https://virgool.ir/feed/@sin.shin1fa2026-11-12 03:51:26https://virgool.ir/images/default-avatar.jpghttps://virgool.ir/@sin.shin1https://virgool.ir/@sin.shin1/چالش-کتابخوانی-طاقچه-۱۴۰۲-مستأجر-ur8fc6hxeh9gکلید را از قفل در کشیدم بیرون و گفتم: دست خودم بگیرم یا بدم به تو ؟ هاج و واج نگاهم کرد و گفت: سریع بنداز تو کیفم بپر تو آسانسور، بیرون ساختمون حرف بزنیم. بدون معطلی وایی تحویلش دادم و همین «وا» روشنش کرد که باید توضیحی بدهد بابت بی هیچ دلیلی عجله داشتنش که گفت: ما همسایه هامون دیوونن، تو راهرو تکون بخوری صداشون در میاد. با پرشی خودم را به داخل آسانسور رساندم و گفتم: آخ ببخشید. در آسانسور که بسته شد، ذهن خیال پرداز من باز شد، سری را برای او تکان دادم تا توجه اش را بگیرم و گفتم: نمی دونستم ترلکوفسکی ای هستی برای خودت! گفت: چی چی کوفکی؟ خنده ای شتاب زده و کوتاهی تحویلش دادم و گفتم: ت رل کوفسکی، یکی بود که همسایه هاش چلش کردن. توپور، نویسندهٔ کتاب مستأجر روایت داستانی را دارد، که با خواندنش، با بیشتر خواندنش، به آرامی و به شکل آزار دهنده ای شما را کلافه می کند، ژانر کتاب وحشت نیست، عزم و آهنگ شخصیت ها ترساندن مخاطب نیست، منظور و غرض معذب کردنمان است، مثل خارشی مزاحم چسبنده در حلقمان وسط اجتماعی از مردمان ساکت و منتظر، که با صدای نفس کشیدنتان هم نگاه درشتی تحویلتان می دهند که یعنی عزیز جان چرا نمی میری ؟ نفس نکشیدن هم دنیایی دارد، به سراغ ما اگر میایی، آن را امتحان کن، حتی می توانی به سراغمان هم نیایی. چه برسد به سرفه های کوچک و پیاپی. توپور این نوع از سرفه را به ما تعارف می کند، ما هم نه دست پیش داریم، نه پای عقب کشیدن، باید خواند و ادامه داد، تا به این نتیجه رسید، که ما، همگی ترلکوفسکی های توپور بوده ایم، با مشت و لگد به در دیوار ما می کوباند که بخوان، بخوان، و وقتی به جنون نزدیک می شوی، تو را وادار می کند که خودت را به دیگری تبدیل کن، همان که نیست، ولی می خواستی باشد، میاید و پرتت می کند بیرون، از پنجرهٔ خانه خودت، ولی تو نخواهی مرد، تو زنده و شاید با دلی و خیلی بد شانس باشی، با پایی شکسته تکان می خوری، نفس داری هنوز، به این و آن، دیوار و نردهٔ کنارت چنگ می اندازی تا با هر مشقتی خودت را سر پا کنی، و بگویی، ببین، ببینید، این منم. من را نکشتید. من هستم. من خواهم ماند. خدمتتان عرض کنم که، ما همهٔ مان ترلکوفسکی هایی داریم، درونمان، که کمی به مراقبتمان احتیاج دارند، تا دور و نزدیک از موسیو زی و استلا ها، و البته دور از پنجره ها، دوام بیاوریم. گه گاهی سر بلند کنیم، نفسی تازه کنیم و به قول رولان توپور، نویسنده کتاب که زمزمه می کند: « باید گریخت! ولی به کجا ؟» به او بگوییم: گریختن مثل بازی ماز است، دست از گریختن که برداری، بازی تمام که شود، تازه مسیرت را پیدا کرده ای. حالا دور از فرار و در جست و جوی در های فرار، شجاع باش، خودت را بپذیر، به دور از تقلیدی، پذیرای خودت باش، تا راه خودت را هم بیابی. از رولان توپور و ترجمهٔ کورش سلیم زاده.« مستأجر » را از طاقچه دریافت کنید!سین.شینسین.شینFri, 02 Jun 2023 19:25:49 +0330https://virgool.ir/taaghche/چالش-کتاب-خوانی-طاقچه-۱۴۰۲-اضطراب-موقعیت-bnx9jmasqbr0آلن دو باتن را همه می شناسند، حتی گه گاه اگر سراغمان به کسی بیوفتد که به حرف بیوفتیم و حرف و بحثمان آنقدر جذاب شود که گل از گل سخنان فلسفی هم بشکفد، و بپرسیم فلانی دو باتن را که می شناسی ؟ در جواب می شنویم: آلن را می گویی؟ او را که همه می شناسند، همه. حالا چرایی اینکه او را همه می شناسند خود بحث شیرینی است که اگر به درازا کشیده نشود، فهمانده هم نمی شود. اینجانب، آخرین کتابی که خواندم هم از ایشان، مخلوق مخلص فلسفه بود! نه برای چالش کتابخوانی طاقچه، به هیچ روی، بلکه بر اساس اسم کتاب ( نه بر اساس جلد کتاب هم، به هیچ وجه البته ) آن را پسند کرده و به وضعیت خود در جامعه نگاهی انداخته و گفته: همین را بخوان فعلاً، تا بعد تر ها ببینی چه می کنی! اگر به این بهانه، سراغ کتاب می روید، خدمت روی گل شما بگویم راهتان را کج کنید و بروید سمت دیگر کتاب ها، کتاب هایی که صرفاً و صرفاً گل و بلبل و‌ کمک دهی صریحاً انجام می شود. این کتاب اما کتابی است بسیار صعب الفهم! در همین حین نکاتی را بازگو می کند که نیازمند، مغزی آماده، و آماده ی پیشرفت است. او از اول می گوید. از اول همه چیز می گوید، از اول اضطراب، از اول موقعیت، اینکه اضطراب چیست و کی و چرا و چگونه به وجود می آید، و اینکه موقعیت چیست. همهٔ این مفاهیم را با تعدد مثال می خواهد سعی کند که بفهماند ( در رابطه با من، خیلی موفق نبوده است، دروغ چرا )، او نویسنده ای نیست که بیاید نکتهٔ دل بخواه شما را لای نان بربری با جعفری و شاهی بپیچاند و تعارفتان کند. او از همه چیز می گوید، از چیزی که نمی خواهید بشنوید، و کم و بیش دلتان می خواهد از کتاب هایش او را بکشانید بیرون و بگویید: این حرف هایی که می گویی یعنی چه ؟!عاقبت شما را که آماده ساخت، به آرامی شروع می کند راه حل دادن، باز هم با عشوه، انگار که شادباش می خواهد تا نکته هایش را کمی به سمت خواننده هایش روانه دهد. ولی حرف های خوبی دارد، از حق نگذریم، فیلسوف است دیگر! ذهن ام یاری ام دهد در جایی از کتاب می گوید: « شاید چاره مناسب برای اضطراب ما در مورد موقعیت پایینمان در جامعه، مسافرت در فضای بی کران دنیا باشد. چه عینی و چه مجازی، با تماشای آثار هنری. » و اینکه بعد متن به این زیبایی و راه حل به این درستی می آید چنان عکس زشت سیاه و سفیدی از یک صخره می گذارد، که مجبور می شویم به خود بگوییم اگر لذت بردن از فضای بی کران این است، بگذار در این اضطراب موقعیت بمانم، بماند. نکته اش به جا و تمام عیّار است. شاید با تمرین کردن به پایبندی به باورِ بودن و ماندن، در بدترین وضعیت، که ساختگی است، و ترس از عادی بودن و عادی شدن ما را به آن اضطراب کشاند،بشود به جایی پناه برد، باوری را زندگی کرد، شاید بتوان از مناظر لذت برد، حتی اگر با بستن چشم همراه شود، و تصور کردن مناظر دل بخواه شما باشد، حتی اگر آن منظره تصویری تیره از تنور مادر بزرگتان است که او را به وقت نان درست کردن از کمی دور تر، می پاییدید. جان پناه خود را پیدا کنید و به آن ایمان بیاورید، که در میان دوره های طوفان اضطراب موقعیت ها، سالم عبور کنید. از آلن دو باتن و ترجمه سید حسن رضوی« اضطراب موقعیت » را از طاقچه دریافت کنید!سین.شینسین.شینSat, 29 Apr 2023 20:19:55 +0330https://virgool.ir/@sin.shin1/چالش-کتاب-خوانی-طاقچه-۱۴۰۲-انسان-در-جستجوی-معنا-bbpvpehsu4tf آه که دنیا می توانست چقدر زیبا باشد. فرانکل این را می گوید. البته وقتی در اردوگاه درمانده و بی چاره بود این را می گفت. او همچنین می گوید «بمان» روان پزشکی بدبختی که ماند، و خوشبخت شد، نه این خوشبخت باشد ولی از بدبختی هم درآمد. حداقل اش از منطقهٔ بدبختی مطلق در به در شد، نه این که در به در شود، بلکه از در بدبختی به در نسبتاً خوشبختی وارد شد. از در خوشبختی و بدبختی که بگذریم، ویکتور فرانکل اسیر نازی ها بود، به زبان خودمان. او بوده و دیده، مهم تر از آن دو چشیده، درد زخم ها و آوارگی هایش را می گویم. فرانکل در آن دوران ، میان آن همه آدم، که نه هیولا، بلکه کسانی مانند من و شما بودند، زنده بود. ولی زندگی نمی کرد. تا آخرین نفس اش از آن کار می کشیدند، نه که بگویید فلانی که روانپزشک بود، ویکتور فرانکل بود، کار در درمانگاه می کرد، روان این و آن را درمان می کرد، خیر، آن موقع ویکتور هم زورکی صدایش می کردند. با شکنجه و تهدید کار دستگاه و چنان و چنین می کرد، کار آدمیزاد را نه. بگذریم. حرف زیاد دارد، ولی حرف های زیادی خوبی دارد. جناب آقا فرانکل یه سانتی مانتال قبل هیتلر بوده است، که در دوران هیتلر از این گور به گور شده، می شود امید میلیون ها انسان، من جمله من و شما، با نوشتن کتابی به اسم « انسان در جستجوی معنا» که به لطف نویسنده و سازندگان طاقچه آن را خواندم، و تا توانستم یاد گرفتم، فرانکل از خاطرات دردناک اردوگاه می گوید، از امید می گوید، از کم غذایی و بی غذایی می گوید. بله، همان طور که گفتم حرف زیاد می زند. برعکس روانپزشک های الآن. بگذریم. در اردوگاه انسان های می توانستند همدیگر را نجات دهند، اگر که جایگاه خطرناکی داشتند. ولی یک مورد را به هیچ عنوان اجازهٔ مداخله حتی از سمت دکتر و سربازان اردوگاه نبود، کسانی که خودکشی می کردند. و کسانی که حال بدخیمی داشتند، هر دو این گروه را گروهی می دیدند که نا امید چنان بر آنان غالب شده که نجات دادنشان، حکم مرگ دوم را برایشان دارد. فرانکل برای هیچ کدام از این گفته ها شناخته نباشد، برای لوگوتراپی اش حلوا حلوا اش می کنند، به خلاص کردن و خلوص گفتن بر آیم که خدابیامرز هدف را نشانه گرفته است، و من از زبان شیرین و بی همتا مولوی خودمان می گویم ؛ روزها فکر من این است و همه شب سخنمکه چرا غافل از احوال دل خویشتنم؟از کجا آمده ام؟ آمدنم بهر چه بود؟که اگر معنای زندگی ات را پیدا کنی، یا حتی در راه جستجوی آن سخت هم بگذرد، تو زندگانی را می دانی، و زندگانی برای توست. یک دست و یک پا بالا تسلیم تو برای لذت بردن از آن، و به حرف تو می رقصد، درست است که تو را هم می رقصاند با خودش گاهی، ولی چون معنا یافتی، همه چیز یافتی، باکی ندارید. فرانکل از اردوگاه زنده خارج شد، باور دارم همهٔ باور هایش در این دو بیت از ابتهاج جا خوش می کند:زندگی زیباست ای زیبا پسندزنده اندیشان به زیبایی رسندآن قدر زیباست این بی بازگشتکز برایش می توان از جان گذشتاز ویکتور فرانکل و ترجمه امیر لاهوتی «انسان در جستجوی معنا» را از طاقچه دریافت کنید!#طاقچه#چالش_کتابخوانیسین.شینسین.شینThu, 20 Apr 2023 22:26:33 +0330https://virgool.ir/taaghche/چالش-کتابخوانی-طاقچه-جانورنامه-wntc8cdah4jeجانورنامه از من و تو است. از حیواناتی که می خوریم، حیواناتی که وحشت داریم، و حیواناتی که دوستشان داریم. از زمین و دریا و آسمان گفته، و می گوید این ماییم که خون و جان زندگی را از هر جهنده ای می مکیم، می گوید این ماییم که کار جملگی دیگر موجودات را زار کرده ایم. مرحوم نویسنده پر بیراه نگفته، یعنی اصلاً بیراه نگفته است. نوشته ها را خواندم و شنیدم، اصرار است که بگویند از دولت و دولت مردان است. من اما حرف دیگری دارم.محضر جنابعالیان روشن است که نویسنده خودش را کشت تا بنویسد و بفهماند این انسان مدعی از عقل و تدبر و اندیشمندی است که زندگی دیگر موجودات و طبیعت را به خاک سیاه نشانده، از طرفی از عشق و عاشقی نسبت به دار و درخت و حیوانات عزلت نشین است و از طرفی دیگر با جسد مرغ یا گاوی به طبیعت رفته و بساط بادبزن، منقل، گاز پیک نیکی، و دستشویی صحرایی اش را پهن می کند. جسد اش را که به سیخ و آن را ادویه می زند و بعد با سبزیجات می خوردش. سگ را هم که حیوان خانگی خود می داند کنار خود می نشاند و می گوید « این منم، عاشق طبیعت ». عادت من و شما و همسایه بقلی نیست، عادت همگان است، از این شهر گرفته تا قاره های دیگر همانطور که نویسنده می گوید: همه کشور ها با هم قرار کرده اند! لاگ با طنز تلخ و روشن خود می نویسند: دانشمندان تا به حال موفق نشده اند طول عمر خوک را معلوم کنند. خرمندانه می گوید ما می گذاریم اول آن ها بخورند، بعد خودمان آن ها را بخوریم. نویسنده کمر به بی اثر جلوه دادن آبروی انسان امروز و دیروز بسته است، می گوید هر چه که پوست و تخم و گوشت نداشته باشد را باید انداخت دور، طوطی به چه درد آدمیزاد می خورد، باید کردش در قفس در را بست و گفت حالا بخوان برایم! کنایه و شیرین کاری های نویسنده دل کش است، جایی می گوید ما همه علف خواریم فقط نمی خواهیم قبول کنیم، دقیقه ای بعد از شتر ها می گوید که به گمانم اصلاً شتر بی بار وجود ندارد، اصلاً شتر با یک بار بر روی پشت خود به دنیا می آید. بالا و پایین این کتاب را بگیرید، قربان شکلتان، انگشت اشاره اش سمت من و شما است برای این ظلم و بهره کشی بی پایانی که در حق حیوانات انجام می دهیم. ولی ما ترس از تغییر برمان داشته است روی مبل های چرمی انگلیسی مان معذب نشسته ایم، هر چه باشد بهتر پشت شتر نشستن است.از شکار، باغ وحش هم می گوید، البته نمی گوید ما آن ها را به اسارت گرفته ایم، می گوید آنهایند که در ویترین خود به تماشا نشسته اند و سرگرم شده اند.‌ در آخِر هم در صدد خالص گفتن و خلاص کردن بر می آید و می گوید آدمیزاد هر کار کند تنها برای شکم پرستی و طمع خویش است، اگر معالجه می کند برای پول است، اگر درس می دهد، برای حقوق است، و اگر به جنگ می رود برای این است که باید برود. من و تو شبانه بشقابمان را از ته مانده ی گاو ها و گوسفند ها، مرغ ها خلاص می کنیم، بدون آنکه از قصه ی زندگی آن ها خبر داشته باشیم، ناگ می گوید گوسفند و بزهایی که در کوهپایه اند هیچ گاه عاشق نمی شوند. اما من می گویم آن ها سر تا سر عمر کوتاهشان ( به لطف ما ) عاشق اند. به تکه گوشت بشقاب ات نگاه کرده ای و با خود بگویی این حتماً قصه و گذشته ای داشته ... ؟از لایوش ناگ و ترجمه کمال ظاهری «جانورنامه» را از طاقچه دریافت کنید!سین.شینسین.شینTue, 20 Apr 2021 18:32:03 +0430