https://virgool.ir/feed/@sobhanaghajueifa2026-11-12 00:44:42https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@sobhanaghajueihttps://virgool.ir/@sobhanaghajuei/قتل-در-آلکاتراز-کوه-های-راکی-نوشته-کریس-آوتکالت-مقاله-ای-منتشر-شده-در-سایت-آتاویست-atavist-بخش-اول-gdpoqbj7irsuنزدیک سحرگاه ۲۱ آوریل ۲۰۰۵، خوزه گوادیان (José Guadian) به زندان فدرالی که بیش از یک دهه در آن کار کرده بود، رسید. این مجموعه‌ی کم‌ارتفاع و بی‌روح در فلورانس، کلرادو، در کنار بخشی از بزرگراه ایالتی ۶۷ قرار داشت، جاده‌ای دوطرفه که مانند زخمی عمودی و نامنظم از میان ایالت عبور می‌کرد. در شمال و غرب، گوادیان می‌توانست کوه‌های راکی را که در افق سر به فلک کشیده بودند، ببیند. این کوه‌ها در تضادی باشکوه با زمین‌های اطراف زندان قرار داشتند. علف‌های آفتاب‌سوخته، بوته‌های پراکنده، بدون درختی قابل توجه؛ منطقه‌ای متروک و خالی از زندگی.گوادیان همیشه عادت داشت زودتر از موعد برای شیفت خود حاضر شود؛ او نمی‌خواست هیچ کاری را با عجله انجام دهد. این مأمور اصلاح و تربیت از یک فلزیاب عبور کرد، از کنار نگهبانان در ورودی گذشت و سپس از راهرویی آرام و استریل که با نور لامپ‌های فلورسنت روشن شده بود، گذر کرد. در مرکز اداری مجموعه، او مجموعه‌ای از کلیدها را برای اتاق نظارت ویدئویی تحویل گرفت. اتاق نظارت ویدیوئی، دفتر کوچکی دارای یک میز، چند صندلی گردان و تعداد زیادی صفحه نمایش کوچک تلویزیونی بود. گوادیان یک چک‌لیست را بررسی کرد. مانیتورها را روشن کرد؛ همه کار می‌کردند. لیست را تیک زد. دستگاه‌های ضبط ویدیویی متصل به صفحه‌ها را بررسی کرد؛ همه دارای نوار بودند. لیست را تیک زد. نوارها به درستی در حال ضبط بودند. لیست را تیک زد.تصاویر از دوربین‌هایی که در محوطه‌های تفریحی زندان نصب شده بودند، ارسال می‌شد. گوادیان می‌توانست از طریق کامپیوتری که در محل کارش بود، آن‌ها را کنترل کند. تماشای ویدئوهای بی‌کیفیت برای ساعت‌ها، کار هیجان‌انگیزی نبود، اما چندان طاقت‌فرسا هم محسوب نمی‌شد. مرکز بازداشت فوق امنیتی یا ADX مانند یک ساعت دقیق کار می‌کرد. درگیری بین زندانیان به ندرت رخ می‌داد، و تاکنون هیچ‌یک از آن‌ها مرگبار نبوده است. هیچ‌کس به طور جدی سعی نکرده بود فرار کند. در زمان فعالیت‌های تفریحی، گوادیان باید هوشیار می‌ماند تا در صورت وقوع یک تخلف نادر، واکنش نشان دهد.کمی قبل از ساعت ۷ صبح، همکار او در این شیفت، آلن آراگون (Alan Aragon)، از راه رسید. این آخرین مورد در چک‌لیست بود؛ کارکنان زندان در فعالیت‌های تفریحی همیشه دو نفره کار می‌کردند. گوادیان از طریق بی‌سیم به همکاران خود در بخش‌های مسکونی اطلاع داد که زمان بیرون بردن زندانیان فرا رسیده است. یکی یکی، برخی از خطرناک‌ترین مردان آمریکا در حالی که لباس‌های ورزشی، جوراب‌های ضخیم و کفش‌های ورزشی سفید و حجیم به تن داشتند، به هوای سرد صبحگاهی قدم گذاشتند.ADX فلورانس، که به "آلکاتراز راکی‌ها" معروف است، جایی است که دولت قاتلان زنجیره‌ای، تروریست‌ها و سرکردگان کارتل‌های مواد مخدر را که برای نگهداری در هر جای دیگری بیش از حد خطرناک تلقی می‌شوند، زندانی می‌کند. این زندان بیش از ۴۰۰ زندانی دارد که همگی مرد هستند. تد کازینسکی (Ted Kaczynski)، معروف به "یونابامبر"، در آنجا نگهداری می‌شود. رمزی یوسف (Ramzi Yousef)، طراح حمله‌ی سال ۱۹۹۳ به مرکز تجارت جهانی، و تری نیکولز (Terry Nichols)، همدست بمب‌گذاری شهر اوکلاهما نیز در آنجا هستند. تیموتی مک‌وی (Timothy McVeigh) نیز تا زمان انتقالش در سال ۲۰۰۱ به بخش اعدام در تری هوت در ایندیانا، در این زندان نگهداری می‌شد. زندانیانی که نامشان کمتر شناخته شده است، نیز به همان اندازه بی‌رحم‌اند؛ از جمله برتری‌طلبان سفیدپوستی که پیش از انتقال به ADX مرتکب چندین قتل در زندان شده بودند و همچنین یک رهبر فرقه‌ای که به جرم قاچاق انسان و سوءاستفاده از کودکان محکوم شده بود.این زندان یک دژ مستحکم واقعی است. در فاصله حدود یک ساعت با جنوب کلرادو اسپرینگز واقع شده و به گونه‌ای طراحی شده است تا زندانیان را در قفس و انزوا نگه دارد. ADX فلورانس هر زندانی را بیش از ۲۰ ساعت در روز در سلول انفرادی حبس می‌کند. برای اینکه کسی بتواند از آنجا فرار کند، باید با دیوارهای بتنی ضخیم سلولش، درهای فولادی کنترل از راه دور، حصارهای سیم‌خاردار، سگ‌های نگهبان و مأموران مسلح مقابله کند.در سال ۲۰۰۵، به ندرت به زندانیان بیش از یک یا دو ساعت در روز اجازه داده می‌شد تا در محوطه‌های تفریحی باشند، و تصمیم‌گیری درباره‌ی اینکه چه کسانی می‌توانند همزمان بیرون باشند، فرآیندی کاملاً کنترل‌شده بود. مقامات پرونده‌های انضباطی و سوابق دستگیری را به دقت بررسی می‌کردند، نامه‌ها و تماس‌های تلفنی زندانیان را زیر نظر داشتند. حتی مستقیماً از هر زندانی می‌پرسیدند: «آیا کسی هست که نباید در کنار او قرار بگیری؟» افرادی که تهدیدی برای یکدیگر محسوب می‌شدند، مجاز به تعامل نبودند. در بیشتر موارد، این بدان معنا بود که اعضای باندهای رقیب هرگز با هم مواجه نمی‌شدند، زیرا مأموران اصلاح و تربیت بیم آن داشتند که اگر این اتفاق بیفتد، ممکن است بلافاصله اقدام به کشتن یکدیگر کنند.یکی از گروه‌هایی که آن صبح در آوریل اجازه خروج داشت، شامل هشت عضو یا وابسته به مافیای مکزیکی، معروف به "لا امه" (در اسپانیایی به معنای حرف M) بود. این گروه متشکل از قاتلان حرفه‌ای و قاچاقچیان مواد مخدر قدرتمندی بود که بسیاری از آن‌ها خالکوبی دستی سیاه داشتند؛ نشانه‌ای که نشان می‌داد آن‌ها مرتکب قتل برای باند شده‌اند. وقتی این افراد به محوطه‌ی زندان رسیدند؛ فضای بتنی‌ای تقریباً به اندازه‌ی منطقه‌ی پایانی یک زمین فوتبال آمریکایی؛ بدون معطلی مشغول کار شدند. به یکدیگر خوش‌آمد گفتند و شروع به انجام حرکات ورزشی از جمله شنا و کشش انگشتان پا کردند. قاتلان مشغول کارهای روزمره‌ی خود بودند.از محل استقرارشان، گوادیان و آراگون آن‌ها را زیر نظر داشتند. دوربین‌ها تصویر را ضبط می‌کردند اما صدا نداشتند. وقتی چند نفر به هم نزدیک می‌شدند، مأموران با زوم کردن دوربین بر روی دست‌ها و پاهایشان، به دنبال رد و بدل کردن مخفیانه‌ی سلاح یا مواد قاچاق می‌گشتند. آن‌ها هر حرکت غیرمعمول یا ناگهانی را رصد می‌کردند. کمی بیش از یک ساعت از شیفت آن‌ها گذشته بود، اما هنوز چیزی مشکوک مشاهده نکرده بودند.سپس، در ساعت ۸:۲۱ صبح، گوادیان فکر کرد که چیزی دیده است.او به آراگون، که کنترل دوربین‌ها را در دست داشت، گفت : «هی، برگرد عقب.»آراگون دوربین را به سمت چپ چرخاند و روی سمت مقابل محوطه تفریحی زوم کرد. آنجا، در گوشه‌ای، یک زندانی روی زمین افتاده بود. به نظر نمی‌رسید که تکان بخورد.پل میدلتون (Paul Middleton) در دفترش نشسته بود که تلفنش زنگ خورد. نه تلفن معمولی روی میزش، بلکه آن تلفن قرمز. این تلفن که "تریپل دوسز (222)" نامیده می‌شد، یکی از چهار تلفن موجود در ADX بود که فقط در مواقع اضطراری و تهدیدکننده‌ی جان استفاده می‌شد. میدلتون یکی از این تلفن‌ها را داشت، زیرا به‌عنوان مسئول کنترل داخلی زندان، او تمامی درهای مجموعه را کنترل می‌کرد. اگر کسی می‌خواست وضعیت قرنطینه کامل زندان را آغاز کند، شماره ۲-۲-۲ را روی یک تلفن ثابت می‌گرفت و به یکی از مأموران پاسخگوی تلفن قرمز متصل می‌شد. این تماس‌ها تقریباً هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتادند.وقتی میدلتون گوشی را برداشت، صدای یک مأمور مضطرب را شنید. درگیری در محوطه تفریحی واحد "اکو" در جریان بود و تعدادی از زندانیان روی زمین افتاده بودند.میدلتون سریع واکنش نشان داد. او وضعیت اضطراری را از طریق سیستمی که تمامی ارتباطات رادیویی دیگر را در زندان قطع می‌کرد، اعلام کرد. او در را باز کرد تا مسیر مأموران اصلاح و تربیت به محوطه تفریحی هموارتر شود. سپس یک گاری از سلاح‌های "کمتر کشنده"؛ اسلحه‌هایی که گلوله‌های فلفلی یا گاز اشک‌آور شلیک می‌کردند را به راهروی بیرون دفترش برد تا نگهبانان هنگام عبور آن‌ها را بردارند.هنگامی که مأموران به دروازه محوطه تفریحی رسیدند، زندانیان همچنان آرام به نظر می‌رسیدند، انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. برخی همچنان مشغول ورزش بودند. طبق قوانین ADX، قبل از ورود مأموران به این منطقه، باید نسبت سه به یک تعداد مأمورین به زندانیان رعایت می‌شد. برای رعایت این استاندارد، نگهبانان مجبور شدند چند نفر را از محوطه خارج کنند. آن‌ها به همه دستور دادند که روی شکم بخوابند و دستان خود را بالای سر قرار دهند، سپس نام یکی از زندانیان را صدا کردند. او بلند شد، به سمت دروازه رفت و دستانش را از یک شکاف عبور داد. مأموران دستبند را روی مچ‌های او بستند، سپس در را باز کردند و او را به داخل کشیدند. بر اساس پروتکل، مأموران این کار را باید برای هر زندانی به‌صورت جداگانه انجام می‌دادند.در ساعت ۸:۳۳ صبح، دوازده دقیقه پس از اعلام وضعیت اضطراری "تریپل دوسز"، مأموران اصلاح و تربیت تعداد کافی از زندانیان را خارج کرده بودند تا بتوانند منطقه را تحت کنترل بگیرند. در حالی که آن‌ها بقیه زندانیان را محاصره کرده و دستبند می‌زدند، نونا گلادباخ (Nona Gladbach)، پرستار و افسر ارشد پزشکی زندان در آن روز، به سمت زندانی روی زمین افتاده شتافت. بدن او به دیوار تکیه داده شده بود. خون روی سیمان اطراف سرش پاشیده شده بود. او نفس نمی‌کشید.در طول شش سال و نیم حضورش در ADX فلورانس، گلادباخ بسیاری از زندانیان را به‌خوبی می‌شناخت، اما نمی‌توانست تشخیص دهد این مرد کیست. پوست صورت او از شدت کبودی سیاه شده بود و ویژگی‌های چهره‌اش به دلیل ضربات سنگین ورم کرده بود. یکی از نشانه‌های فعالیت مغزی، واکنش مردمک‌ها به نور است، اما گلادباخ نمی‌توانست پلک‌های او را باز کند تا این آزمایش را انجام دهد.هنگامی که کارکنان زندان، زندانی را روی برانکارد قرار دادند و با سرعت به سمت مرکز پزشکی زندان بردند، گلادباخ عملیات احیای قلبی را آغاز کرد. فرد دیگری با اورژانس محلی تماس گرفت که در ساعت ۸:۵۰ صبح به محل رسیدند. آن‌ها به مدت ۲۲ دقیقه تلاش کردند مرد را با احیای قلبی ریوی (CPR)، لوله‌گذاری تنفسی و تزریق اپی‌نفرین احیا کنند. هیچ‌چیز مؤثر واقع نشد. آن‌ها می‌توانستند او را همان‌جا مرده اعلام کنند، اما سیاست‌های فدرال ایجاب می‌کرد که ابتدا به بیمارستان منتقل شود. بنابراین، نیروهای امداد او را به داخل آمبولانس منتقل کرده و به سمت کنیون سیتی (Cañon City)، نزدیک‌ترین شهر دارای بیمارستان، حرکت کردند. کمی بعد از ساعت ۱۰ صبح، یک پزشک اورژانس زمان مرگ او را اعلام کرد.آنچه پس از این اتفاق افتاد، قلمرویی ناشناخته بود: تحقیق درباره‌ی اولین قتل در مکانی که مشخصاً برای جلوگیری از هرگونه خشونت طراحی شده بود. قاتل به جای استفاده از یک چاقوی دست‌ساز یا هرگونه سلاح، از مشت‌ها و پاهای خود برای له‌کردن هم‌بندی‌اش استفاده کرده بود. او در روشنایی روز، در مکانی پر از دوربین‌های نظارتی، مرتکب قتل شده و با این حال از دیده شدن در حین ارتکاب جرم گریخته بود. چه کسی این کار را انجام داده بود؟ و مهم‌تر از آن، چرا؟وقتی یک بازپرس اندکی پس از قتل برای بازجویی از سایر زندانیانی که آن روز در محوطه تفریحی بودند به ADX رسید، هیچ جوابی دریافت نکرد. هیچ‌کس دروغی سر هم نکرد یا حتی به او نگفت «برو به جهنم». زندانیان یکی پس از دیگری روبه‌روی بازپرس نشستند و از صحبت کردن امتناع کردند. در بهترین حالت، تنها پاسخی که می‌دادند «علاقه‌ای ندارم» بود. برخی فقط با نگاه‌های خالی به او خیره شدند.این سکوت به نظر حساب‌شده می‌آمد. انگار که زندانیان به‌طور جمعی تصمیم گرفته بودند که چگونه با این وضعیت برخورد کنند، یا شاید داشتند از دستوراتی پیروی می‌کردند. مأموران اجرای قانون مجبور بودند این احتمال را در نظر بگیرند: شاید، برخلاف انتظار، یک توطئه‌ی قتل در امن‌ترین زندان آمریکا به وقوع پیوسته بود. برای نزدیک به یک دهه‌ی بعد، یک مأمور تازه‌کار اف‌بی‌آی تلاش کرد تا ثابت کند که واقعاً چنین اتفاقی افتاده است.سبحان آقاجوییسبحان آقاجوییThu, 01 May 2025 14:31:58 +0330