<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های sam.rh</title><link>https://virgool.ir/feed/@sn.rh</link><description></description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 22:01:05</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/26626/avatar/Xp5MPR.png</url><title>sam.rh</title><link>https://virgool.ir/@sn.rh</link></image><item><title>همچنان 99</title><link>https://virgool.ir/@sn.rh/همچنان-99-kckeitabpdgb</link><description>راستش تا این موقع که دارم این پست رو مینویسم سال 99 برای من سال خوبی نبوده (البته برای اکثر جمعیت کره زمین نبوده). بنا بود کارم رو یه تغییر رو به جلو بدم و به خاطرش از کار قبلیم بیرون اومدم ولی به خاطر شرایط کووید نتونستم کارم رو شروع کنم و عملا 6 ماهه خونه نشینم که به خودی خود چیز بدی نیست ولی خسته کننده شده و اینکه هیچ افقی از اتمام این وضعیت ندارم هم فرسایشی‌ترش میکنه.خب همه اینها تا چند روز پیش بزرگترین مشکلات زندگی من بود ولی از چند روز پیش یه مساله مربوط به سلامتیم(کرونا نه)پیش اومد که یهو همه چیز رو تحت الشعاع قرار داد. ناگهان کرونا ،کار و خونه نشینی تبدیل شدن به مسایل ثانویه و تقریبا میتونم بگم دیگه اهمیت چندانی برام ندارن.داشتم به این فکر میکردم موضوع‌هایی که توی زندگی هر کدوممون برامون مهمه تا کجا اهمیت داره یعنی چه مشکل بزرگتری باید پیش بیاد که موضوع قبلی برامون بی‌اهمیت بشه؟ مطمئنا سلامتی خودمون و عزیزانمون یکیشه ولی حتما چیزهای دیگه هم هست.یه جا میخوندم برای اینکه آدم‌ها دغدغه‌های متعالی داشته باشن، مثلا محیط زیست یا دغدغه آزادی، باید یه سطحی از رفاه داشته باشن. سخته به آدمی که شکمش رو روزانه به سختی سیر میکنه بقبولونی از پلاستیک استفاده نکن که ماهی‌ها توی اقیانوس آرام آسیب نبینن.خلاصه برای اینکه غم‌هامون مشکل‌های کوچیک باشه باید مشکل بزرگی نباشه.غم‌های زندگی‌هاتون کوچیک. :)99</description><category>sam.rh</category><author>sam.rh</author><pubDate>Wed, 02 Sep 2020 02:10:38 +0430</pubDate></item><item><title>اولین تماس تلفنی از بهشت</title><link>https://virgool.ir/@sn.rh/اولین-تماس-تلفنی-از-بهشت-eickk4v42spn</link><description>بالاخره بعد از چند ماه کتاب اولین تماس تلفنی از بهشت نوشته میچ آلبوم را تمام کردم، حالا چرا این قدر خواندنش طول کشید؟ خوب علتش به هیچ وجه جالب نبودن کتاب نبود بلکه علتش من بودم. دلیل اصلی این بود که کلا اخیرا کتاب خواندن برایم سخت شده نمیدانم علتش چیست هر از چند گاهی در دوره کتاب نخواندن می افتم  الان در یکی از آن دوره ها به سر میبرم و بدون اغراق الان بیش از ده کتاب در دست خواندن همزمان دارم. دلیل دوم که شاید احمقانه باشد این بود که خوب همان طور که از اسم کتاب می شود فهمید کتاب با یک تماس تلفنی از بهشت آغاز می شود و من خیلی خیلی دلم میخواست من هم با عزیز از دست رفته ام یک تماس داشته باشم، بله همین قدر مسخره آنقدر این را دلم میخواست که خواندن کتاب اذیتم میکرد و برای  همین خواندنش این قدر طول کشید. در مورد خود کتاب اگر بخواهم نظر غیر ‌کارشناسانه‌ام را بنویسم ، خوب کتاب با یک شوک خیلی بزرگ شروع میشود و کم‌کم که کتاب پیش میرود ما با هر شخصیت و آنچه به او گذشته آشنا میشویم و همین طور با اینکه هر کدام از این شخصیت ها چطور به این رخداد پاسخ میدهند کتاب به صورت جالبی به پدیده اختراع تلفن هم میپردازد که خیلی به دل من نشست و البته پایان کتاب هم که خیلی جالب است.میچ آلبوم نویسنده کتاب معروف سه شنبه ها با موری است البته این اولین کتابی بود که من از آلبوم خواندم، کتاب از نظر من ارزش خواندن دارد شاید شاهکار نباشد ولی خوشایند است و البته کمی ناراحت کننده.ای کاش یک روز همین موبایل من هم زنگ میخورد و تو زنگ میزدی و یکبار دیگر صدایت را میشنیدم ، فقط یک بار دلم برایت تنگ است...</description><category>sam.rh</category><author>sam.rh</author><pubDate>Fri, 29 May 2020 04:04:30 +0430</pubDate></item><item><title>من اشک ندارم</title><link>https://virgool.ir/@sn.rh/من-اشک-ندارم-a1o7zdytf97s</link><description>تقریبا ده دوازده سالی میشود که  من دچار سندروم خشکی چشم هستم‌، به این معنی که چشمان من خیلی خیلی کمتر از آنچه که باید اشک ترشح میکنند و من به ناچار یک قطره و دو ژل در چشمانم می ریزم تا جبران اشکی که ندارم را بکنند. تا وقتی که ساعت خوابم خیلی عقب نیافتد یا گریه نکنم این داروها کار آمدند اما اگر رعایت نکنم چشمانم دچار خارش وحشتناکی میشوند و حس میکنم که در آنها جسم خارجی است. اوایل وقتی این حس ها سراغم میآمد مدام‌ جلوی آینه چک میکردم مبادا واقعا چیزی در‌چشمانم هست ولی به مرور فهمیدم که این معلول آن شرایط پزشکی است که دچارش هستم. چند وقت پیش شب خیلی حس بدی در چشمانم داشتم و مثل همیشه قطره ریختم و خوابیدم صبح که بیدار‌شدم دیدم دو مژه بزرگ در آن چشم اذیتم بود. ‏خوب در این سال ها من به این شرایط عادت کردم، اما چیزی که به آن هیچ وقت عادت نکردم نبون اشک هنگام گریه است نه به خاطر دردسرهای بعد از گریه که برایم ایجاد میشود بلکه به خاطر همان موقع گریه کردن، آن احساس ریختن قطره های اشک روی گونه من دلم برای آن قطره ها خیلی تنگ میشود. فکر میکنم شاید اگر قطره ایی از چشمانم می ریخت من بعد از گریه سبک تر میشدم. احمقانه است ولی وقتی کسی را میبینم که موقع گریه کردن پشت سر هم از چشمانش اشک می آید فقط غبطه میخورم. پ ن:جنیفر آنیستون از بازیگران مورد علاقه من است، در یک مصاحبه دیدم او هم از سندروم خشکی چشم رنج میبرد، در آن مصاحبه میگفت اگر خانه را بدون اشک مصنوعی ترک کنم  دچار‌ استرس زیادی میشوم، من هم همین طور هستم. ‏</description><category>sam.rh</category><author>sam.rh</author><pubDate>Sat, 18 Jan 2020 02:25:20 +0330</pubDate></item><item><title>چطور پادکست شنو شدم</title><link>https://virgool.ir/@sn.rh/چطور-پادکست-شنو-شدم-cnbpfoy9qrpv</link><description>من پادکست رو از ساند کلاد شناختم، خیلی سال هست که از ساند کلاد آهنگ گوش میدم، حدود سه سال پیش فهمیدم که ساند کلاد به جز موسیقی یه سری برنامه های ضبطی در مورد موضوع های مختلف داره، اولین چیزی که من به جز موسیقی روی ساند کلاد گوش دادم رفتار با کودک در سه سال اول زندگی بود که برنامه رادیو ملی سوئد بود که دو قسمت بود، بعد از شنیدن اون یه جرقه تو ذهن من زده شد من خیلی وقت بود دنبال برنامه ضبطی انگلیسی بودم چون خیلی وقت بود که کلاس زبان نمی رفتم و میخواستم حداقل توی وقت های اضافه‌م انگلیسی گوش کنم،  بعد از اون برنامه رادیو سوئد چون به کتاب علاقه داشتم book review رو سرچ کردم و یه کانال پیدا کردم bbc book club و یه کانال دیگه که اسمش یادم نیست و اونم نقد کتاب بود، من این برنامه‌ها رو میشنیدم، میگم برنامه چون تا این لحظه من هنوز نمیدونستم اسم اینا پادکسته، خلاصه تابستون ۹۶ توی ساند کلاد تو اون قسمت برای شما یه آدیو بود به اسم چنل بی، سیلک رود،قسمت سوم قشنگ یادمه ساعت ۳ یا ۳.۵ بعد از ظهر بود من دراز کشیده بودم این رو شنیدم و به معنای کلمه سحر شدم،همون قسمت سوم رو شنیدم صدای گوینده به نظرم خیلی گوشنواز بود، از این سبک تعریف کردنش فوق العاده خوشم اومد رفتم دو قسمت قبل هم گوش دادم، بعد دیدم به این آدیو میگن پادکست رفتم و گوگل کردم چطور میشه پادکست گوش داد و اولین اپی که معرفی کرد اسمش podcast بود و لوگوش آبی بود رفتم از گوگل پلی دانلود کردم چنل بی رو دنبال کردم و اون bbc book club رو هم دنبال کردم ولی به خودم گفتم من هدفم از این پادکست گوش دادن تمرین شنیدن انگلیسیه پس فقط همین چنل بی رو میشنوم بقیش انگلیسی، بعد چنل بی رو تو توییتر و فیس بوک دنبال کردم و تو کامنت ها ملت یه سری پادکست معرفی کردن،پادکست dirty john, پادکست سریال، کلا آشنا شدن با gimlet, NPR,دیگه دستم راه افتاد، heavyweight و mystry show،hidden brain,embedded,the heart,uncove,rough translationو خیلی چیز های دیگه.فقط بگم قولم رو شکستم و بازم پادکست فارسی گوش دادم،در این بین ها با علی سخاوتی و پادکست به راه بادیه و فنامنای اون آشنا شدم و نمیدونم چرا اینقدر به دلم نشست رفتم و پادکست‌های قبلیش هم به اسم گپ با علی سخاوتی و ۸۲۲ هم پیدا کردم و همه رو شنیدم.از نظر من انسان بسیار جالبیه و شنیدن پادکستاش هم‌ حتی چیزی اگر‌به آدم هم‌اضافه نکنه حداقلش اینکه با نظرات یه نفر دیگه در موضوعات مختلف آشنا میشیاینم قصه پادکست شنیدن من.</description><category>sam.rh</category><author>sam.rh</author><pubDate>Wed, 06 Nov 2019 18:07:59 +0330</pubDate></item><item><title>برف پاک کن</title><link>https://virgool.ir/@sn.rh/برف-پاک-کن-ulfisngndkic</link><description>من هفت یا هشت سال بعد از اینکه گواهینامه گرفتم، شروع به رانندگی کردم منظورم رانندگی واقعی و رسیدن از نقطه A به B هست نه رانندگی تمرینی وقتی یه نفر کنارت نشسته و برات راه میگیره.اینکه چرا اینقدر دیر شروع کردم شاید چند تا دلیل داشته باشه یکی اینکه میترسیدم (هنوز هم میترسم) یه دلیل دیگه هم این بود که ماشین نداشتم که خب الان دارم.ولی چیزی که اذیتم میکرد اوایل رانندگی این نبود که راننده ماهری نیستم یا عکس العمل هام سریع نیستن یا خاموش میکنم، این بود که بقیه چی در مورد من فکر میکنن. بقیه راننده ها چه فکری در مورد من میکنند وقتی یه اشتباه میکنم. این فکر این قدر توی من قوی بود که یادمه یه بار که داشتم از سر کار برمیگشتم خونه و داشت بارون می‌اومد من به بقیه ماشینها نگاه میکردم که ببینم اونها برف پاک‌کنشون رو روی چه سرعتی تنظیم کردن، با وجود اینکه من راحت تر بودم سرعت برف پاک‌کن بیشتر باشه تا شیشه زیاد خیس نباشه ولی تصور میکردم بقیه حالا فکر میکنن شاید من خیلی مبتدی هستم که از این سرعت استفاده میکنم.فکر میکنم بزرگترین عامل نگهدارنده و بازدارنده توی زندگی من همینه که بقیه چی فکر میکنن،توی تمام زوایای زندگیم.چند وقتیه دارم به این موضوع دارم فکر میکنم که چطور میشه تعادل برقرار کرد بین این همرنگ جماعت بودن و واسه خود زندگی کردن. </description><category>sam.rh</category><author>sam.rh</author><pubDate>Fri, 01 Nov 2019 17:35:03 +0330</pubDate></item></channel></rss>