https://virgool.ir/feed/@snapیک راننده‌ ی اسنپ که دست به قلم شده!fa2026-11-11 18:51:12https://files.virgool.ir/upload/users/111339/avatar/44g5e5.pnghttps://virgool.ir/@snaphttps://virgool.ir/@snap/سپاسگزارم-jolzvcaou754بیشترین زمان همسفری یا بهتره بگم همراهی را با این مسافر داشتم! به مدت دو ساعت و نیم!یک کارگر آقا، قالب بند ساختمان که اولش از نشستن در صندلی شاگرد ممانعت کرد، گفتم چرا نمیای جلو؟! گفت لباسهایم خاکی و جالب نیستند... گفتم بیا جلو این حرفها چیه؟!چند متری با ماشین رفتم جلو تا وارد یک کوچه بشم که خانم پژو 206 سواری به رنگ سفید همراه با دختر و پسر نوجوانش، با ماشینم تصادف کرد، ماشین خودش بیشتر صدمه دید و ماشینم کمی سپرش رفت تو،خانمی بود با پوست سبزه که دخترش، صورتش را به طرز زیبایی به ارث برده بود ولی با این سن کمش، جذبه‌ی خاصی داشت! دخترک چشمان بس نافذی داشت، چشمانی که آدم را میخکوب می کرد!من موقع تصادف کردن معمولا آرام هستم ولی وقتی راننده مقابل، همراه با بچه باشد بسیار آرامتر و خوشرو تر می شوم، چون اصلا نمی خواهم به هیچ قیمتی خاطره‌ی بد و زننده ای در ذهن بچه های کم سن و سال نقش ببندد.... اما این خانم خیلی جوشی بود! و مرتب عصبانی تر میشد، از قضا اونجا محله‌ی خودشون بود و در زمان بسیار کمی پدر، مادر، برادر، خواهر و الی ماشااله... همگی سر بزنگاه رسیدند، پدرش کمی مریض احوال بود و خواست با کمترین لغزش من، پتک سنگین غم روزگارش را بر سرم فرود بیاورد!یک لحظه دیدم دارم بی شیله پیله، صادقانه و خیلی دلی باهاشون صحبت می کنم، این را وقتی متوجه شدم که همگی با تعجب به من نگاه می کردند و حرف دیگری باقی نمونده بود، از همه عجیب تر برادر و پدر این خانم بودند که عجیب کوتاه اومده بودند، به خصوص وقتی گفتم من این آقا (اشاره به مسافر کارگرم) را می خوام به کارش برسانم، آقای مسافر هم خیلی ذوق کرده بود!پدر و برادر و مادر به افسر راهنمایی می گفتند که خودمون حلش می کنیم و با هم کنار میایم، پدر اون خانم اعصابش خیلی آروم شده بود، برادرش هم داشت تلفنی به صافکار می گفت ماشین خواهرم زیاد چیزیش نشده و یک جورایی همگی داشتند به نفع من صحنه‌ی تصادف را پیش می بردند، حتی افسر راهنمایی و رانندگی هم همین کار را داشت می کرد!خانم راننده که اوضاع را اینطور دید خیلی عصبانی شد و گفت باید خسارت من را کامل پرداخت کنید، با هم به سراغ چند صافکار رفتیم و من خسارتش را تمام و کمال پرداخت کردم، در آخر برای اینکه آرامترش کنم به نزدیکیش رفتم و کلی ازش معذرت خواهی کردم که بی احتیاطی از طرف من بود و من را ببخش که وقتت را تلف کردم و باعث شدم اعصابت خرد شود! نگاهی مات و مبهوت در من انداخت و با برادرش سوار پژو 206 شد و رفت.در همه ی این مدت آقای کارگر همراه من بود و نه او دلش آمده بود سفرش را لغو کند نه من پایان سفر را بزنم، در طول مسیر هم کلی با هم صحبت کردیم، به او بابت بچه دار نشدنش دلداری دادم، و گفتم من و خانمم هم بعد از پنج سال با کلی دوا و دکتر بچه دار شدیم ولی آخرش معجزه شد.من و تو خیلی چیزها را نمی تونیم از بالا ببینیم شاید حکمتی باشه، شاید هنوز اوضاع دلخواه کائنات، فراهم نشده و خیلی چیزهای دیگر.از وقتی که آقای کارگر (مسافرم) را با موفقیت به مقصدش که یک ساختمان نیمه کاره بود رساندم آنچنان آرامش و شادی واقعی من را فراگرفته که قابل توصیف نیست!آرامش منسپاسگزارمیک اسنپی!یک اسنپی!Tue, 31 Dec 2019 20:37:15 +0330https://virgool.ir/@snap/موفق-باشی-nxhk1mlmrgwcبلافاصله به من زنگ می زند، صدای خانم جوانی با شور و انرژی بالا نسبت به ساعتهای پایانی و خسته کننده‌ی شب!من هنوز حتی سوار ماشین نشده ام، هنوز به دنبال برداشتن سوئیچ ماشین و کاپشنم هستم.زیر پل هوائی در کنار یک آقای جوانی ایستاده، صورت خندان و سفیدش از دور، کامل مشخص است.لبریز از احساس خوشحالی و غرور، با زبان بدنش به من می فهماند که اهل تلف کردن وقت با جنس مخالف نیست!! بلکه قصدش فقط پیدا کردن یک همدم و در عین حال تکیه گاه مطئمنی ست.من حواسم نبود ولی او طعنه ای طنزآمیز به یکی از سوالات گوینده کتاب صوتی میزند و باز هم خنده ای کوتاه.نمیدانم ولی هر مسافری برای خود داستان تو درتویی دارد، سفرهای کوتاه اسنپ جوابگوی حتی نگاهی سریع به این مارپیچ تو درتو را نمی دهد! طبیعتا رانندگی اسنپ را به این دلیل (البته یکی از خیلیها) دوست دارم چون با مسافر خیلی کم چشم در چشم می شوم و اینجا باید یک حس فراتر از پنج احساس کهن به سطح بیاید تا شاید کنجکاویم را ارضا کند و یا شاید من را از خطری آگاه کند! این حس، بدون نیاز به زمان و مکان، ناخودآگاه فعال می شود!احساس می کنم یک حس سنگین و غم انگیزی در پشت سرم به جریان افتاده، نگاه می کنم می بینم در صفحه موبایلش با حالت تعجب تا حدودی غم انگیز زل زده! به عادت همیشگی چیزی نمی گویم و صبر پیشه می کنم.به همون آقای جوانی که در کنارش زیر پل با اعتماد به نفس زیاد ایستاده بود زنگ زده و عصبانی از او می پرسد که این دو کلمه‌ی آخر پیامکت دیگر چه بود! من احمق خر! فقط به خاطر تو در این سرمای استخوان سوز! اسنپ گرفتم و نهار نخورده از سر کارم مستقیم پیشت اومدم تا بهت نشون بدم که برای من مهمی! و تو با این دو کلمه، گند زدی به همه‌ی دلخوشیهای امروز و امشب و فرداهای من!!من را بگو... چقدر حس فضولیم به اوج خودش رسیده بود! رانندگی ماشین را به اتوپایلوت ناخودآگاهم سپرده بودم و بی صبرانه می خواستم بدانم اون دو کلمه چی بودند!با حالت عصبانیت تماسش را قطع کرد و بعد از چند لحظه با تسلط خیلی زیاد از من پرسید شما نتورکری؟! گفتم چرا؟ گفت چون به این مدل کتاب صوتی گوش میدی! گفتم قبل تر ها به مدت یکسال بودم ولی اصلا با روحیاتم سازگار نبود، در آخر هم اضافه کردم که اگر مجرد بودم نتورک را بکوب ادامه میدادم!سریع با لحن حق به جانب گفت من هم مجردم و بکوب ادامه دادم ولی نتیجه ای نگرفتم هیچ، بلکه روابط دوستانه ام را هم از دست دادم.نمی خواستم حالت طرف پاسخگو و حلال مشکلات را به خودم بگیرم ولی بهش گفتم که خیلی مسائل در زندگی پیش میاد تا در حد نشانه ای باشه و دربهای جدیدی به روی تجربیات جدیدتر باز کنه... حالا این مسائل میتونه خیلی شیرین باشند، میتونه خیلی هم تلخ!دقایق میگذشتند ولی وجود این خانم از اعتماد به نفس خالی میشد، خیلی تلاش میکرد که ذهنش را درگیر آن دو کلمه و حس بد منتقل شده از آن آقای جوان نکند ولی انگار امشب، باز، درسی مکرر برایش داشت، درسی که برای همه‌ی ما آدما روز و شب در حال تکرار شدن هست، اینکه روح و روانمان ارزشی بسیار والا دارد اینکه ما نباید بی رحم بشیم، نباید بی توجه بشیم! بلکه فقط و فقط باید آگاهی مان را بالاتر ببریم، ما باید بیدار شویم و ناظر بی طرف تمام احساساتمون چه خوب، چه بد، چه زیبا و چه زشت باشیم.یک اسنپی!یک اسنپی!Sat, 28 Dec 2019 20:22:36 +0330https://virgool.ir/@snap/کفشهایش-kikodjcxra0wامشب همش در حال گشت زنی در محله هایی تا حدودی خوفناک هستم! انتظار دارم تا مسافری پیدا شود و وِیز! من را از این گودال تاریک به بیرون راهنمایی کند.ترسی در وجودم رخنه کرده و من می خواهم هر جور شده به جایی، مغازه هایی روشن، پیاده روهایی با عابرانی جوان و خوش پوش و خندان حتی شده نمایشی! بروم.گوینده‌‌ی کتاب صوتی نکته ای دل انگیز را در گوشم زمزمه می کند، به یاد می آورم که همش از درون خودم هست و من را آرامشی خلسه کننده فرا می گیرد!من اینجا در کوچه تنگ و تاریک تا لحظاتی پیش مردد و یخ زده از درون بودم ولی الان شمعی گرم! در درونم شعله ور شده،صورت و دستانم هم گرمای آن را به خود می گیرند.مسافری نصیب من شده! پیرمردی فرتوت، به زحمت به این طرف خیابان می آید، قادر به راه رفتن معمولی هم نیست! کمی غصه ام می شود که چرا دور نزدم و از نزدیک سوارش نکردم، خیلی عجیب است، در طول مسیر جوابهای بی ربط به سوالاتم می دهد.وقتایی که حس راحتی و اعتماد به نفسی غالب به مسافرانم دارم صحبتهایم را با سوالهای تشریحی آغاز می کنم ( نه سوالهای دو گزینه ای!)اما این مرد پیر مثل اینکه مشکل شنوایی دارد، صورتش یخ زده، خیلی کوچه بازاری و عامیانه حرف می زند ولی خیلی دلی حرفهایش را می زند و گوشهای من را در چنگال صحبتهایش اسیر می کند، قلب صافی دارد این را از انرژیهای آدمها زود می فهمم، شاید ظاهر آدمها تا اندک لحظاتی، خودنمایی کنند ولی بعد از آن، انرژی، لحن و صداست که نقش اول را به خود می گیرد!از 1350 تا حالا مشغول به کار کفش دوزی در کارگاهی تاریک و گندیده به قول خودش،اوستایش برایش اسنپ گرفته بود.روزی چهل تومان دستمزدش هست (چقدر کم!) علامت سوالی عجیب ذهنم را در بر می گیرد که چرا اینقدر کم؟! چطور زندگی می کند و چرخاندنش پیشکش!تا جایی دوردست می برمش، پرنده پر نمیزند، منطقه سرد و انرژی کُش! اصرار دارد که نرسیده به موقعیت نشان داده شده در ویز پیاده اش کنم و من بطور مصمم و جدی بهش می فهمانم که خودم تو را تا آخر این بن بست تنگ و تاریک خواهم رساند (خوب شد هم رساندم) شاید خجالت می کشید که خونه‌ی نقلی 50 متریش را ببینم!کرایه اش یازده و پونصد می شود ولی من دلم برایش می سوزد، پنج تومنی را از جیبش درآورده و آبرومندانه به دنبال هزاری و دو تومنیست ولی انگار چیزی در جیبهای مندرسش نیست و من می گویم صفای شما، زنده باشی پیرمرد برو همین کافیه!چقدر خوشحال می شود و باز با زحمت فراوان از ماشین پیاده می شود، نگاهی تصادفی به کفشهایش می اندازم، کفشهایی که با ذوق، و کلی هم در مسیر خانه اش تعریفشان را کرده بود، کفشهایی با کفی طبی مخصوص و رویه‌ی چرم طبیعی که با دستان خودش درست کرده بود، کفشهایی که مثل یک مدال افتخار به جای گردن به پاهایش بود، کفشهایی که دلخوشی این روزهایش هست، اما چرا آنقدر دوست داشتنی و عزیزند این کفشها؟!پیرمرد به طور مادرزادی پاهایش برعکس و علاوه بر آن کج بودند و به هیچ عنوان کسی غیر از خودش و دستان هنرمندش قادر به دوخت کفشی نبوده که بتواند راه رفتنی حتی کم برای او به ارمغان بیاورد!یک اسنپی!یک اسنپی!Thu, 26 Dec 2019 20:28:59 +0330https://virgool.ir/@snap/شستن-روزمرگی-هایم-aotmwzeftw96سویشرت دوست داشتنی خودم را به تن کرده بودم، به عادت همیشگی دستم را در جیبم فرو بردم تا قسمت سرد سوئیچ ماشین را احساس کنم.صندلیهای یخ زده، پشتم را منجمد کرد! اسنپم را روشن کردم، سفارش پشت سفارش می آمد، اما من مثل مجریهای بخت آزمایی که در حال گردوندن گردونه و به انتظار رقم بعدی هاج و واج با یک هیجان درونی پنهان به خیال خودش ولی نمایان برای تماشاچیها!منتظر سفارشی نزدیک ماشینم بودم، نت ها امشب سر لج دارند، همش "اچ" را نشانه رفته اند!من صبور هستم، رنگ صبرم به ارغوانی می ماند، کار تمام وقت من نیست، خرجهایم از دخلم پیشی گرفته اند و چاره ای ندارم، زن و بچه انتظار بیش از لقمه نانی را می کشند، اما به مرور خواهم گفت که دیدگاهم یک جور دیگر است!من اینجا قلم را بادستانم به حرکت در نمی آورم بلکه با قلبم می نویسم، برای خودم می نویسم، برای شستن روزمرگی هایم در اسنپ می نویسم، از تجربیاتم، از دلتنگیهایم، فانتزیهایم و از همه مهمتر نگرشم! می نویسم.یک اسنپی!یک اسنپی!Thu, 26 Dec 2019 19:35:10 +0330