https://virgool.ir/feed/@sina.kaafجستجوگر در مفاهیم انسانی و هنرfa2026-11-12 00:59:12https://files.virgool.ir/upload/users/47353/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@sina.kaafhttps://virgool.ir/@sina.kaaf/ما-به-خود-می-بازیم-mwn30greutcbعکس از LA Timesیک روزی بعد از حذف از جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل نوشتم که بهترین گزینه برای هدایت تیم ملی مارکار آقاجانیان است.سال ها در کنار کی روش مانده بود از او کار و روش یاد گرفته بود. مردی آرام، بی حاشیه هم ایرانی بود و هم قطعا ارزان تر از ادامه با کی روش و حاشیه هایش...یک کامنت آمد و نوشت خفه شو تو نمیخواد نظر بدی، البته نقل به مضمونیک روز از اسکوچیچ حمایت کردم و بهترین گزینه این بود که بماند. هم موفق بود، هم ارزان بوده هم تیم ملی در زیر سایه اش خوش فرم بازی میکرد هم هر چه بود، نمی توانست بیشتر از شش تا از انگلیس بخورد!اما تیم ملی مقابل الجزایر باخت تاج ضد شهاب‌الدین عزیزی خادم کودتا کرد. مردم کمپین تشکیل دادند تا کی روش برگردد. نتیجه همان فشار مردم و گروههای فشار مردمی چیزی جز اینکه الان می بینیم نشد...ما از همان ۲۰۱۴ باخته ایم، این تیم قلدرمآب خودخواه و شل و ول همانهایی هستند که همان کی روش پروراند و اکنون فوتبال هم ول شده و بی چاره وگرنه بعد از اینکه طارمی به جای قلعه نویی تصمیم گرفت تا پنالتی را کسی دیگر بزند، باید مدیریت فدراسیون مثل قضیه‌ی سکوچیچ که خود را صاحب امر فوتبال می‌دید اقدامات لازم را برای رهایی فوتبال ایران هم از امثال طارمی و قلعه نویی برمی‌داشتحتی اگر معجزه ای رخ دهد که دور از ذهن هم نیست همان طور که بعد از مساوی خجالت آور برابر سوریه ژاپن را به واقع در هم کوبیدیم این تیم علیرغم برخی آدمهای خویش برنده نیست. ما در یک سیر توپ وار گیر کرده ایم و از آن در نیامده ایمتیمی که طارمی درش جرنت پیدا کرد که بگوید اسکوچیچ مشکل اصلیست ولی الان در ظاهر مجیز سرمربی را می گوید ولی در عمل به جایش تصمیم میگیرد و سرمربی اش چاره ای جز این که او را هنوز نوک حمله بگذارد ندارد! نه تنها برنده نیست که از بن خراب است. تا زمانی که این روند و روش ادامه داشته باشد. ما در این حلقه گیر افتاده ایم حتی اگر بلژیک را ببریم!وگرنه تیم ملی حق امثال مارکار آقاجانیان، یحیی گلمحمدی، وحید هاشمیان و محرم نویدکیا است که در عین خلاق بودن بی حاشیه فقط به کارشان فکر می‌کنند ولی چه چیزی مانع این است که افراد نخبه و ساکت به جایگاه های درست بنشینند؟ یک کلمه، مردم! و جریان فرصت طلبی که از همان مردم برای دست یافتن به اهداف خود استفاده میکند. مردمی که به راحتی می گویند : «خفه شو حرف نزن حیا کن رها کن» و ... مردمی چه به مربی اخلاق و پرجرأت‌ترین سرمربی تیم ملی یعنی پرویز دهداری هم رحم نکردند...همان مردمی که رفتارشان بیشتر تحت تأثير رفتار گله ای است تا تحليل عميق شرايط... و این تیم ملی ثابت کرده که دقیقا تیم همان مردم است.«گفت ز که نالیم؟ که از ماست که بر ماست»بریمSina KasraviSina KasraviTue, 16 Jun 2026 11:42:31 +0330https://virgool.ir/@sina.kaaf/کارگاه-هنری-حرکت-g4dzvwgvuvhmدانشجوی معماری بودم در تفرش، سودایی در سر داشتم، در انجمن همراه بچه‌ها فعال بودیم و کارهای زیادی کرده بودیم اما هنوز به آنچه می‌خواستم دست پیدا نکرده بودم. تشنه‌ی به دست آوردن موفقیتی شگرف... اما آنچه گذشت زیر لگد محکم خفقان بود، کارهایمان دیده نشد و تنها درون دانشگاه صدایمان پیچید، آن هم نمی‌دانیم کامل یا نه. ولی کارهایی که کردیم شگرف بودند و حتی استادان پرمدعا نیز در مورد برخی از آنان زبان به ستایش گشودند. اما گذشت و به جمله‌ی نادر خلیلی در کتابش یعنی تنها دویدن فکر کردم، تأمل کردم و دریافتم برای رسیدن به هدف نیازی نیست با دیگران مسابقه دهم. بلکه مسابقه‌ی من با خودم است و تنها هستم. بازگشتم به درونگرایی و نتیجه‌اش هم شد طرح نهایی لیسانسم، یعنی «خانه‌ی حرکت»، خانه‌ی حرکت طراحی مجموعه و احیای سه محله از شهر تفرش بود بر مبنای حرکت. در طی تحقیقاتم به کلام شیخ علی صفایی رسیدم: «کفر متحرک به اسلام می‌رسد و اسلام راکد پدربزرگ کفر است». جمله‌ای بس عمیق است، نه؟! https://virgool.io/p/g4dzvwgvuvhm/%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%87%D8%A8%DB%8C%D8%B4%D8%AA%D8%B1%D8%AF%D8%B1%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF%C2%AB%D8%AE%D8%A7%D9%86%D9%87%E2%80%8C%DB%8C%D8%AD%D8%B1%DA%A9%D8%AA%C2%BB%D9%85%DB%8C%E2%80%8C%D8%AA%D9%88%D8%A7%D9%86%DB%8C%D8%AF%D8%A8%D9%87%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7%D9%88%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8%AC%D8%A7%D8%B1%D9%81%D8%AA%D9%87%D9%88%D9%81%D8%A7%DB%8C%D9%84%D9%85%D8%B1%D8%A8%D9%88%D8%B7%D9%87%D8%B1%D8%A7%D8%A8%D8%A7%D8%B1%DA%AF%DB%8C%D8%B1%DB%8C%D9%88%D9%85%D8%B7%D8%A7%D9%84%D8%B9%D9%87%DA%A9%D9%86%DB%8C%D8%AF طراحی و نصب المان نمایشگاه هفتم معماری تفرش- گروه انجمن معماری دانشگاه آزاد تفرش(۱۳۹۲)المان نمایشگاه هفتم پس از برپایی و پایدار شدن به صورت معلقتیم طراحی و اجرا المان نمایشگاه هفتم معماری تفرش: مهرداد عزیزخانی، سینا کسروی، محمد حیدری، سپهر یوسفی، احمد میرزایی، عابد رجایی، علی نخعیبعد از به سرانجام رسانیدن کار «خانه‌ی حرکت» چند سال برزخی را سپری کردم و نهایت در سال ۱۳۹۶ با شرکت در مسابقه‌ی طراحی مقبره و مجموعه‌ی موزه پروفسور حسابی در تفرش اولین گام جدی کاری را با گردآوری گروهی ۹ نفره برداشتم. این حرکت زیربنای شکل‌گیری دفتر یا کارگاه طراحی بود که البته به ثمر ننشست. بعدها قسمتی از همان گروه را برای اجرای المان سفره‌ی هفت‌سین بخش کودک باغ کتاب در نوروز ۱۳۹۷ گرد هم آوردم و اولین کار مثمر ثمرمان در آن جا انجام شد.با پایان درس در دوره‌ی فوق‌لیسانس و فروپاشی اقتصادی در سال ۱۳۹۷ که در کشور دچارش شدیم و تغییر وضع زندگی‌ام مجبور به کار زیر نظر دفاتر دیگر شدم که همکاری با آنان منجر به نتیجه نهایی شد اما ادامه همکاری میسر نشد، همراه همسرم دوباره به برپایی همان ساختمان قدیمی کار گروهی دست یازیدیم تا نهایتا در مرداد ۱۳۹۹ در بهبهه همه‌گیری کرونا، دفترمان را - البته به صورت اشتراکی- در کارخانه نوآوری آزادی در هفت‌وهشت برپا کردیم، اما به خاطر همان فروپاشی اقتصادی دیگر کارهای مربوط به معماری به سراغمان نمی‌آمد و ما بر حسب علاقه خودمان شروع کردیم که تولید کارهای گرافیکی و انیمیشن و موشن‌گرافیکز...پس شروع کردیم به تولید محتوا و تألیف. تا اینکه در این کار جا افتادیم. حالا دیگر می‌توانستیم بگوییم ما دفتر خودمان را داریم، کارگاهی هنری، به نام حرکت... حرکتی که امید است رو به سوی کمال باشد. گرچه چرخ روزگار بارها چرخید و رخ‌های دیگر بر ما نمایاند.هفت‌وهشت در پاییز ۱۳۹۹کار ما در کارگاه هنری حرکت، طراحی هویت بصری برند، کمک به استارت‌های نوپا، انتقال تجربیات، داستان‌گویی، و طراحی گرافیک و تولید انیمیشن و موشن‌گرافیکز است.می‌توانید نمونه کارهای ما را در صفحه‌ی اینستاگرامی ما ببینید. و به سایت ما سری بزنید. همچنین در کانال آپارات ما منتخب موشن‌گرافیکزهای تولید شده را می‌توانید ببینید.خوشحال خواهیم شد اگر با ما ارتباط بگیرید و با هم در درباره‌ی حرکت، حکایت‌ها بگوییم.کارگاه هنری حرکتهمچنین ما سه پروژه باز و زیرمجموعه‌ی دیگر داریم و آن‌ها حرکتللو، باشگاه اتللوی حرکت، حرک‌ئدو برنامه‌ی آموزش و پژوهش محور حرکت و حکایاتز، داستان‌گویی حرکت هستند. خوشحال خواهیم بود اگر نظراتتان را در مورد آنان نیز بدانیم.Sina KasraviSina KasraviThu, 09 Nov 2023 05:47:54 +0330https://virgool.ir/@sina.kaaf/سپاهان-نیروی-سوم-hplnqfm9bdjcسپاهان، زمانی که ایران و سیاست و فوتبالش در اوج انحطاط مدیریتی بود و سیاست قلابش را در فوتبال چنگ انداخته بود و همین کارها و نشاندن آدم‌های بی‌لیاقت بر مدیریت تیم‌های دولتی باعث حذف استقلال از باشگاه‌های آسیا شد، تنها نماینده ایران ماند، تک و تنها به عنوان قهرمان جام حذفی ماند، به عنوان نیروی سوم در مقایل دو قدرت سیاسی سنتی (چه قبل از انقلاب و چه بعد از انقلاب) که وجودشان را مرهون متلاشی شدن‌ تیم‌های شاهین و دارایی بودند! و بعد از انقلاب دو تیمی که به عنوان کنترل‌کننده‌ی احساسات مردم در مقابل مسائل همیشه ابزار و آلت دست بوده‌اند.سال ۲۰۰۷ در چنین شرایطی، سپاهان تنها شروع کرد به طوفان به پا کردن در آسیا، بازی‌هایی را برد که حداقل ۱۵ سال بود تیمی از ایران نتوانسته بود آن‌ها را ببرد. شاید پاس تنها رقیب سپاهان در این وادی بود، که آن هم زیر سایه تاج و پرسپولیس ماند و نهایت نابودش کردند و صدای کسی هم در نیامد. در فقدان پاس، سپاهان شروع کرد به جایگزین شدن نیروی سوم و شکستن دوقطبی کاذب، بدون ستاره‌ای گران قیمت و بدون بازیکنان خارجی آنچنانی، دو عراقی و یک گرجستانی و بزرگترین نام‌های ایرانی‌اش، نویدکیا و عقیلی بودند که جایی در تیم ملی هم نداشتند! اما افرادی کاریزماتیک بودند که می‌توانستند در کنار بوناچیچ و ساکت قرار بگیرند تا به فینال آسیا و جام جهانی باشگاه‌ها بروند...سپاهان در حال ساخت هویتی جهانی بود، از جایی غیر از پایتخت، با مدیریت صحیح و بدون دخالت سیاسی...اما چند سال بعد به جای هویت پیدا کردن جهانی و ورود سیاسیون و ورود پیدا کردن مسائل، سپاهان را وارد بازی‌های داخلی احمقانه‌ای کردند تا آن هم نتواند راه خود را طی کند. ورود بی‌سابقه به شصت تیم برتر جهان، هویت جهانی وآسیایی را رها و وارد مقابله کردن با دو قطبی تاج-پرسپولیس شد. ساخت نمادهای قهرمانی داخلی و مقابله با تیم‌های تهرانی، دوقطبی تهران-اصفهان، باعث شد دیگر سپاهان هم وارد بازی سیاست و باز هم زیر سایه‌ی تهرانی‌ها باشد... آنچنان که به راحتی نادیده گرفته شود، پخش‌های زنده‌اش در شبکه‌های فرعی پخش شود، و در نهایت به عنوان «تیم شهرستانی موفق» مطرح شود و مدیریتش را مثال بزنند اما عملا در سایه نگهش دارند، در چنین شرایطی سپاهان سال‌هاست به جای برنامه‌ریزی برای آسیا و جهان، حسرت قهرمانی در ایران را دارد، چرا که در عالم سیاست وجود برندی آسیایی و جهانی و غیرقابل کنترل به شدت خطرناک می‌نمود و شکست دوقطبی کاذب مسائل را از کنترل خارج می‌کرد. فوتبال از نگاه سیاست باید ابزار کنترل باشد و نه تولید و پیشرفت.سپاهان در جام باشگاه‌های جهان ۲۰۰۷- ژاپن (Fanpictures.ru)برای همین پاس تهران متلاشی میشود سپاهان در سایه نگه داشته میشود، فولاد خوزستان دیده نمی شود ذوب آهن اصفهان در بی خبری نگه داشته میشود و نفت تهران را کم کم بالا کشیده و غیب می‌کنند.پاس - العین، جام باشگاه‌های آسیا ۲۰۰۵ (خبرگزاری مهر)Sina KasraviSina KasraviThu, 09 Nov 2023 04:39:25 +0330https://virgool.ir/@sina.kaaf/در-باب-کتمان-واقع-qyshhyobrsf8امروز صحبتی شد، در میانه‌اش دوستی گفت، دانشگاهت را دوست داشتی؟ گفتم بلی...بعد از آن هم سعی کردم مسائلی که درونش گذشته است را گرد آورم، مثلا پروژه‌ای برای ادامه راهش تأسیس کردم، اما تنهایی نمی‌شد ادامه داد...برای همین از دیگران کمک خواستم، میتوانست ادامه یابد و شکوفا شود، اما آنان میخواستند کتمان کنند که در تفرش درس خوانده‌اند، چند نفر را میدانم که گفته‌اند نمیخواهیم گذشته را به یاد بیاوریم، یا اگر جایی می‌روند نام تفرش را بعنوان جایی که درس خوانده‌اند نمی‌آورند، یاد دارم دوستی در حال ارائه‌ی پارک شفق بود، من به میان حرفش پریدم و گفتم اتفاقا کامران دیبا مسیرهای پارک را از چریدن گله‌ای گوسفند که در آنجا می‌گشتند طرح کرد، بعد از آن دوستم به من پرید که چرا گفتی؟ خوب شد که بهمان خندیدند[!!!] من اینطور نیستم.من جزئیات زندگی خود را به یاد دارم، چه بد و چه خوبش را، کتمانش نمی‌کنم، از خیلی چیزها پشیمانم، اما بهر حال، یکی از افتخاراتم این است که در جایی که می‌توانستم شکست بخورم، یعنی تفرش، موجب پیروزی‌ام شد. تفرش با تمام بدی‌ها و خوبی‌هایش، یک واقعیت است. که نمی‌توان آن را کتمان کرد. باقی زندگی هم همینطور. تفرش بودن و در آن زیستن عاری برای من نیست که فخرم است. چون سال‌ها زندگی در آن و دانشجویی در آن به من آموخت که تغییر هر چند هم تلخ باشد و سخت. نهایتی تلخ ندارد. و آموختم تغییر کنم بدون ترس. اما کسانی که از آنچه برایشان پیش آمد نخواستند درس بگیرند رو به کتمانش آوردند. شاید دو سال پیش نوشتم تفرش(=دانشگاه آزاد) دیگر برایم تمام شده‌ است. بهمین دلیل بود. چون دوستان چندی بیشتر برایم نماندند از آن، بیشتری‌ها اگر الان ازشان سؤال کنی که لیسانست را کجا گرفتی می‌گویند، دانشگاه آزاد، همانطور که در صفحات لیندک‌اینشان زده‌اند! و تفرش را فاکتور می‌گیرند. این وضعیت برای من شاید در سربازی پیش آمد که در وضعیتی باشم که نخواهم. ولی باز هم آن را کتمان نمی‌کنم. هر که از من بپرسد می‌گویم که من در بهشت ارتش، جهنم را تجربه کردم.جاده تفرش(بهار ۱۴۰۰، نگارنده)Sina KasraviSina KasraviThu, 09 Nov 2023 04:32:58 +0330https://virgool.ir/@sina.kaaf/نفسِ-قلم-گرفته-است-همهی-آسمان-همین-رنگ-است-uqmtbtschkplکرونا که آمد، اذهان را درگیر خود ساخت، برنامه‌ها را بهم ریخت و بیش از همه برای من، نفس قلمم را گرفت. پایان‌نامه نوشته بودم و دفاع کرده بودم و سرخوش از آزادی بعد از دفاع به برنامه‌ها و مقالات و نتایج پایان‌نامه فکر می‌کردم که چیزی که بود را بالأخره اعلام کردند، دو مورد فوتی از کویید-۱۹. ذهن فرو ریخت و تا امروز آنچنان نفسی برای قلمم نمانده بود. با خود گفتم چیزی بنویسم من باب ننوشتن از برای درگیری ذهنی!چگونه اذهان ما قفل می‌شوند و یا در صندوقچه‌ی خود حبس می‌شویم. (ر.ک. به حبس در صندوق انفرادی نفس از احمد الحسن) در گیر نان شدیم و خیلی چیزها از یادمان رفت.دست-نگاره‌ای از نگارنده- تابستان ۱۳۹۹درگیری نان، درگیری کار و بار، نفس قلم‌هایمان را گرفته است و در فکر پایان این همه‌گیری هستیم یا شاید حتی مابعد این همه‌گیری را اصلا در ذهن هم نتوانیم تصویر سازیم! گویی تمام دنیایمان در یک دور بسته‌ی همه‌گیری این ویروس تاجدار گیر کرده است. گرچه شاید بدانیم که چرا این حال برای پیش آمده است! نادیده گرفتن چیزی، چیزی که همه‌ی جهان بر او پابرجاست...اما باز هم آن را نادیده می‌گیریم! (اسراء: ۱۵)همچنان به دست و پا زدن در هیچ ادامه می‌دهیم برای اهدافی که نمی‌دانیم تا چند ماه دیگر، هنوز هم می‌توانند هدف باشند؟ تا چندی پیش می‌گفتیم که از اینجا اگر بیرون بروم، قدرم را می‌دانند/ خارج از اینجا ارزش‌ها متفاوت است/ ... اما حالا خارج از اینجا چیزی فرق ندارد، مگر اینکه از این کره‌ی خاکی خارج شویم! مگر پروژه‌ی اسپیس‌ایکس حال و روزگار ما را عوض کند، البته! اگر با خود ویروس تاجدار را به خارج حمل نکنیم. مرزها گویی برچیده شده و مرز ما با حال متفاوت از حال الان‌مان، به جوّ رسیده است، مرز یعنی حول کره‌ی زمین و هر آنچه که این پایین به آن دسترسی داریم همه شبیه هم دیگر شده‌اند، وجود هر موجود زنده‌ای که ویروس قابلیت تکثیر در آن را داشته باشد هنوز می‌تواند خطرزا باشد. پس مرزی نیست که ما از حالی به حال دیگر تغییر دهد مگر همان که سخنش رفت. یا اینکه به درون سفر کنیم و به نفس سفر کنیم و از طریق آن بتوانیم با حال دگری روبرو شویم. امروز روزگاری است که می‌توان به جرئت گفت: هر جا که روی آسمان همین رنگ است.۱۱:۰۴ | ۲۸ آبان ۱۳۹۹Sina KasraviSina KasraviThu, 19 Nov 2020 00:06:18 +0330https://virgool.ir/@sina.kaaf/نقش-جدید-شهروندکابران-در-بهپویی-شهر-rnwkc0wotyt7در مبحث معماری اطلاعات، در ساخت فضای مجازی، کنترل اهمیت بسیار دارد، چه کسی کنترل تغییرات را در دست می‌گیرد و چه کسی سیاست‌های کلی را برای طرح‌ریزی و کنترل تغییر مدیریت می‌کند؟ اریک ریموند Eric Reymond کنترل خصوصی یا مدیریت عمومی سیستم‌های عملیاتی که به صورت جهانی مورد استفاده هستند، را در مقاله‌اش به صورت مقایسه‌ی کلیسای جامع و بازار بیان می‌کند"او بر خلاف عده‌ای که کلیسای جامع را محصول نسل‌های متوالی سازنده‌های بی‌نام و نشان می‌دانند، کلیسای جامع را سمبل یک قدرت تمرکز یافته می‌داند که با تحمیل استانداردی واحد به همه سود می‌رساند. او می‌گوید در ابتدا به الگوی کلیسای جامع اعتقاد داشت. با شروع یک پروژه بر اساس فن‌آوری لینوکس[Linux] و منبع باز[Open Source] که Fetchmail نام داشت و برخلاف تمام انتظارات با موفقیت پیش رفت نظر او را تغییر داد".(صدر، ۱۳۸۲: ۱۰۲) در واقع ما به ازای کلیسای جامع در طرح‌ریزی در معماری و طراحی شهری را می‌توان شهرداری‌ها در نظر گرفته که با ابلاغ قوانین و استانداردهای واحد در نظم‌دهی شهر و ساخت آن تأثیرگذار اصلی هستند اما الگوی بازار که انتظارات را تغییر داده است در واقع همان هکرها و برنامه‌نویسانی هستند که از همه‌جا شروع به استفاده از این الگو و اشکال‌زدایی از آن کردند، "جامعه‌ی لینوکس شبیه یک بازار وسیع و شلوغ متشکل از دستور کارهای مختلف است که بوسیله‌ آنها یک سیستم پایدار و منسجم به زیبایی نمایانگر می‌شود. همه شبکه‌ها هوشمند و با هدف اتصال هر چه بیشتر طراحی می‌شوند اما آن شبکه‌هاییی که توسط کاربران خود تکامل می‌یابند یک مرحله‌ی انقلابی جدید در طراحی محیط مجازی را مطرح می‌نمایند."(همان)، شهروند/کاربران نیز با گسترش شبکه‌های اجتماعی با تولید داده‌های داوطلبانه و غیرداوطلبانه در حال تغییر هویت از فقط «شهروند/کاربر» بودن به «هکر کلاه‌سفید» و «برنامه‌نویس»، اما برای بهبود شهر تبدیل گردند، هر شهروند/کاربر با تولید محتوا در شبکه‌های اجتماعی مجازی چه داوطلبانه و چه بدون مقصود می‌تواند سهمی در تغییر و بهبود شهر داشته باشد. امروزه برنامه‌هایی همچون «پیاده Peeyadeh» سعی در گردآوری داده‌های داوطلبانه در مورد شهر و به‌پویی در مورد آن و اشتراک تجربیات شهروندان در شهر در ایران هستند و از این طریق جوامع و اقشار مختلف را حتی در کنار هم دیگر گرد می‌آورند و در شبکه‌هایی همانند توئیتر، فیس‌بوک، اینستاگرام و تلگرام، داده‌ها و تولید محتوا در مورد شهر به صورت پراکنده و غیرداوطلبانه در شبکه پخش هستند که می‌توان با عمل داده‌کاوی که یکی از مباحث اصلی این پژوهش نیز هست آن‌ها را گردآوری و تحلیل نمود و از آن‌ها به عنوان تحلیل‌گر مسائل شهر که به صورت غیر داوطلبانه تولید شده ‌اند -البته با حفظ رعایت حریم خصوصی افراد و پروتوکل‌های حفاظت داده‌های آنان که در هر شبکه مخصوص به خود موجود است و آنان نیز این موارد را پذیرفته‌اند- استفاده کرد و از هر شهروند/کاربری که اجازه‌ی استفاده از داده‌ی تولید شده‌ی خود را به شبکه‌ای که در آن فعالیت می‌کند داده باشد، می‌توان یک هکر کلاه‌سفید و یک برنامه‌نویس منبع باز ساخت که در الگوی بازار به همراه الگوی کلیسای جامع و همکاری با آن در ساخت شهر نقش فعال دارد و بدین طریق رابطه‌ی شهرداری و شهروند را برای به‌پویی شهر بهبود بخشید.از واقع تا مجاز، ذهن در نقش فضای واسط و تبدیل‌گر{بخشی از متن پایان‌نامه‌ی: بازتولید سیمای مجازی شهر بر مبنای بازتعریف عناصر کالبدی آن| سینا کسروی}منبع:صدر، عدالت، (۱۳۸۲)، "معماری اطلاعات"، محله‌ی معمار، ش ۲۱Sina KasraviSina KasraviWed, 15 Jan 2020 05:11:03 +0330https://virgool.ir/@sina.kaaf/تهران-و-مسئلهی-هویت-جدید-مکان-ugzowgujenysشبکه‌ی نوین شهریاسنپ را در تهران در نظر بگیرید؛ شبکه‌ای از رانندگان1 اتومبیل‌هایی که تنها از طریق شبکه به یک واحد الکترونیکی اتصال دارند و از آن‌طرف شخص یا اشخاصی(مشتریان) که با انتخاب‌های مسیر خود، انتخاب مسیر خود را به رانندگان عرضه می‌دارند و هر کدام از رانندگان می‌تواند این درخواست از شخص مشتری را انتخاب نماید، گونه‌ی پیچیده‌ای از تعامل بین مشتری و خدمت که توسط میانجی‌ای به عنوان ارائه‌دهنده‌ی خدمت که نهاد برپاکننده‌ی خدمات در اینجا اسنپ است. این مکان جدید، یعنی نرم‌افزار خدمت‌رسان اسنپ مکان جدیدی است برای ارائه‌ی خدمتی که تا پیش از این در محلی از شهر یا فضای معماری انجام می‌شد، یعنی یک واحد تجاری، به عنوان مؤسسه‌ی اتومبیل کرایه یا آژانس، راه ارتباطی مشتری با آن از طریق تلفن و یا حضوری انجام می‌گرفت؛ و ارائه‌دهنده‌ی خدمت همان صاحب آژانس بود و یا مدیر مؤسسه که پای تلفن و یا میز پذیرش می‌نشست و مشتری از این طرق با ایشان رابطه برقرار می‌کرد و صاحب یا مدیر آژانس آدرس مقصد را یا به صورت کد و یا به صورت کامل و آدرس مقصد را از مشتری می‌گرفت و کار را به یک راننده می‌سپرد. رانندگان نیز در قسمت استراحتگاه منتظر دریافت مأموریت خود می‌شدند. حال تمام این روند به صورت دیجیتالی از طریق نرم‌افزار عرضه می‌گردد که تنها صاحب آن باید به گسترش و توسعه‌ی آن از طریق برنامه‌نویسی و رابط کاربری و گرافیک و تمام لوازم ملزوم آن بپردازد، مکانی به نام آژانس حالا به مکانی درون شبکه به نام اسنپ، تپ‌سی، کارپینو و یا آزانسی تغییر جا داده است که هر کدام از این نرم‌افزارها حال معنی همان مؤسسه‌ی اتومبیل کرایه را می‌دهند که در مکانی تجاری مستقر بود و به آن تلفن می‌شد و یا حضوری به آن مراجعه می‌شد. البته گسترش‌دهنده هنوز دارای مکانی به عنوان شرکت توسعه‌دهنده که در آن برنامه‌ریزان و طراحان مستقر هستند، است ولی کار اصلی که همان کرایه‌ی اتومبیل است به درون شبکه نقل مکان می‌کند. البته خود آن مکان شرکت گسترش و توسعه نیز می‌تواند از راه دور به وسیله‌ی نرم‌افزارهایی چون؛ تلگرام و تسکولوTaskulu2 انجام گردد و این مکان نیز به فضای مجازی انتقال یابد و افراد به صروت دورکاری کار خود را انجام دهند.قسمتی از مقاله‌ی نقش و تأثیر شبکه‌های اجتماعی مجازی در تغییر فضاهای شهری نمونه‌ی موردی تهران- سینا کسرویSina KasraviSina KasraviThu, 23 May 2019 03:14:28 +0430https://virgool.ir/@sina.kaaf/مریضی-سیستمی-مرض-در-اجزا-است-یا-در-کلیّت-کدامیک-jajlky1rajnrبسم الله الواحد القهارسیستم مریض را چگونه توصیف می‌کنیم؟ یادم هست در درس انسان،طبیعت،معماری که دکتر سوزان حبیب مدرس آن بود، در همان جلسه‌ی اول ما با چالشی عظیم مواجه شدیم: «دلایل انقراض سومریان»، همانطور که می‌دانید-اگر بدانید- سومریان اولین تمدن نظام‌یافته بر روی زمین هستند(ر.ک. نوشته‌های ساموئل کریمر در ابن باب) پیدایش از بعد از زمان طوفان مذکور در حماسه‌ی گیلگمش شروع می‌شود، طوفانی که باعث شد، اجداد آن‌ها که در دره‌ی حاصل‌خیزی که هم‌اکنون خلیج نیلگون در آن قرار دارد به سمت دشت حاصل‌خیز عراق حرکت کنند، این حرکت همراه با یک جهش فرهنگی همراه بوده که بشریت و عالمانی همچون کریمر به آن اعتراف دارند(ر.ک. سید احمد الحسن، وهم الإلحاد، نشر نجمة الصباح ترجمه شده توسط گروه مترجمان به توهم بی‌خدایی) این جهش باعث پیدایش پیشرفته‌ترین تمدن مادی و فرهنگی می‌شود، اما در انتها این تمدن به چه مرضی دچار می‌شود؟ این سؤالی است که فریدون مجلسی به زیبایی در آن مقاله‌ی مذکور به آن پاسخ می‌داد...در آن مقاله، به علل عدم درمان شدن مرضی می‌پرداخت که سرانجام باعث انقراض و اضمحلال آن تمدن بزرگ شد، تمدنی که مصر بعدها از نوادگان آن سومریان پایه‌گذاری شد.تمدنی که اتونبشتم، جد گیلگامش بزرگ آن را پایه‌گذاری کرده بود و به دستور خدایان و فرار از طوفان، پناه‌گیری امتش در سرزمینی امن، کشتی‌ای ساخته بود تا آن سرزمین پناهگاه و شروع آن تمدن بزرگ باشد، حال به چنان حال روزی افتاده بوده است که حتی برای آب مردمان آن به التماس افتاده بودند.فریدون مجلسی مسئله را اینگونه می‌گشاید که با توجه به دشت حاصل‌خیزی که آنان در آن قرار داشتند- یعنی عراق کنونی- زندگی روزمره‌ی آنان بر اساس کشاورزی می‌گذشت و آنان بدون توجه به آنکه مصرف آب برای تولید محصول چگونه بوده است، در اواخر عمر تمدن خود، شروع به استفاده از منابعی کردند که به طور قهری پایان‌پذیر بوده است همچون منابع آب زیرزمینی، او این دوران آخر را به چند دوره تقسیم کرده بود و سومریان در این ادوار به مسأله‌ای گرفتار آمده بودند که در واقع می‌توان آن را کمبود منابع برای تولید و یا چیزی مانند قحطی نامید راه حل آنان این بود که برای دست یافتن به منابع از حرکت‌هایی مانند زدن چاه بیشتر، در سفره‌های آب زیرزمینی‌ که در تراز‌های پایین‌تری بودند استفاده می‌کردند. این روند ادامه یافته تا به خشکی کامل رسیدند و سرزمین سومر و آن تمدن دیگر جایی برای زندگی نبود. و انقراض آن تمدن با شکوه بدین حا ختم شد. اصطلاحی که فریدون مجلسی برای این اتفاق ذکر می‌کرد چیزی شبیه به این بود: که درختی مریض را فرض کنیم که مریضی در ریشه‌ی آن قرار دارد اما مریضی خود را در شاخه‌ها نشان می‌دهد و درمانگرها مریضی را در شاخه‌ها تشخیص داده و شاخه‌های بیماری را می‌زدنند و با این هرس کردن به به خیال خود به درمان کلیت مریضی سیستم خود اقدام کرده‌اند کما‌اینکه مریضی هنوز در ریشه باقیست و سرانجام درخت را خواهد خشکانید...حال، اگر بخواهیم این وضعیت را با وضعیت امروزه‌ی زندگی خود مقایسه کنیم به چند نکته پی خواهیم برد:امروزه ما از مسائلی همچون بی‌عدالتی اجتماعی و عدم وجود آزادی، گرسنگی، فقر، ناهنجاری‌های آزاردهنده‌ی اجتماعی، مشکلات عدیده‌ی آب‌وهوایی، اقلیمی، جنگ و تروریسم عقیدتی، تروریسم سیاسی، تجاوز به حقوق اقلیت‌ها در هر مقیاسی که ممکن است-جهانی و یا منطقه‌ای- تجاوز به حقوق ملل ضعیف، جهانی‌سازی و جهانی شدن و مشکلات عدیده‌ای که بر سر راه اجرای سیاست‌های آن است قرار داریم.اقدامات اجرایی ما برای حل مشکلات جزئی‌نگر و البته دارای سلسله اختلالاتی است که از روابط ناصحیح اجتماعی خود ما برمی‌انگیزد، یعنی اگر در سیستمی ظلم وجود دارد، آن را به همه‌کس و همه‌چیز نسبت می‌دهیم، اما امان از لحظه‌ای که خودمان در حال انجام این ظلم به دیگری هستیم و آن زمان حق خود می‌دانیم که آن را انجام دهیم. در حالی که اقدامات اجرایی ما ابتدا از جزئی‌ترین جزء یعنی شخص خودمان باید آغاز شود تا به کل تعمیم یابد و در حالت متقابل کل را نمی‌بینیم و اقدامات اجرایی‌ای را انتخاب می‌کنیم که شبیه همان زدن شاخه‌ها برای درمان ریشه است. تشخیص درست نیمی از راه درمان است. وقتی از تشخیص درست در راه درمان برخوردار نیستیم، باز به هرس شاخه‌های درخت می‌پردازیم و که تکلیف آن معلوم است، حرکت‌های تدریجی برای درمان زمانی به کمک ما خواهند آمد که بیماری را صحیح تشخیص داده باشیم. زمانی که پس از تشخیص درست، درمان درست را هم بدانید، بازگردیم به زمانی که سومر برپا شد، زمانی که اتونبشتم ع برای نجات‌یافتگان از طوفان دره‌ی حاصل‌خیز-خلیج فارس فعلی- تمدن اولیه سومر و اکد را برپا ساخت. مطمئنا برای آنان نقشه‌ی راهی هم نمایان ساخت و این نقشه‌ی راه آنان را بر برترین تمدن زمان خود رسانید. اما چه زمانی سومر رنگ خود را باخت این سؤالی است که باید پرسید که آیا نقشه‌های اتونبشتم برای آیندگان اجرا شد؟ یا سومریان از ان راه، راه دیگری را برگزیدند که در آخر به هرس شاخه‌های درختی که در ریشه مرض داشت رسیدند؟جهان در یک پیچ تند قرار گرفته است، جهان امروز، همان پیچی را طی می‌کند که سومر آن را طی کرد و اگر باز سومریان عصر ما به همان هرس کردن شاخه‌ها به جای درمان از ریشه بپردازند، باز همانی خواهد شد که آن زمان اتفاق افتاد.جهان در پیچ تند سومر در این زمان قرار دارد...راه حل درمانی درست را برگزینیم و سومری متأخر نباشیم.Sina KasraviSina KasraviThu, 23 May 2019 03:06:09 +0430https://virgool.ir/@sina.kaaf/کابوسی-به-نام-همینی-که-هست-vsii5brnpogcروزی که تقریبا به زور به معماری رفتم، گمان می‌کردم شاید در حال معامله‌ای بین علاقه اصلی‌ام و پول داشته باشم، علاقه‌ی اصلی‌ام آن زمان انیمیشن بود، به من گفتند اگر می‌خواهی زندگی‌ات در آینده بگردد، به معماری برو، این‌ها نه نان است و نه آب، از قضا در کنکور نه به معماری رسیده بودم، نه به علاقه‌ام. ترکی استانبولی علامه طباطبایی روزانه قبول شده بودم و به آن راضی بودم. چهار مزیت برایم داشت: اول، عدم هزینه برای تحصیل، وقت آزاد برای رسیدن به علاقه‌ام، ماندن در تهران و وارد شدن به دنیایی در زبان دیگر که هماره این ویر در من بوده، البته که دوی دیگر برایم بیشتر اهمیت داشت. مخصوصا اولی، چون میدانستم یادگیری انیمیشن هزینه دارد و رفتن به دانشگاه آزاد یعنی پرداخت هنگفت هزینه و قطعا بازدهی کم! و زمان کافی را برای یادگیری‌ انیمیشن هم خواهم داشت؛ اما به جبر مکان و زمان و جامعه مجبور به انتخاب معماری شدم با آن که واقعا دلم رضا نبود. هفته‌ی اول دانشگاه واقعا جذاب بود، کارهای جذابی و استادهای جذاب، دانشگاه شلوغ، کمی از دیوار دفاعی‌ام را در مقابل معماری شکست، اما همان هفته‌ی دوم مدیریت نامنظم و آشفته‌ی دانشگاه، ۱۷ نفر را به صورت منتخب از گروه‌های درسی انتخاب کرد و گروه درسی جدیدی تشکیل داد که بعد از سه هفته از شروع ترم، تازه باید به جلسه‌ی اول کلاس می‌رفتیم، سردرگم بودم، نفرت داشتم و عصبانی، در گروه جدیدی که تشکیل شد،چهار پنج استاد جدید نصیبمان شد که دو مدرس که، مهندس عدالت صدر و مهندس عباس عسگری بودند متفاوت می‌نماییدند.مهندس صدر مسلط به درس، سخت‌گیر و محکم بود و مهندس عسگری ذهن زیبایی داشت، اولی باعث مبارزه‌ی من شد، دومی ذهن زیبایش را به من وام می‌داد. شاید اگر تحملم بیشتر شد، تنها به خاطر مهندس عسگری بود که با این که واقعا با مدیریت آشفته‌ی آن زمان، به اشتباه برای آن درس آمده بود -که کارگاه مصالح ساخت بود و او فکر کرده بود شناخت مصالح ساختمانی است و قبول کرده بود و بعدها همین موضوع باعث شد کل گروهمان در ماکت‌سازی بلنگد- این دنیای زشت را به طرز زیبایی می‌دید و این دید را به زیبایی هر چه تمام‌تر منتقل می‌کرد، و آن روزی به معرفی معماری پرداخت، آن لحظه زمانی بود که گفتم بیخیال انیمیشن همینجا می‌مانم و ادامه می‌دهم- گرچه نگاهش یک جانبه بود- باعث شد بایستم تحمل کنم، دقیقا زمانی که در آستانه‌ی سقوط بودم و زیر بار فشار دوری از شهرم، فشار ناتوانی در درس‌هایم همان موقع با من را دید و مرا به عنوان دستیارش برای آماده سازی کلاس و انتخاب کرد، انتخابی که نمیشد به آن انتخاب گفت، نمیدانم در من چه دید...الله اعلم، هر چه دید باعث شد تحمل کنم و تمام چیزهای منفی که بود را حداقل نادیده بگیرم یا کمتر ببینم.کارهای آخر ترم‌اش، از همه‌ی هنرهای وابسته بود، طراحی پوستر، ماکت‌، سازه، طراحی جلد و... باعث شد بیشتر وقتم را صرف اجرای پروژه‌اش، یادم هست، ۱۲ بهمن ۱۳۸۹، تحویل پروژه‌ی سه درس دیگر، یعنی درک و بیان، بیان۱ و هندسه‌ی کاربردی بود و من ۱۱ام زمانی که ایران از کره‌ی جنوبی در دقایق اضافی باخت و مثل همیشه حذف شد، یک چشم به قلمویم داشتم که داشتم پوستر را طراحی میکردم و می‌کشیدم و یک چشم به تلویزیون و البته آه سردی که بعد از گل کره کشیدم...باعث شد ناملایمات، اجبار، فشار و ... را به جان بخرم و بمانم، ترم دیگر، دیگر نیامد. به نظام مهندسی استان تهران و حدود دو ترمی با او در ارتباط بودم و می‌گفت اگر کاری باشد باید بیایی با من کار کنی و ... رفت.او رفت و دو ترم بعد انتخاب من زندگی در تفرش بود و دیگر به تهران راهی نداشتم، پیشنهاد کاری همراه درس خواندن هم دیگر برایم نیامد. سعی کردم در دانشجویی‌ام غرق شوم، سعی کردم بهترین در جایگاهی باشم که هستم، بهترین برای توانم باشم، و تمام وقت و زندگی‌ام را صرف ساختن بنیانی کردم که امیدوار بودم صدایش در کشور بپیچد، امیدوار بودم چون می‌توانست این اتفاق بیافتد. سه سال تلاش، همکاری با دوستانم در انجمن علمی، برگزاری دو نمایشگاه معماری، نمایشگاه کتاب، کمک به ساخت اتاق انجمن، دو سال تلاش برای نشر اولین نشریه‌ی معماری دانشگاه، که یکی از استادان آن را فاقد ارزش خواندن می‌دانست به دلیل اینکه شهردار تفرش در مصاحبه‌ش به زعم او چیزی اشتباه گفته بود و خواهان بازگرداندن پول دانشجویش شد، آن که می‌گفت مجرب‌تر از همه است. و استادان دیگری که خواندن و هیچگاه نظرشان را نشنیدم و هزاران هزار اتفاق دیگر که بیشتر به جنگ می‌مانست تا دانشجویی. گرچه صاحب‌نظرانی دانشجویی را همان جنگ هم می‌دانند. در آخر دوران دانشجویی‌ام دو سال را گذاشتم برای طرح نهایی‌ام، زودتر از موعد شروع کردم تا پخته‌تر شود، انیمیشن و فلسفه و موارد مذهبی را همه را با هم برایش ترکیب کردم تا بسازم، تمام توانی که آن زمان داشتم را گذاشتم به طوری که بیشتر به وصیت‌نامه می‌ماند تا طرح نهایی معماری، برداشت‌هایش، مطالعاتش و ... از خود طرحش که منجر به طراحی شهری شد، بیشتر می‌ارزید، طرح نواقص بسیار داشت و من این را خوب می‌دانستم، اما تمام توانم را برای تبیینش کرده بودم، هیئت ژوری از نظز خودم هم به تلاشم نمره داد و نه طرح حاصله، القصه، دانشگاه تمام شد. من ماندم با چیزی که برایم معنی نشده بود، گویی دانشگاه قرار بود تا ابد الدهر باقی بماند. من و علی نخعی که با هم در انجمن علمی کار کرده بودیم، طرحمان را با هم شروع کرده بودیم و با یک هفته فاصله به پایان رساندیم و با هم در بعد از آن در دانشگاه آزاد قزوین، معماری-معماری قبول شدیم و با هم نرفتیم، ناگهان به یک بیابان بی‌آب و علف به نام دنیای واقعی کار برخوردیم. او در اراک شروع به خودخوانی و خودکاری کرد و من یکدفعه به یک انسان عجیب بریتانیایی به نام جان چارلز پونس(با نام بعد از اسلام، یحیی پونس) برخوردم که در تفرش، زمینی خریده بود تا معماری و سبک زندگی آرمانی خود را (که ترکیبی از اسلام و کمونیست و طبیعت‌گرایی بود- به نام سبک زندگی اسلامی) بسازد، چند نفر را دعوت کرده بود برای جذب کمک و سرمایه از جمله مادر من،‌زمینی هزار متری بود، نیم ساعت با خودم کلنجار رفتم تا گفتم اینجا همانجایی است که میخواستم. به علی نخعی گفتم که کر کار خودمان است و تو هم بیا، به دانشگاه قزوین نرفتم و به یحیی قول دادم که آنجا پیشش بمانم و کمکش کنم، کاری که هیچکسی حاضر نبود کمکش کند، و او هم قول داد که حقوقی هر چند ناچیز به من بدهد. کار را شروع کردیم هفته‌ی اول خوب بود، هفته‌ی دوم علی به ما اضافه شد، قرار شد سبک نادر خلیلی را با ایده‌های خودش در زمین الگوی هزار متری‌اش بسازیم، هفته‌ی سوم علی فهمید با او نمی‌سازد، من هم فهمیدم که خودش نمیداند که چه میخواهد بکند، اختلاف نظرمان ۱۷۹ درجه بود، سه ماه کامل ایستادم رفتم زیارت اربعین و برگشتم، در یکی از سوال و جواب‌هایی که در سایت انصار امام مهدی ع نوشته بود از سید احمد الحسن ع، خواندم که هیچگاه وظیفه‌ی اجتماعی خود را ترک نکنید و مضمونش این بود که در جامعه تأثیرگذار باشید و دعوت باعث جدایی شما از این امر نشود (نقل به مضمون) با علی تماس گرفتم و گفتم که بیا قزوینی که نرفتیم را برویم. اول قبول نکرد، دو ماه بعد در سردرگمی من بین کنکور طراحی شهری و رفتن به معماری دانشگاه آزاد گیر داد که بیا بریم قزوین، استخاره‌ای گرفتم و خوب آمد و رفتم. کاچی به از هیچی! و رهایی از سردرگمی آن دیگری نیز در این میان خود رهایی‌ای بزرگ بود. فرار کردم سمت دانشگاه با دریافتی ۱۰ هزار تومان بابت پنج ماه. عملا هیچ چیز پیش نرفته بود.در دانشگاه با چیز تکراری مزخرفی روبرو شدم. کنکور طراحی شهری را دادم، مجاز روزانه شدم و تمام سعیم را کردم که در امتحان عملی بهترین نتیجه را بگیرم، سر امتحان پانیک اتک گرفتم و عملا تمرکز خودم را از دست دادم. سعیم را کردم که فقط خوب تمامش کنم. به پیشنهاد برادرم در انتخاب رشته، دانشگاه پارس را هم به عنوان تنها دانشگاه غیرانتفاعی گذاشتم. شهریور ماه مشهد بودم، نتیجه آمد: دانشگاه پارس. اگر نگویم از این قبولی نشکستم شاید دروغ گفته باشم. شکستم. فقط خوشحال بودم که دیگر می‌توانم قزوین نروم و با دروغ‌های آنجا ممزوج نشوم، در میانه دو به شک شدم اما پدرم گفت مگر نمیخواستی بروی طراحی شهری، دیگر چرا شک داری. شکم را خوردم رفتم از قزوین انصراف دادم، رفتم پارس ثبت نام‌ کردم، نمی‌دانستم چیزی بدتر از تفرش، چیزی بدتر از قزوین پشت این یکی کمین گرفته است. رفتم و بدتر شد. دروغ، مدیریت بدتر، دروغ و خودبزرگ‌بینی آزارم داد. تصمیم گرفتم شروع کنم مسابقه شرکت کردن و بیخیال درس خواندن شدن. کار کنم و وضع موجود این زمین بی‌آب و علف را بپذیرم. گروه طراحی جمع کردم سه ماه کار کردیم و در نتیجه شکست خوردیم. اما از کار کردن و طراحی به جای درس خواندن دروغین، لذت بردم. شروع کردم به کار کردن در جاهای مختلف، گرافیک، معماری، طراحی شهری، دکور، معماری داخلی، فیلم‌برداری، تدوین، دیدم جیب‌هایم خالی و دستم خالی از دانش شغلی است، هشت سال دانشگاه، انتخابی اجباری که نه گذاشت آموزش انیمیشن را پیش عبدالله علیمراد کامل کنم، نه توانست یادم دهد چگونه معاش کنم، فقط چالش‌هایی که برایم پیش آورد کمکم کرد چگونه زنده بمانم و چگونه زندگی کنم و زندگی حقیقی را بر زندگی واقعی ترجیح دهم. ما در این جامعه‌ی واقعی، با یک چالش طرفیم، چالش «همینی که هست!» کابوسی که این جامعه نمیخواد آن را تغییر دهد، گویی «همینی که هست»معاشانی هستند که خرد و خوراک زندگیشان تنها و تنها با همینی که هست می‌گذرد! اما دنیا باید بداند، حقیقت چیز دیگری است و حقیقت «همینی که هست» را به «همانی که باید باشد» تغییر خواهد داد، برای من و کسی که احمد الحسن را می‌شناسم، این دنیای «همین ...» همان زندان بزرگ و خودم انفرادی خودم هستم و میشناسم کسانی را که هیچ‌گاه به «همینی که هست» تن نخواهند داد و «همانی که باید باشد» را خواهند ساخت، می‌خواستم مثل آنان باشم و میخواهم مثل آنان باشم. ما فعلا در این کابوس غوطه‌وریم، از ترس نان، همینی که هست را می‌پذیریم، زیر سایه‌اش زندگی می‌کنیم، از آن کتک می‌خوریم، زیر فشارش له می‌شویم به دروغ تحمل می‌کنیم تا باری بیشتر رویمان بیاید، له بشویم اما نانمان قطع نشود، اما ذره‌ای متلک نشنویم. یاید همانی باشیم که باید باشیم.یک بنده‌ی ضعیف، همینی که فعلا هستم، سینا کسروی، سه و پنج دقیقه‌ی بامداد ۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۸ معادل ۱۲ رمضان المبارک ۱۴۴۰Sina KasraviSina KasraviFri, 17 May 2019 04:10:35 +0430