<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های سید مهدی</title><link>https://virgool.ir/feed/@smvaziri</link><description>یادداشت‌های یک دانشجو</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 06:26:47</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/76015/avatar/SHTQhd.png</url><title>سید مهدی</title><link>https://virgool.ir/@smvaziri</link></image><item><title>خیال شیرین این روزهای من!</title><link>https://virgool.ir/@smvaziri/خیال-شیرین-این-روزهای-من-rq0omawvgnqq</link><description>عکس مرتبط و البته تزئینی است.راستش تا حدود پنج ماه پیش (یعنی تا روزهای آخرِ قبلِ ازدواج) تصور می‌کردم رابطه‌ی با کیفیت و مستحکم، رابطه‌ای است که در آن مشکلات در حداقل حالت ممکن رخ دهند و اگر هم رخ دادند دو طرف فوراً از کنار آن‌ها عبور کنند. تصویر خامی بود؟ قبول دارم. اما چند روزی است که فکری خوشحال کننده در سرم می‌چرخد. یعنی تصور ذهنی‌ام تا حدودی اصلاح شده. حالا بعد از سپری کردن مشکلات مختلف و البته جلو رفتن رابطه این‌طور فکر می‌کنم که «اراده حل مشکلات» همان کلید طلایی است. شاید این شکلی بتوان توضیح بیشتری داد: با همین اندک تجربه‌ای که تا الان به دست آوردم فکر می‌کنم ابزار اساسیِ حل مشکلات یک رابطه (احتمالاً بتوان روابط دوستانه و خانوادگی را هم به این لیست تک گزینه، اضافه کرد) خواست و اراده دو طرف برای حل و عبور از مشکلات است. اضافه می‌کنم که این امر انگیزه کافی می‌خواد. انگیزه‌ای مثل علاقه و محبت دو طرفه که شاید در یک رابطه‌ی مثلاً کاری وجود نداره. انگیزه‌ای که باعث می‌شه بخشیدن یکدیگر و انجام مسئولیت ها در یک رابطه ساده‌تر و البته ممکن بشه. شما چی فکر می‌کنید؟</description><category>سید مهدی</category><author>سید مهدی</author><pubDate>Mon, 05 Apr 2021 13:45:19 +0430</pubDate></item><item><title>آگاهانه در این کمپین تبلیغاتی شرکت کنید.</title><link>https://virgool.ir/@smvaziri/آگاهانه-در-این-کمپین-تبلیغاتی-شرکت-کنید-jjmmllzwadbw</link><description>فاصله‌ی بین خواندن دعوتنامه‌ی این کمپین و شروع به نوشتن، برای من کمتر از پنج دقیقه بود. همین که دیدم با تایپ هشتگی، درختی کاشته می‌شود برایم کافی بود. همین دیشب بود که فکر می‌کردم اگر هر کسی سالی یک نهال بکارد و شصت سال عمر کند، اقلاً پنجاه درخت کاشته. چی از این بهتر؟ لااقل کمی از لطف زمین در حد خودمان را جبران کرده‌ایم. برایم خیلی مهم نیست که متولی این هشتگ موسسه خاصی‌ست و یا هدف از این کمپین تبلیغات است. برایم فقط همین مهم است که در کاشته شدن درختی بر روی زمین سهیم باشم.</description><category>سید مهدی</category><author>سید مهدی</author><pubDate>Sat, 03 Apr 2021 15:51:16 +0430</pubDate></item><item><title>جنگ جهانیِ شما.</title><link>https://virgool.ir/@smvaziri/جنگ-جهانیِ-شما-w9wsdvjzveei</link><description>گاهی وقت‌ها یک آدمی از یک جایی که فکرش را نمی‌کنی می‌آید و کاری می‌کند که حتی حدس‌ش را هم نمی‌توانی بزنی. شبیه جنگ جهانی اول. چه کسی فکرش را می‌کرد به خون بهای یک شاهزاده‌ی اتریشی، ده میلیون نفر ردیف به ردیف دراز شوند؟ چه کسی فکرش را می‌کرد یک #شما این‌طوری بیاید و رد بشود و یک من را این‌چنین به بند بکشد. نمی‌گویم دل ما فلان بود و بهمان. نمی‌گویم ما دل به کسی نداده‌ایم تا به حال. نمی‌گویم تا قبل شما آب دهان قدرت نداده بودیم هنگام سلام و علیک. همان‌طور که این کره‌ی جو گیر تا قبل جنگ جهانی اول جنگ به خود زیاده دیده بود. اما این یکی با قبلی‌ها تومنی دوزار توفیر داشت. طوری آمدی و طوری نرفتی که نسل‌هاست برای قربانیان‌ات یادبود می‌گیریم. کاش این جنگ نتیجه بهتری داشت. کاش تو اهل صلح بودی. کاش تن می‌دادی به آشتی و می‌آمدی پای میز مذاکره. کاش ثابت می‌کردی از نسل آن شاهزاده نیستی. من هم ثابت می‌کردم که بی گناه گرفتار شده‌ام. دست خودم نبود به جان عزیزتان. تقصیر چشم های‌تان بود. ما بی دفاع بودیم مقابل شما. قدرتش را نداشتیم. رغبت‌ش را هم. ما برای باخت وارد میدان شدیم. باخت به شما. البت که اشتباه می‌کردیم. پ.ن: آقای آرشیدوک فرانتس فردیناند را در تصویر مشاهده می‌کنید.</description><category>سید مهدی</category><author>سید مهدی</author><pubDate>Thu, 18 Jun 2020 00:20:33 +0430</pubDate></item><item><title>در ستایش واقعی بودن.</title><link>https://virgool.ir/@smvaziri/در-ستایش-واقعی-بودن-qczbvocug25d</link><description>مرد میان سالِ بریتانیایی جلوی کافه‌ی هواداران لیورپول نشسته بود. در جواب این سوال که فرق محمد صلاح با دیگران چیست؟ جمله‌ای گفت که شاید بهترین تعریف از یک انسان باشه. گفت: محمد صلاح واقعیه، فیک نیست. مثل همه‌ی ماست.این مستند چهل و شش دقیقه‌ای روایتی نسبتاً قابل قبول از زندگیِ یک پسر بچه‌ی مصری است که با ناامید نشدن، تلاش و انسان بودن تبدیل به پادشاه مصریِ لیورپول شده. معمولاً مستندهای پرتره، حول محور شخصیت هایی‌ست که در رشته و زمینه‌ی کاری خود بهترین یا تاریخ‌ساز هستند. اما در &#34;یک داستان پریانی فوتبالی&#34; شما پیرامون زندگیِ یک انسانِ دوست داشتنی، چرخ داده می‌شوید. داستان از کودکی محمد و با حضور دوستانش شروع می‌شه. با اظهارنظر هم‌بازی هایش ادامه پیدا می‌کنه و چند کادر اختصاصی از یورگن کلوپ و طرفداران لیورپول تموم می‌شه. سیر داستانیِ این مستند که نمره‌ی هفت و هفت از مخاطبان IMDB گرفته به طور کلی قابل قبوله اما شاید پایان بندی متفاوت از خروجی کار می‌تونست این اثر رو دلنشین‌تر کنه.راستی ما چقدر واقعی هستیم؟ دیگران چقدر ما رو از خودشون می‌دونن؟</description><category>سید مهدی</category><author>سید مهدی</author><pubDate>Sun, 08 Mar 2020 23:43:41 +0330</pubDate></item><item><title>سال دوم دانشکده من، تازه‌ترین روایت اجتماعی صدرعاملی</title><link>https://virgool.ir/@smvaziri/سال-دوم-دانشکده-من-تازهترین-روایت-اجتماعی-صدرعاملی-yjphoyivols1</link><description>سلام.چند ساعت پیش آخرین ساخته‌ی رسول صدرعاملی را دیدم. &#34;سال دوم دانشکده‌ من&#34; یک روایتِ شخصی از جامعه‌ای در حال گذار است. جامعه‌ای که نسل های قبل‌تر آن بدون توجه به خیلی چیزها بر سر دانسته های خود ایستاده‌اند.بعد از دیدن فیلم خیلی با کلمات دانشکده، سال دوم و ... کاری نخواهید داشت. این بستر اجتماعی بیشتر بهانه‌ای‌ست برای انتقاد از وضع فعلی جامعه و شکایت های روشنفکرانه از سنت. و انصافا باید بابت به خدمت گرفتن فن برای نشان دادن این اعتراض از آقای کارگردان تشکر کرد.صدرعاملی به خوبی توانسته از نابازیگران بازی، از لوکیشن های جذاب و سرحال افسردگی و از سرمشق های اصغر فرهادی در تدوین رونوشت بگیرد. به این لیست موسیقی متن قابل قبول و دوربینِ منطقی را هم اضافه کنید.فکر می‌کنم اگر بخواهید آن پیچش موی مدنظر را در فیلم ببینید، باید بیشتر از هرچیزی به دیالوگ های تند و تیز که لابلای حرف های دیگر پنهان شدند، توجه کنید. دوست ندارم فیلم را تشریح کنم والا حتما دیالوگ های مورد نظر را برایتان می‌نوشتم.اگر به دنبال فیلم های اجتماعی و شاید معناگرا هستید، سال دوم دانشکده من را ببینید ولی اگر برای تفریح خانوادگی به سینما می‌روید دیدن این فیلم خیلی پیشنهاد جالبی برایتان نیست. فیلمی که اگر در زمان دیگری و بدون رقیب های سرسختی شبیه به رد خون اکران می‌شد، سهم بیشتری از گیشه به‌دست می‌آورد.</description><category>سید مهدی</category><author>سید مهدی</author><pubDate>Thu, 10 Oct 2019 00:05:54 +0330</pubDate></item><item><title>کارگردان، قاتلِ شاه کُش!</title><link>https://virgool.ir/@smvaziri/کارگردان-قاتلِ-شاه-کُش-baghvohattwu</link><description>نمایی از فیلماحتمالا شما هم کسانی که سرمایه‌ی خود را به باد داده‌اند دیده‌اید. فرض کنید شخصی سوژه‌ای جذاب کشف کرده، افرادی را برای سرمایه گذاری به میدان آورده، کلی آدم سرشناس را برای ساخت فیلم به خدمت گرفته، پیش تولید تولید و باقی مراحل را پشت سرگذاشته اما نمی‌داند قرار است به چه برسد! بله همین‌قدر عجیب!البته که شاه کش فیلم خاصی است. به تمام معنا خاص. از سوژه گرفته تا لوکیشن و موسیقی و پایان بندی... . شما با روایتی هفتاد و پنج دقیقه‌ای از شک، عذاب‌وجدان، دروغ و ابهام روبه‌رو هستید که راوی آن تماما تلاش کرده به سوژه‌ای کلیشه‌ای نگاهی خاص و تازه داشته باشد. انصافا هم تا حد زیادی توانسته به این هدف برسد.اما متاسفانه هرچه به پایان فیلم نزدیک‌تر می‌شویم باید سطح توقع از فیلم، پایان بندی و نتیجه را پایین‌تر بیاوریم. هر چه جلوتر می‌رویم از صبر، حوصله و ذوق کارگردان کم می‌شود و تا مرز نابودی آن پیش می‌رود.قصد اسپویل فیلمی که بر روی پرده است را ندارم و به همین دلیل تنها به این نکته بسنده می‌کنم که دیدن شاه کش برای کسانی که مخاطب اصلی و همیشگی سینما نیستند و برای تفریح خانوادگی به سینما می‌روند مناسب نیست. همین.ضمنا اگر برای شنیدن صدای حمید صفت می‌خواهید این فیلم را ببینید، وقت خود را تلف نکنید. خبری از او در تیتراژ نیست. چرا؟ نمی‌دانم.</description><category>سید مهدی</category><author>سید مهدی</author><pubDate>Fri, 04 Oct 2019 03:24:15 +0330</pubDate></item></channel></rss>