پختن من رضایت نشون داد🤗دلم ی نی نی دیگه هم میخواد..آهان میخواستم این رو بگم:چند روز پیش بحث بچه آوردن شد دختردایی ام میگه بچه زیاد بیاریم تا وقتی پیر شدیم کسی باشه کمک کنه ما رو... من که با این عقیده مخالفم بچه رو ییاریم که ی روز جور ما رو بکشه. طفلی هدف از خلقتش خدمت رسانی به ما در پیری باشه .یا بعضی میگن بچه بیاریم که کشور پیر نشه .یعنی این بچه طفل معصوم فقط دوای درد پیری والدین و کشوره😲 ای بابا!!ممکنه بچه بزرگ بشه اصلا نخواد پرستاری از ما بکنه خوب اینجوری که بدتر ميشه چون با توقع تیمار ما به دنیا اوردیمش...یکی از بچه ها درباره والدینش صحبت می‌کرد که چه جفاهایی در حقش کرده.راستش پدر مادرا در حد توانشان و بر اساس دانسته های خودشون عمل کردن هر چند اشتباه.بی انصافیه که ازشون انتظاراتی داشته باشیم که زمانه اونا اصلا معنی نداشته.الان با وجود این همه اطلاعات و آگاهی ها هنوز اوضاع تربیت فرزند درست و حسابی نیست چه برسه به زمان والدین ما.علم و دانش الان پیشرفت کرده و با تکنولوژی های الان راحت به دست ما میرسه و گرنه ما هم چه بسا جاهل تر از اونا بودیم.از اون طرف هم مقایسه والدینی الان با قدیم درست نیست.شرایط هر دوره مختص خودشه .قدیما امکانات نبود و دغدغه ها هم زیاد نبود برعکس حالا...یک زن بابایک زن باباThu, 29 Aug 2024 19:34:16 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/چگونه-زن-بابا-شدم-qcephpunotqlسلامفروردین ۹۹ اوایل کرونا یکی از دوستان تماس گرفت که آقایی هست برای ازدواج که از زنش جدا شده و دو تا بچه داره.برای من ی هیجانی داشت اینجوری ازدواج کردن،هم دوست داشتم ، هم اینکه طرحواره ایثار و کمک کردن به آدمها در من شدت داشت و هم اینکه فکر میکردم خوب چی میشه آدم اینجوری ازدواج کنه؟ چرا عرف جامعه نسبت بهش حساسه و چه اشکالی داره؟؟؟رفتم اداره شون و اقا رو دیدم .۷سال از من کوچکتر بود و مهریه میداد.با مشاوره تصمیم گرفتم جواب منفی بدم.خودم هم چندان میلی به آقا نداشتم.بعد اون هم ی حاج آقا با سه تا بچه پیشنهاد شد. و بعد هم اخرای مرداد بود که یکی از همکارام گفت ی آقایی با دو تا بچه و طلاق گرفته، میری ببینیش.نمیدونم چی شد سریع گفتم آره میرم.دو هفته بعد، توی پارک همدیگه رو دیدیم و با هم صحبت کردیم.واقعیتش شرایط فردیش در بین همه خواستگار هایی که تو این مدت ۱۵ سال( از ۲۲تا ۳۷)داشتم ایده آلم بود. بین خواستگارام فقط ۲ تاشون تحصیلات دانشگاهی و کار خوب داشتند واسه همین فکر کنم سنسورهای مغزم به کار افتاد و سریع جواب بله داد.از تیپ و قیافه شم خوشم اومد.قدبلند و متوسط اندام.دیگه پیام و پیام بازی شروع شد هر شب از ساعت ۱۰ به بعد.به خانواده ام چیزی نگفتم.منتظر بودم به جاهای خوب که رسید در جریان بذارم.بیرون هم گه گاه قرار میذاشتیم همون پارک و همون صندلی 🙂داشتم بر اساس نظریه ها و اعتقادات ذهنم انتخاب میکردم نه بر اساس واقعیت های بیرونی.قرار شد بچه ها رو ببینم.دو تا بچه ۲و نیم و ۵و نیم ساله.مامان میم هم آمد.آدم بدی نشون نمی‌داد.بچه ها هم آرام و مشغول بازی.دیگه قضیه داشت جدی می‌شد ولی دوباره بگم من کاملا در اعماق ذهنم بودم یعنی تو ابرا سیر میکردم و واقعا نمیدونستم چه اتفاقاتی منتظر منه.🙄 به خانواده ام گفتم. مخالفت ها شروع شد و البته موافق ها هم بودن:اگه زنش برگرده چی؟؟اگه به مشکل خوردی و طلاق گرفتی ؟؟بهتر از ی آدم پیر و سن بالاست.به هر حال جوونه!اشکالی نداره، بچه ها زود بزرگ میشن انگار بچه خودته ، دیگه خیالت از بچه راحته!!برای مهریه هم خواهر بزرگ گفت باید خونه شو به نامت بزنه و من که عمری با فکر مهریه ۱۴ سکه به نیت چهارده معصوم زندگی کرده بودم در برابرش ایستادم و مخالفت کردم 🙃.خانواده اش آمدند و رفتند و منی که ماست را از مو بیرون میکشیدم،در چنان حالی بودم که همه چیز برایم عالی بود.ی جایی متوجه شدم که حساسه ولی اندازه اش رو متوجه نبودم.حالا که به آن روزها فکر میکنم شاید تقدیر بوده و شاید از حول حلیم افتادم در دیگ😃از میم شماره مادر بچه ها را گرفتم و از او درباره طلاقش پرسیدم.حرفهایی زد که مرا ترساند. به میم گفتم و او توضیحاتی داد که کمی آرامم کرد.مادر بچه ها هم ترسیده بود و از من خواست تا دختر را به او بدهند که فضول است‌.حتما ترسیده بود که دختر فضولش زیر دست مادرناتنی چه خواهد شد؟؟مادرم هم در بین همسایه هایشان تحقیق کرده و جواب مثبت بود.کم کم به مرحله آخر رسیدیم و توافقات نهایی.در نهایت در ۲۰ شهریور بله را گفتم و وارد یک زندگی پر از فراز و نشیب شدم.☹یک زن بابایک زن باباMon, 26 Aug 2024 13:34:32 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/احوالات-nn81uayvxe3yسلام مشغول خونه تکونی واسه روضه هستم. کلا تو تمیزکاری مدلم اینجوریه که حتما بایدحسابی کثیف بشه بعد تمیز کنم، نمیتونم وقتی ی کم به هم ریخته است، تمیزکاری کنم.هلاک شدم☹میم میگه خوب این همه کار نکن.میگم امام حسین نمیگه چه زن کثیفیه روضه میگیره خونه زندگیشو🙂چند تا مسئله ذهنم رو درگیر کرده:یکی اینکه واقعا پیاده روی اربعین مقدمه ظهوره یا مثلا نمونه ای از زمان ظهوره؟؟من خیلی اهل توسل بودم خیلی دعا ثنا ذکر برای حاجت البته که اصلا برآورده نمیشه یا دیگه اینقدر دیر که حالم گرفته میشه واسه همین دیگه مسئله توسل رو گذاشتم کنار و بی خیالش شدم..مورد دیگه اینکه من مهارت گفتگو کردن رو ندارم و این خیلی بد و آزاردهنده است.چند روز پیش با یکی از بچه ها بحث کردم سر ی موضوع بیخودی🤨 وقتی اومدم خونه اول که خوب بود همه چیز که حرفهامو زدم و ...ولی کم کم دچار عذاب وجدان شدم که لایق این همه خشم تو نبود و چقدر زیاده روی کردی و از این حرفا..میخواستم پیام عذرخواهی بدم ولی منصرف شدم گفتم بذار به پای نداشتن مهارت و تازه شروع کردن و بی خیال...الان در گفتگو با میم بهتر عمل میکنم ولی خداییش خیلی جای کار دارم با این خنده های بیخودم😀موقع صحبت کردن.ی اخلاق میم تازگیا خیلی رفته رو مخم .اونم تک خوریشه.مثلا چند شب پیش چیپس خریده بود اومد نشست خورد اصلا ی تعارف هم نکرد یعنی در درون من قیامتی به پا بود.کلا فکر کنم تنهایی رو بیشتر دوست داره و ادای اهل خانواده و جمع بودن رو در میاره🤨البته این برداشت منه از رفتاراش. مثلا تا میگم برم فلان جا سریع میگه برو ..از ی نظر خوبه ولی اینکه همیشه دک کنن تو رو حس بدی بهت دست میده.یکی از بچه ها به مشاور همین موضوع رو گفته بود اونم جواب داده بود خوب اگه اجازه نمی‌داد خوب بود؟؟ولی به نظرم دیگه نه تا این حد.آدم دوست داره ی کم نازت رو بخرن و بگن نه عزیزم نرو پیشم بمون ...اون اوایل این حس رو داشتم که فقط تو چشمش ی پرستار بچه هاشو و کلفت خونه شم..تا بچه ها میرفتن به من می‌گفت تو آزادی هر جا دلت میخواد برو☹خیلی حس بدی بود ، الان خوب ی کم حسم کمتر شده ولی هنوز هم دوست ندارم.اربعین روستا حلیم می‌پزند و من میخوام تنها برم، ایشون هم میرن روستای خودش که آبیاری داره😕امروز حسابی کار دارم باید تا وقت رفتن بیشتر کارها روانجام بدم که دیگه کار زیادی جز شستن پله ها نمونه.آهان ی چیز دیگه هم بود روضه صبحه و دختر کلاس داره،برا خودم صبح بهتره کارام رو انجام میدم و تمام.عصر سخته ولی همش تو ذهنمه کاش عصر میگرفتم تا اونم شرکت کنه یعنی بیشتر از شرکت کردنش نگران نوع برخورد و ناراحت شدنش هستم.ولی امیدوارم قاطع سر تصمیمم بمونم و خیلی دو دل نشم.کلا نظر و خوشحال شدن دیگران برام خیلی مهمه.اگه خودم ناراحت بشم یا سختم باشه زیاد مهم نیست ولی آدمهای دیگه باید خوشحال باشن و ناراحتشون نکنم.ای بابا از دست خودم...التماس دعا یک زن بابایک زن باباSat, 24 Aug 2024 06:40:14 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/شکرگزاری-روز-دوم-i5zthermwykmسلامبچه ها دیروز اومدن و امروز با حضورشون خداییش نمیدونم چه چیز رو شکر کنم 😇نوع سبک زندگیم با حضورشون متفاوت میشه..ولی خدا رو شکر میکنم ۱. باعث صبوری که دارم۲.اینکه تونستم آرامش خودم رو حفظ کنم ۳.ناهار درست کنم۴.خواب روز داشتم و کمی حالم بهتر شد۵.سلامتی همه مون۶.کتاب خوندن۷.ذکر گفتن۸.مدیریت بهتر فضای مجازی۹.کمی آرامش ذهنم ، ی لحظاتی واقعا ذهنم در آرامش کامل بود و برای من که ذهن مشوشی دارم واقعا جای شکر داره.۱۰.بعد مدتها رفتم توی کوچه و با همسایه گپ زدم، هر چند ی جاهایی ازنگاه همسایه درباره بچه ها حس منفی گرفتم۱۱.مهربانی که با بچه ها دارم۱۲.کودک درون پر شوری که دارم۱۳.گپ و گفت با میمامیدوارم فردا شکرگزاری در قلبم نفوذ کرده باشه.یک زن بابایک زن باباMon, 19 Aug 2024 19:59:15 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/شکرگزاری-روز-اول-u5u63letnivvسلام دارم به این فکر میکنم که چقدر آدم ناشکر و ناسپاسی هستم😔این ناسپاسی رو داخل خیلی از نوشته ها هم دیدم.خدا خیلی به من نعمت داده ولی من فقط روی نداشته هام قفلی زدم و می نالم. نگاه مثبت به زندگی و خودم کمه. شرایط زندگی سخته و این فقط مال دوره ما نیست همه دوره ها سختی داشته.خود خدا گفته انسان رو در رنج آفریدم. سختی دوره ما اینه که آدم ها به زندگی همدیگه بیشتر راه دارند و دسترسی...و این باعث مقایسه ،حسادت، خودکم بینی و خیلی چیزای دیگه میشه البته بسته به حال روحی و روانی هر آدمی.. همون ویژگی های شیطانی که شیطان رو از درگاه خدا راند.کار سختیه برای ی آدم منفی که فقط بدی ها رو تمام عمرش دیده ، دید مثبت داشته باشم..دیروز همسر از یک ویژگی خوب من گفت.میخواستم بهش بگم ویژگی خوب تو هم اینه که خوبی ها رو میبینی و میگی ولی نگفتم .چون عادت ندارم.عادت خوبیه که بتونی خوبی ها رو با بدی ها ببینی و بیان کنی.این هفته تصمیم گرفتم ی بخشی از دفترم رو به شکرگزاری اختصاص بدم.چند سال پیش که دچار افسردگی شده بودم این کار رو کردم و البته خیلی کم میتونستم نعمت ها رو ببینم.ی وقتایی با خودم میگم خوب خیلی از این نعمت هایی که خدا داده، باید باشه و گرنه که خدا حکیم نیست.مثلا چشم، گوش، دست و پا و ...لازمه زندگی دنیاست و نیازی به شکرش نیست.🙄🤔خیلی این موضوع ذهنم رو درگیر کرده ولی حس فکر کردن بهش رو ندارم...امروز یکشنبه ۲۷ مردادماهه و میخوام شکر گزاری رو انجام بدم:خدا رو شکر میکنم که:۱.تونستم نماز صبح بیدار بشم و بخونم.۲.بعد نماز راحت خوابیدم.۳. گردگیری و برخی از کارهای خونه رو انجام دادم. ۴. مادرم سالمه و تونستم باهاش تلفنی صحبت کنم.۵.حوصله کردم و با پسرک بازی. ۶.توانایی نوشتن رو دارم.۷.میوه و موادغذایی دارم تا بخورم. ۸.جاروبرقی کشیدم.۹.آب وجود داره تا من به نظافت پسرک برسم.۱۰.وجود کولر که گرما رو قابل تحمل میکنه.۱۱.غذاو ناهار درست کنم.۱۲.پسرک راحت میخوابه.ساعت ۱۱.۲۰یک زن بابایک زن باباSun, 18 Aug 2024 11:29:28 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/آدم-ترسو-درونم-sikgmfp3itopسلاماین چند روز بیشتر به روضه رفتن گذشت. دیروز دوره قرآن بودیم و بعد هم روضه داداش به اصرار مادر...برگشتنی میم اومد دنبالمون.ی عالمه ظرف شستم و ناهار امروز رو درست کردم چون صبح میخوام برم بیرون.گفتم خیالم راحت باشه. قورمه سبزی بار گذاشتم. تنبلی میکنم تو پیاز سرخ کردن مخصوصا سر صبح. نمیدونم چرا وقتی کسی هست راحت تر کار میکنم.میم با دخترجان قهر کرده میگه حالا که منو نمیخواد منم نمیخواامش البته ی حرفی زده و گرنه از پسرک هم بیشتر میخواد.بعد صفر عروسی خواهر شوهره.نمیخوام لباس بخرم ، میرم کرایه کنم.چند روز پیش فکر میکردم همه خصوصیات مامانمو من بیشتر از بقیه به ارث بردم نمیدونم چرا؟؟این دوهفته هم باید به تمیزکردن خونه مشغول بشم .اربعین روضه دارم.کلا کار خونه رو بیهوده میدونم و در این زمینه تنبلی میکنم. هر چند دوست دارم خونه زندگیم تمیز و مرتب باشه. جالبه کانال تمیزی خونه رو دارم و وقتی نگاه میکنم میگم خوش به حالش چقدر حوصله داره این کارا رو هر روز انجام میده.آخه من نمیتونم هر روز انجام بدم.عادتمه که خیلی به هم ریخته شد تمیز کنم.بیشتر دلم میخواد بخونم ولی خوب برای ذهن ناآرام و فعال من بهتره کارهای عملی و جسمی بیشتر باشه تا ذهنم آروم بگیره.بعضی از دوستان تعجب میکنن من با این ذهنی که عیب و ایراد رو بر نمی تابه چه جوری با میم ازدواج کردم😅من مجردی اینجوری نبودم.همه مشکلات روحی روانی وجود داشت ولی کاملا مخفی.ی کوچولو خودش رو نشون میداد و میرفت یعنی ی حرفهای مثبت و انگیزشی به خودم میگفتم و تمام.ولی بعد ازدواج دیگه همه چی رو شد ...مخصوصا بعد اضطراب و افسردگی که گرفتم.درگیر ذهن و فکرا و احساساتم شدم و هنوز ادامه داره.و گرنه مثلا تو فکر و خیالم حسودیم می‌شد به کسی ولی بعد مدت کوتاهی دیگه فراموش میکردم.ولی الان نه به شدت درگیر میشه ذهنم.ازدواج کردم چون میخواستم اولا خاص باشم و دوما تابوشکنی کنم بگم ببینید اصلا مشکلی نداره این مدل ازدواج ها، سخت نگیرید .چرا از حرفهای عرف جامعه میترسید☹در حالی که بعدش خودم درگیر شدم و ترسیدم.هنوز راه زیادی دارم تا به بعضی از خصوصیات مجردی خودم برسم .خصوصیاتی که خوبن و دلم میخواد داشته باشم.راستش ی آدمی انگار در درونمه که همه این بلاها زیر سر اونه و گرنه خودم که اینقدر درگیر نیستم.همش حرفهای منفی و دلهره آور میزنه.منو میترسونه از عیب و ایراد، از حرف مردم و قضاوتشون.از اینکه الان چی میگن؟؟هر چند میدونم حرف مردم فقط حرف مردمه و ربطی به زندگی من نداره ولی نمیتونم این آدم درون رو آروم کنم.نمیدونم کیه چیه ؟ولی هر چی هست منو آزار میده 😡 این روزا دلم میخواد این آدم درونم بفهمه که هر کس خودش مسئول عمر و زندگی خودشه و باید تلاش کنه تا کیفیت عمر و زندگیش رو ببره بالا.دلم میخواد از این فاز منفی دربیاد و کمکم کنه تا به اهداف امسالم برسم.منی که هر لحظه ی هدف دارم خدا رو شکر تا الان یعنی نیمه اول سال بر وسوسه هام غلبه کردم و هر چند لاک پشتی، ولی بر روی هدفم باقی موندم.نمیخوام رویا و خیال ببافم مثل همیشه ولی دلم میخواد روی یک کار متمرکز بمونم.دلم یادگیری ی هنر میخواد مثل نقاشی ولی میم هزینه نمیده میگه کارهای الکیه ، تو ولش میکنی ، حرفش تا حدی درسته ولی خوب دلم میخواد...واسه همین تصمیم گرفتم پس انداز کنم و ی کلاس مجاز ی نقاشی یا ی هنر دیگه رو شرکت کنم‌.کانال روزمره ها مو هم هر چند وقت به روز میکنم ولی نه مثل قبل .اگه هر روز باشه استرس میگیرم واسه همین هر چند وقت که ی اتفاقی می افته میذارم کانال🙃من و خانواده ام و حتی میم و خانواده اش اینقدر تو منطقه امن خودمن بودیم که حالا خارج شدن از اون برامون کابوسه ...ی بخش زیادی از مشکلاتم به خاطر همین منطقه امن زندگیمه.امروز صبح برم دکتر و بعد هم بیام خونه و داخل کابینت هامو مرتب کنم از عید به این ور دست نخوردن واسه همین ی کم به هم ریخته شدن.دیگه ی عالمه لباس دارم که باید با دست بشورم و فعلا برای امروز بسه...شاید هم عصر رفتم روضه داداش یا هم امامزاده..خوش باشین❤یک زن بابایک زن باباWed, 14 Aug 2024 06:36:28 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/بچه-ها-plqa2czyc5l0سلام دیشب بچه ها اومدن حسابی گریه میکردن که میخوان برن اون ور..میم هم عصبانی شده بود.چند روز پیش بهش گفتم ی مبلغ پول بریز حالا که بچه ها اون ورن.پول رو خرج کیف و کفش مدرسه کرده بودن.خلاصه قرار شد دو هفته اونجا باشند هر چند مادر بچه ها دیروز پیام داده بود که بچه ها رو بیارم و میم هم گفته بود حتما...ولی بچه ها دوست دارن اون ور باشند.چند وقته ی دلهره و اضطرابی تو وجودمه.دلیلش رو میدونم به خاطر فکرها و مقایسه هایی که میکنم.اینکه خانواده میم چقدر تو ازدواج شانس دارند در حالی که من فکر میکنم لیاقتشان نیست🤨 یعنی فکر میکنم لیاقت ما بیشتره...همه چیز هم تو ذهنمه .میم میگه ظاهر زندگی دیگران را با باطن زندگی خودت مقایسه نکن.ولی میکنم من...من ی جوری بزرگ شدم که باید بهترین باشیم و هیچ عیب و ایراد یا نقطه ضعفی نباشه که دیگران در موردش حرف بزنند واسه همین ازدواج نکردن خواهرا برام سخته و ی جورایی کسر شان ..خودشون که مشغول زندگی و کارشون هستند این ذهن ترسو منه که باعث آزارم میشه نمیتونم به کسی هم بگم خجالت اوره که بخوام در مورد این موضوعات صحبت کنم.الان سخته برام بچه ها بیان تو این مدت.به هر حال راحت تر بودم ، اعصابم هم راحت تر.الان که اینا رو مینویسم استرس و عذاب وجدان منو میگیره که تو چه آدمی هستی؟؟کتاب پرورش خوش عاطفی فرزندان رو میخوندم ...خیلی جالب بود برام، اینکه بتونی احساسات خودت رو بپذیری و نترسی از اونا.من مجردی اینجوری نبودم، بعد ازدواج اینجوری شدم که از احساسات و فکرام ترسیدم این فکر و احساسات از قبل هم بود ولی مخل آسایش من نبود ولی الان هست.دلم یکی رو میخواد همه حرفهامو براش بگم و اونم بگه عیبی نداره، طبیعیه ولی کسی نیست.تنها تر از این حرفام و تازه ترسو تر که خودم رو خراب کنم تو چشم بقیه...اونم منی که مامانم همیشه سفارش میکنه که دل کسی رو نشکنید، حرفی نزنید کسی دلسرد بشه..واسه همین نه گفتن یا مخالف کسی حرف زدن برام دلهره اوره 😔میخوام امروز کیک شربتی درست کنم امیدوارم خوب از کار در بیاد...یک زن بابایک زن باباMon, 12 Aug 2024 08:24:00 +0330https://virgool.ir/Travelogues/سفرنامه-اصفهان۲-jisyh3040sqeروز پنجم:جمعه بود و در خانه ماندیم.ناهار عدس پلو درست کردم.دخترجان میگه ما اومدیم سفر، غذای بیرون بخوریم نه غذای خونه!!🙄عصر هم برای خرید به میدان شهدا رفتیم.دختر یک جفت صندل و یک عطر برای مامانش خرید.بچه ها خسته شدند و درخواست خوراکی داشتند،وارد خیابانی شدیم که وسایل ورزشی داشت، کمی با غرولند😡 پیاده رفتیم.خوشبختانه مغازه لباسفروشی بین راه دیدیم و من کمی خرید کردم.شام هم من و میم کباب ترکی خوردیم و بچه ها هم پیتزا.خوب بود مزه اش.😋برگشتنی اسنپ گرفتیم؛ ی ۲۰۷ مشکی با ی راننده خوشتیپ، حالا ماجرا چی بود؟!!میم تو اسنپ اسمشو گذاشته نازنین😅 بنده خدا منتظر ی دونه نازنین خانم بود ولی پنج تا نازنین قد و نیم قد سوار شدند.یعنی قیافه اش دیدنی بود، حسابی خورده بود تو پرِش🤪🤪رفتیم خونه و مشغول جمع و جور کردن وسایل و خوابیدیم.روز ششم:صبح ساعت ۴بیدارشدم، دلم میخواست بخوابم ولی نشد.باقیمانده کارها رو انجام دادم.ساعت ۵ونیم به سمت شهرکرد حرکت کردیم.ساعت ۷رسیدیم پل زمانخان، صبحانه خوردیم.بعد از آن به سمت شهر بن رفتیم.مزار بابا پیراحمد و گرداب بن هم رفتیم و بعد هم به محل استقرار در شهر فارسان. الان هم مشغول تایپ، ناهار تن ماهی و سیب زمینی سرخ کرده داریم.بچه ها همه حمام رفتند و عصر هم باید لباسشویی کنم.😎عصر هم برای خرید به اطراف محل اسکان رفتیم.بچه ها برای پسرخاله و پسردایی شون سوغات خریدن.من هم تمایل به خرید کیف و کفش داشتم ولی نشد.بستنی خوردیم همراه با غرزدن من.برگشتیم خونه و همه از شدت خستگی ساعت ۱۰ خوابیدند.روز هفتم:صبح ساعت ۶ بیدار شدم و صبحانه خوردیم.ساعت ۸ از خانه خارج شدیم و تا دلتون بخواد جاده های استان چهارمحال و بختیاری رو گشتیم. طبیعت باصفایی داشت. دوست داشتم ی جا بمونیم و ی مدت تفریح کنیم و بعد بریم مکان بعدی ولی میم دلش می‌خواست همه جا بره و نشد.چشمه دیمه رو دوست داشتم ولی فکر کردم جای دیگه ای هم قراره وایسیم واسه همین به میم گفتم بریم ی جای دیگه.بالاخره آبشار شیخ علیخان نگه داشت و پیاده شدیم.ی نیم ساعتی بودیم.بعد به سمت تونل اول کوهرنگ رفتیم.و بعد از اون دیگه جاده گردی تو آفتاب گرم و بدون عینک آفتابی چشام در اومد🤨اول فارسان پسرک عینکم رو زد به چشاش و سرش رو از ماشین بیرون برد و عینک رو هم به باد سپرد.دیگه نتونستیم برگردیم و برداریمش☹خلاصه ساعت سه به فارسان رسیدیم. تو مسیر از راننده نیسان آدرس رستوران خوب رو پرسیدیم، گفت پشت سر من بیاین و ما هم رفتیم.غذاش معمولی بود.رسیدیم خونه.ظرفها رو شستم و قراره شام ماکارونی درست کنم و واسه ناهار فردا هم.هنوز برنامه ریزی چگونه برگشتن تصویب نشده،احتمالا سه شنبه برگردیم.میم و پسرک خواب هستند، دو تای دیگه هم مثل من با گوشی مشغول.شب در خانه ماندیم و ساعت ۱۰ هم خوابیدیم.صبح ساعت ۷ بیدار شدیم و بعد از خوردن صبحانه و آماده کردن برخی وسایل به سمت پیرغار به راه افتادیم.به محل اسکان ما نزدیک و منطقه ییلاقی خوش آب و هوایی بود. میم گفت کاش دیروز می آمدیم اینجا و شب رو می موندیم.بعد هم به سمت آبشار بهشت آباد به راه افتادیم.میم در پیرغار نون محلی خرید .نزدیک به آبشار کارگر حوضچه پرورش ماهی ازمون کبریت خواست و بعد هم گفت به بچه ها اجازه میده تا به ماهی ها غذا بدن و چند تا ماهی هم داد.با اینکه شب ماکارونی برای ناهار درست کرده بودم ولی میم سه تا ماهی سالمون خرید و جای آبشار کباب کرد و نوش جان کردیم و ساعت ۲ و نیم خونه بودیم.دیگه کم کم وسایل رو باید جمع کنیم که فردا صبح زود قراره به سمت شهر عزیزمون به راه بیفتیم.روز آخر:ساعت ۳ بیدار شدیم و به راه افتادیم .ساعت ۱۲ به طبس رسیدیم.خدا رو شکر در مسیر برگشت هوا کمی ابری بود و گرما هم کمتر( هر چند گرما اذیت کننده بود.)در امامزاده طبس به مدت ۳ ساعت اتاق اجاره کردین( ساعتی ۱۶هزار تومان)و به سمت شهر عزیزمان به راه افتادیم.ساعت ۷ به مقصد رسیدیم و مادرشوهر برای شام ما را دعوت کردند.بچه ها پیش مادرشون رفتند و ما هم بعد از رفتن به خانه و کمی استراحت به خانه مادرشوهر رفتیم.امروز صبح هم مشغول شست و شوی لباس و ظروف هستم.امیدوارم تجربه های خوبی در مسیر رشد خودم و زندگیم در این سفر کسب کرده باشم.اولین سفری بود که در برگشت آرام بودم و هیچ هیجانی بر من غالب نبود.نمیدانم به فال نیک بگیرم یا آتیش زیر خاکستر؟؟😅یک زن بابایک زن باباWed, 07 Aug 2024 09:46:17 +0330https://virgool.ir/Travelogues/سفرنامهاصفهان۱-a8uchynzmnhjسلام قراره برای اولین بار سفرنامه بنویسم، امیدوارم خوب از کار در بیاد.روز اول و دوم:بالاخره بعد از دو بار لغو سفر، دوشنبه ساعت ۳و نیم به مقصد طبس راهی شدیم.هوا گرم و هر چه به مقصد نزدیکتر می شدیم گرم‌تر و داغ تر .در مسیر طبس-دیهوک توقف کوتاهی داشتیم تا همسرجان کمی استراحت کند.ساعت ۷ ونیم به امامزاده حسین بن موسی الکاظم‌‌ رسیدیم.قرار بود شب آنجا بخوابیم.بعد از خواندن نماز، شام را به پیشنهاد دخترجان (که عاشق رستوران و غذای بیرون است) به رستوران هزار و یک شب رفتیم. چادر مسافرتی خواهرم را قرض گرفته بودیم و قرار بر آن بود که برای اولین بار شب را در چادر کنار خیابان😆 سپری کنیم.اما مگر هوای آتیش طبس، باد شدید و سر و صدا و نور ماشین ها گذاشت که لحظه ای چشم بر هم بگذاریم.چنان شد که به همراه بچه ها ساعت ۱۱ شب به زائرسرای حرم رفتیم و اتاقی اجاره نمودیم.همسرجان در چادر خواب بود. من اما نتوانستم بخوابم و تا ساعت ۳ که اذان دادند، بیدار بودم.همسرجان هم بیدار شد و بعد از اقامه نماز و خرید یخ و بنزین زدن ساعت ۴ و نیم طبس را به مقصد اصفهان ترک کردیم.برای خوردن صبحانه در کنار ایستگاه پلیسی توقف کردیم.به راه افتادیم و مسیر کویری انارک، نایین و اصفهان را پیمودیم و در نهایت ساعت ۱۱ وارد نصف جهان شدیم.هوای اصفهان هم گرم بود.من اولین بار است که به اصفهان می آیم.تصورم این بود وارد شهر که شوم چه هنر و معماری را مشاهده کنم.ولی ورودی شهر مثل مشهد بود...با کمک خانم نشان😅 به محل اسکان که در خیابان شهید باهنر بود، رسیدیم.واحد بزرگی است، سه خوابه و ۷ تخته!دختر جان به شدت ذوق زده شد!بچه ها به سرعت اتاق خود را انتخاب و لباس هایشان را در کشو جاساز کردند و راهی حمام😄.از همان لحظه ورود به فکر ناهار بودند و سفارش غذا می دادند.همسر جان هم خسته.گفتم صبر کنید پدر😇 استراحت کند و بعد به سراغ غذا برویم.هر چند چندین بار تکرار کردند ولی کو گوش شنوا. الان که مشغول نوشتن هستم ساعت ۲ و نیم روز سه شنبه و همسرجان در خواب ناز😎بچه ها هم از شدت گرسنگی کلوچه های زنجبیلی تند و تیز را میخورند.روغن هم نداشتیم تا ناهار درست کنم. ا.ح هم دائم در حال گفتن (مامان مامان، اب، عصر برای دیدن منارجنبان و آتشگاه اسنپ گرفتیم.میم رانندگی اصفهانی ها را که دید، استفاده از ماشین را لغو کرد😄.منارجنبان که تعطیل بود، آتشگاه هم فقط همان دم در چند عکس گرفتیم و بعد به پارک نزدیک آن رفتیم.بچه ها کمی بازی کردند، بستنی خوردیم.می‌خواستیم شام بیرون باشیم ولی به خاطر خستگی بچه ها برگشتیم.بچه ها شام خوردند و خوابیدند.روز سوم:الان هم ساعت ۶و نیم صبح چهارشنبه من بعد از شستن لباس ها مشغول نوشتن ادامه سفرنامه شدم.دیروز حسابی از دست رفتار بچه ها نسبت به ا‌.ح ناراحت و دلخور شدم.ولی وقتی چهره معصوم مخصوصا پسرجان را دیدم، پشیمان شدم و حتی گریه ام گرفت.با خودم گفتم این بچه ها امانت هستند و حتما حس کمبود مادر را دارند، پس به خاطر پاکی و معصومیت کودکی شان آرام باش.بگذار به حساب بچگی🥰بیشتر باید حوصله و صبوری کنم.صبح ساعت ۷ونیم بعد از خوردن صبحانه، اصفهان گردی را آغاز کردیم‌؛از میدان نقش جهان.صبح زود بود و همه جا خلوت.مغازه ها هم هنوز باز نبود.از مسجد امام (ره) بازدید کردیم.چه معماری! همیشه حوصله و هنر قدیمی ها در به کار بردن این همه هنر و ظرافت برایم شگفت انگیز بوده است. عمارت عالی قاپو را هم بچه به بغل رفتم.چهارباغ و هشت بهشت را هم گشتیم.در هشت بهشت یاد فیلم های ترکی افتادم، مثلا هر سوئیت محل زندگی یک خانواده!!!و بعد هم چهلستون.در چایخانه سنتی چهلستون نشسته بودیم که خبر شهادت اسماعیل هنیه را متوجه شدیم.خبر ناراحت کننده ای بود.در چهار باغ کمی خرید کردیم و ناهار را هم در همان جا خوردیم و قرار شد برای خرید عصر به بازار برویم.ساعت ۶ عصر برای خرید گز و سوغاتی بچه ها با پرس و جو به خیابان عبدالرزاق رفتیم که خیلی به درد ما نخورد.بیشتر خیابان جهیزیه بود و اسباب بازی...کمی خرید کردیم و بیشتر پیاده روی.میم گفت چه جای خوبی، برای خرید جهیزیه دختر بیایم اینجا😊 روز چهارم: قرار است ناهار، مرغ درست کن.خوب بریم سراغ امروز....طبق معمول صبحانه خوردیم و اسنپ گرفتیم.عجب اسنپی!!حاج آقا مسیر را پیدا نمی کرد، وقتی هم رسید بنزین تمام کرده بود و مجبور شدیم مدتی هم در پمپ منتظر باشیم.بالاخره به باغ پرندگان رسیدیم.فکر می کردم پرندگان در قفس باشند ولی به جز تعداد معدودی بقیه آزاد بودند و این آزادی حس مثبتی به من میداد،فقط کم آبی اذیت کننده بود.در این هوای گرم استخر و حوض ها خالی از آب بود.بعد از آن، با گرفتن تاکسی به اکواریوم، باغ خزندگان و موزه صدفها رفتیم.ناهار هم در خانه خوردیم .بچه ها هم طبق معمول هر روز به حمام رفتند و کوهی از لباس برایم گذاشتند.امروز که حوصله شستن ندارم.خانه به شدیدترین حالت ممکن کثیف و به هم ریخته شده است و قرار است فردا روز آخر ( با رایزنی روز جمعه را هم در مهمانسرا می مانیم ) حسابی تمیز و مرتب تحویل داده شود.تمیزی مرحله آخر را دوست دارم.انگار پروژه ای تمام می‌شود و من خیالم آرام می‌گیرد.عصر پنجشنبه یعنی دیروز به مقصد پل گردی و خرید رفتیم.سی و سه پل را با اسنپ رفتیم و بعد هم برای خرید که باز قسمت نشد و سر این موضوع بحثمان شد.خرید برایم مهم نبود، دلم میخواست بیشتر برایم وقت بگذارد ولی میم میخواست زودتر به پل خواجو برود.پیاده راه افتادیم، در راه هم نق نق همه بود.ناچار دوباره اسنپ گرفتیم.دختر هم ناراحت بود که بابا برایم صندل و لباس نمی‌خرد.کمی در پل خواجو گذراندیم و به خانه برگشتیم.در ذهنم هزار حرف ناگفته رفت و آمد داشت.دختر هم به مادرش پیام داد که دلم می‌خواهد پیش تو باشم و کمی گریه کرد.دلم میخواست حرفهای ذهنم را به زبان بیاورم ولی دیدم خیلی منفی است و بی انصافی است که به میم بگویم.شب هم برای خودم ناراحت شدم . باز دوباره وقتی بحث ازدواج خواهرش شد، فکر کردم خانواده میم چقدر در امر ازدواج خوش شانس هستند بر خلاف خانواده ما😡می گویند ظاهر زندگی دیگران را با باطن زندگی خود مقایسه نکنید، در حالی که همان ظاهر زندگی هم چنگی به دل نمی‌زند.قصد ناسپاسی و ناشکری ندارم ولی نمی دانم چرا مسیر ازدواج خانواده ما آنقدر سخت و پیچیده است.۱۰۰ تا خواستگار می آید و می رود و هیچ.جز اعصاب ناراحت و منفی شدن و حسادت به دیگران چیزی نمی گذارد.دعا و راز و نیاز هم کمکی نمی کند‌...خلاصه دیشب به ناراحتی و گریه گذشت.بچه ها هم خسته شدند و دلشان می خواهد به شهر خود برگردیم.عادت به مسافرت طولانی ندارند.ما همیشه نهایت دو تا سه روز به سفر می رفتیم.یکی از دلایل دیگر آن هم می تواند این باشد که میم به تفریح بچه ها توجه نمی کند مثلا خانه بازی، شهربازی بچه ها هم خسته می شوند که فقط از مکان‌های تاریخی دیدن کنند.امروز جمعه قرار است در خانه بمانیم و استراحت کنیم که فردا صبح به امید خدا راهی شهرکرد شویم.پ.ن: سفرنامه را در خود سفر در زمان های بیکاری نوشتم به همین خاطر بعضی افعال مضارع و بعضی ماضی است.ادامه دارد...یک زن بابایک زن باباFri, 02 Aug 2024 07:32:35 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/دیگران-دیگران-دیگران-vj5iwlib927eسلام دلم برای خودم می سوزه، ذهنم درگیر آدمهایی میشه که اصلا تو زندگیم وجود ندارن...از فکرها و نظراتشون می ترسم، از اینکه بگن ببین فلانی چه جوری زندگی می کنه، خواهرش اینجوری، برادرش اونجوری!!بچه ها تقریبا ۱۰ روزه نیومدن و پیش مامانشون هستن، دیشب دختر زنگ زد و به باباش گفت که تا اول مرداد می مونم و بعد میان.زندگی با تک پسر خودم راحت و بی دردسره و البته هنوز نتونستم با این مدل زندگي سازگار بشم، این چند روز که تعطیلی و هیئت بوده ، از امروز هنوز تازه وارد زندگی شدیم.تک پسر هم تب داره و مریض و بی قرار ، امروز اگه حالش خوب نشه می برمش دکتر.خداوند سلامتی بده قراره هفته آینده بریم اصفهان و شهرکرد.من دفعه اولمه میخوام بدم ولی میم تو زندگی قبلیش رفته و بسیار خاطره تعریف کرده برام از زیر پل سی و سه پل و خواجو...دیشب با مادر بچه ها پیام می دادن در رابطه با کلاس و درس بچه‌ها، البته گفت به من ولی خیلی کنجکاو شدم تا ببینم چی تو پیاما میگن به هم...همچین سرش شلوغ بود که نگو.دیروز با خواهرا درباره موضوع سخت و پیچیده ازدواج صحبت می کردیم.خداییش ازدواج شانسه و ما خانوادگی همچین شانسی نداریم‌.ولی بر عکس خانواده شوهر حسابی شانس دارند یعنی شانس همه چی دارن.من وقتی مجرد بودم و تو دهه بیست ، هر کی می آمدم دنبال کارمند و شاغل بود و منم که نمیدونم دلیلش چی بود اصلا دنبال کار نبودم دلم میخواست ی کاری انجام بدم ولی نمیدونستم این شد که شدم بیکارِخانه دار..حالا خواهر که استخدام دانشگاه شده ، تقریبا دو ساله ، اصلا خواستگار باب میل نداره، در حالی که خوهر خودش هنوز شش ماه از استخدامش نگذشته بود که اومدن خواستگاری و پسندیدم و بادا باد مبارک..ای روزگار...میم میگه چه جوری خواهرت هنوز خواستگار خوب نداره...خوب چی کار کنیم شانس نداریم؟گاهی دلم میخواد مثل بعضی ها که اصلا نمی ترسن و همه حرفاشون رو میگن منم بگم این حرفو که ما که مثل شما خوش شانس نیستیم ولی باز از سر غرور نمی گم.بعضیا رو دیدین چقدر راحت هر حرفی رو میزنن؟؟اما من نه، در مورد خانواده ام وحتی خودم (که البته در مورد خودم کمتر شده،) یک حس غرور و برتری دارم که میخوام حفظش کنم.بگم که این برتری جویی هم کار دستم داده، مثلا همین ازدواج خواهرای خانواده میم باعث میشه من حس تحقیر داشته باشم و تو ذهنم دائم ازشون عیب و ایراد بگیرم تا دلم خنک بشه...خخخخخدو تا کتاب خوب در دست مطالعه دارم یکی کلیدهای پرورش هوش عاطفی در کودکان و نوجوانان و دیگری موهبت کامل نبودن...کانال ایتا هم دوباره راه اندازی کردم ولی اینبار با آرامش و بدون اینکه هر روز خودم رو درگیر کنم.هر وقت حسش بود هر چند این حس تایید و تحسین دیگران گاهی منو دچار دلهره میکنه که ی چیزی بذار ، مردم منتظرن.یعنی شاخ ایتام انگار...خخخخدلم ی نی نی دیگه میخواد ی دختر کوچولو ولی نمی دونم خدا به من خواهد داد و خواهم تونست از پس تربیت بچه ها بربیام.مخصوصا تک پسر که دقیقا تو سن استقلال و دلش میخواد همه دنیا مال خودش باشه.امیدوارم بتونم خلاصه کتاب ها رو بنویسم و براتون مفید باشه.به من که خیلی کمک کرد هر چند هنوز اول راهم.. یک زن بابایک زن باباSat, 20 Jul 2024 10:25:10 +0330https://virgool.ir/@soha.201220/اینم-از-امروز-lc8iylvlaxd9سلام تو این ۹ ماه که بچه ها مدرسه میرفتن از ی زمانی دیکه آخر هفته رو پیش مامانشون بودن.انگار مدرسه شون با من تعطیلات با مامان الان که تعطیل شده حس کردم روال زندگی نامانوسه بعد متوجه این علت شدم.خود بچه ها هم عادت کردن برا تعطیلات اون طرف.امروز صبح دیگه بچه ها رفتن.جلوی مامانشون منو با اسم کوچیک صدا می زنند. دخترجان هم جدیدا مگه البته ی خانم هم اضافه میکنه.خیلی حرف گوش کن مامانشه. مثلا میگم بیا صبحانه بخور میگه نمیخوام ولی همون موقع مامانش زنگ میزنه که صبحانه بخورمیگه برام بیار...چند شب پیش مامان بچه ها زنگ زد.پسرجان گوشی رو داد پسرکوچولو و گرم صحبت شدند.میم هم گوش میداد گفت چه صمیمی هستین شما چنان هم خوشحال و خندان شده بود.نیشش تا بنا گوش باز😡 میگم خوب بل بچه صحبت میکنه دلیل نمیشه.میگه کار رو به جاهای باریک نکشونی😠میدونم به هر دلیلی هنوز ی گیری تو دلش هست.اول تو دلم عصبانی شدم و بعد تو فکرام ی عالمه داستان ساختم از دوباره سرگیری زندگی اولش و قهر منو و ...🤣ولی کم کم ذهنمو آروم کردم که ای بابا هیچ اتفاقی نیفتاده و همش فکر و خیاله...خیلی بهش پر و بال ندادم. خدا رو شکری رژیم سالم خواری واسه بیماری پسوریازیسم که تشدید شده بود شروع کردم که نگوفقط کافیه ی خطا بکنم انکار روزه بودم و گناه کردم.ی کوچولو بهتر شدم.میم میگه منو نگیره قبلا هم داشتی میگم آره از بچگی خلاصه خیالش راحت شده ولی خوب میدونم ته دلش هنوز ی کم ترسه.امروز که بچه ها رفتن فقط ناهار لوبیاپلو درست کردم و دم نکشیده 😄 رفتم خونه خواهر.ی مدت نمیخواستم برم جایی ولی چون صبح زنگ زدکه بیام بچه ها با هم بازی کنند و من گفتم نیستم.پیش خودم گفتم حالا که خواسته بیاد پس منم برم.کار زیاد تو خونه داشتم ولی من بیرون رفتن و مهمونی رو بر هر کاری در عالم ترجیح میدم.ی ساعتی بودم و رفتم خونه مامان.ساعت دو ونیم اومدم تا ادامه دم کشیدن ناهار رو داشته باشیم.یخچال خالی شده، من خودم چون چیزی نمی‌خورم برا بچه ها طفلی هم نمیخریم😆خلاصه فردا قراره بریم خرید.گوشت کیلویی ۶۰۰ ،آخرین بسته بندی گوشت رو شبی که مادرشوهر رو دعوت داشتم پختم و تمامحالا منم جز گوشت قرمز چیر دیگه ای نمی‌خورم.هفته پیش و امروز خونه مامانم گوشت خوردم.بچه ها که زیاد دوست ندارن و مرغ و ماهی بیشتر می پسندند.فردا هم می خوام برم بیرون...یک زن بابایک زن باباTue, 28 May 2024 18:20:14 +0330