https://virgool.ir/feed/@sina.samaei.6713واگویه‌ای ذهن بیمار یک نویسنده با اندک چاشنی طنزfa2026-11-11 23:52:07https://files.virgool.ir/upload/users/260020/avatar/5lBQzM.pnghttps://virgool.ir/@sina.samaei.6713https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/ولگردی-که-ولگرد-بود-s4zgbhjxeqhnعکسی از جنازه سامیسامی هر روز صبح موقع خروج از ایستگاه مترو شهید بهشتی با یک ولگرد روبرو می‌شد: مردی میانسال بود با دو متر قد، موهای چرب و صورتی نتراشیده، شلوار لی به پا و پلیوری نخ‌کش به تن داشت و می‌لنگید. همیشه از گوشه جدول بلند می‌شد و به سامی سلام می‌داد. او هم سری تکان می‌داد و بدون توجه به سمت دفترش می‌رفت. تابستان و زمستان فرقی نداشت. ولگرد صبح‌ها همان گوشه می‌نشست و سیگار نصفه‌ای دود می‌کرد و غروب‌ها برای خرید یک لیوان چای تا دم ایستگاه مترو می‌آمد. هرگز نه پولی درخواست می‌کرد و نه چیزی جز «سلام» می‌گفت. سامی که از این دیدار هر روزه کمی نگران شده بود، دیگر حتی جواب سلام او را هم نمی‌داد. ماه‌ها گذشت تا اینکه عاقبت در یک روز بهاری پلیس جنازه سامی را کنار یک رودخانه پیدا کرد.مطمئنا خواننده عزیز تصور خواهد کرد که یک جای کار می‌لنگد و مسلما آن ولگردی که ذکرش در بالا رفت را مظنون شماره یک می‌داند. اما چرا؟ چون اول از یک «سلام» گفتن هر روزه یک ولگرد به سامی گفتم، دلیل می‌شود طرف محض تفنن آدم هم بکشد؟ هزاران دلیل آشکار و پنهان برای مرگ یا قتل سامی وجود دارد که آخرین آن‌ها هم به ولگرد مذبور ختم نشود. علی‌الحساب اگر خوب دقت کنید محل پیدا شدن جنازه «رودخانه» ذکر شد. یعنی جایی خارج از شهر و ولگرد مادر مرده ما تنها در حوالی همان ایستگاه مترو می‌پلکید و با آن پای لنگ توان رفتن به جای دورتری را نداشت. پس به صرف ولگرد بودن، یک ولگرد را قاتل ندانیم!Sina SamaeiSina SamaeiMon, 18 Oct 2021 13:36:26 +0330https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/پریِ-مهربانی-ها-gjdqzng7hcgwتصویر پروفایل پری«پری» دختر مهربانی بود. آنقدر که هر روز صبح پس از بیدار شدن، اول غذای گربه‌ها، طوطی، موش خرما و سگش را می‌داد بعد خودش صبحانه می‌خورد، زیرا اعتقاد داشت باید همه موجودات جهان را دوست داشت. او صبحانه انگلیسی مختصری هم داشت: دو تخم مرغ محلی آب‌پز، بیکن، یک تکه پنیر بز دست‌ساز فرانسوی، دو قاشق عسل کوهی و یک قاشق خاویار تازه. بعد سوار ماشین می‌شد و به محل کارش در یک شرکت تولید کیسه‌های پلاستیکی می‌رفت. او کارشناس بهداشت محیط بود و شغلش را بسیار دوست داشت. در آنجا ناهارش هم مختصر بود: گوشت بره کبابی، استیک نیم‌پز یا یک فیله ماهی سالمون. پس از نظارت کامل بر همه خطوط تولیدی و اطمینان از مرغوب بودن کیفیت کیسه‌ها و همچنین نحوه دقیق سوزانده شدن مواد زائد، بیرون می‌‍‌آمد و با خیال آسوده به مکان مورد علاقه‌اش می‌رفت جایی که قبلا یک باغ پر درخت بود و حالا تبدیل به یک رستوران لوکس در کوه‌ شده بود، پر از کلبه‌های چوبی و آب و برق رسانی درحد اعلا. او در آنجا هم به طور داوطلبانه کار کار می‌کرد، البته برای باغ پرندگانی که خودش هم از موسسانش بود. قفسی کوچک برای نگه‌داری از پرندگان نایاب از سراسر دنیا. شب که به خانه بازمی‌گشت با حیوانات مورد علاقه‌اش بازی می‌کرد و غذایشان را می‌داد. البته فراموش نمی‌کرد هر هفته آن‌ها را پیش دامپزشک ببرد. «پری» بعد از این شام را هم سبک می‌خورد: یک خرچنگ آب‌پز یا پاته چگر غاز. و امکان نداشت به خواب برود مگر اینکه قبل از آن یک استوری در مورد لزوم عشق ورزی به تمام موجودات در صفحه شخصی‌اش بگذارد: «عشق تنها عشق به انسان‌ها نیست، عشق به زمین و همه جانداران است!»Sina SamaeiSina SamaeiWed, 15 Sep 2021 03:19:53 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/فیلم-عروسی-t4y6a43pxnpiتصویر نادری از «نیکیتا گوگولوف»درست در دوره اوج جنگ سرد بود که شوروی به منظور مقابله با آمریکا علاوه بر سطح زمین، در فضا هم قدرت نمایی می‌کرد. به همین منظور در تاریخ 18/ ژوئن/ 1958 فضانورد روسی نیکیتا گوگولوف 44ساله بعد از پشت سر گذاشتن دوره‌های سخت فضانوری سومین نفری بود که با اسپوتنیک4 به سطح ماه قدم گذاشت. یک دستاورد عظیم دیگر برای بلوک شرق. این واقعه توسط سازمان فضانوردی شوروی مانیتور می‌شد و گوگولوف با شادی زایدالوصفی روی ماه قِر می‌داد. همزمان میلیون‌ها نفر این صحنه را تماشا می‌کردند و به جایگاه وی رَشک می‌بردند. سیاستمداران و دانشمندان از این انقلاب علمی- فضایی کاملا سرشوق آمده و قدرتشان را به رخ واشنگتن کشیدند.فضانورد مدبور اما بلافاصله پس از بازگشت از ماه به خواستگاری رفت و زن گرفت. از حق که نگذریم عروسی با شکوهی هم داشت. یکی از باغ‌های اطراف استالینگراد را اجاره کرد و شام مفصلی ترتیب داد: سه نوع غذا شامل بورش، ژارکه، باقالی پلو و جوجه که دور می‌گشت و ژله دورنگ و البته سالاد. او و همسرش ماه عسل فوق العاده‌ای را به خرج سازمان فضانوردی شوروی در سیبری سپری کردند. گوگولوف کمی بعد دوباره به سازمان بازگشت و با نوشتن کتابی در باب سیاحت در فضا خود را مشغول ساخت. اما در سالگرد سفرش به ماه تلویزیون مصاحبه‌ای از او پخش کرد. گوگولوف داشت در مورد نحوه پهلو گرفتن در ماه و قمرهای آن و فرودش صحبت می‌کرد. اما وقتی فیلم را پخش کردند بعد از پرتاب موشک تصویر برفکی شد و مراسم عروسی گوگولوف را نشان داد: جایی که دایی مِندل داشت رقص چاقو می‌کرد! گوگولوف خجالت زده اعتراف کرد، احتمالا اشتباهی روی تنها نسخه تصویر برداری شده از سفرش، فیلم عروسی‌اش را کپی کردند اما تضمین داد دوباره به ماه سفر کرده و این بار با کیفیت بهتری تصاویر را مخابره می‌کند. البته موضوع فرستادن انسانی دیگر به ماه در مقر حزب کاملا رد شد زیرا دانشمندان شوروی اینطور نتیجه گیری کرده بودند: اگر فردی از جو زمین خارج شود بی شک به دایی مِندل تبدیل شده و شاباش جمع می‌کند.Sina SamaeiSina SamaeiFri, 03 Sep 2021 00:59:42 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/کافه-rzo0gzdqxvh1او که تمام خانواده‌اش را در یک آتش سوزی از دست داده بود، آمده بود تا قبل از خودکشی چیزی بخورد و برود...کافه اونقدر مشتری داشت که فرصت نشستن نداشتم، واسه همین تو فاصله بین آماده شدن سفارشا داشتم ایستاده چرت می‌زدم. وقتی هم که سفارشا رو سر میز می‌بردم، دریغ از یه تشکر خشک و خالی. انگار همه جد و آبادم نوکرشون بودن. حالا اون تو سرشون بخوره... هیچ کدوم نم پس نمی‌دادن. طرف حاضر بود 28تومن بابت یه فنجون زپرتی قهوه سوخته پول بده اما یه هزار تومنی انعام نمی‌داد. کاش باز روی خوش داشتن! اخلاق گندشونم که تو سرشون بخوره، همین دیشب بود که مرد گنده 52 ساله با یه آپارتمان دوبلکس توی فرمانیه و یه ویلا وسط نوشهر دوره افتاد تو کافه و هوار کشید: «چرا کاهوی فرانسوی سالاد تری کالر من کمه!» یا مثلا یه شب دیگه یه زنه با 40 سال سن و ناخنای کاشت سبز فسفری، نیم ساعت در مورد چای و عسل ازم می‌پرسید، انگار دستور العمل سری چیزی داریم. «چایی تون چیه؟ می‌تونم خودم لیمو رو آب بگیرم؟ عسل کوهی دارین یا از این الکیا؟ دارچین چی؟» یکی نیست بگه چی، چی؟ با اینجور آدما سر و کله می زنیم! باید بگم بدبختانه این سومین شغل پر خطریه که انتخاب کردم، قبلاً بازرس مخفی مواد مخدر تو مکزیک بودم، بعد هم رام کننده شیر تو بولیوی، اما الان فکر می‌کنم باید برگردم همونجا تا با این جور آدما بخوام چشم تو چشم شم! امروز آخرین شیفت من بود و فقط خدا خدا می کردم این کابوس تموم بشه و بتونم برگردم خونه و تا صبح تخت بخوابم. القصه که آخرین مشتری منو صدا زد. یه بابایی بود که کت قهوه ای چارخونه پوشیده بود، با موهای چرب آویزون، فکر کنم طفلی زن و بچه هاش رو تو آتیش سوزی از دست داده بود و قبل از خودکشی اومده بود تا آخرین وعده غذاییش رو بخوره، خیلی دلم براش سوخت. بعد که منو دید خودشو جمع کرد و عین یه ملخ اومد جلو و با ناراحتی زمزمه کرد:«غذاتون مزه افتضاحی می‌داد»گفتم شرمنده از اینکه نتونستیم شما رو خوشحال کنیم. می‌خواین براتون عوضش کنم؟بهش برخورد و گفت: «من که دیگه نمی‌خورم»هیچ خوش نداشتم تا این بابا رو ناراحت بفرستم خونه. گفتم هر طور شما راحتین من الان چیکار می‌تونم براتون کنم؟ یه نگاه به دور و برش کرد و بشقابو هُل داد سمت من و گفت : «هیچی! فقط لطفا بقیه این آشغالو برام بسته بندی کنین تا ببرم خونه»Sina SamaeiSina SamaeiTue, 24 Aug 2021 20:05:57 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/کلاغ-باشیم-lrdihuhhzoloکلاغی که زندگی من را عوض کرددر بالکن ایستاده بودم و داشتم سیگار بعد از ناهارم را دود می‌کردم. هوا گرم بود و آفتاب داشت در آسمان بدجور خودنمایی می‌کرد. اما نسیم خیلی ملایمی درحال وزیدن بود. نگاهم خیره مانده بود به برگ درختانی که در باد می‌رقصیدند. گنجشک کوچکی با مهارت بسیار فاصله بین پشت‌بام خانه ما تا بالکن روبرویی را بال می‌زد. دسته‌ای از کلاغ‌ها روی سیم برق نشسته بودند و بال و پرشان را می‌جوریدند. آسمان آبی بود. کار خاصی نداشتم. احساس سبکی می‌‌کردم. در همین لحظه یک کلاغ از روی سیم برق روبرویی پرید و درست کنار نرده بالکن فرود آمد. به او نگاه کردم. به نظر کچل و خسته می‌آمد، چند جای بدنش پر نداشت. داشت بی‌خودی سر می‌چرخاند که پُک عمیقی به سیگار زدم و در تخم چشم‌های براق و پُر خونش خیره شدم. بعد زیر لب گفتم:" حتما صد سالی عمر کردی... از قیافت معلومه که زندگی‌ای پشت سر گذاشتی" بعد رفتم توی این فکر که احتمالا این کلاغ از کودتای 1299 که رضا خان سرکار آمد را دیده، جنگ جهانی دوم، سقوط رضا خان و جانشینی پسرش تا انتخاب مصدق، از انقلاب 57 تا جنگ ایران و عراق، از رکود اقتصادی تا انواع و اقسام تحولات سیاسی، برداشتن یارانه‌ها و گرانی بنزین و همه اتفاقات این قرن اخیر. دود را که بیرون دادم رو به کلاغ گفتم:" پسر یه قرن رو دیدی... کاش می‌تونستم بفهمم چه حسی داری... اصلا چطور این همه سال زنده موندی؟" او هم سرش را تکان داد، کمی بال‌ بال زد، روی نرده پا کشید، بعد منقارش را باز کرد و با صدای تو دماغی گفت:" کمتر سیگار بکش بیشتر عمر کنی!" بعد هم پر زد و رفت!Sina SamaeiSina SamaeiFri, 20 Aug 2021 22:45:19 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/موتورسوار-بی-سر-sx2jcc8cj8taیکی از تصاویر موتورسوار بی‌سرآیا دوست دارید تا قصه موتور سوار بی‌سر را بشنوید؟ او بدون شک یکی از نوابغ قرن است. مردی که با شجاعت بی‌مثالش در موتوکراس سال 2012 در جاکارتا طی یک حرکت نمایشی از ارتفاعی سیصد متری و به طول 2.5 کیلومتر با سرعت 235مایل بر ساعت از جاده پایین آمد و موقع پرش به ارتفاع 43 متری دست یافت! 1200نفر از تماشاچیان و بیش از 300 میلیون نفر او را از تلویزیون دیدند و قلبشان از حرکت ایستاد! او کارش را در تونل‌های مرگ آغاز کرد، ساعت‌ها دیوانه‌وار چرخید و تماشاگران را مبهوت کرد. فاصله بین کالیفرنیا تا ماساچوست را که به شکل عادی 13ساعت است تنها در عرض 8ساعت پیمود. او قدرتی الهی داشت، تن و روحش با موتور کاوازاکی نینجای مشکی رنگش یکی شده بود. تشخیص اینکه کدام فلز است و کدام گوشت اصلا کار ساده‌ای نبود. میلیون‌ها پوستر او در فروشگاه‌های جهان به فروش می‌رفت، از شیکاگو تا پکن، از بنگلور تا زیمباوه. حتی یکبار سخنرانی دیوید کامرون قطع شد تا رکورد عبور او از بزرگترین پل آبی جهان در چین در عرض 2دقیقه را نشان دهد. او جوایز بسیاری گرفت: مقام نخست موتو2، مقام نخست موتو3، سه دوره قهرمانی موتوجی‌پی. او کسی بود که با پاپ در بحبوحه نا آرامی‌های سوریه دیدار کرد، از دست سالواکیر مایاردیت رئیس جمهور سودان جنوبی کلید گرفت... آیا هنوز هم دوست دارید ادامه قصه زندگی او را بدانید؟ محض رضای خدا چه کسی باور می‌کند یک موتورسوار بی‌سر بتواند فکر کند، کلاه به سر بگذارد یا حتی گاز و ترمز را از هم تشخیص دهد؟ زود باور نباشید!Sina SamaeiSina SamaeiThu, 05 Aug 2021 15:50:28 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/این-دویست-من-nxpxz90um0b9تصویری از ابرقهرمان «این دویست من!»آیا تابحال شده که برای خرید منزل دویست تومن پول کم بیاورید؟ آیا تابحال شده که کل پول شام را داشته باشید اما برای خرید دو عدد بستنی دویست تومن پول بخواهید؟ آیا تابحال شده که درست در لحظه قولنامه کردن منزل، محتاج دویست تومن پول باشید؟ پس خوب به آسمان نگاه کنید! این دویست من برای نجات شما خواهد آمد! «این دویستِ من» یه سوپرهیرو در دهه 50 شمسی بود. اون بر فراز شهرها پرواز می‌کرد و مثل همه ابرقهرمان‌ها به دنبال فرد مظلومی می‌گشت که بهش کمک کنه. مردم نیازمند به قدرت خاص اون معمولا در بانک‌ها یا بازار بودن و درست زمانی که دست تو جیبشون می‌کردن، اون فرود می‌اومد و جمله جادویی خودش رو به زبون می‌آورد: «این دویستِ من!» و به این شکل یک اسکناس دویست تومانی صاف و براق کف دست فردِ محتاج می‌ذاشت تا کارش راه بیوفته. اون مردی خوش هیکل بود که روی لباس ارغوانی‌اش، طرحی از یک دویست تومنی داشت و شنل اُخرایی رنگش وجهه‌ای استثنایی به سیمای جدی و صورت زاویه‌دارش داده بود. این سوپرهیرو بسیار محبوب بود چون دویست تومن در دهه پنجاه شمسی پول قابل ملاحظه‌ای بود: می‌شد یه پیکان 46 رو با اون خرید، یا دُنگ سفری لوکس به سواحل نیلگون متل قو رو با اون پرداخت کرد. عکس و پوسترهای «این دویست من» در بازار، کنار عکس‌های ابی و داریوش و هایده به فروش می‌رفت. اون همچنین اکشن فیگورهای پلاستیکی خودش رو داشت، که مفصل داشتن و حرکت می‌کردن. چندین مصاحبه در رادیو ملی انجام داد و حتی قرار بود یک فیلم سینمایی با بازی بیک ایماوردی از اون ساخته شه. درست در دوره اوج بود، اما حیف که بد موقع سنگ کلیه گرفت و پرواز نکرد. چند ماهی تو بیمارستان بستری شد. بعد از چند مصاحبه با روزنامه آیندگان و مرد امروز دیگه کسی از اون خبر نگرفت. اما «این دویست من» به خوبی می‌دونست که باز هم قوی‌تر از قبل بر‌می‌گرده. به همین دلیل بعد از دوره نقاهت، دوباره سرپا شد. شنلش رو پوشید و شروع به پرواز در آسمون کرد تا به یه نفر کمک کنه. اما درست وقتی که اولین دویست تومنی رو کف دست پیرمردی گذاشت که داشت توی صف گوشت به شدت جیب‌هاش رو می‌گشت، طرف زد توی سرش و گفت: «با این پول هیچ غلطی نمی‌شه کرد! خاک تو سر!» «این دویست من» کمی بعد یک اسکناس دیگه در دست زنی گذاشت که توی بنگاه داشت چونه می‌زد تا تخفیف بگیره و نتیجه همون بود. اون تازه فهمید که گذر زمان پولش رو بی ارزش کرده. با درک درست از مقدار خریدی که می‌شد با دویست تومن انجام داد به شدت پرهاش ریخت و قابیلت پروازش رو از دست داد. کمی بعد افسردگی مزمن گرفت و تنها در عمارت کوچکش تو شمال تهران مرد.Sina SamaeiSina SamaeiMon, 02 Aug 2021 22:24:13 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/کِرفویی-وارد-می-شود-jhunro9b2sqqتصویری از آقای کِرفوییبعضی آدما خیلی اتفاقی مرتکب اشتباهات بزرگی می‌شن. البته باید بدونین این افراد اصلا قصد و عمدی ندارن و کاملا ناخواسته در گرداب حوادث گیر می‌افتن، درست مثل کِرفویی. اون یک انسان کاملا معمولی بود که تنها تفاوتش با بقیه انسان‌ها همون «کرفویی» بودنش بود. اون روزها در یک آتلیه عکاسی مدل بود و شب‌ها رو به مومیایی کردن جنازه‌ها در موسسه کفن و دفن می‌گذروند. اما در یکی از روزهای گرم تابستون، درست زمانی که داشت از سرکار برمی‌گشت تنه‌اش به پسر بچه‌ای خورد که داشت از پله‌های آپارتمان بالا می‌اومد. پسر هم همینجوری افتاد و ضربه مغزی شد و مُرد. کرفویی که خیلی ناراحت بود فوری گشت و خانواده اونو پیدا کرد تا بهشون کمک کنه. وقتی به آدرس مورد نظر رسید خیلی اتفاقی با ماشین پدر خانواده رو جلوی درِ خانه‌شون زیر گرفت. اما از اونجایی که فردی مبادی آداب بود حداقل از اون عذر خواست و گفت :"ببخشید شما رو زیر گرفتم" پدر خانواده هم در جواب گفت: "خواهش می‌کنم اشکالی نداره" کِرفویی به جبران این اشتباه چند ماهی برای مادر خانواده آشپزی می‌کرد تا اون شغلش در کلینیک سقط جنین رو از دست نده. اما یه روز فراموش کرد شیر گاز رو ببنده و از اونجایی که متان اصلا و ابدا بوی مطبوعی نداره مادر خانواده هم خفه شد. کِرفویی دلواپس‌تر از قبل اصرار داشت دِینش رو به خونواده اونها ادا و اشتباهاتش رو اصلاح کنه. برای همین به سراغ دیگر افراد خانواده رفت، ولی موقع شکار عموی بزرگ خونواده رو با یه مرغابی اشتباه گرفت و با اسلحه کشت. عموی کوچیک رو ناگهانی در شومینه انداخت و سوزوند. در کلاس خیاطی دستش به عمه خانواده خورد و اون رو زیر چرخ فرستاد و یه روز هم که تصمیم گرفت صحنه مرگ پدر خونواده رو برای خاله بازسازی کنه، در حین این اتفاق اون رو هم به همون شکل زیر گرفت. در این میون دایی خونواده هم دید بهتره خودش شخصا اقدام به مرگ کنه تا کمتر سختی بکشه. پس از نابودی کل خانواده، کِرفویی اونقدر ناراحت بود که مجبور شد شغلش رو عوض کنه. اون از آتلیه و موسسه کفن و دفن استعفا داد و از اون جایی که کارشناسی ارشد فیزیک اتمی داشت سعی کرد در آزمایشگاه خونه‌اش بر روی غنی سازی اورانیوم کار کنه. به امید اینکه بتونه به بشریت خدمت بزرگی کنه!Sina SamaeiSina SamaeiWed, 28 Jul 2021 04:14:15 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/زیلی-به-دنبال-کار-می-گردد-lrgmcsb9gs11زیلی در کنار یکی از اسب‌های پرندهزیلی در 30سالگی به دنبال کار می‌گشت. او فوق لیسانس کامپیوتر داشت، اما از کودکی حیوانات را دوست داشت و می‌خواست هر طور شده به آنها کمک کند. برای همین وقتی آگهی "سیرک عجایب" را دید بدون معطلی به آنجا رفت و نیم ساعت بعد مسئول آموزش پرواز به اسب های سیرک شد. او برای این کار برنامه دقیقی داشت. سه روز در هفته در محل سیرک کلاس برگزار می‌کرد که سرفصل‌های آن عبارت بودند از: 2ساعت فیلم از تاریخ پرواز در قرن 19، 2ساعت ورزش، 2ساعت آشنایی با لوف وافه (نیروی هوایی نازی ها) و 2 ساعت هم یوگا. این برنامه را با جدیت تمام با هر 12 اسب خود در سیرک کار می‌کرد. او با تکیه بر اراده آهنین خود در پایان ماه متصدیان سیرک را قانع کرد که تمام تلاشش را خواهد کرد تا اسب‌ها بتوانند در نمایش بزرگ آخر سال مثل کفتر چاهی بال بزنند. زیلی همچنین به منظور تقویت بیشتر شاگردانش یک مربی بدنساز و یک دکتر تغذیه را هم به تیم خود اضافه کرد. او روزها مشغول تدریس به اسب‌ها بود و شب‌ها به دنبال اطلاعاتی برای ارتقا آنها. از آناتومی و ساختار شناسی بدن اسب تا روش های داروینی برای اصلاح نژاد دیگر اسب‌ها. هر جزوه و کتابی را که به دستش می‌رسید می‌خواند و بیشتر وقت‌ها با پزشکان و مهندسان هوا فضا مکاتبه می‌کرد. در سمینارهای زیادی شرکت کرد: از کشاورزی و تغذیه تا هیپنوتیزم. او حتی عضویت افتخاری انجمن هوانوردی بریتانیا و آمریکا را گرفت و مدت زمان زیادی را با خلبانان به مباحثه پرداخت. زیلی سختکوشانه هر راه و روشی را با صبر و حوصله بر روی شاگردانش امتحان می‌کرد. پس از گذشت یکسال وقتی داشت در زمان استراحت روی سُم یکی از اسب‌ها سوهان می‌کشید پسر بچه‌ای به او گفت:" عمو یه ساله با اسبا چیکار می‌‍کنی؟" زیلی با افتخار گفت:" من مسئول آموزش پرواز به اسب‌ها هستم پسرم" پسر پرسید:" مگه اسبا پرواز می‌کنن؟" زیلی فکر کرد:" مگه نمی‌کنن؟" پسر گفت:" نه آخه بال ندارن" در این لحظه زیلی به حقیقت بزرگی پی برد، نوعی کشف و شهود. این واقعیت که اساسا اسب‌ها اصلا پرواز نمی‌کنند چیزی بود که هرگز به مخیله‌اش هم راه پیدا نکرده بود. به همین سبب لرزشی در سرتاسر بدنش حس کرد. گویی چشمش به جهان دیگری باز شد. اما درست در همین موقع بود که اسب رو به پسر بچه گفت:" بابا به ساله داریم همینو بهش میگیم مگه به خرجش میره مردک دیوانه!" Sina SamaeiSina SamaeiSun, 25 Jul 2021 02:11:31 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/وقتی-زیادی-با-تمساحت-دوست-می-شوی-u79ruv9kmmfbتصویری کمیاب از یک تمساح ناراحتجی‌جی در یک باغ وحش کار می‌کرد. وظیفه او غذا دادن به تمساح‌ها بود. یکی از روزهایی که داشت مثل همه شنبه‌ها چند لاک‌پشت رو به احتضار را به تمساح محبوبش می‌داد به فکر فرو رفت. با خود اندیشید آیا این شغلی است که می‌خواهد تا ابد آن را داشته باشد؟ باید گفت او تازه از دانشگاه در رشته ادبیات فارغ‌التحصیل شده و هفته پیش ازدواج کرده بود. اما چیزی که می‌خواست فراتر از کار پرتاب لاک‌پشت‌های رو به احتضار برای تمساح‌ها بود. برای همین آخرین لاک‌پشت را روی زمین گذاشت و قفل قفس را باز کرد تا بیرون برود. در همین لحظه صدایی او را متوقف کرد. تمساح صدایش زد:" جی‌جی داری کجا می‌ری؟ هنوز دسرم مونده" جی‌جی برگشت و با نگاهی که به سنگینی کوه‌ها بود گفت:" رفیق دیگه کار من اینجا تموم شده... می‌خوام برم دنبال زندگیم... دیگه نمی‌‌خوام اینجا کار کنم... نه اینکه با باغ وحش مشکلی داشته باشم... اما می‌خوام دنیا رو بگردم، سفر کنم، ساز بزنم، می‌دونی می‌خوام یه کار باحال کنم تو زندگیم... می‌گیری چی می‌گم؟" تمساح خودش را جلو کشید و دستی روی شانه جی‌جی گذاشت:" می‌فهمم... من خیلی چیزا از سر گذروندم... پس حرفتو می‌فهمم" جی‌‎جی با بغض خفه‌ای ادامه داد: "می‌دونی من همیشه از چی خوشم میومد؟ طراحی، نقاشی، خلق کردن... دلم می‌خواد غیر از اینکه درباره‌م بگن خیلی خوش لباس بود، مگه نه؟ یه چیز موندگار از خودم باقی بذارم!" تمساح به آرامی گفت: "راستش تو خیلی کارت خوبه، درسته بد لباسی... یا حتی زشت... اما اگه تو بری دیگه با کی می‌تونم اینقدر راحت حرف بزنم؟" جی‌جی لحظه‌ای غمگین شد. قطره اشکی از چشم چپش سرازیر شد. اما درست در همان لحظه همکارش که در قفس پنگوئن‌ها بود گفت:" جی‌جی داری با کی حرف می‌زنی؟" او که دوست نداشت بقیه فکر کنند دیوانه است، زود بیرون زد و رفت استعفا داد. دوستش که داشت برای پنگوئن‌ها ماهی پرت می‌کرد گفت:" می‌بینی تو رو خدا؟ همه خل شدن!" پنگوئن کوچکی جواب داد:" آره واقعا!" پنگوئن دیگری در حالی که داشت یک ماهی را قورت می‌داد گفت: "اونو ولش کن برنامه امشب چیه؟" مرد جواب داد:" ببینم بازم پوکر به راهه؟ من کلی پول آوردما!" پنگوئن بزرگ‌تر هم بلافاصله گفت:" آره... همه‌چی حله... ساعت 2شب تو همون جای همیشگی، پولت نقده؟" مرد هم جواب داد: "آره! همه‌ش نقده... پس می‌بینمتون" و آخرین ماهی را هم پرت کرد از قفس پنگوئن‌‌ها بیرون رفت.Sina SamaeiSina SamaeiSun, 18 Jul 2021 16:30:39 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/چگونه-به-یک-منتقد-هنری-کمک-کنیم-hazxgrmjf2tgپیرمرد با لحن متواضعانه‌ای گفت: «تشخیص شما چیست آقای دکتر؟» دکتر که پشتش به او بود، به برگه آزمایش نگاهی انداخت، لبش را کج کرد و الکی سرفه کرد، حتی دوبار دور خودش چرخید. پیرمرد گلویش را صاف کرد: «آقای دکتر؟ لطفا رو راست باشید، شما را به خدا سوگند» دکتر گفت: «چرا این طوری حرف می‌زنی؟ مگه تو قرون وسطا هستیم؟» پیرمرد آرام گفت: «اختلال گفتاری نادری دارم که موجب شده به زبان نثر سخن گویم» دکتر آهی کشید: «از دست شما جماعت خل و چل! خب خبر بد، تو خونِت عفونت هست، با چند بسته سِفالکسین ردیف می‌شه، خبر خوب عفونت تو گوش ته» مرد مستاصل گونه دست‌هایش را بالا برد: «حال باید چه کنم؟ تو را به خدا کاری کنید دکتر، من مرد شرافتمند و پر مسئولیتی هستم، من به گوش‌هایم نیاز دارم» دکتر او را آرام کرد: «می‌فهمم، عفونت زیادیه و نیاز به یه جراحی دقیق و نفس گیر داره، باید حتما یه گوش تو آب نمک داشته باشیم که اگه خونریزی زیاد شد زود بهت پیوند بزنیم، البته هزینه عملت حسابی بالا می‌ره، نمی‌دونم شرافت و مسئولیتت چقدر برات عزیزه و ارزش مادی و معنوی داره، خصوصا مادی» پیرمرد چرخید و گفت: «هرچقدر بخواهید پرداخت می‌نمایم» دکتر ابرویی بالا انداخت و پرسید: «شغل شما چیه؟» پیرمرد با تکبر گفت: «یک منتقد برجسته هستم، اگر گوش‌هایم را از دست بدهم چگونه به موسیقی مزخرف گوش کنم و در نقدهایم خالق آن را بی‌حیثیت کنم؟» به همین دلیل دکتر با اشتیاق گوش‌های مرد را برید و او را از یک منتقد برجسته به یک منتقد درجه یک ارتقا داد.Sina SamaeiSina SamaeiFri, 16 Jul 2021 16:39:30 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/نابغه-های-هولاکونی-gfmjkulhupdfتصویری از فرزندان نابغه این قبیلههنوز هم در دنیای پیشرفته و با فرهنگ کنونی هستند قبایل بدوی که در گوشه‌ای از این کره آبی زندگی کرده و به دور از تکنولوژی و با تکیه بر عطایای باستانی‌‍شان به قله‌های هوش و نبوغ دست پیدا می‌کنند. اما این تنها راه پیشرفت نیست. چه بسا دانشمندان و امپراطورانی از قبایل آزتک و مایا بودند که اکنون دیگر هیچ اثری از آنان نیست. چه بسیار اکتشافاتی که در تئوتی هواکان دفن شدند و هیچ کسی چیزی از آنها به یاد نمی‌آورد. اما قبیله‌ای که از آن خواهم گفت راهی برای انتقال این نبوغ را یافته‌ است. در طی سفر به قاره آفریقا با گروهی از مردمان باهوش و استثائی آشنا شدم. قبیله هولاکون که در قلب جنگل‌های افریقا قرار دارد، نمونه کاملی از این ذکاوت است. مردم این قبیله سالهاست وظیفه نگهبانی از میراث عظیمی را برعهده دارند: فرزندان نابغه! ساختار اجتماعی منحصر به فردی در این قبیله وجود دارد، به این شکل که هر مرد هولاکونی 8زن می‌گیرد و هر زن هم 8شوهر دارد. مردان جنگجو و بسیار فرهیخته هستند. آنها شکسپیر و فیزیک کوانتم می‌خوانند و روزانه دوازده ساعت ورزش می‌کنند. اما زن‌ها به انواع آلات موسیقی چنگ می‌زنند و جراحی‌های سرپایی را انجام می‌دهند. باید خاطر نشان کرد که نظام حکومتی کاملا دموکراتیکی در بین آنها وجود دارد و رئیس بزرگ تنها قوانین را تایید می‌کند، حکم اعدام می‌‍دهد و زن می‌گیرد. رئیس تنها کسی است که حق دارد سه برابر هر مرد هولاکونی زن بگیرد. اما نکته جالب اینجاست که پروسه تربیت فرزندان با کلاس‌هایی چون ریاضی و ستاره شناسی آغاز شده و با ورزش و یوگا ادامه پیدا می‌کند. اما رسم عجیب تری در میان این قبیله آفریقایی وجود دارد: هر فرزند در تولد 18سالگی خود به کوه مقدسی که در بالای دهکده قرار دارد رفته و توسط رئیس قبیله از بالاترین صخره به پایین هُل داده می‌شود تا پرواز کند! البته باید خاطر نشان کرد که هیچ کدام از افراد هولاکونی وسیله‌ای برای پرواز ندارند. اما این امر مانع از پرتاب آنها نمی‌شود و بدیهی است شخص برنده (یا پرنده) یک هولاکون واقعی می‌شود و این اجازه را دارد تا شلوارش را به پا کرده و همسری اختیار کند. این به قبیله قدرت می‌دهد که تنها کودکان نابغه و پرنده را که ژن برتر دارند حفظ کند. البته اخیرا رئیس قبیله با پرتاب کودکان در بدو تولد به پایین صخره‌ها فرآیند تربیت فرزندان را سرعت بخشیده‌ است. تنها دردسر اما، اختصاص وقت بیشتری برای فرزند سازی است که کمر قبیله را بدجور به درد آورده است. با نگاه کردن به نیمه پر لیوان باید گفت که با اینحال آنها هنوز در علوم فضایی حرف اول را می‌زنند و در حال آماده سازی پرتاب سومین فضاپیما به کهکشان اُمگا قنطورس هستند. آنها جدا نابغه‌اند!Sina SamaeiSina SamaeiWed, 14 Jul 2021 17:06:08 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/جانِ-مالتوس-pukprjmx4wv3نکنید!«نکنید! نکنید! نکنید!» این کلمات منسوب به توماس رابرت مالتوس دانشمند انگلیسی و سرسخت‌ترین چهره مخالفت با رشد جمعیت است. حرف بدی هم نمی‌زد، می‌گفت با رشد جمعیت زمین و غذا که رشد نمی‌کنند. او در خانواده‌ای پرجمعیت چشم به جهان گشود و تا 7سالگی یک وعده غذا می‌خورد. جای یکی از خواهرانش اشتباهی به دانشگاه رفت اما درست سر بزنگاه و موقع خواستگاری فهمیدند او پسر چهاردهم‌شان توماس است. چون نمی‌خواست شوهرش بدهند اقدام به ازدواج کرد. برخی نقش همسرش را در این طرز فکر پررنگ می‌دانند. زنی که شلوار پشمی می‌پوشید و چشمان ریز بی‌حالتی داشت و مدام دَم از عفت می‌زد، باعث شد توماسِ بینوا هم شروع به منع مردم از افزایش جمعیت کند. ناگفته نماند مهریه زنش هم بالا بود. توماس تحقیقات بسیاری بر مورچه‌ها کرد و فهمید با هر تولد، سهمیه غذایی کمتر می‌شود. طبیعی بود که دوره افتاد و به هرکسی پیشنهاد داد بچه دار نشود. مردم یا به او می‌خندیدند یا سنگ پرت می‌کردند و یا هر دو کار را باهم انجام می‌دادند. توماس خانه نشین شد و کتاب نوشت. اما شخص پاپ او را تکفیر کرد و شغلش را از دست داد. بعد که خواهر همسرش را یافت حالش بسیار بهتر شد و کلا نظرش برگشت. او 68 سال داشت و نو عروسش 74. ولی برای فرزند داشتن خیلی دیر بود و چون کسی به دادش نرسید کِرم حلقوی و گرفت و مُرد.Sina SamaeiSina SamaeiMon, 28 Sep 2020 00:42:29 +0330https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/خاندان-دراکولای-افسانهای-kg34nudxamshغکسی از کُنت ولاد دراکولا و بانوروایت است «ولی خان کولایی» در زمستان 602 هجری در خانواده‌ای بغایت وحشی چشم به جهان گشود. والدینش از بهار 612 تا اواسط پاییز 618 وی را کتک زده و بعد در سفری به عثمانی بر اثر سبقت غیر مجاز در جاده از دنیا رفتند. ولی «ولی» نزد عمویش که فردی سالمتر بود نجوم، باله و قواعد لِی لِی را فرا گرفت. جهت تجارت پای پیاده خرما و شکمبه تا «افلاخوفیه» می‌برد و از آنجا پارافین و جعبه دنده وارد می‌کرد. در 622 بعلت صادرات غیرقانونی زندان افتاد. بعد با وثیقه آزاد شد و بلافاصله پناهندگی گرفت. در 634 در دستگاه فرماندار پستی دون گرفت. به سرعت دستیار قابل اعتمادی شد و یک روز اتفاقی همه کارمندان را سوزاند. از آنجایی که فرماندار پاک دیوانه بود دخترش را به «ولی» داد. «ولی» خشنود گردید، او به دستور امپراطور به ملکی در بالای تپه تبعید شد. روزها به تمرین باله می‌پرداخت و شب‌هنگام گدایان و مسکینان را به شام دعوت می‌کرد و بعد آتش می‌زد. رفتارهای دوگانه «ولی خان» که حالا «ولی اژدها» لقب داشت باعث شد تا همسرش از او متنفر شود و حاصل این تنفر دو پسر به نام‌های «وِلاد دو» و «وِلاد دو» شد. وی با علاقه فراوانی «وِلاد دو» را به جوانی تن لش و لاابالی تبدیل کرد. «وِلاد دو» اما فردی تحصیلکرده و باهوش از آب در آمد، در 702 هجری با دختر روستایی ازدواج کرد، مهندس قابلی شد و در 102سالگی در خواب مرد. او صاحب پسری به نام «کنت وِلاد دراکولا» شد.Sina SamaeiSina SamaeiFri, 11 Sep 2020 18:06:47 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/پول-منوچ-apkmpxnvpm8qمنوچ ناراحت استمنوچ کارمند ساده بانک بود. یکروز بعد از فراغت از ساعات ملال آور کاری به بازار رفت تا کمی گوشت و پیاز بخرد. جلوی صندوق که رسید اسکناس‌ها را روی پیشخوان گذاشت. صندوقدار عین خیالش نبود گفت: «این چیه؟» منوچ گفت: «پولِ خریدام» صندوقدار انگار تا به حال در عمرش چیزی شبیه آن ندیده. صرفا مُشتی کاغذ رنگی بود. آن را بالا و پایین کرد و گفت: «این پول نیست» همان لحظه پیرزنی همان اسکناس را به صندوقدار داد و او هم آن را قبول کرد. منوچ سبیلش را صاف کرد و گفت: «اینم همونه‌ها پوله» اما اصرار فایده‌ای نداشت. منوچ همین نیم ساعت پیش آن اسکناس‌های نو را از بانک گرفته و حتی چند نخ سیگار با آن خریده بود. سعی کرد موضوع را به مدیر فروشگاه توضیح بدهد اما نتیجه همان شد. هیچکس پول او را نمی‌پذیرفت. همینقدر بیخود و الکی. منوچ هر کاری کرد کسی در آن فروشگاه و هیچ فروشگاه دیگری پولش را قبول نکرد. راننده تاکسی، صاحبخانه، بانک، دکه و... می‌دانم که شرایط وحشتناکی است. اما پولِ منوچ دیگر ارزشی نداشت. متاسفانه در این مورد هیچکاری از دست من نویسنده هم بر نمی‌آید. من فقط برای پول می‌نویسم و روایت همین داستان فلاکت بار منوچ هم کفاف زندگی‌ام را می‌دهد. شرمنده منوچ.Sina SamaeiSina SamaeiTue, 08 Sep 2020 17:31:01 +0430https://virgool.ir/@sina.samaei.6713/اشتباه-خدایان-xofnqvxebz6rافسانه پرومتهفرانسوی‌ها معتقدند: «اشتباهات بزرگ از مردان بزرگ سر می‌زند» شاهد یونانی این مدعا «پرومته» خدای آتش بود. وی برگزیده شد تا همه چیز را به انسان‌ها یاد بدهد. او عمیقا انسان‌ها را دوست داشت و نمی‌توانست درد و رنج آن‌ها را ببیند به همین دلیل آتش را که دستاورد عظیم خدایان بود دزدید و مخفیانه به انسان داد. وقتی این خبر به «زئوس» خدای خدایان کوه اُلمپ رسید او را در کوه بلندی زنجیر کرد تا عقابی هر روز جگرش را بخورد. «پرومته» نامیرا بود، به همین دلیل هربار جگرش دوباره ترمیم می‌شد... رنجی بی‌پایان به سبب این نافرمانی بزرگ. «پرومته» به خیال خود می‌خواست انسان‌ها را از رنج نجات دهد اما هرگز نمی‌دانست آتش تبدیل به ابزار خطرناکی در دست بشر می‌شود که به کمک آن شهرها جنگل‌ها و تمدن‌ها را آسان‌تر و زودتر نابود می‌کند. باروت ساخته شد و حیوانات کشته شدند و انسان‌های بی‌گناه در دستاورد عظیم خدایان زنده زنده کباب شدند. «کورت وونه گوت» می‌گوید: «پرومته آتش را دزدید تا انسان با آن خودش را گرم کند و آشپزی کند نه اینکه حرامزاده‌های کوتوله زرد پوست را در هیروشیما و ناکازاکی بسوزاند!» امیدوارم «پرومته» از خدایی استعفا داده باشد زیرا رنجش تا ابد ادامه دارد. وقتی خدایان یونانی اشتباه می‌کنند چرا ما نکنیم؟Sina SamaeiSina SamaeiMon, 07 Sep 2020 22:49:52 +0430