https://virgool.ir/feed/@sin.shinfa2026-11-12 07:26:26https://files.virgool.ir/upload/users/154662/avatar/QwOAC5.jpeghttps://virgool.ir/@sin.shinhttps://virgool.ir/@sin.shin/content-manager-ae0s30xsr2ygاگه می‌خواهید بدونید چرا من فرد مناسبی برای مدیر محتوای سایت شما هستم؛ بهتره داستان طولانی من رو بخونید، چون من عاشق نوشتن داستان‌های بلندم. در این نوشته قراره داستان شغلیم رو تعریف کنم و بگم از کجا شروع کردم، چه چیزهایی رو دوست داشتم و به کجا رسیدم و الان دنبال چی می‌گردم. علاوه بر اینکه خوندن این داستان سرگرم‌کننده است، باعث میشه با من بیشتر آشنا بشید. پس، بیاید از اول شروع کنیم، یعنی از ۱۷ سال پیش.من از هشت سالگی خاطره می‌نوشتم. تقریبا ۱۲ سالگی وبلاگ نویسی رو شروع کردم و وقتی ۲۱ ساله بودم، به خاطر تواناییم تو نوشتن انواع متن وارد کار تولید محتوا شدم. من تا اون موقع انواع نوشته‌های ادبی و غیرادبی مثل رمان، نمایشنامه، شعر، نریشن رادیو، مقاله فرهنگی و ... رو نوشته بودم و نوشتن هر متنی از دستم برمیومد. پس، مقاله نوشتن برای سایت‌ها هم برام مثل آب خوردن بود! تازه اون موقع به واسطه کارم تو نشریه دانشجویی، ویرایش هم یاد گرفته بودم که نورعلی‌نور بود.خیلی طبیعی بود که همچین فردی وارد کار تولید محتوا بشه. یادمه اوایل کارم یه پروژه گرفتم که باید برای حدود ۳۰ محصول توضیحات می‌نوشتم. شاید فکر کنید که اوکیه که! مشکلش کجاست؟ مشکلش این بود که همه این ۳۰ محصول پرده حمام بودند و من باید یک دیتای مشخص رو به هزار روش سامورایی به ۳۰ شکل مختلف می‌نوشتم! و درست حدس زدید، این کار فقط از دست من برمی‌اومد. البته، کل محصولات سایت بیشتر از این حرف‌ها بود و من فقط بخشی از پروژه بودم. آخرش هم کارفرما دبه کرد و گفت، همه متن‌ها شبیه هم بوده و دستمزدمون رو خیلی کمر از مبلغی که توافق کرده بودیم پرداخت کرد. اما دوستی که به واسطه اون پروژه رو گرفته بودیم، بهم گفت: متن‌های تو نشون می‌داد که واقعا خانم نویسنده‌ای. راستی، یادم رفت خودم رو معرفی کنم؛ این دوستم سال‌هاست که من رو «خانم نویسنده» صدا می‌زنه.بعد از اون پروژه فهمیده بوم که تواناییم تو نوشتن می‌تونه پول‌ساز باشه. تو سنی هم بودم که می‌خواستم هرچه زودتر از نظر مالی مستقل بشم. پس، زدیم بر صف رندان و هرچه باداباد. راستش، با اینکه پروژه‌های درپیتی هم به تورم می‌خوردم، ولی اکثر کارهای شاخصی که انجام دادم در راستای آرمان‌های ذهنی خودم بود. من تو حوزه محیط زیست و زنان کار کردم که عمیقا این دو موضوع رو دوست داشتم و کارهام برام معنادار بودند. ولی همه کارها نمی‌تونستند برام معنادار باشند و واقعا دستمزد کارشناس محتوا خیلی کمتر از زحمتی بود که می‌کشیدم. به خودم اومدم و دیدم که دو- سه ساله دارم زحمت می‌کشم، ولی آه ندارم با ناله سودا کنم.به واسطه رشته‌ام که فیزیک بود، یه چهار واحد برنامه‌نویسی پاس کرده بودم که کارم هم توش خیلی خوب بود و بالاترین نمره رو گرفته بودم. از طرفی، ما تو رشته‌امون دروس آزمایشگاهی زیادی داشتیم و روی نمودارها و تحلیل اون‌ها خیلی کار کرده بودیم. شاگرد درس‌خونی نبودم، ولی فیزیک همیشه برام جالب بود و سر کلاس به درس‌ها گوش می‌دادم. دیدی که فیزیک بهم داد بعدها خیلی تونست تو تحلیل و بررسی نمودارهای کنسول بهم کمک کنه، ولی خیلی طول کشید تا کارم به سمت‌وسویی بره که کارفرما بهم اعتماد کنه و کنسولش رو بده دستم. کم‌کم من از «برای دیگران نوشتن» خسته شدم و سعی کردم سئو یاد بگیرم، چیزی که از همون اولش هم برام جذابیت داشت. درآمد کارشناس سئو از تولید محتوا بیشتر بود و به جز نوشتن باید کارهای دیگه‌ای هم می‌کردی که چالش بیشتری داشت، چی بهتر از این؟ خیلی برام سخت بود که از فیلد کارشناس محتوا جدا بشم و خودم رو به عنوان کارشناس سئو معرفی کنم؛ واقعا سخت بود، ولی این کار رو کردم و توش موفق هم شدم. واقعا برای اینکه کارشناس سئو بشم خیلی تلاش کردم و واقعا اوایل کارم خیلی روزهای سختی رو گذروندم. بعد از اینکه ۸ ساعت کاریم تموم می‌شد، برای اینکه تمام انرژیم رو صرف کارم کرده بودم، حتی رمقی برای از صندلی بلند شدن نداشتم! اما اون روزها گذشت، آمار کنسول رشد کرد و من تونستم نتیجه زحماتم رو ببینم. حتی راستش، یه پس انداز کوچولو هم جمع کردم، ولی بازم خوشحال نبودم، احساس می‌کردم تو جای درستی نیستم. هنوز هم بیشتر کارهایی که می‌کردم مربوط به تولید محتوا می‌شد. وقتی کسی که پیشینه تولید محتوا داره وارد کار سئو میشه، همون انتظارات کارشناس محتوا رو ازش دارن. منم با این مسئله خیلی چالش داشتم، ولی نمی‌شد این حقیقت و نادیده گرفت که این دو فیلد کاری ارتباط خیلی تنگاتنگی با هم دارن. من خوب می‌تونستم بنویسم و سئو بهم یاد داده بود که چه محتوایی می‌تونه تو فضای وب موفق بشه. همین دو مولفه باعث شدند تا من تبدیل به یه کارشناس سئو خوب برای سایت‌های بلاگ محور بشم. برای اینکه کارشناس سئو خوبی بشم، لازم بود تکنیکال بیشتری یاد بگیرم، ولی راستش خیلی علاقه‌ای بهش نداشتم. سعی کردم یاد بگیرم و حتی هرچیزی که لازمم می‌شد رو یاد می‌گرفتم، ولی همیشه این حس رو داشتم که این کار من نیست.وقتی کارشناس محتوایی، مقاله رو تحویل میدی و تمام، ولی وقتی کارشناس سئویی وقتی مقاله به دستت می‌رسه تازه کارت شروع میشه. تو سمت کارشناس سئو بود که ارتباطم با نویسنده‌های محتوا شکل گرفت؛ آپدیت مقالات به واسطه نتایج سرچ کنسول رو یاد گرفتم و رشد صفحات آپدیت شده رو به چشم دیدم. کاری که خیلی ازش لذت می‌بردم این بود که تجربه‌ام تو نوشتن رو به نویسنده‌های محتوا منتقل کنم و کمکشون کنم متن‌های موثرتری بنویسن. متاسفانه، آدم‌های زیادی رو پیدا نکردم که دلشون بخواد بیشتر یاد بگیرن. ولی همون چند نفر انگشت‌شماری هم که به حرف‌هام گوش دادن، الان مقالاتی می‌نویسن که می‌تونی روش قسم بخوری. من از بخش‌هایی از کارم لذت می‌بردم، ولی همیشه این حس با من بود که در موقعیت شغلی مناسبی نیستم. داشتم کاری رو می‌کردم که توش توانایی داشتم، ولی عنوان شغلی مناسب و درآمد متناسب با اون رو نداشتم.مدت‌ها پیش تو لینکدین داستانی خوندم که تا همین الان هم دارم بهش فکر می‌کنم. یه داستان واقعی بود از یه ویولونیست مشهور که یه قطعه شاهکار رو تو ایستکاه قطار اجرا کرده بود. سه- چهار نفری وایستاده بودند و بهش گوش داده بودند و ‌یه دلار و چند سنتی هم عایدش شده بود. این در حالی بود که شب قبلش تو یه سالن تئاتر بزرگ اجرا داشت که بلیط‌هاش خیلی زود فروش رفته بودند. داستان می‌خواست این رو بگه که حتی اگه یه آدم خفن باشی و یه قطعه شاهکار هم اجرا کنی، اما اگه تو جای درست نباشی، کسی اصلا بهت گوش نمی‌ده.من مدت‌ها فکر می‌کردم جای درست حتما یه موقعیت فیزیکیه، ولی اشتباه می‌کردم. سالن تئاتر تو داستانی که تعریف کردم می‌تونه استعاره از «در موقعیت درست قرار گرفتن» باشه. من لازم بود که در موقعیت شغلی درستی قرار می‌گرفتم، نه در مکان فیزیکی بزرگ‌تری. فکر کنم یک سالی طول کشید که این موضوع رو متوجه شدم؛ شاید اینطوری می‌تونستم خوشحالی رو پیدا کنم.با توجه به توانایی و دستاوردهام، فکر نمی‌کنم «کارشناس سئو» هم عنوان شغلی مناسبی برای من باشه. نزدیک‌ترین چیزی که می‌تونم بهش فکر کنم، «مدیر محتوا» است. نمی‌تونم مطمئن باشم که این همون عنوان شغلیه که می‌تونم توش خوشحال باشم، ولی می‌خوام تجربه‌اش کنم. به نظرم بتونم مدیر محتوای خوبی بشم و می‌خوام تواناییم رو تو این زمینه هم به چالش بکشم.سارا شهسواریسارا شهسواریSun, 31 Dec 2023 15:15:24 +0330https://virgool.ir/@sin.shin/haruki-murakami-books-jqn2lb3rs1xkاولین کتابی که از هاروکی موراکامی خواندم، «کافکا در کرانه» بود. احتمالا اسمش را شنیده باشید. کتابی به آن حجم را معمولاً یک ماهه می‌خواندم، ولی خواندن فقط نصف این کتاب، ۳ ماه برای من طول کشید؛ چون نمی‌توانستم با کتاب ارتباط برقرار کنم. ولی وقتی آن جرقه مرموز خورد و توانستم خودم را در دل قصه ببینم، از همان موقع، هاروکی موراکامی به یکی از نویسندگان محبوب من تبدیل شد.راستش، خواندن کتاب‌های موراکی آنقدرها هم کار ساده‌ای نیست. گاهی فکر می‌کنی که اتفاقات داستان مرتبط به هم نیستند؛ اتفاق غیرمعمولی رخ می‌دهد؛‌ گاهی هم داستان آنقدر معمولی و بدون نتیجه‌گیری است که فکر می‌کنی هیچ مطلب جدیدی به تو نگفته؛‌ و این حقیقت که اکثر داستان‌های موراکامی خیلی کند پیش می‌روند. بیایید یکی یکی به هر کدام از این موارد نگاهی بیندازیم تا بهتر بتوانیم کتاب‌های موراکامی را بفهمیم. ۱- موضوع داستان با اینکه گاهی ممکن است اتفاقات غیرمعمولی در داستان‌های هاروکی موراکامی رخ دهد، ولی او در اکثر نوشته‌هایش سعی نمی‌کند چیز عجیبی به شما بگوید. انگار نویسنده می‌خواهد در دل همان اتفاقات روزانه معمولی که ساده از کنارشان می‌گذریم، احساسات و افکاری را بیان کند که اغلب اکثرمان آن را نادیده می‌گیریم؛ افکاری که اصل داستان هستند. خیلی وقت‌ها نباید دنبال معنی پنهانی پشت داستان باشیم، چون کل داستان چیزی جز آنچه نویسنده تعریف کرده نیست!‌۲- پیام داستان یک حس سرگشتی در همه آثار موراکامی وجود دارد. او هیچ تلاشی نمی‌کند که به سوالاتی که برای خودش و خواننده پیش می‌آید پاسخی دهد یا شخصیت‌های داستانش را به مقصد خاصی برساند. فکر می‌کنم موراکامی عاشق جمع کردن سوال است، بدون اینکه نیازی ببیند به آن‌ها پاسخی بدهد. گاهی بهتر است به جای اینکه سعی کنیم با تخیلاتمان به سوالاتمان جواب دهیم، آن سوال را همان‌طور که هست بپذیریم. بپذیریم که ما قرار نیست به تمام سوالات جهان پاسخ دهیم. ۳- سرعت داستان در دنیای ماشینی امروز که همه چیز به سرعت جریان دارد، سرعت اکثر داستان‌های موراکامی کند است. و فکر می‌کنم اگر بخواهیم او را درست بفهمیم، باید به همان کندی پیش برویم. به همین دلیل است که گاهی خواندن یک داستان کوتاه از موراکامی ممکن است یک هفته طول بکشد! اگر نخواهید کتابی را تمام کنید یا داستانی را فقط خوانده باشید، باید با همان سرعت داستان پیش بروید.۴- از موراکامی چه بخوانیم؟ هیچ ترتیبی برای خواندن کتاب‌های موراکامی وجود ندارد. اگر از خواندن داستان کوتاه لذت می‌برید، انتخاب‌های زیادی دارید. از طرفی، رمان‌های موراکامی هم به همان اندازه خوب هستند. پس، از هر کتابی که عنوانش نظرتان را جلب کرد، شروع کنید. البته، بهتر است قبلش کمی با نویسنده آشنا شوید. معمولا ابتدای هر کتاب یک معرفی کوتاه از نویسنده وجود دارد. قطعا فهمیدن عمیق‌تر نویسنده به درک بهتری از داستان‌های او کمک می‌کند. برای شناخت بیشتر هاروکی موراکامی کتاب «از دو که حرف می‌زنم از چه حرف می‌زنم» را پیشنهاد می‌کنم. با خواندن این کتاب بیشتر می‌توانید با نویسنده آشنا شوید و به کمک این آشنایی می‌توانید بهتر دنیایی که او می‌بیند را درک کنید. امیدوارم این تجربه به شما کمک کند تا مثل من از خواندن کتاب‌های هاروکی موراکامی لذت ببرید. سارا شهسواریسارا شهسواریMon, 02 Oct 2023 16:34:26 +0330https://virgool.ir/@sin.shin/یافتن-نقشه-هایی-برای-گم-شدن-hits3tkpjpojنقشه‌هایی برای گم شدندر کودکی خانه‌ای داشتیم که نه زمستان‌ها گرم می‌شد و نه تابستان‌ها خنک. حداقل زمستان‌ها با یک پتوی اضافه گرم می‌شدیم، ولی تابستان‌هایش را هیچ‌ کاری نمی‌شد کرد. همان زمان بود که من برای مقابله با گرمایی که از آن متنفر بودم، راهکاری پیدا کردم: تخیل! شب‌هایی که به‌دلیل گرمای هوا خوابم نمی‌برد، فکر می‌کردم در جایی به‌شدت سرد و برفی در حال یخ زدنم. و همین خیال خنک مرا از آن تابستان‌های آتشین نجات می‌داد. بزرگ‌تر که شدم، این خیال‌ به‌شکل دیگری تکرار شد. و همین خیال‌های دروغین بود که باعث می‌شد در مقابل سختی‌های زندگی‌ام دوام بیاورم.بزرگ‌تر که شدم، برای رهایی از سختی‌های زندگی دست‌آویزهای دیگری پیدا کردم؛ مانند فیلم‌ها‌، موسیقی‌ها و رمان‌ها. این‌ها هم همان کارکرد خیال برفی را داشتند، مرا از زندگی و دغدغه‌هایم جدا می‌کردند و اجازه می‌دادند خارج از دنیای واقعی خودم نفسی بکشم. یک جورهایی می‌توانستم زندگی‌ام را دور بزنم و گرفتاری دیگری را به دوش بکشم. و چنان در آن غرق می‌شدم، گویی هیچ دنیایی جز آن وجود نداشت. و در حقیقت این گونه گم ‌می‌شدم. یک گم شدن خودخواسته برای رهایی از یک سرگشتگی بزرگ تر.حال که فکر می‌کنم، من از همان کودکی نقشه‌هایی برای گم شدن داشته‌ام. پس، با این پیش‌زمینه بدیهی بود که با دیدن عنوان این کتاب در صفحه اینستاگرام نشر اطراف چراغی در ذهنم روشن شود. با خودم گفتم، این کتاب دقیقا همان چیزی است که نیاز دارم؛ یک نقشه گنج که همیشه مرا از گرفتاری‌های زندگی نجات می‌دهد، ولی زهی خیال باطل!با خواندن فصل‌های ابتدایی کتاب متوجه شدم که من خود گم شده‌ام! حتی نمی‌دانم کجا و در چه! فقط واضح بود که گم شده‌ام. بزرگسال‌ها متوجه گم شدنشان نمی‌شوند. ولی وقتی بچه‌ای گم می‌شود، گریان جایی می‌نشیند تا او را پیدا کنند؛ چون او متوجه گم شدنش شده. به همین دلیل است که بچه‌های گم شده را زودتر پیدا می‌کنند. ولی وقتی بزرگسالی گم می‌شود، اصلا فکر نمی‌کند که گم شده و به راه غلطش ادامه می‌دهد. شاید فقط فکر می‌کند که چند روزی سرگردان مانده، تا بالاخره راهش را پیدا کند. و گاهی پیدا نمی‌شود و جنازه‌اش یخ زده یا سوخته کشف می‌شود. ولی به‌طور مشخص و قطع به یقین، من گم شده بودم.بعد از اتمام کارشناسی، بین دنیای بیرون و سیل علایقم گم شدم. نفهمیدم راه درست کدام است، علایق بسیار و متکثری داشتم، ولی هیچ کدام آن چیزی نبود که مرا به کلی پر کند. پر از چیزی که اشتیاق مرا برانگیزد و در خود غرق کند. و امیدوار و مشتاق نگه‌ام دارد. فکر می‌کنم نهایت هر چیزی همین است، غرق شدن؛ یا شاید هم بتوان اسمش را یک گم شدن خودخواسته گذاشت. اگر همیشه بتوانی در چیزی غرق شوی، فکر نمی‌کنم پیدا شدن سودی داشته باشد؛ چون از دل همان گم شدن‌هاست که می‌توانی به چیز ارزشمندی دست پیدا کنی. و در آخر برای رهایی از این احساس سردرگمی، به‌سوی جنگل ناشناخته‌ها پا گذاشتم. به قول سولنیت، در را به روی ناشناخته‌ها باز کردم و راهی را پیمودم که همیشه از آن فراری بودم. و به قول عطار، به دریایی در افتادم که پایانش نمی‌دیدم.در عین ناباوری، شروع کردم به خواندن فلسفه! البته قبلش راهی طولانی طی کرده بودم و تقریبا از تمام رشته‌های مورد علاقه‌ام گذشته بودم، زیرا آن طور که باید برای هیچ کدامشان اشتیاق کافی نداشتم. و سراغ علمی رفتم که کل عمرم به جد از آن فرار کرده بودم و فکر می‌کردم هرگز کلامی از آن نخواهم فهمید. و پا به جهانی گذاشتم که نه می‌شناختمش و نه حتی می‌دانستم تعلقی به آن دارم یا نه؛ مثل داستان دواکای اسپانیایی که شرحش را سولنیت مفصل ذکر می‌کند، خودم را در سرزمین ناشناخته‌ها رها کردم.مهر ۱۴۰۰ شروع به خواندن فلسفه کردم و اواخر اردیبهشت ۱۴۰۱ کنکور دادم. بسیار برای روز کنکور و روز اعلام نتایج استرس داشتم، ولی وقتی نتیجه قابل انتظارم را دیدم، اصلا ناراحت نشدم. نتیجه افتضاح بود، اما قابل انتظار، چون تلاش درخوری برای کنکور نکرده بودم. ولی بعد از اعلام نتایج حس کردم سردرگمی‌ام جای خودش را به چیز دیگری داده، احساس می‌کردم به چیزی که می‌خواستم رسیده‌ام. نمی‌توانم برای چیزی که پیدا کرده‌ام اسمی بگذارم؛ بسیاری از احساسات را نمی‌توان با یک نام توضیح داد.ولی فهمیدم هدف کنکور نبوده است، هدف رهایی از آن جنگل مه آلود بود. و دری تازه در تفکر و نگاه من به مسائل شکل گرفت. دیدی که فلسفه به من داد و سوالاتی که خواندن فلسفه در من برانگیخت، جنگل جدید ناشناخته‌هایم را ساخت. ناشناخته‌ها در سر من شکل یک جنگل است. جنگلی با درختان انبوه و مه آلود که هرگز از نزدیک ندیده‌ام و فقط در خیالاتم توانسته‌ام در آن غرق شوم. ولی فکر می‌کنم آن جنگل راستین ناشناخته‌هایم باشد. جنگلی مه آلود و تیره با برگ‌هایی به‌شدت سبز و صدای حیواناتی در دوردست که هیچ‌وقت به چشم نمی‌آیند و خودشان را در دیدرس نگاه آدمی به نمایش نمی‌گذارند. بر این باورم که ما باید مدام در پی جست‌وجوی جنگل‌های ناشناخته باشیم؛ در جست‌وجوی ناشناخته‌ها.ربکا سولنیتباید در این یادداشت از متن کتاب سولنیت صحبت می‌کردم؟ فکر می‌کنم اگر خود نویسنده این یادداشت را می‌خواند بیشتر به دلش می‌نشست تا تمجیدی پرتم طلاق از کتابش. کتاب سولنیت تعریفی از ناشناخته‌ها نیست، بلکه توضیحی بر مسائلی است که در یک کلمه و جمله نمی‌توان حق مطلب را درباره آن ادا کرد. او سعی می‌کند با خرده روایت‌هایی درباره مفاهمی مثل گم شدن، ناشناخته‌ها و دوردست صحبت کند. و آخرش مثل اتفاقی که برای من افتاد، کمک می‌کند ناشناخته‌های درون خودت را کشف کنی و به کاوش خودت بپردازی. پس، برای سولنیت و دری از ناشناخته‌ها که برایمان باز می‌کند؛ و برای هر کس دیگری که داستان ناشناخته شخصی خودش را دارد.سین شینسارا شهسواریسارا شهسواریThu, 14 Jul 2022 20:53:27 +0430https://virgool.ir/taaghche/خلاصه-سواد-روایت-قسمت-اول-h2viyzrzvdnoاین متن خلاصه‌ای فصل به فصل از کتاب «سواد روایت» نوشته اچ. پورتر ابوت است. هدف آشنایی و درگیر کردن طولانی مخاطبان به این موضوع است. قطعاً این خلاصه برداشت شخصی خواننده بوده و جایگزین خواندن این کتاب نخواهد شد. امید است که این یادداشت شما را به این موضوع و کتاب علاقه‌مند کند.شاید وقتی به روایت فکر کنیم، اولین چیزهایی که به ذهنمان برسد رمان‌ها، قصه‌ها، حکایت‌ها و بخشی از هنر باشد. با وجود اینکه هنر با روایت شکوفا می‌شود، اما روایت چیزی فراگیرتر از حلقه هنرمندان است. وقتی ما ماجرایی را برای دوستمان روایت می‌کنیم یا کودکی ماجرای زمین خوردنش را برای مادرش روایت می‌کند، دیگر نمی‌توان آن را فقط به هنرمندان محدود کرد.شاید بتوان در هر گفتمان انسانی، ردپایی از روایت پیدا کرد. برخی نظریه‌پردازان بر این باورند که روایت هم مانند زبان یک ویژگی ذاتی مختص ما انسان‌هاست. حال فارغ از درستی یا نادرستی این ادعا، می‌توان تصدیق کرد که روایت در همه جوامع انسانی وجود داشته و گویی استعدادی ذاتی است. می‌توان گفت روایت با هر انسانی که به دنیا می‌آید، متولد می‌شود؛ یعنی روایت متولد شدن آن انسان!اولین خاطره‌ای که از کودکی‌تان به خاطر می‌آورید چیست؟ احتمالاً باید آن خاطره مربوط به ۳ یا ۴ سالگی‌تان باشد. یعنی درست زمانی که یاد گرفته‌اید فعل‌ها را پس اسم‌ها بیاورید و چیزی تعریف کنید. همین امر باعث شده برخی به این نتیجه برسند که حافظه هم به قابلیت روایی وابسته است. یعنی روایت مانند استخوان‌بندی به حافظه‌امان شکل می‌دهد تا بتوانیم تعریفی از خود و حتی زمان داشته باشیم.نویسنده در این کتاب نه تنها متن بلکه هر نوع اثر دیگری که داستانی در دل خود داشته باشد را هم به‌عنوان روایت می‌شناسد؛ آن اثر می‌تواند فیلم، نقاشی، تئاتر و غیره باشد. حال در ادامه بیشتر درباره آنچه روایت است و آنچه روایت نیست صحبت می‌شود، اما برای تفهیم این موضوع خوب است به تصویر زیر نگاهی بیا‌ندازید.شما با دیدن این تصویر تنها یک کشتی نمی‌بینید؛ بلکه کشتی را می‌بینید که در حال غرق شدن است. شما نه تنها می‌خواهید بدانید این تصویرِ چیست، بلکه هم‌زمان به این هم فکر می‌کنید که چه اتفاقی در تصویر در حال رخ دادن است. در حقیقت شما در تلاش برای روایت یک کشتی هستید که در حال غرق شدن است! *نویسنده در فصل دوم در تلاش است که به تعریفی پربسامد از روایت بپردازد که همه جوانب آن را توضیح دهد. او روایت را «بازنمایی یک رخداد یا مجموعه رخداد» تعریف می‌کند. همچنین نویسنده خود را ملزم به تعداد رخدادها در یک روایت یا وجود رابطه‌ای علّی بین آن‌ها نمی‌کند. او هر بازنمایی رخداد‌ی را چه در قالب واژه یا به هر شکل دیگری، روایت می‌داند. به همین دلیل حتی ابزار ساکنی مثل نقاشی هم می‌تواند برایمان رخداد یک روایت را بیان کند.دیگر مسئله جالب توجه‌ای که نویسنده به آن می‌پردازد، زمان گفتمان روایی است. گفتیم که در هر روایتی باید یک یا چند رخداد وجود داشته باشد. به این مثال دقت کنید «علی آمد. مشق‌هایش را نوشت و بعد شام خورد». آمدن علی، نوشتن مشق‌هایش و خوردن شام هر کدام یک رخداد است. هر کدام از این رخدادها در یک زمان خاص و یکی پشت دیگری اتفاق افتاده است. (البته به عقیده نویسنده لزومی ندارد بین این رخدادها رابطه معناداری وجود داشته باشد تا بتوانیم به آن روایت بگوییم.)حال بیاید این روایت را کمی دستکاری کنیم. «علی شام خورد در حالی که قبل از آن مشق‌هایش را نوشته بود.» می‌بینید که به‌راحتی می‌توانیم در خط زمانی روایت جابه‌جا شویم و حتی روایت را از زاویه دیدهای مختلف بیان کنیم. «زمان» یک خاصیت‌ ویژه روایت است. در همین دقایق کوتاهی که ما روایت علی را خواندیم، ممکن است او ساعات طولانی درگیر نوشتن مشقش بوده باشد! این در حالی است که در نوشته‌های غیر روایی مانند مقاله‌های علمی به جز زمانی که روی ساعت می‌بینیم، زمان روایی دیگری وجود ندارد.هنوز با علی تیره بخت کار داریم :) ما می‌توانیم روی زمانی بر روایت تمرکز کنیم و جزئیات بیشتری از آن بگوییم. «علی آمد. آن روز تکالیف زیادی داشت که وقت و انرژی زیادی از او گرفت. سپس بعد از اینکه مشق‌هایش را نوشت شام خورد.» در این روایت ما یک زمان در داستان را انتخاب کردیم و توضیحات بیشتری درباره آن دادیم. در حالی که روایت آمدن علی از مدرسه و خوردن شام بسیار کوتاه بیان شده بود.همینطور می‌توانیم جزئیات بیشتری را هم به این روایت اضافه کنیم. «علی در حالی که خیلی خسته بود از مدرسه آمد. آن روز تکالیف زیادی داشت که وقت و انرژی زیادی از او گرفت. سپس بعد از اینکه مشق‌هایش را نوشت شام خورد. شام آن شب خیلی خوشمزه بود.» می‌بینید که در اصل روایت هیچ تغییری ایجاد نشد، بلکه ما توصیفات بیشتری درباره علی شنیدیم.رخداد اصلی روایت علی، آمدن او، نوشتن مشق و خوردن شام است. نویسنده به این رخداد اصلی «رخداد سازنده» می‌گوید. حال اینکه ما می‌توانیم «رخدادهای مکمل»ی هم به روایت اضافه کنیم. این رخدادهای مکمل می‌توانند فهم عمیق‌تری از رخداد سازنده داستان به ما بدهند در حالی که در رخداد اصلی تغییری ایجاد نمی‌کنند. همانطور که ما می‌توانیم خلاصه یک رمان هزار صفحه‌ای را در چند خط کوتاه و به‌طور خلاصه بخوانیم اما هیچ وقت آن درک عمیقی که خواننده آن هزار کلمه از ماجرا داشته را نخواهیم داشت.*(در این خلاصه برای سادگی تا حد امکان اشاره‌ای به اجزاء روایت شامل قصه و گفتمان روایی نشده است. شایان ذکر است این خلاصه تمام مباحث را پوشش نداده و جایگزین خواندن کتاب نخواهد شد. )در ادامه نویسنده عناصر دیگری از روایت را هم برمی‌شمرد. عنصر دیگری که نویسنده معرفی می‌کند روایتِ قاب است. داستان هزارویک شب را به خاطر آورید. [ سلطان از زنان بیزار می‌شود و تصمیم می‌گیرد هر روز زن تازه‌ای اختیار کند و پیش از طلوع آفتاب آن زن را بکشد تا مطمئن شود به او خیانت نخواهد کرد. شهرزاد با او ازدواج می‌‌کند اما ترفندی به کار می‌بندد تا از مرگ فرار کند. او هر شب قصه‌ای برای سلطان تعریف می‌کند و هر روز صبح - درست پیش از طلوع آفتاب و رسیدن به اوج قصه - قصه‌گویی‌اش را متوقف می‌کند. سلطان شیفته قصه‌هایش می‌شود و به این ترتیب، شهرزاد موفق می‌شود هزارویک قصه برای سلطان تعریف کند.] و ادامه ماجرا. به داستان شهرزاد روایت قاب گفته می‌شود و داستان‌هایی که تعریف می‌کند، آن محتوای درون قاب هستند.خب حالا بیایید ببینم روایت کجا تمام می‌شود و جهان واقعی کجا شروع می‌شود. ظاهراً پاسخ این سوال سرراست است؛ روایت از اولش شروع و به آخرش می‌رسد. اما اگر تاثیر پیرامتن‌ها هم وارد روایت کنیم، دیگر به همین سادگی نمی‌توان به این پرسش پاسخ داد. به تعبیر نویسنده پیرامتن‌ها تمام عناصر حواشی روایت هستند، از معرفی پشت جلد کتاب گرفته تا پوستر فیلم و غیره. جالب است که تاثیر این پیرامتن‌ها گاهی از خود روایت هم فراتر می‌رود.حتماً بارها برای شما پیش آمده که تصویر روی جلد کتابی نظر شما را به خود جلب کند و با خواندن خلاصه پشت آن به خواندن آن کتاب ترغیب یا منصرف شوید. همینطور خیلی اوقات پوستر یا حواشی یک فیلم هم ما را به دیدن آن ترغیب می‌کند. نویسنده تعریف می‌کند که در نخستین اجرای تئاتر «در انتظار گودو» ساموئل بکت، آن را با عبارت «شور خنده دو قاره» تبلیغ کرده بودند. بنابراین مخاطبان بسیاری که فکر کرده بودند به یک تئاتر طنز می‌روند، چون انتظارشان برآورده نشده بود، پیش از به اتمام رسیدن پرده اول سالن را ترک کرده بودند.یا نویسنده ماجرای زندگی دابلیو. ان. پی. باربلیون را تعریف می‌کند که زندگی‌نامه‌اش را با عنوان «یادداشت‌های یک مرد دل‌مرده» منتشر کرده بود. این کتاب داستان جوان با استعداد و طبیعت‌دوستی بود که با فلج‌های چندگانه‌اش مبارزه می‌کرد. در پایان کتاب آمده بود که «باربلیون روز سی و یک دسامبر [۱۹۱۷] چشم از جهان فروبست.» این کتاب به موفقیت بسیاری دست پیدا کرد و در عرض چند ماه به چاپ پنجم رسید. اما وقتی خوانندگان متوجه شدند که باربلیون روز سی و یک دسامبر از دنیا نرفته و آنقدر زنده مانده که بازخورد کتابش را ببیند، بسیار ناراحت شدند و احساس کردند به آنان خیانت شده. در نهایت این کتاب از یادها رفت و هنوز هم آنقدر شناخته شده نیست.اگر باز هم بگردیم پیرامتن‌های فراوانی می‌توان پیدا کرد. این پیرامتن‌ها هم می‌توانند درک عمیق‌تری از روایت به ما دهند و گاهی هم کارکرد عکس دارند. می‌بینید که در روایت باربلیون چگونه اطلاعات پیرامتنی، ماهیت روایت را تغییر می‌دهد. به عقیده نویسنده روایت در ذهن ما اتفاق می‌افتد، هرچند ما فقط چیزهایی از جنس متن، کتاب یا فیلم را روایت بدانیم.*تا اینجا از روایت و برخی عناصر سازنده آن گفتیم. نویسنده معتقد است که تمام عناصر موجود در متن به درک ما از آن کمک می‌کند؛ هرچند آن عنصر بسیار ناچیز و جزئی باشد. اینطور هم نیست که نویسنده آگاهانه تمام این عناصر را چیده باشد، خیلی وقت‌ها این نکات از ناخودآگاه او بیرون می‌زند (اما فراموش نکنید که این چیزی از ارزش‌های نویسنده کم نمی‌کند).پیش‌تر گفتیم که به اعتقاد نویسنده، نیازی نیست یک رابطه علّی(علّت و معلولی) بین اجزا متن باشد تا بتوانیم آن را روایت بنامیم. ذهن ما طوری است که همیشه دنبال علّت است و همه چیز را کنار هم می‌چیند. مثلاً در روایت کوتاه «پادشاه مُرد و بعد ملکه مُرد.» دنبال این هستیم که مرگ ملکه را به مرگ پادشاه ربط دهیم (مگر اینکه در متن خلاف آن ثابت شده باشد)، با اینکه مرگ ملکه می‌تواند هزاران علت دیگر داشته باشد. جالب است که ذهن ما همیشه دنبال ساختار است، اگر هم لازم باشد گاهی خودش دست به کار می‌شود.مصداق این موضوع را به روشنی می‌توانیم در افسانه‌ها و حماسه‌ها ببینیم. وقتی انسان‌ها شروع به کشف جهان کردند و چیزهایی دیدند که نمی‌توانستند توضیح دهند، پس شروع کردند به ساخت روایت. نویسنده یک روایت قدیمی از چگونگی پدید آمدن یک قوم خاص را تعریف می‌کند که بسیار جالب است.[می‌دانید؟ همه چیز باید آغاز می‌شد و این یکی این‌طور آغاز شد: کایُواها یکی‌یکی از حفره تنه درخت پا به این دنیا گذاشتند. تعدادشان خیلی بیشتر بود اما تمام‌شان بیرون نیامدند. زنی که شکمش به‌خاطر بارداری برآمده بود در تنه درخت گیر کرد. بعد از آن دیگر کسی نتوانست از تنه درخت بیرون بیاید و به همین خاطر اکنون تعداد قبایل کایواها اینقدر کم است. آن‌ها به اطراف و اکناف رفتند و دنیا را به چشم دیدند. خیلی خوشحال بودند که این همه چیز مختلف می‌بینند. آن‌ها خودشان «کوادا» به معنی «بیرون آمدن» نامیدند.]این داستان به تمام سوالاتی که درباره قبیله کایواها می‌تواند در ذهنمان شکل بگیرد به‌خوبی پاسخ می‌دهد. اینکه چرا تعدادشان کم است؟ چرا به‌دنیا علاقه دارند و حتی چرا اسم‌شان این است؟ اگر خوب دقت کنیم در تمام افسانه‌های قدیمی هم همچین چیزی می‌توانیم ببینیم؛ انسان‌ها می‌خواستند دلیلی برای اتفاقات پیرامونشان پیدا کنند.اما خب برخطاییم اگر بخواهیم همیشه امر مقدم را علت بدانیم. یعنی چه؟ مثلاً روایت «میزان جرائم نوجوانان پس از اجبار دانش‌آموزان به پوشیدن لباس یک شکل در مدارس ۱۸ درصد کاهش یافت.» در نظر بگیرید. پوشیدن لباس یک شکل دانش‌آموزان علت و کاهش جرائم آنان معلول معرفی شده است ولی آیا این علت باعث آن معلول شده است؟ علوم انسانی همیشه از این موضوع سواستفاده می‌کند. همواره توالی دو چیز نمی‌تواند حاکی از علیت بین آن دو باشد.رمال‌ها می‌گویند که این هفته تقارن ماه و مریخ است، پس اتفاق خوبی برایت می‌افتد. یا تبلیغات می‌گویند اگر آدامس‌ نعنایی بخورید دیگر طعم تنهایی را نخواهید چشید. و هزاران مثال این چنین دیگر که روزانه از مبلغان مذهبی، سیاست‌مدارها و غیره می‌شنویم. بهتر است از این به بعد بیشتر حواستان را جمع کنید تا گول آن‌ها را نخورید. آن‌ها خوب می‌توانند با روایت‌هایی گول‌تان بزنند ولی شما دیگر سواد روایت دارید ؛)ولی چه چیزی باعث می‌شود یک روایت باورپذیر باشد، ولو اینکه واقعیت نداشته باشد و بالعکس؟ نویسنده جواب دقیقی ندارد اما همه آن به فرهنگ یک جامعه برمی‌گردد. یک ارزش‌هایی هست که از هویت جمعی یک جامعه بیرون می‌آید که باعث می‌شود روایتی در یک جامعه به باور عموم برسد. [ظاهراً ما تفکرمان نسبت به زندگی و به‌ویژه زندگی خودمان را با چند اَبرپی‌رنگ تطبیق می‌دهیم که شاید حتی آگاهی کاملی به آن‌ها نداشته باشیم. هرچقدر هویت و ارزش‌های ما مطابقت بیشتری با یک اَبَرپی‌رنگ خاص داشته باشد، آن اَبَرپی‌رنگ تاثیر بلاغی بیشتری بر ما خواهد داشت. ما معمولاً روایت‌هایی را که براساس این اَبَرپی‌رنگ‌ها برساخته شده باشند، معتبرتر و باور پذیرتر می‌دانیم.]شاید اصطلاح اَبَرپی‌رنگ برایتان جدید بیایید؛ با توجه به توضیحاتی که نویسنده درباره آن می‌دهد، می‌توان آن را بُن‌مایه یا هسته اصلی داستان دانست، هرچند به گمانم این هم اسم دقیقی نباشد اما تا حدودی به منظور نویسنده نزدیک است. این هسته اصلی هر داستان است که آن را با دیگری متمایز می‌کند. مثلاً در داستان رستم و سهراب، هسته اصلی داستان «پسر کشی» است. حالا این داستان را هرگونه هم که بخواهیم روایت کنیم و چیزهایی از آن را کم و زیاد کنیم، مادامی که هسته اصلی داستان حفظ شود می‌توانیم آن را داستان رستم و سهراب بنامیم. اما اگر این هسته اصلی وجود نداشته باشد دیگر داستان رستم و سهراب معنی نخواهد داشت و به داستان دیگری تبدیل می‌شود. در هر جامعه‌ای یک ارزش‌هایی وجود دارد که بنا به آن یک اَبرپی‌رنگ‌های خاصی در آنجا محبوبیت بیشتری دارد.سارا شهسواریسارا شهسواریMon, 18 Oct 2021 21:26:22 +0330https://virgool.ir/@sin.shin/ملت-عشق-ssqizlfrgy5rملت عشق یادداشتی بر کتاب ملت عشق نوشته الیف شافاک چندی است که رمان «ملت عشق» نوشته الیف شافاک، محبوبیت زیادی بین خوانندگان فارسی زبان پیدا کرده است. این کتاب به دلیل ارجاعات و نزدیکی‌هایی که با فرهنگ و آموزه‌های اسلامی ما ایرانیان دارد به خوبی توانسته با خواننده فارسی زبان ارتباط برقرار کند.زنی به نام اللا که به تازگی متوجه مشکلات خانوادگی و شکاف‌های عمیقی بین خود و همسرش شده، کتابی را برای ویرایش قبول می‌کند. کتاب، داستان شیفتگی شمس و مولاناست که آن را شخصیت‌های مختلفی روایت می‌کنند. روایت‌های کوتاه با توصیفاتی طولانی از دید افراد مختلف نه تنها به درک عمیق مخاطب از موضوع کمک نکرده بلکه او را گیج کرده و از سیر اصلی داستان دور می‌کند! زیرا داستان روندی سلسله وار دارد و می‌خواهد در خلال توصیفاتی که می‌کند راوی داستانی نیز باشد. نویسنده در تلاشی بی حاصل سعی کرده کاری را کند که جبران خلیل جبران به زبردستی در کتاب «عیسی پسر انسان» انجام داده است. شناخت یک شخص از سخنان دیگران همانقدر که کار زیرکانه‌ای است گمراه کننده نیز می‌باشد.نویسنده سعی کرده شمس و مولانا را از زبان افرادی چون گدا، جلاد، کرا، کیمیا، علا الدین و.. توصیف کند. به عنوان مثال وقتی نویسنده می‌خواهد شمس و مولانا را از زبان یک گدا توصیف کند، از به تصویر کشیدن گدا ناتوان است و به ناچار مجبور می‌شود سطرهای طولانی و خسته کننده‌ای از احوالات او ارائه دهد. شاید فکر کنید که نویسنده می‌خواهد با نشان دادن تقابل افکار و اعمال این شخصیت‌ها منظور خود را روشن‌تر بیان کند و جایگاه شمس و مولانا را بیشتر به ما بشناساند؛ اما هرگز چنین اتفاقی نمی‌افتد! ما با تحلیل‌های صفر و صدی از این شخصیت‌ها مواجه‌ایم. یا یک مشت تملق و شیفتگی در مورد مولانا و شمس می‌خوانیم و گاه صفحاتی چند بیزاری و نفرت از این دو تن! چون نویسنده از توصیف افکار عمیق آن دو ناتوان است و صرفا با داستان‌های تاریخی سعی کرده این دو را به ما بشناساند شاهد گذار متوالی و دائم میان شخصیت‌های مختلف راوی داستان هستیم.چهل قاعده شمس که مانند قله‌هایی ساختگی، زشت و بدقواره، در دل داستان سر برآورده‌اند را می‌توان درکی عامیانه و سطحی از عرفان مولانا دانست. اندیشه‌های عمیقی که به نظر می‌رسد نویسنده خود از مفهوم آن سردرنیاورده را در خلال داستان‌هایی که گاها بی ربط با آن قاعده می‌باشد گنجانده است. تسلط نویسنده بر تیکه‌هایی از داستان که در زمان حال اتفاق می‌افتد نسبت به تکه‌های تاریخی آن گویای این ماجراست. راستش اگر کمی دیوان شمس خوانده باشیم و چند داستان از مثنوی در خاطر داشته باشیم «ملت عشق» حرف جذاب و سحرانگیزی برای ما نخواهد داشت.این کتاب را نمی‌توان رمانی تاریخی دانست زیرا فاصله زیادی با واقعیت ماجرا دارد و نویسنده از تخیل خود برای نوشتن ماجرا بهره برده است! از طرفی هم نمی‌توان آن را رمانی مستقل دانست زیرا راوی ماجرایی تاریخی با اسامی و اتفاقات حقیقی است! از نظر من کتاب برداشت شخصی نویسنده از زندگی مولاناست و جاهایی هم که به مذاق خانم شافاک خوش نیامده را با تخیل خود رنگی دیگر بخشیده است.اما اگر بخواهیم از دید فمینیستی نگاهی به کتاب بیاندازیم ابتدا باید نویسنده را تحسین کرد! از ابتدای داستان وقتی اللا از نحوه‌ی تعریف و تمجید همسر خود ناراحت می‌شود می‌توان رگه‌های فمنیستی جاری در کتاب را حس کرد و بعد تصمیمی که اللای داستان می‌گیرد شاید کمی نامتعارف به نظر برسد اما شجاعانه است. فارغ از اینکه چقدر عشق او به عزیز می‌تواند صحت داشته باشد، بی علاقگی و دلزدگی اللا و همسرش نسبت به هم کاملا روشن است. ماندن در آن زندگی برای اللا شاید در نظر دیگران فروتنی و از خودگذشتگی باشد اما به راستی آن فرد از زندگیی که می‌تواند در آینده داشته باشد یا بسازد محروم می‌کند و در یک روزمرگی بی توقف می‌میرد. ماجرای اللا مرا یاد فیلمی با عنوان eat pray love می‌اندازد. زن این داستان هم مانند اللای داستان ما ماجراجوست. اما ماجرای اللا به دلیل داشتن سه فرزند کمی پیچیده‌تر و حساس‌تر می‌شود؛ اما نویسنده خوب توانسته ماجرا را جمع کند و اللا را به عزیز برساند یا به عشق حقیقی برساند! عشق حقیقی، گمگشته‌ای که در سراسر داستان نویسنده در جست و جوی آن است. در مجموع عمده داستان‌ها و روایاتی که در مورد زندگی شمس و مولاناست خالی از جانبداری و تملق نیستند. البته به گفته عبداالحسین زرین کوب وقتی ما موضوعی را برای مطالعه برمی‌گزینیم ناخودآگاه از بی طرفی جدا می‌شویم. اما به هیچ متمم و صفتی نیازد ندارد عشق؛ مولانا بخوانیم تا شمس را ببینم.نوشته: سین شینسارا شهسواریسارا شهسواریFri, 05 Jun 2020 21:36:25 +0430https://virgool.ir/ketabaz/شدن-i1yudniak5voیادداشتی بر کتاب «شدن» نوشته میشل اوبامازنی زیبا و شاداب که با اعتماد به نفس نهفته درون چشمانش به شما لبخند می‌زند اولین تصویری است که با آن مواجهه می‌شوید. بی‌شک دفعات بعد که کتاب را برای فراغتی کوتاه می‌بندید با تصویر متفاوت‌تری رو به رو خواهید شد؛ شما می‌توانید صفت‌های دیگری مانند بردباری، سخت کوشی، اعتماد به نفس و عشق به خانواده را به آن زن اضافه کنید که او را برای «شدن» کمک کردند.شدن، داستان زندگی یک قهرمان سیاه پوست، یک فعال حقوق بشری، رهبر سیاسیی قدرتمند یا سردمدار جنبش‌های تبعیض جنسیتی زنان نیست. شدن، روایتی مفصل و صمیمی از زنی است که همیشه تلاش می‌کند فقط بهترین خود باشد. او در بخش جنوبی شیکاگو در خانواده‌ای فقیر با پدری معلول بزرگ می‌شود. همیشه نهات تلاشش را می‌کند. در بهترین دانشگاه‌های آمریکا جامعه شناسی و حقوق می‌خواند. برای بدست آوردن تایید دیگران تمام قوای خود را به کار می‌بندد و تلاش می‌کند تا همیشه جواب مثبت به این پرسش بدهد که «آیا به اندازه کافی خوب هستم؟»او در ظاهر موفق می‌شود. شغلی مناسب، رفاه و موقعیت اجتماعی مورد قبولی به دست میآورد اما همه این‌ها برایش راضیت بخش نیستند. در همین اوان با باراک آشنا می‌شود که بی‌شک بلندپروازی‌ها و ایده‌هایش او را تحت تاثیر قرار می‌دهد. میشل فکر می‌کند شغلش معنادار نیست و این به گمان من آغاز راهی است که او را برای انسانی کامل شدن یاری می‌کند. امنیت شغلی‌اش را رها می‌کند تا در یک موسسه نوپا که چشم اندازی روشن و ایده‌ای جذاب دارد کاری معنادار کند. موسسه‌ای که کار آن حمایت از جوانانی است تا بتوانند تبدیل به افرادی موثر و تاثیرگذار در جامعه خود شوند. حالا او مجبور است بیشتر کار کند، کمتر حقوق بگیرد اما این کار برایش با معنی است. تشکیل زندگی زناشویی و ازدواج با باراک چیزی را تغییر نمی‌دهد؛ او همچنان با سخت‌کوشی کار می‌کند.در ابتدای داستان میشل از روابط خانوادگی و ارتباط گسترده خود و خانواده با اقوام، زیاد صحبت می‌کند. اهمیت و جایگاه خانواده بسیار برایش مهم است اما انگار باراک انقدرها هم متعهد نیست! در اوایل ازدواجشان او را یک ماه تنها می‌گذارد تا به هاوایی برود و پیش نویس اولین کتاب نیمه تمام خود را به پایان برساند. میشل به زودی متوجه می‌شود که علیرغم خود که فردی اجتماعی است، همسرش عاشق تنهایی و سکوت است! به خوبی می‌داند که همسرش برای مطالعه و نوشتن به خلوت نیاز دارد و نمی‌تواند در تنهایی این مرد سهمی داشته باشد.چیزی نمی‌گذرد که باراک کارهای سیاسی‌اش را آغاز می‌کند. نویسنده وارد جزئیات کارها و پروژه‌های همسرش نمی‌شود فقط مواردی را ذکر می‌کند که بر زندگی مشترک آن‌ها سایه می‌اندازد و باعث می‌شود آن‌ها از هم دور شوند. تصویری کلی از پروژه‌های همسرش ارائه می‌دهد اما سریع به خودش برمی‌گردد چون قرار است داستان «شدن» او را بخوانیم!باراک درگیر سنای ایالتی شده اما میشل بچه می‌خواهد! هر دو تلاش می‌کنند کار و زندگی‌اشان را از هم جدا کنند و تا آخر این حریم را حفظ کنند. به زودی متوجه می‌شوند که به این سادگی‌ها قادر به داشتن فرزندی نخواهند بود. استفاده از آمپول‌ها و قرص‌های متعدد برای لقاح مصنوعی به تنهایی و در غیاب همسر سیاسی‌اش کار دردناکی است اما شیرینی در آغوش گرفتن اولین فرزندشان «مالیا» این سختی را ازبین می‌برد.سه سال بعد دومین فرزندشان «ساشا» هم با استفاده از لقاح مصنوعی متولد می‌شود. حالا میشل مسئولیت سنگین‌تری بر عهده دارد؛ مادر بودن، شاغل بودن و همسر مردی سیاسی که اکنون عضو سنا شده و مرتب در سفر است. او سعی می‌کند بین تمام مسئولیت‌هایش تناسب و نظم برقرار کند. مادر بودن تجربه‌ی جدیدی است که به او فرصت‌ها و امکان‌های جدیدی می‌دهد. او حالا می‌تواند ساعاتی را با مادران شاغل یا خانه‌دار بگذراند و دوستان جدیدی پیدا کند.در همین زمان است که میشل فکر می‌کند حسابی از همسر خود دور افتاده و رابطه زناشویی آن‌ها در خطر نابودی است. به اصرار میشل هر دو به مشاور رجوع می‌کنند این کار باعث می‌شود مشکلات رابطه‌اشان را متوجه شود و آن‌ها را اصلاح کند. او می‌آموزد که بدون حضور همسرش به قدر کافی قدرتمند هست و نباید برنامه‌هایش را مطابق برنامه‌های شوهرش بچیند. در یک باشگاه ورزشی ثبت نام می‌کند، ساعات مشخصی برای شام و خواب بچه‌ها در نظر می‌گیرد و برخلاف قبل منتظر باراک نمی‌ماند، شوهرش باید خود را به برنامه آن‌ها برساند و وقت کافی برای خانواده‌اش بگذارد.نویسنده با صراحت و صداقت از همان ابتدا بدبینی و عدم علاقه خود را نسبت به سیاست اظهار می‌کند. « خیلی از سیاست‌مدارها خوشم نمی‌آمد و یقینا دوست نداشتم شوهرم سیاست‌مدار بشود. آنچه از سیاست می‌دانستم، چیزی بود که در روزنامه‌ها خوانده بودم و هیچ کدام از آن‌ها خوب یا مفید نبود. دوستی من با سانتیا جکسون به من نشان داده بود که سیاست‌مدارها اغلب از خانواده دور هستند. در کل قانون گذاران را به عنوان لاک‌پشت‌هایی سرسخت، با پوست چرمی، حرکت کند و خودخواه می‌دیدم. به نظر من باراک خیلی جدی بود، برنامه‌های جسورانه‌ای داشت و نمی‌توانست خشم و کینه‌ای را تحمل کند که در ساختمان گنبدی کنگره در جریان بود. قلبا باور داشتم که انسان خوب می‌تواند به شیوه‌های بسیاری تاثیر‌گذار باشد. صادقانه بگویم، فکر می‌کردم او را زنده زنده قورت می‌دهند.»اما تمام این حرف‌ها باعث نشد مانع همسرش بشود. زمانی که باراک برای ریاست جهوری کاندید شد، میشل وظیفه نگهداری از دو فرزند و یک کاره تمام وقت در یک بیمارستان در بخش جنوبی شیکاگو را داشت. با این وجود به همسرش ایمان داشت و فکر می‌کرد او می‌تواند فرد تاثیر گذار و موثری در سیاست باشد. تلاش و مطالعه زیاد او را دیده بود و به درایتش در تصمیم گیری ایمان داشت. میشل در تمام کارزار انتخاباتی باراک نقش فعالی داشت و سخنرانی‌ها و نشست‌های زیادی را هدایت کرد و هر هفته به سه سفر انتخاباتی در سطح کشور می‌رفت اما به یاد داشت که قبل از ساعت هشت خود را برای خواباندن بچه‌ها به خانه برساند.در اولین سفری که کارزار انتخاباتی باراک برایش در نظر گرفته بود با چهره‌هایی مواجه شد که آنان را شبیه اعضای خانوده خود می‌دید، عموها عمه‌ها و پدربزرگ‌هایش. شروع کرده بود به گفتن قصه‌ی واقعی زندگی خودش و سپس همه آنان را در آغوش گرفته بود. در آغوش گرفتن تنها ابزار میشل بود تا بتواند احساسات خود را چنانچه هست ابراز کند. البته او همیشه موفق نبود، گاهی هم حرف‌هایش باعث دردسر می‌شد. میشل به خوبی فضای سیاست را شناخته بود و می‌دانست چقدر خشن است.سرانجام باراک اوباما با 65 میلیون رای اولین رئیس جمهور سیاه پوست آمریکا می‌شود. آمریکای زمان میشل سال‌ها از برده‌ داری و نادیده گرفتن علنی رنگین پوستان عبور کرده اما هنوز آن‌ها در اقلیت‌اند و رفتار قهرآلود با آنان چیز کهنه‌ای نیست. حضور خانواده اوباما در کاخ سفید به عنوان اولین رییس جمهور سیاه پوست ایالت متحده امریکا چیز تازه‌ای بود.زندگی در کاخ سفید تجربه‌ای نیست که هر کس بتواند داشته باشد. میشل خیلی زود متوجه می‌شود که کوچکترین حرکاتش به عنوان بانوی اول امریکا تحت الشعاع رسانه‌ها قرار می‌گیرد. زمان می‌برد تا به حضور محافظان شخصی‌اش عادت کند و خوب می‌فهمد که تردد او در هر مکانی مشکلاتی برای دیگران ایجاد می‌کند. در این برهه از زمان تنها نگرانی عمده او این بود که فرزندانش همان تجربیاتی را داشته باشند که یک نوجوان معمولی آمریکایی دارد.اغراق آمیز است که بخواهیم از میشل اوباما تصویر زنی خیلی عمیق بسازیم. او در بسیاری از موارد بر حسب غریزه و با توجه به امتیازاتی که به عنوان بانوی اول آمریکا داشته دست به اقداماتی قابل تقدیر می‌زند. مثلا زمانی برنامه تغذیه سالم دانش آموزان برایش اهمیت پیدا می‌کند که فرزند خود را در معرض بیماری‌های ناشی از چاقی می‌بیند. دیدارهای او از نظامیان و خانواده‌هایشان هم عملی کاملا انسان دوستانه بود.میشل به عنوان بانوی اول آمریکا هیچ نقش اجرایی نداشت ولی از مسئولیت و تاثیرگذاریش به خوبی آگاه بود. تلاش می‌کرد به دخترها آموزش دهد که به اندازه کافی خوب هستند و خود را نادیده نگیرند. به نظر نمی‌رسد میشل هیچ وقت بخواهد فراتر از جنسیتش عمل کند یا علاقه‌ای به این کار داشته باشد. ما تماما داستان یک زن موفق و با اعتماد به نفس را می‌خوانیم که تلاش می‌کند تمام انسان‌ها را در آغوش بکشد و به آنان امید و شجاعت بدهد.سین شینسارا شهسواریسارا شهسواریSun, 10 May 2020 09:25:50 +0430