https://virgool.ir/feed/@smh.sabetfa2026-11-11 19:46:28https://files.virgool.ir/upload/users/110759/avatar/kn1q5J.jpeghttps://virgool.ir/@smh.sabethttps://virgool.ir/@smh.sabet/دنبال-چه-می-گردم-ewzxu936fvugچند ماه دیگه 40 سالم تموم میشه و احساس می کنم هنوز نتونستم یه تخصص داشته باشم و از خودم راضی نیستم. به راهی که پشت سر گذاشتم نگاه می کنم و می بینم هیچ دستاوردی توی زندگیم نداشتم. رشته دانشگاهیم میان رشته ای بوده، از اون رشته هایی که فقط انتخاب کردم تا پشت کنکور نمونم. اون زمان هیچ کس استعداد تحصیلی رو نمی سنجید. فقط همه سعیم این بود که تا میشه رشته های بیشتری رو انتخاب کنم بلکه با رتبه 5000 یه دانشگاه دولتی قبول بشم. بعد از دانشگاه هم هر جا بود آزمون ورودی دادم و مصاحبه شدم تا بالاخره بعد از حدودا یک سال و نیم شدم یه کارمند. یک سالی کار کردم و هوس فوق لیسانس به سرم زد که شاید بتونم از خودم راضی بشم. وقتی کارشناسی ارشد رو توی رشته مدیریت فناوری اطلاعات خوندم فهمیدم که از برنامه نویسی خوشم میاد.چند سال پیش یه دوره آموزش sql رفتم و بعدش هم یه کلاس برنامه نویسی مقدماتی و یه دوره کلاس سی شارپ رفتم. همیشه عاشق دنبال کردن یه چالش بودم. عاشق یه کاری که بتونم توش تخصص و مهارتی کسب کنم و بگم من کارم اینه. ولی انگیزه و اراده ای برای قدم گذاشتن توی یه دنیای جدید نداشتم یا شاید ترس از شکست باعث می شد که توی همون نقطه ای که بودم بمونم. با خودم می گفتم برای من دیر شده. بعضی از دوستام می گن "از خودت زیادی انتظار داری. تو شاغل هستی و توی کارت موفقی و مدیرها ازت راضی هستن". می تونم با همین حقوق تا سن بازنشستگی ادامه بدم و بعدش هم مثل بقیه بازنشسته ها. یه زندگی روتین و بدون چالش. ولی من همچنان حس می کنم دنبال یه چیزی می گردم یا بهتر بگم یه چیزی منتظر منه که پیداش کنم. انگار هدفی که براش به دنیا اومدم و ماموریتی که دارم یه چیز دیگس و هنوز بهش دست پیدا نکردم. از طرفی از وقتی کلاس برنامه نویسی رفتم همیشه دوست داشتم بیشتر براش وقت بذارم و حرفه ای بشم. ولی مدت ها بود رهاش کرده بودم و گوشه ی ذهنم مونده بود و به عنوان یه پروژه نیمه کاره فکرم رو درگیر کرده بود. این مدت بارها رفتم سمتش و یه نیرویی که شاید همون سن بالا و عدم موفقیت و ترس از شکسته باعث می شد ازش فرار کنم. همیشه می ترسیدم وقتم و لحظه هام رو بزارم روی برنامه نویسی و آخر خیلی دیر بفهمم رویای من و متعلق به من نبوده. و الان توی سن 40 سالگی یک هفته ای هست که دوباره رو آوردم به برنامه نویسی. روزی چندساعتی بعد از کار یکم آموزش های آنلاین رو می بینم. به اصطلاح فعلا تونستم کارو زخمی کنم. بعد از این همه درگیری درونی با خودم تصمیم گرفتم یک ماه به خودم فرصت بدم و اگر توی این یک ماه علاقه و انگیزه و کشش کافی برای ادامه ش در خودم دیدم که ادامه می دم وگرنه برای همیشه از ذهنم بیرونش می کنم و دیگه خودم رو به خاطر نیمه کاره رها کردنش سرزنش نمی کنم.سمیهسمیهSun, 06 Dec 2020 23:26:44 +0330