https://virgool.ir/feed/@sina.slmnprfa2026-11-11 09:32:32https://files.virgool.ir/upload/users/104065/avatar/DY0VTc.pnghttps://virgool.ir/@sina.slmnprhttps://virgool.ir/@sina.slmnpr/تو-چه-دانی-که-شب-سوختگان-چون-گذرد-pxi0g5nygropاز لابلای نامه های خط خورده ارسال شده بسوی دل زخمی، فقط کلماتی مانده بر روی کاغذ های مچاله شدهِ زیر میز. همان هایی که برایت میخواندم، برایت نغمه‌ای می سرودم با اتصال میم مالکیتی در انتهایش. کماتی مانده که هجوم افکارم، سامانشان داد در لابلای خطوط ناصاف دفتر کهنه‌ام. ملودی وار میخوانم اسمت را بر روی کاغذ، شعرش را خودم گفته بودم. تو برایم میخواندی، لحظاتی که من در رویای دود گرفته‌ دلم،به دنبال جایی برای آرام گرفتن بودم. تو برایم گفتی خبر از آرامش دلت دارم!!! تو مگر نمیدانی من از خودم فراموش شده‌ام؟ حال میگویی آرامش دلم؟ کدام دل؟ همانی که از زمین برداشتی، پاکش کردی، سیاهی هایش را با گوشه لباست پاک کردی؛ همانگونه که شیشه های عینکم را . سرجایش گذاشتی، نازش کردی ، خوبش کردی، خوبم کردی، خوبم کردی .... اما انصاف نیست، خرابش کردی!! اکنون چه کنم؟ گفته بودی می آیم برایت زنده بمانم!!! خودت نبودی هر روز صبح، وقتی فقط و فقط چند ساعت از آخرین شب بخیر گذشته، از من میپرسیدی:(هنوز برایت زنده‌ام؟) خودت بهتر از تمام مرده های این شهر می دانستیدر دنیای من همگی مرده‌ای بیش نیستند، من فقط و تنها زنده‌، زندگی خودم هستم!! ولا غیر. هر چیز بهایی دارد، و بهای زنده بودن خودم، تنهایی هایم بود، چه می شود کرد ؟ حیف که نمی دانستی من گاهی خودم نیز با خودم غریبه‌ام!! گاهی برای خودم نیز مرده‌ام! مثل اکنون که برایت می نویسم . از شاخه ای به شاخه‌ای دیگر می پرم تا بتوانم زنده بمانم! اکنون را میگویم. تلاش برای اینکه دلت و ذوقت نمیرد و زنده بماند، یعنی مرده‌ای ، فقط بدنت داغ است، عادت میکنی. دیگر زنده نیستی مثل خاکستری که زیر خاک دفن شده.... تو چه دانی که شب سوختگان چون گذرد!؟....برای خواندن نوشته های خودم به کانال تلگرام بنده مراجعه فرماییدt.me/deeep_feelling@n!$@n!$Thu, 26 Mar 2020 01:13:25 +0430https://virgool.ir/@sina.slmnpr/هشدار-زندگی-تلخ-است-با-قند-میل-شود-izmpqbkxomjoتیک تاک تیک تاک...این صدا آشناست، داره یه چیزی بهم میگه، آها.. میدونی !؟ داره میگه هرکی داره صدای لعنتی و رو مخ من رو میشنوه و بهش اهمیت میده ، باید اون پلکای لعتنیش رو باز کنه و اون دنیایی وهم و شیرینی که خواب براش ساخته بود رو فراموش کنه چون قراره دهنش بزودی سرویس بشه...چشامو باز میکنم، خب طبق معمول، هیچوقت آدم تو نگاه اول نمیتونه چیزی ببینه، یه پرده کدر که آدم بفهمه اونورش اصله و حقیقت اونوره و فقط یه پلک با اون حقیقت فاصله داری، ولی چه فایده که زود دیر میشه.... یه پلک دیگه میزنم. "هی سلام لامپ خوشگل من!!! خوبی؟؟ من عالیم!! دمت گرم که 24 ساعته روشنی و موقع رفتنت فوقش یکم از پولمو دور میریزم و میرم یه لامپ دیگه میگیرم، دیگه مثل آدما دهنمو سرویس نمیکنی!!! نمیدونی از دیشب تا حالا کجا ها رو گشتم" شکمم دوباره حسودیش شد! داره میگه بدبخت، شام که ندادی بهم، حداقل یچی بده بخورم شرمنده سلولا نباشم... از سر جام بلند میشم. یه کش و قوسی به بدنم میدم و گوشیم رو از رو تخت برمیدارم و دوباره میندازمش رو تخت !! لعنت به چیزایی که آدم بهشون عادت کنه. سعی میکنم جای پا بیا اونهمه آشغالی که رو زمین ریخته پیدا کنم!! همچی رو زمینه... به دم در اتاقم میرسم. نفسم رو میدم تو با صدای گرفته میگم:"هع دنیا چاییدی!! دیروزم دووم آوردم هه!!" بعدش چراغ رو خاموش میکنم و در اتاق رو باز میکنم. اولش نور مرده آفتاب پاییزی و بعدش هوای نسبتا خنکی میخوره تو صورتم، یکم صورتم رو عقب میبرم..."خب بریم که داشته باشیم."این قسمت ابتداییه یه داستانه که خودم نوشتم! خوشحال میشم که حمایت کنین و نشر بدین و کامنت بزارین و بهم نظرتون رو بگین تا منم واسه نوشتن و تموم کردمش انگیزه پیدا کنم...هرکسی تو دنیا سهمی داره، یکمش هم مال منه. میخوام باهاتون در میون بزارم...با احترام 25 بهمن 1389@n!$@n!$Fri, 14 Feb 2020 12:35:58 +0330