https://virgool.ir/feed/@smabasnzhad563به سراغ من اگر می آیید نرم اهسته بیایید مبادا ترک بردارد چینی نازک تنهایی منfa2026-11-10 16:34:29https://files.virgool.ir/upload/users/4910681/avatar/gSMSu8.jpghttps://virgool.ir/@smabasnzhad563https://virgool.ir/@smabasnzhad563/عشق-بی-کران-gbashpq8bmxmبه چشم من غریب در این راه بی امیدراه بی برگشت عشقی که در این سینه دمیدقسم به چشمانی که دل و جان دست اوستهرخیابان این نگاهم در پیت درجست وجوستلانه امن کبوتر دلم به گوی چشمت لرزیدرها شد از خلوت و گویا داستانی سر رسیدمیپرسد دلم علت این لزرش چیستپس چرا ‌بر  دگران  نرمش  نیستاه انگاه میفهمم که در دامت گرفتار شدمصید آن چشمان گیرا و تبدار شدمچه نگاهی میکنی اهن ربا داری مگرسنگین و اهسته برو عجله هم داری اگرپس اگر دلداده ای ارام برو دلتنگتمگرکه سهمم نیستی درویش شو، گریانتمبیماری مگر چشم بگیر وابسته میکنی مرامونس شب های بی صدا در این ماتم سرادردیست که در شعر ها تورا تصور میکنمگویی که شعرا عاشقند و تورا منور میکنندای که بوی تو دیوانه کند این ناشکیبارابوی یار می اید و دیدار کنم ان چشم زیباراشکر خدا کنم که چون امد سراب کوتاهچون که در بندم  و اسیر مرداب نگاهآشنا نگاهم میکنی که من پریشان میشومکه تو هم میدانی از تو خروشان میشومپیوند من با  آشنا در سرنوشتی ستکه او میداند این دیدار ما در سرشتی ستازل بوده که ما با دگر دیدن کنیمدر کوچه وپس کوچه ها ماندن کنیمشایدم قبل تر از این ابتدا یار بودی بر ماشاید این دیدار هاست  یاد بودی ازماعباس نژادعباس نژادMon, 02 Nov 2026 13:41:42 +0330https://virgool.ir/@smabasnzhad563/تراکنش-ناموفق-u401arbuk5heمرد کیف پولش را در دست فشرد و برای بار هزارم آن را باز کرد.بغض گلویش را می‌فشرد.کلافه دستی به موهایش کشید. نمی‌دانست چه کار باید کند.آن‌قدر درگیر کنترل خرج و مخارج بود که یادش نمی‌آمد کی برای خودش حتی لباس خریده باشد.هر بار که از خودش، از خرج‌های ضروری‌اش، از رفاه خودش می‌زد تا سر ماه جیبش خالی نباشد، کم کم زندگی کردن را از زندگی اش کم‌میکردزیر لب زمزمه کرد: _ هرچی شد شد، برم ببینم می‌تونم بخرم یا نه.کاور در را کنار زد و وارد مغازه شد.سلامی کرد و قدمی سمت یخچال برداشت.حین رد شدن، خیره به بخاری ماند؛ بخاری‌ای که شعله‌اش تا آخر زیاد بود.البته به مغازه‌دار حق میداد. توی این سرما باید هم شعله انقدر زیاد باشد.اما مرد یادش نمی‌آمد کی شعله خانه‌اش را انقدر زیاد کرده باشد.از بخاری نگاه گرفت و سمت یخچال سوپرمارکت رفت.انعکاس خودش را در شیشه دید. یعنی انقدر زندگی‌اش سخت بود که به این وضع بیفتد؟دستی به ریش‌هایش کشید تا شاید کمی بهتر شود، اما گویا باز هم انعکاس کسی دیگر را می‌دید.موهای سفیدی که لابه‌لای موهایش بود خیلی توی ذوق می‌زد.مگر چند سالش بود که این‌گونه فرسوده شده بود؟!خیره به شیشه یخچال بود که مغازه‌دار گفت: _ آقا مرتضی، چی می‌خوای؟ بگو بدم بهت!زیر لب غرغری کرد و سمت مرد آمد.مرد در یخچال را باز کرد و ماستی از یخچال بیرون آورد.رو به مغازه‌دار گفت: _ اینا چنده علی آقا؟مغازه دار ، ماست را با اخم از دست مرد کشید. _ حسابتو صاف کردی که می‌خوای خرید هم کنی؟!مرد انگار که می‌دانست قرار است چه چیزی بشنود ؛ پس از آن جملات همیشگی‌اش را بازگو کرد: _ داداش، خودت می‌دونی این روزا دستم خالیه وگرنه جون تو می‌آوردم حسابمو صاف می‌کردم.مغازه‌دار کلافه پوفی کشید. _ بازم حرف‌های همیشگی. ماستو نمی‌زنم به حساب، حداقل پول اینو بده!نفسی عمیق کشید ،دستان مشت‌شده‌اش را باز کرد و کارتش را از کیف پول بیرون آورد.با حرص گفت_ چقدره حالا این ماسته؟!مغازه‌دار ماست را روی میز گذاشت و گفت: _ پونصد تومن.مرد بزاقش را قورت داد و چشمان سرخ‌شده‌اش را محکم بست.فکر نمی‌کرد انقدر گران باشد. مگر طلا بود؟!چه خبر بود؟ ماه پیش دویست خریده بود، اما حالا باید چند برابر پول می‌داد. واقعاً مملکت صاحب ندارد، هر روز گرون‌تر از دیروز.ناچار کارتش را داد.کارت‌خوان صدای دینگی داد و رسیدی از آن خارج شد.چشمانش دودو می‌زد.مغازه‌دار را با استرس نگاه کرد.علی آقا با تأسف نگاهش کرد و کارت را جلویش گرفت؛ انگشتانش را آهنگین روی میز می‌زد، گویا دو دل بود.به چشمان مرد نگاه نکرد، اما گفت: _ کارت کشیدم، بردار برو.سپس علی آقا رسیدی را که روی آن نوشته بود «تراکنش ناموفق» در دست مچاله کرد.گلویش را صاف کرد و چشمانش را از مرد دزدید.مرد با سری پایین ماست را برداشت و بدون هیچ حرفی مغازه را ترک کرد.می‌دانست موجودی کارتش به سیصد تومان هم نمی‌رسد ، اما آن‌قدر شرمش می‌شد که به روی خود نمی‌آورد.در زنگ‌زده خانه را باز کرد.بچه‌ها در حیاط خانه مشغول بازی کردن بودند. با سلام مرد، بچه‌ها به سویش دویدند._چی خریدی بابا؟ بابا پفک نخریدی؟ عمو علی باز پفک نداشت؟خم شدن شانه‌هایش را حس می‌کرد. امان از این درخواست‌های فرزندانش که جگرش را خون می‌کرد.لب‌هایش را به سختی کش داد، نمی‌دانست می‌شد به آن لبخند گفت یا نه._ آره بابا جان، علی آقا باز پفک نداشت.سر فرزندانش را ناز کرد و وارد خانه شد.همسرش بدون اینکه نگاهی به مرد کند، با لبخند خسته نباشیدی گفت.مرد ماست را روی کابینت کوبید و در لیوانش آب ریخت.همسرش سمت او برگشت. لبخند از لبش پر کشید._ مرتضی؟! خاک به سرم، چیشده؟ تروخدا بگو چیشده! نکنه بابام چیزیش شده؟!مرد به چهره درهم و دستان گره‌خورده همسرش نگاه کرد._ چیزی نشده، باباتم حالش خوبه. فقط امروز یکم خسته‌ام. مامان اینا کی می‌رسن؟_ مرتضی، جون من بگو! اخراج شدی؟ چیکار کردی؟ بگو دیگه، دقم دادی!_ ای وای، ول کن زن. هیچی نشده، خسته‌ام فقط. از اون موقع که اومدم هی چیشده چیشده!زن چشمانش را چرخاند و با لب‌های آویزان گفت: _ باشه، توام قیافتو می‌دیدی، خودتم نگران می‌شدی!بعد با لحنی آرام اضافه کرد: _ بعدم یکم پول بذار خونه. این بچه‌ها هی می‌گن خوراکی می‌خوایم، دوقرون تو خونه نیست بدم بهشون!مرد کلافه پوفی کشید. _  اونم چشم.با صدای زنگ خانه مرد برخاست و آیفون را زد.رو به زنش کرد و گفت: _ من خوبم؟ ای کاش لباسمو عوض می‌کردم، نه؟زن با صدایی گرفته گفت: _ ببینمت... نه، خوبی عزیزم.اما  موهای کوتاه و زشتش خیلی توی چشم بود.به فکر خودش، با کوتاه کردن موهایش در خانه در خرج‌ها صرفه‌جویی کرده بود.چندی بعد مادر و خواهرش وارد خانه شدند.مادر مرد همان‌جا جلوی در خشکش زد.اما خیلی نگذشت که صدای گریه‌هایش در خانه پیچید.مرد را در آغوش گرفته بود و اشک می‌ریخت.او نمی‌دانست مادرش برای چه چیزی این‌چنین اشک می‌ریزد، اما ناچار کمر مادرش را نوازش می‌کرد.مرد با اخمی نمایشی گفت: _ مادر من ، اینم عوض احوال‌پرسیته؟ یه سلامی چیزی، اول کاری زدی زیر گریه!مادرش میان گریه خنده‌ای کرد. _ وا مادر؟ آدم می‌خواد گریه کنه، اول سلام و احوال‌پرسی می‌کنه؟!_ بیا تو، بسه. چشات خشک شد انقدر گریه کردی. قربونت برم من.همسرش با لیوان آب کنارشان آمد. _ مامان جان، حالت خوبه؟ چیشد یهو آخه؟!مادر مرد لیوان را سر کشید و گفت: _ هیچی والا، بچمو دیدم این‌جوری پریشون و داغونه، مادر یهو قلبم گرفت.نیم ساعتی با مهمان‌هایشان صحبت کردند؛ در حالی که مرد خنده بر لب داشت، اما هر از گاهی به گوشه‌ای خیره می‌شد.همسرش که او را این‌چنین دید، سریع سفره را انداخت.مرد به سفره رنگین نگاه می‌کرد، اما نگاهش هنوز خیره ماستی بود که امشب گرفته بود.ماستی که بهایش غرور شکسته اش بود._ غذام خوب نشده مرتضی؟همسرش این حرف را با دلخوری پرسید.مرد لبخندی زد. _ نه، اتفاقاً عالیه._ پس بخور دیگه غذاتو.به اجبار چند قاشق خورد.وقتی که همه وسایل غذا را با حقارت نسیه کرده بود، هیچ چیز از گلویش پایین نمی‌رفت.با رفتن مادر و خواهر او، همسرش تشک بچه‌ها را پهن کرد.مرد فرزندانش را حینی که در جایش مچاله شده بودند دید؛ گویا که سردشان بود.بخاری را نگاه کرد.بلافاصله سمت بخاری رفت و زیادش کرد، همان‌طور که بخاری مغازه زیاد بود.با چشمانی تر کودکانش را نگاه می‌کرد._ مرتضی، نمی‌خوای بخوابی؟ فردا باید بری سرکار.نگاهش را از فرزندانش گرفت و چراغ را خاموش کرد.همان لحظه دخترش صدایش کرد: _ بابا، فردا برام پفک می‌خری؟مرد برمی‌گردد.چند لحظه سکوت می‌کندبا لبخند پیشانی دخترش را می‌بوسد و می‌گوید: _ آره بابا.سمت اتاقش می‌رود. دست بر جیب می‌کند و کیف پول پوسیده‌اش را بیرون می‌آورد.آن را باز می‌کند و خیره به آن می‌ماند و با حرص دوباره در جیبش می‌کند.خوابش نمی برد؛انگار که خوابش را کسی دزدیده بود، اما در اصل شرمندگی‌اش آن‌قدر سنگین بود که سنگینی پلک‌هایش را مثل پر کاه ساخته بود.او همچنان گذر فکرهایش را نگاه می‌کرد.تا خود صبح خیره به سقف اتاق ماند و دوباره صبح روزی سخت را که تهش باز بی‌پولی بود، شروع کرد.پ.ن: ممنون که تا اینجا خوندید. هدفم از نوشتن این داستان کوتاه، فقط لمس احساسات و تجربه کردن اتفاقاتی بود که ممکنه یک فرد با شرایط مالی نه‌چندان خوب، در زندگی روزمره باهاشون روبه‌رو بشه. :)عباس نژادعباس نژادMon, 05 Oct 2026 23:28:43 +0330https://virgool.ir/@smabasnzhad563/رهایم-کن-ywuqi9funihmدلم می گیرد اما زین خزان راهی ندارمدلم میمیرد و زین خانه ام جایی ندارمبه چشمان عجولت در این بیشه پاکیبه جز صبر در این جا،  راه و چاهی ندارمآن زمان  چشم گرفتی‌ و رفتی از کنارمپسش دیدی برای رفتنم پایی ندارم؟غافل از من ، همچنان در انتظاریپس زدی، پیش کشیدی و دگر نایی ندارمانقدر گرم شدی ، سرد شدی قوری شکستهنمی بینی دگر با زحمتت چایی ندارم؟به پای رفتنم زنجیر چون قلاده بستیرهایم کن ، برای دوزخت جانی ندارمعباس نژادعباس نژادFri, 18 Sep 2026 02:56:53 +0330https://virgool.ir/@smabasnzhad563/آخرین-دیدار-umwahya1jvun_علی، دارم بهت می‌گم این بچه دارو نداره! می‌خوای به کشتنش بدی، آره؟ به قرآن، اگه کلیه‌هام هم بشه می‌فروشم؛ مثل تو بی‌غیرت نمی‌ذارم این بچه تلف بشه. ولی این روزا رو یادت بمونه؛ اگه چیزیش بشه، به قرآن با همین دستام می‌کشمت.گوشی رو قطع کردم و با تنی بی‌جون راهی بیمارستان شدم.چشمانم سیاهی می‌رفت و دنیا دور سرم می‌چرخید، اما حالا وقت باختن نبود.رو به راننده تاکسی کردم و گفتم: آقا، من همین‌جا پیاده می‌شم.پول رو دادم و وارد بیمارستان شدم.شالم رو مرتب کردم و لبخند بی‌رمقی زدم. تارا نباید چیزی می‌فهمید.در اتاق رو باز کردم.اشک‌هام بی‌اختیار سرازیر شدن.تارای من... دختر زیبای من، زیر سرم و میان هزارتا سیم و دستگاه خوابیده بود؛ با سری بدون مو و تنی لاغر.اشک‌هام رو پس زدم و قدم‌به‌قدم جلو رفتم.تارا بیدار نمی‌شد.نفسم در سینه حبس شده بود و هزار فکر توی سرم می‌چرخید؛ اما فقط یک فکر مثل پتک به سرم می‌کوبید:«نکنه تارا چیزیش شده؟»دست‌هاش رو گرفتم و بوسه‌ای روی دست‌هاش زدم. صورتش رو نوازش کردم و چند بار اسمش رو صدا زدم.ناگهان صدای بوق دستگاه بلند شد.با چشمانی ترسان و دستانی لرزان، دست‌های تارا رو رها کردم و روبه‌روی دستگاه ایستادم._یا امام حسین...!_خانم پرستار! خانم پرستار، تروخدا به دادم برسید! بچم رفت! تروخدا یه کاری کنید!مویه‌کنان پرستار رو صدا می‌زدم. دکتر با عجله وارد شد و پرستارها من رو از اتاق بیرون بردند.صورتم رو چنگ می‌زدم. نمی‌ذاشتن وارد اتاق بشم.مگر چه شده بود؟ بچه‌ی من زنده بود!پرستارها رو هُل دادم، اما دوباره من رو گرفتند._برید کنار! گفتم برید کنار!انگشت اشاره‌م رو جلوی صورتشون گرفتم و فریاد زدم:_بچمو کشتید، عوضیا! ولم کنید! بذارید برم پیش بچم!رو به اتاق گفتم:_من نباشم دلش می‌گیره... تارا، مامان من اینجام. جایی نریا، خب؟ منو تنها نذار، تارا...دستان پرستار رو کشیدم._ولم کن! بذار برم پیش بچمم، نامرد!دکتر بیرون اومد؛ سرش پایین بود و چشماش سرخ.با یک حرکت بلند شدم و لبه‌ی روپوشش رو گرفتم._چیکارش کردی بچمو؟ چیشد؟_تسلیت می‌گم خانم... تارا همین الان درگذشت.دکتر با سری پایین کنار رفت و من شتابان وارد اتاق شدم.شوکه نگاه کردم.همه‌ی سیم‌ها رو کشیده بودند و ملحفه‌ی سفیدرنگی رویش کشیده بودند.کنار تختش زانو زدم و ملحفه رو کنار زدم.دست‌های سردش رو میان دست‌هام گرفتم؛ اما گرمای دست‌های من بهش نمی‌رسید.لب‌هاش خشک بود.تنش رو در آغوش گرفتم.چرا بیدار نمی‌شد؟_تارا، مامان، پاشو دیگه... مگه نمی‌خواستی بری شهربازی؟ خوابت میاد، مامان؟ قربونت برم من... آخه چشماتو باز کن. تارا مامانی، پاشو قربونت.دکتر رو صدا زدم. وارد نشد. فقط از دم در نگاهم می‌کرد.عصبی خندیدم._دکتر، چی به بچم زدید؟ چرا بلند نمی‌شه؟ بچم غذا نخورده‌ها، گشنشه. بیا بیدارش کن، غذا بدم بخوره. می‌خواستم ببرمش شهربازی...جیغ کشیدم:_با توام!خودم رو می‌زدم و جیغ می‌کشیدم._ای کاش من جای تو می‌رفتم، مامان... بمیرم، نتونستم کاری کنم. بمیرم واسه تنت که درد می‌کرد، مامان. بمیرم واسه غم تو دلت. بچم آرزو داشت موهاش بلند شه... همش غصه و حسرت می‌خورد. بچه‌ی من زندگی نکردددد... ای کاش من جای تو می‌مردم، تارا... ای خدااا!آن‌قدر گریه و فریاد کردم که نمی‌دونم چی شد.چشم‌هام سنگین شد و یک‌آن، همه‌جا سیاه شد.با شنیدن صداهایی، چشم‌هام رو باز کردم و اطرافم رو نگاه کردم.من توی تخت بیمارستان بودم و سرم در دستم بود.حال بلند شدن نداشتم. انگار تمام بدنم از کار افتاده بود.با یادآوری اتفاقی که افتاده بود، شروع به جیغ کشیدن کردم.سرم رو از دستم کشیدم که پرستار وارد شد.بازوم رو گرفت. دوباره جیغ کشیدم.آمپولی به بازوم زد.چند دقیقه بعد، انگار روی ابرها بودم. آرام شدم و دلم خواب می‌خواست.زیر لب زمزمه می‌کردم:_تارا، بلند شو... مامان برات ماکارونی پخته. بلند شو، صدام کن. قربون مامان گفتنت بشم... پاشو، صدام کن...چشم‌هام بسته شد.به یاد کسانی که دیگه نیستنهمه‌جا، مثل زندگی‌ام، تیره و تار شد.عباس نژادعباس نژادThu, 27 Aug 2026 17:23:21 +0330https://virgool.ir/@smabasnzhad563/بی-شلوغی-ترین-خیابان-lv1zz7wzud2jدر غیاب توخیابان‌ها خالی‌ست،خالی‌تر از شهربازیِ خاموش.چرخ‌وفلکی که از کار افتاده؛به یادِ کودکان،چشم‌به‌راهِ تعمیر است.حالا منچرخ‌وفلکم؛دل‌تنگِ شلوغی،اما دور از همهمه.ازدحاممدور از آدم‌هاست؛حضورِ تو،شلوغی‌ست برایم.میانِ همه‌ی آدم‌ها،خیابان ساکت است.دیگر شب‌هایم بی‌مهتاب است،بی‌صدا.بی‌تو شب‌هامنبی‌شلوغی‌ترین خیابانم.دوباره بیاو همهمه‌ای آغاز کن؛خیابانمغبارِ کفش‌هایت را می‌خواهد.و اگر رفتنی شدی،به یادِ هیاهویت،بویت را ، در شیشه ای بگذاردر شیشه‌ای بگذار.عباس نژادعباس نژادMon, 10 Aug 2026 12:38:25 +0330https://virgool.ir/@smabasnzhad563/جا-به-جایی-dmol00o4likfجا به جایی ات جابه جایی وسایل بود یا شادی؟!چند روز است که خانه نیستی.!چند روز است که رویت را ندیدم.البته باز خواهی گشت اما این رفتن هایت هی بیشتر می شود.گویا که میخواهی عادتمان دهی.چون رفتنت بیشتر و آمدنت را کمتر کرده ای.روزهای بیشتری به خانه ات می روی .یک دلت آنجا ست و یک دلت اینجا.خودت هم نمی دانی انگار که سردرگمی.نمی دانی کجا بمانی.پیش شوهرت یا که خانواده ات.البته که بیشتر دوست داری کنار شوهرت باشی اما نمیدانم شاید دلت هم اینجا گیر کرده.تو که نیستی چراغ اتاقت خاموش است .وقتی که از بیرون می ایم به چراغ خاموش اتاقت می نگرم.به در بسته ات.دلم می گیرد .با آن که هر روز کنارت نبودم اما می دانستم هستی.می دانستم وقتی که دلم بگیرد ، وقتی که عصبی هستم ، وقتی که ناراحتم و شاید خوشحال تو هستی که پیشت بیایم.اما وقتی که از کلاس می ایم ، چراغ خاموشت توی ذوق می زند.اما فکر نمی کنم نیستی .تصور میکنم که سرکاری و خواهی امد.یا که وقت خواب ، منتظرت می مانم.فکر میکنم که خواب ماندی و بیدار خواهی شد و در پذیرایی در جایت خواهی خوابید اما دریغ از آمدنت.جای خالی ات در خانه من را سخت غمگینم می کند.آن یک تکه ای که متعلق به تو بود؛ ان تکه که جایت را می انداختی خالی است.به سوی کمد رخت خواب می روم.کسی صدایم میزند.رویم را بر میگردانم .در کمال تعجب بالشتت در حال اعتراض است.از من سراغت را می گیرد.!می گوید:《امشب هم قرار نیست مرا بیرون بیاورید ؟ من آن دختری را که سرش را آسوده روی من می گذاشت و می خوابید را میخواهم .راستش را بگو، چه کارش کرده اید؟》چشمانم گرد می شود ، باورم نمی شد .بالشتت از من سراغت را می گیرد.هیچ چیز نمی توانستم بگویم .دهانم مثل ماهی باز و بسته می شد اما دریغ از حرفی.تشکت مثل بچه ها غر زد:《 آن یار همیشگی من کجاست.من چند روز است که در کمد مانده ام.کی خواهد امد؟من دلتنگ  آغوشش شده ام.》این را میگوید و زار زار گریه میکند.این بار پتو  گریه میکند و رو به من می گوید:《تشک راست می گوید ! سارا کجاست ؟ما دلمان برای آغوشش تنگ شده !نکند خواب مانده!برو بیدارش کن!!》بغضی گلویم را می فشارد.این ها هم دل تنگت شده اند.خانه دل تنگ توست.جایت صدایت می کند.تشکت گریه میکند .خواهرت هر شب جای خالی ات را نگاه میکند.به ساعت برگشتت از سرکار .می دانی ؟خواهرت  به ساعت نگاه میکند و با خود می گوید که امروز بعد از کار به خانه می آیی!اما کدام آمدن؟تشکت ، پتویت ، بالشتت و خواهرت می گرید برای سارایی که نیست.اگر می دانستم که مثل قدیم  خانه عمه ها یا ننه رفته ای شاید این قدر ناراحت نمی شدم .اما حالا که می دانم قرار دیگر در خانه ی خود بمانی ناراحتم .دیگر می دانم این رفتن ها برگشتشان دیر به دیر است.شاید بالشت هم می داند . برای همین سراغت را می گیرد.ما عادت نکرده ایم .وقتی نیستی همه ی اهل خانه سراغت را می گیرند.می پرسند که امشب هم خانه ی خودش می ماند؟و ما هنوز در انتظار آمدنت هستیم.قبلا برای دیدنت فقط چند قدم نیاز بود و الان برای دیدنت باید  نیم ساعتی در راه باشم.اگر می دانستم این چنین است.روز خواستگاری را بهم میزدم..چه احساس بدی ست .ای کاش نمیرفتی.خواهرم. امروز تو مارا ترک کردی.تو خانه ای را که سال ها در آن زندگی کردی را ترک کردی.وسایلت را جمع می کردی و من با خود کلنجار میرفتم تا بغضم را قورت دهم.تو می خندیدی و من با چشمانی خیس تورا نگاه می کردم.در دلم وزنه ای سنگین افتاده بود و گلویم را کسی به شدت می فشرد .تو وسایلت را جمع کردی و من به اتاقی که دیگر تو در آن نبودی می نگریستم.لباس های چپانده شده ات، میز بهم ریخته ات  دیگر نبودند.تخت و کمد و میزت خالی بود؛یعنی در اصل از تو دیگر اثری نبود.قرار بود برایم شام درست کنی اما وقت نشد و من می گفتم ابجی آشغال پلویم را بده!!شاید بپرسید آشغال پلو چیست؟!باید بگویم اسم غذایی ست که خواهرم روی آن اسم گذاشته .اسمی که فقط ما می دانستیم.کنارت بودم ، در آغوشت.دقایق آخر بود.می دانستم که رفتنت نزدیک است و هرچه به رفتنت نزدیک تر که می شدیم ، آن وزنه ی روی قلبم سنگین تر می شد؛گره ی دور گلویم سفت تر می شد.تا که به همسرت زنگ زدی .جوی اشکی بر روی گونه هایم جاری شد .وزنه سبک تر و گره باز تر می شد.گویا تازه می توانستم نفس بکشم.تو متوجه نشدی.گرم صحبت بودی و من گوشه ای آرام می گریستم؛یعنی در کنج آغوشت.سوالی پرسیدی و نگاهم کردی.چشمانت گرد شد.تعجب کرده بودی اما چندی نگذشت که  مثل  لبو شدی.گویا تو هم کل روز دنبال سبک کردن وزنه روی دلت بودی.در آغوش هم گریستیم.منو تو انسان بودن خود را فراموش کردیم و ابر بهاری شدیم و باریدیم.تو برای آینده ای که دیگر در خانه ی پدرت نبود؛برای زندگی جدیدی که در خانواده ی جدیدی بودو من برای خواهری که دیگر آغوشش  نزدیک نبود.برای فردی که زمانی که غمگین بودم من را می خنداند و وقتی قهر بودم به جای کسی دیگر نازم را می کشید.من برای تو می باریدم.باورم نمی شود.واقعا ، جدی جدی رفته ای.عادت ندارم و نمی دانم کی قرار است عادت کنم.ای کاش حداقل راهت انقدر دور نبود.ای کاش رفتنت انقدر زود نبود.جوری می نویسم که دور از جان انگار مرده ای.به هر حال  هر رفتنی که مردن نیست اما شروع دوری ست ، همانقدر دردناک.دلم برایت تنگ می شود.البته بیشتر برای خواهرم که در خانه ی خودمان بود .تورا که ملاقات خواهم کرد اما دیگر خواهر خانه را آیا دوباره ملاقات خواهم کرد؟چه بگویم !؟دیگر کار از کار گذشته .امیدوارم که به پای هم پیر و خوشبخت شوید.من آرزوی خوشبخت تر شدنت را دارم .الان هم که سر و سامان می گیری برایت خوشحالم اما ناراحتی ام برای خوهری ست که رفته ،  همین.دلنوشته ای از اعماق قلبمدوست دار تو خواهرت   (۱۴۰۵/۳/۸)عباس نژادعباس نژادMon, 03 Aug 2026 13:59:33 +0330https://virgool.ir/@smabasnzhad563/رمان-سرای-دل-uk7bj4gmsjul#پارت_3.امیر لحظه ای فقط خیره ماند، گویی که هیچ کلمه ای توان توصیف رنج اورا نداشت ، لب هایش لرزید و تنها یک چیز را توانست بگوید :_ ببخشید"فلش بک "ترانه:در حال قدم زدن درکنار رود بودم .همیشه مادرم میگوید که《 ترانه !!وقتی رود و جویی دیدی ، سریع دامت را بالا نکش تا پاهایت را در اب فرو کنی.اگر کسی ببیند آبرویمان میرود .همه جا نقل مجالس خواهد شد که  دختر فرامز اهنگر، در جنگل پاهایش را برای اغوا یمردان به نمایش میگذارد!》.با یاد این حرف مادرم ، دامنم را که اماده ی بالا رفتن بود را پایین آوردم و رود را فقط از دور تماشا کردم.صدایش بسیار دل نشین بود .گویا همچنان که اب میرود ، وقتی صدای  رفتنش را میشنوی ، غم و غصه ی تو را هم با خود میبرد.اما چنان اتشی گرفتم که مرا مجبور  بر نادیده‌گرفتن‌‌ حرف مادرم کرد  .پاهایم را درون آب می گذارمبا حس خنکی آب ، اخیشی زیر لب گفتم و دستم را دو طرف بدنم قرار دادم و سرم را بالا بردم نفسی عمیق کشیدمخنکی اب پاهایم را قرمز کرده بود اما اذیت نمی کرد.سنگی از کنارم برداشتم تا در رود پرتاب کنم که صدای قهقه ای از ته جنگل امدسنگ را در دستانم فشردم.نگاهی به آن ها کردم که دور از من  در حال  اتش درست کردن بودند و متوجه منی که  گوشه ای نشستم نبودندلباس های پشمی و هیکل هایی گنده داشتند.از لباس هایشان فهمیدم که شکارچی هستند.با فکر این که سمت اینجا نمی ایند  نفسی عمیق کشیدم همانطور پاهایم در رود قرار دادم و با خیال راحت نشستم.صدای شاخه ای که زیر پا له شده مرا اگاه کردبا صدای پایی که نزدیک من می شد سرم را برگرداندم .با فکر اینکه شکارچی است فاتحه ام را خواندم. یک لحظه به خود امدم وشوکه از جا بلند شدم و سنگ از دستانم افتادلعنت بر دست های بی جانم کردم که سنگی را که برای دفاع برداشته بود را انداخت.نگاهی به صورتش انداختم ، خبری از شکارچی نبود.پسری جوان که چنان اخمی کرده بود که احتمال دادم که  چشمانش لوچ شود.اما اینکه او یکی از آن شکارچی ها نبود ، ترسم را کمتر نکرد.او از عصبانیت چنان غرشی کرد که چند قدم عقب رفتمنفس های کوتاهی میکشیدم و سعی بر نشان ندادن لرزش در دست و چانه ام بی فایده بود_ت .. تو .. ک . ک .کی هستی و ازمن  چ ... چی میخوای.؟لعنتی بر زبانم که لکنت گرفت کردم .هیچ جوابی نشنیدم. او همچنان با صورتی قرمز نگاهم میکرد. سینه ام بالا و پایین می شد ، گویا هوایی  برای تنفس نبود و من در شرف خفه شدن بودم.چند قدمی نزدیک شد من چند قدمی باز عقب رفتم ، اما ناگهان دستش را روی دهانم و با دست دیگرش دستم را گرفت و پشت من ایستاد ....عباس نژادعباس نژادThu, 16 Jul 2026 21:08:19 +0330https://virgool.ir/@smabasnzhad563/رمان-سرای-دل-به-نویسندگی-سما-عباس-نژاد-y6mhtnwqpl2i#پارت_2آماده فرار بود که صدای اشنایی که شوکه صدایش کرد او را متوقف کرد اما انچان شوکه شده بود که نمیتوانست تکان بخورد.دستش را روی قلبش می فشرد ، نفسش بالا نمی امدپرده ای نازک از اشک روی چشمانش دیدش را تاره کرده بودگردنش را آن چنان آهسته به سمت صدا چرخاند،  انگار که اگر سرش را بچرخاند او چون پرنده از بامش میپرد.با دیدنش گویا قلبش تازه خون را بر رگانش تزریق کرد ، چون با دیدنش جان تازه گرفت .آن سگ سیاه افسردگی برای مدت کوتاهی از او دور شد .زانو هایش شل شد و  آهسته بر روی زمین افتاد .انگار که با دیدن او کمی میتوانست کمتر سختی بکشد‌.آرام شده بود ؛گویا امیر باری را که بر دوشش سنگینی می کرد ، برداشته بودپس از مدت ها پناهگاه  امن خود رسیده بودهمان کسی که برای دیدنش جان میدادحال می توانست غمش را با کسی شریک شود هجوم بغض خفقان اوری که گلویش را می فشرد، او را کلافه کرده بود .حال  وقتی امیر را دید تسلیم بغصش شد و اشک هایش را رها کرد.انچنان زجه میزد که صدایش همه جا پیچید .امیر لحظه ای فقط خیره ماند، گویا که هیچ کلمه ای توان توصیف رنج اورا نداشت ، لب هایش لرزید و تنها یک چیز را توانست بگوید :_ ببخشیدپ.ن:از توجه شما بسیار سپاس گزارم.خوشحال می شوم نظرات شما را درباره رمان بخوانم🤍🌱عباس نژادعباس نژادWed, 15 Jul 2026 11:09:09 +0330https://virgool.ir/@smabasnzhad563/سرای-دل-k1qomo0hpujg#پارت_1آفتاب گرمی بر سر دختر میتابید.اما آن گرما را با تمام وجودش می خواست .با این که هوا سرد نبود اما مثل کسانی که در بوران و سرما بودند می لرزید ، دریغ از آن که این سردی و یخی از درون او بود که این چنین تنش را به لرزه گرفته بود. .می ترسید از آن که تصمیم اش اشتباه باشد. می ترسید که امروز از کشتن خود منصرف شده است ، فردا چیزی  بدتر از مرگ  انتظارش را بکشد و تکرار این فکر ها او را  از انتخابش پشیمان می کرد.اما دست به مهره بازیست.باید تا اخر برود .اگر الان تصمیم بر جنگیدن گرفته بود ؛باید تا اخرش می رفت.تنش را بی رمق بر زمین می کشاند .روحش از تنش وضع چندان بهتری نداشت .هردو رو به نابودی بودند.عرق سردی بر پیشانی و   کمر او می نشستدر دلش رخت می شستند .هراسان به اطراف نگاه می کرد و حتی پرندگان جنگل هم نمی خواندند .همه جا در ماتم و غم فرو رفته بود.شادی چون اب رودی از سرزمینشان رفت و انگار که واقعا دیگر باز نخواهد گشت.نمی دانست از غم چه  چیزی، بگرید .انقدر بی رحمی دیده بود که حتی خدا رو دیگر باور نداشت.دیگر می دانست از این منجلاب خود باید بیرون اید.اما اینک زمان فکر کردن به این چیز ها نبود.باید در اول راه ، راهی برای فرار و مخفی شدن می گشت.همان گونه که با احتیاط راه میرفت تا کسی متوجه او نشود .با صدای سوت تیری که به شدت و سرعت  به سمت او می امد ،گوش هایش را گرفت و سرش را دزدید .سپس هراسان اطراف را نگاه کرد و اماده فرار بودکه.... ....صدای اشنایی که شوکه صدایش کردعباس نژادعباس نژادWed, 15 Jul 2026 00:12:00 +0330