https://virgool.ir/feed/@sinaowlگریزان.fa2026-11-11 21:28:08https://files.virgool.ir/upload/users/14667/avatar/n241VV.pnghttps://virgool.ir/@sinaowlhttps://virgool.ir/@sinaowl/فرار-از-رنج-caqvxbxnjfcaگاها با خود فکر می‌کنم که من هم در این سیاره بزرگ شده‌ام،پدرم‌هم همینجا بزرگ شده اتفاقا بسیار شبیه همین مردمان است،پدربزرگم‌هم زمینی‌ست،مادرم‌هم،از ابأ و اجدادم خبر ندارم،ولی لابد آنها هم زمینی بودند،‌پس ریشه‌ی این ناسازگاری کجاست؟‌اگر از طبیعتم است،پدر یا مادرم نیز باید همینگونه می‌بودند،‌اگر از تربیت است که مانده‌‌ام کدام مکتب این ناسازگاری و رنج و عذاب را به من آموخت،‌تنها چیزی که میدانم این است که برای اینجا ساخته نشده‌ام،‌نه تاب و طاقت تحمل اجتماع را دارم نه بار تنهایی را می‌توانم به دوش بکشم،‌گاها نمی‌دانم باید از میان جماعت که هرکدام یک شکلی دارند به غار تنهایی‌ام پناه برم یا از غار خودم فرار کنم و جماعت رو به اغوش بکشم،‌اما کدام جمعیتی اغوش مرا پذیراست،کدامشان پناهم می‌دهد،‌در زمین چنان جمعیتی پیدا نکرده‌ام،شاید خوب نگشته‌ام،نمیدانم.شاید در پس تحمل این رنج برای آیندگان زندگی بهتری باشد،نمی‌دانم شاید اوضاعشان از اینی که هست بهتر می‌شود،‌شاید آن قسمت اجتماعی مغز را کندند و و با ان سگ‌های بیابان را سیر کردند،شاید هم خودشان را تا آن موقع در اجتماع غرق کردند،اما آیا آیندگان دردی ندارند؟‌گذشتگان ماهم همین فکر را می‌کردند؟که ما مشکلات آنها را نداریم؟‌انسان بدون درد دوام نمی‌آورد،اگر حتی ما زباله‌ها را طبیعت در خودش دفع کند و بعد میلیون‌ها سال خبری از ما و ناسازگاری‌هایمان نباشد،باز انسان به دنبال درد می‌رود تا دردی جدیدی پیدا کند. درد پیدا می‌کند که از آن فرار کند،‌ما دائم در این خرابه خودمان را به چالش می‌کشیم،‌زنجیر سگ‌های گرسنه را خودمان پاره می‌کنیم تا از آنها فرار کنیم،‌دمی آرام نمی‌گیریم،آرامش عذابمان می‌دهد،بیهوده می‌دویم،فرار می‌کنیم،چون زنده‌ایم،آنگاه که بهانه‌ای برای فرار نباشد،کدام‌مان تاب می‌آورد؟‌کل زندگی‌مان فرار از رنج است،مثل سگ گرسنه به دنبالمان میدود و ما هم فرار می‌کنیم،گاهی به دامش گرفتار می‌شویم،ولی باز فرار می‌کنیم. آنگاه که رنج تمام شود،زندگی‌ما هم بی‌معنی می‌شود،ما هم تمام می‌شویم.سینا.سینا.Tue, 27 Oct 2020 01:12:47 +0330