https://virgool.ir/feed/@sobhanghasemifa2026-11-11 04:39:14https://files.virgool.ir/upload/users/3969591/avatar/SdG6Wp.jpghttps://virgool.ir/@sobhanghasemihttps://virgool.ir/ReflectionofmyThoughts/httpsvirgooliosobhanghasemiمرگ-پسران-آیا-امکان-گفت-و-گو-با-پدران-وجود-دارد-yfyp86gtu0jkیکمپدر که از منظر زیست شناختی،‍ اجتماعی،‍ فرهنگی و مذهبی تعاریف گوناگونی دارد،‍ در وجهی دیگر نمادی از سنت و محافظه‌کاری به شمار می‌رود. کمتر صحنه‌ای را می‌توان در تاریخ یافت که از این رو پدران با پسران به نرمی برخورد کرده باشند؛ حتی می‌توان گفت محبت پدر در اکثر مواقع با آرمان های پدرانه همراه است و باعث محدودیت پسر می‌شود و کنار آمدن با عقاید پسر تا جایی که چهارچوبشان اجازه دهد صورت می‌گیرد. شگردهای دیگری مانند پرت کردن حواس، آموزش غلط، ایجاد عذاب وجدان و غیره هم وجود دارد که شرح و بررسی این حقه‌ها در این مجال مختصر نمیگنجد. حال می‌توان به این اشاره کرد که پسران برای کنجکاوی، پیشرفت، نقد، نوآوری و رسیدن به والاترین درجه از زندگی کردن (نه زنده ماندن) باید از سد موانع پدران بگذرن. اما مسئله اینجاست حتی اگر این جدال به نفع پسران تمام شود به ضرر پسران نسل بعد است، زیرا در این ستیز پسران خواه ناخواه خوی متعصب و جزمی پدران را به ارث می‌برند و به خوبی پا در جای پای پدران قرار می‌دهند و ماهیت پسرانه خود را به فراموشی میسپارند.ذبح اسحاق اثر کاراواجو ۱۶۰۳دوماین چرخه با تمام تراژدی‌ها و مشکلاتش هنوز پابرجاست. چرا پدران فراموش می‌کنند که روزی پسر بودند؟ پاسخ های بسیار در ساحات مختلف برای این پرسش وجود دارد؛ اما راهکاری ایجابی که از فضای نظری، قدم در مسیر عمل نهاده باشد به سختی میتوان یافت و اگر هم پیدا شود به خوبی می‌توان دید که شکست خورده است یا در حال تقلا کردن به سر میبرد. پسر امروزی اگر با این پروبلماتیک مواجه است باید با استفاده از تفکر نقادانه و رادیکال نگری، پس از نفی و نقد وضعیت موجود معیاری پلاستیک، انعطاف پذیر و موجه از هر حیثی، با قابلیت ترمیم و به‌روزرسانی بسازد.سوم بعد از طی این روند، روندی که هر لحظه در آن بازاندیشی صورت گیرد، پسر به پدری تبدیل می‌شود که با همراهی و کمک پسرش بنایی را بر روی این شالوده پویا در عین حال مستحکم بنا کرده است و انتظار و قدرت آن را دارد که در صورت نیاز شاهد تخریب و بازسازی موجه آن از سوی پسرش باشد.چهارمدر انتها می‌توان به یکی از نقدهایی که سریعاً به ذهن خواننده خطور می‌کند اشاره نمود که: این جستار تماماً شعار است و از این واعظه گویی‌ها بسیار است و اگر نویسنده جز این ادعا می‌کند، باید طرحی از این راهکار ایجابی که بر آن تأکید می ورزد ارائه دهد.در پاسخ به این نقد باید به چند نکته اشاره کنم اولاً امکان طرح و ارائه هیچ راهکار ایجابی (حداقل از دید نویسنده) در این نوشتار وجود ندارد. ثانیاً نگارنده خود را فعلاً در سطحی که بتواند راهکاری همگانی ارائه دهد نمی‌بیند. ثالثاً، که به نظرم مهم‌ترین نکته در این باره این است که راهکار ایجابی نوین ما با آن ادعاهای آرمانی را نمی‌توان فقط به متن تقلیل داد و بر این باور بود که با خواندن متنی (چه کوتاه و چه بلند، چه جستار و چه نظامی منسجم) تمامی مشکلات حل شود. باید این مهم را بدانیم که یکی از دلایل انسدادهای کنونی همین انتظارات و تکیه نابجا به متن است. با علم بر یگانه انگاری ذهن و بدن، متن نمی‌تواند به تنهایی باعث تغییر در انسدادهای فیزیکی شیمیایی مغز ما شود؛ پس در اینصورت آنچنان که باید هیچگاه نمی‌تواند به ساحت عمل مورد نظر ما قدم گذارد. اکنون می‌توان به این اشاره کرد که جز خواندن متن نیاز به تمرین است: تمرینی که در آن پسر را وارد سطح جدیدی از تفکر انتقادی، باز اندیشی، پذیرش و عملکرد کند. اینک تازه می‌توان روزنه امیدی را مشاهده کرد. در باب تمرینات در فلسفه شرق بسیار گفته شده است اما مستلزم استمرار و درونی‌سازی پروبلماتیک، در بطن تمرین است.سبحان قاسمیسبحان قاسمیMon, 19 May 2025 10:11:33 +0330