<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?><rss version="2.0"><channel><title>نوشته های سین میم عین</title><link>https://virgool.ir/feed/@sin_mim_ain</link><description>وقتی حال دلم خوب شود و قلم به کلام آید...</description><language>fa</language><pubDate>2026-11-12 05:30:50</pubDate><image><url>https://files.virgool.ir/upload/users/159541/avatar/zF7boh.png</url><title>سین میم عین</title><link>https://virgool.ir/@sin_mim_ain</link></image><item><title>تعویض روغنی</title><link>https://virgool.ir/@sin_mim_ain/تعویض-روغنی-w7uwasm1os16</link><description>?تعویض روغنیدیشب این چهارچرخ زبان بسته را به اجبار صاحبش حضرت پدر به تعویض روغنی بردم!جایی که عرب نِی انداخت هم اگر باشم، برمیگردم #قم میبرم پیش آقای مظفری!.سر راست است نشانی اش! خیابان شهید محلاتی، اندکی بعد از میدان. آن طرف خیابان. تابلوی مغازه اش به چشم میکوبد اگر چشمت باز باشد!.چوبِ دو سر طلاست. دوسر طلا که چه عرض کنم! سه سر طلاست این مرد! هم اَراّبه ات را به احسن الحال کوک میکند. هم دست پاک است و کَفَش &#34;صدی سی&#34; کمتر از باقیِ همصنفانش میستاند.. #درس_اخلاق هایش هم درحین عوض کردن فیلتر و روغن، با دستانِ به ظاهر سیاه و لباس های آغشته به روغن، آن هم با صوتی که از ته #چال به گوش ميرسد و به دل مینشیند، مشتری های خاص به خودش را جلب کرده است. نمیدانم چرا؟! خودمانیم، حرف هایش از برخی درس اخلاق های هفتگی مدرسه مان، بیشتر به دلم مینشیند.وجه اشتراک سیاهی است شاید. که بین دلم، فضای دکان و دستان آقای مظفری اُنسی می جوید و اثری میگیرد و صفایی بدل میدهد.. جایش هم البته دراین مجال کم اثر نیست... بالا ننشسته که هیچ! رفته است زیر پایت! نوبر است این استاد! ابتدا گمان میکردم چه بسا حال خوبم سر درس های حاجاقا ترابی هم معلول همین است!که بالا نمینشیند! لَختی که اندیشیدم دریافتم بعید است چنین باشد! چه میبافد این ذهن مشوَّش؟! به قطع، دخلی به بالا و پایینش ندارد! حکماً چیز دیگریست که میزان اثرش را بالا و پایین میکند! بالایی که سنگ دل را آب و قلب را آتش میزند. و پایینی که تاری از علف هرز دل کم نمیکند که هیچ! به بد حالی هایش اضافه هم میکند. .خسته ات نکنم. حضرت مسبب الاسباب در دهان برخی حلاوتی چنین می نهد و قیل و قال طریق توفیقش بماند برای اهلش. .القصه یکبار هم اگر که شد، به محضرش سری بزن. بلکه پذیرفتت به شاگردی خصوصی. .اینها را گفتم که به اینجا برسم! .که در بین حرف هایش یک تک جمله اش خیلی تکانم داد و گویی پُتکی شد براین صبح و شبِ یک دستِ پر از غفلتِ لعنتیِ کرونایی..کوتاهِ کلام:.سرش را از زیر چال اندکی بالا آورد و گویی که بخواهد اُسّ کلامش را به عمق دلم بنشاند، ابتدا منتهی الیه آچار را دوسه بار روی زمین کوبید و چنین نالید:.که آقاجان فقط خداست که میتواند از عمق این همه حادثه و بلا نجاتمان بدهد! خدا خدا خدا!  بعد سرش را برد داخل و من فقط مات بودم که چه خوب گفت! چه ساده گفت چه خالص و چه دلنشین... دوسه لحظه بعد گویی که اشک در چشمانش جمع شده باشد، دوباره نیم بند بالا آمد و به شِکوِه لابه کرد: بس که بَدییییم آقاجان! بَدیم، بَدیم، بَدیم، بَدیم...نمیبینمش و به حرفش گوش نمیدهیم. بازهم رفت پایین و با خودش نق میزد! .نَفَسَش در این نبشته ی ضعیف تر از ضعیفِ من جای نمیگیرد، توان انتقالِ حالم نیست به این ضعیفِ قلمکه:طعنه بر ما مزن‌ ای دوست که خود معترفیم.به خود میگویم:به بن بست که رسیدی، به حکمت رسیده ای! بن بست یعنی استیصال، بن بست یعنی درک اوج ضعف یعنی درک اوج هیچ کاره بودن!  و این یعنی همان توحید. و او تهِ چالِ تعویض روغنی به #توحید رسیده است! نشان به آن نشان که نَفسَش قلب چون منی را درگیر کرده است. راستی شاید سِرّ حکمتی که بر زبان آقای مظفری جاریست هم همان #خلوت است! همان خلوت معهود! .حال به خود می اندیشم که چقدر بدم...#سین_میم_عین#کرونا_نوشت@sinmimain</description><category>سین میم عین</category><author>سین میم عین</author><pubDate>Sun, 29 Mar 2020 19:56:29 +0430</pubDate></item></channel></rss>