https://virgool.ir/feed/@simabostanifa2026-11-11 20:29:13https://files.virgool.ir/upload/users/1231538/avatar/Fc9NaZ.jpeghttps://virgool.ir/@simabostanihttps://virgool.ir/@simabostani/چطور-می-تونیم-نگاه-خلاقانه-تری-در-معماری-داشته-باشیم-zyi7oxr7byabمعمولا وقتی صحبت از خلاقیت میشه اکثر آئم ها اون رو دست نیافتنی یا لااقل دور از دسترس می دونند اما نکته مثبت ماجرا اینجاست که اکثر آدم هایی که خودشون رو خلاق نمی دونند در حقیقت خلاق هستند منتها اون رو سرکوب کردند یا اجازه رشد رو بهش ندادند. خوب حالا چطوری ما میتونیم موانع رو برداریم و بهش اجازه بدیم خودشو به ما نشون بده؟ یا اصلا آیا میشه 4 تا راهکار گفت و بعد آدم ها رو خلاق کرد؟ به قول کامران افشار نادری(معمار و هنرمند ایرانی) خلاقیت دستورالعمل نداره . یک جور منش و رفتاره. اما یک سری دستورالعم میشه داد که تمرینی باشه برای اینکه خلاق شیم. درست مثل اینکه نمیشه با یک سری دستورالعمل یک آدم رو با شخصیت کنیم.میونیم بهش دستورالعمل بدیم اما نمیشه منش و رفتار باشخصیت بودن رو در اون تزریق کنیم.از طرفی طبق کتاب راه هنرمند بازیابی خلاقیت خانم جولیا کامرون، همه خلاق به دنیا میان اما بخاطر موانعی که سر راه شکوفاییش قرار میگیرند یا قرار میدیم این کمرنگ و کمرنگ تر میشه. حقیقت ماجرا اینه که بزرگترین مانع برای رشدمون خودمونیم. ترس هامون از قضاوت شدگی، کم بینی خودمون ، کمال گرایی و یا قرار گیری در محیط های سمی و یا آدم های سمی و هزار و یک دلیل دیگه موانعیند که آگاهانه یا ناآگاهانه سر راه بروز این خلاقیت قرار گرفته اند. این طوریه که رفته رفته تمایلمون برای اشتباه نکردن ما رو میبره به سمت اینکه جا پای جای دیگران بذاریم و یا کاری نکنیم و یا اگه میکنیم کپی کار بقیه باشه. پس باید اول از همه بریم سراغ رفع این موانع.بعد هم بریم سراغ یک سری ایده و نه دستورالعمل که با انجامش شاید در مسیر درست خلاقتر بودن قرار بگیریم:1-رفع موانع با نزدیک شدن به خود: خانم جولیا کامرون عزیز توی کتابش یه سری راهکار نشون میده که به شدت معتقدم این راهکارها فراتر از بازیابی خلاقیت در زندگی عادیمونه. به نظر آنچنان برای همه جنبه های زندگی از جمله آشتی با خود و تغییر نگاهت مناسبه که آدم اگه حوصله کنه و واقعا تمریناشو انجام بده احتمالا نمیگم خلاق میشه اما میگم حتما روی شیوه زندگیش لااقل توی دوران حل تمرینش تاثیر میگذاره. یکی از همین تمزینات قرار هفتگی با خوده. در حقیقت تعبیری که جولیا میکنه اینه که باید بریم دست خودمون رو بگیریم و ببریمش جایی که میخواد و کاری رو بکنیم که دوست داره شاید حرفام کلیشه ای به نظر بیاد و در ناه اول بی ربط به خلاقیت اونم معماری اما حقیقتا این تمرین انقدر تاثیرگذار بود لااقل برای که نگو. اولش فک نمیکردم برای ادمی مثل من که برای خودم تنهایی های خودمو دارم و بسیار ازش لذت میبرم کار سختی باشه اما بعد از چند هفته چنان اینرسی ای به این کار داشتم که خودم تعجب کردم. حاضر بودم به تمام پیش آمد ها بله بگم تا از این قرار فرار کنم که البته همیشه هم این پیش آمد پیدا میشد و دروغ چرا منم چندباری گول خوردم. حالا ربطش چیه به خلاقیت. جولیا میگه ما همه هی داریم فرار میکنیم از خودمون . از تنها شدن با خودمون از در رفتن از زیر صحبتای کودک درونمون . همونی که همیشه سرکوبش کردیم . همونی که منشا خلاقیتمونه . این نزدیک شدن با خود و این قرارها کمک میکنه آرومتر بشیم. در لحظه تر باشیم و به خودمون فرصت ابراز بدیم .البته باید به عنوان یه میثاق باهاش برخورد کنیم. میثاق دوباره. این فقط یک نمونه از فرصتیه که بهش میدیم تا بروز پیدا کنه . البته بدون قضاوت. بدون عجله و کاملا متعهدانه. البته خود کتاب متفاوت از من گفته و دقت کنید که من برداشت های شخصی خودمو در تمام این متن دخیل کردم.2-توانستن مهمتر از دانستنه: این نکته خیلی مهمیه. خیلیا مثل من براشون مهم اینه که کار رو کامل انجام بدن و عالی. رو این حساب هی دست دست میکنن تا کاری رو شروع کنن یا اگه شروع کردن تمومش نمیکنن چون از نظر اونا همیشه یه بهتریم وجود داره و کار هیچ وقت کامل نیست.اما مهم نیست کامل باشه. فقط مهم اینه که کافی باشه. این درد بزرگ هم نسل های منه که دهه شصتی اند. (البته نه همشون). ما معیارهای زیادی داریم برای کافی و خوب بودن که خوب اکثرا دور از دسترس اند. جایی خوندم که نوشته بود "کار را که کرد آن که تمام کرد" . خوب سعی دارم میکنم که اینو سرلوحه زندگیم قرار بدم و فقط اون لعنتیو انجام بدم. همین.یه نکته: گاهی بد نیست تمرین کنیم که اصن یه طرح بد تحویل بدیم. یک پروژه زشت. اما فقط تمومش کنیم. یه بار امتحانش کنین نتیجه رو منم بگین.3- هیچ ایده ای کاملا نو نیست: یادمه سالها پیش راجع به این خونده بودم که هیچ ایده ی نوی نویی وجود نداره و هر چیزی که به وجود میاد حتی اون ها که به نظر خلاقانه هستند در حقیقت توسعه داده شده ی ایده های قدیم اند . اگه اینو قبول کنیم احتمالا TRIZ می تونه خیلی به ما کمک کنه. TRIZ یکی از شاخه‌های تخصصی علم میان رشته‌ای و چند رشته‌ای خلاقیت‌شناسی یا خلاقیت‌نوآوری‌شناسی است و از مطالعه الگوهای تکراری بکار رفته در ابداعات و اختراعات گوناگون حاصل شده‌است (ویکی پدیا). (که اگه وقت شد باید راجع بهش در یک مطلب جدا بنویسم) حالا تریز یک سری پیشنهاد میده برای خلاقیت یکی از اونا اینه: میگه یک سيستم چهار مرحله‌اي حل مساله وجود داره و اونم اینه:· شناخت مساله .· فرمول‌بندي مساله .· جستجوي مسائل قبلا حل شده .· استفاده از الگوهاي راه‌حلهاي كشف شده .و برای حل مساله پیشنهاد میکنه که چند تا سطح وجود داره ·· راه‌حلهاي مشخص .· بهبودهاي كوچك .· بهبودهاي بزرگ .· مفاهيم جديد .· كشف‌هاي بنيادي .حالا اینا یعنی چی؟ مثلا در طراحی معماری بیای و ابتدا مساله اصلی رو بشناسی. مثلا بپرسی برای کی و برای چی و در کجا طراحی میکنم. یعنی کاربر فضا رو تعیین کنی نیازهای اون رو بسنجی . بعد هدفت رو از طراحی اون بدونی. یعنی قصدت چیه . چیو میخوای نمایش بدی؟ چیو نمیخوای نمایش بدی . و کجا و تو چه بستری طراحی میکنی. اگر یک ساختمان در شمال ایران باشه آیا می شه همونو در ناف آفریقا هم طراحی کرد؟ در کنار این ها لایه های دیگه ای هم هست سوال های دیگه هم هست طبق همه این ها میای مساله طرح رو فرمول بندی میکنی بعد میری سراغ اینکه همون مساله رو قبلا چجوری حل کردند. بعدشم میای از اون الگوها استفاده میکنی، توسعه اش میدی یا بهبود کوچک یا بزرگ در اون ایجاد میکنی و یا یک مفهوم جدید خلق میکنی و در نهایت شاید یک طرح جدید رو کشف کنی.(دقت کن که این ها تراوشات ذهنی من برگرفته ازدستورالعمل تریز هست که شاید با دریافت های شما متفاوت باشه. درکل بهتره راجع بهش بیشتر تحقیق کرد)4-چند ذهن بهتر از یک ذهن هست: دنیای جدید به تعبیر من دنیای تیم هاست. سرعت پیشرفت ، توسعه و اطلاعات اونقدر زیاده که یک نفر هر چقدر که بدوه قابلیت های یک تیم رو خیلی سخت بتونه جواب بده. بهتره از تک روی خصوصا در امر طراحی معماری بپرهیزیم و بریم سراغ چند تا آدم.(به قول مامانم که میگه : هر سری یه عقلی). البته کلی مطلب هست که بهتر از من حرف از مزایای کار گروهی و البته مدیریت اون و ... میگه البته که واقعا آسون نیست که یک کار خلاقانه از ایده های مختلف دربیاریم. معمولا هم راحت نیست (خصوصا در فرهنگ ایرانی) نقد کنیم ایده یک نفر رو. راه حل این کار اینه که مثلا از همه بخوایم ایده هاشون رو روی یک کاغذ بکشند یا بنویسند و بعد بدون نام به یک نفر بدهند. اونوقت دونه دونه کاغذ ها رو به گروه نشون میده و همه بدون اینکه بدونند طرح متعلق به کیه راجع بهش اظهار نظر میکنند. بعد در آخر storming brain کنندو به یک نتیجه برسند.خوب تا اینجای کار رو داشته باشید بقیه اش رو تو مطلب دیگه ای میگم.سیمابستانیسیمابستانیFri, 01 Oct 2021 23:16:23 +0330