https://virgool.ir/feed/@silverman7000fa2026-11-12 04:29:58https://files.virgool.ir/upload/users/106002/avatar/avatar.pnghttps://virgool.ir/@silverman7000https://virgool.ir/@silverman7000/تابلوهای-راهنما-mkfw97snxfcrچند روز پیش که از میدان انقلاب می‌گذشتم حواسم اسیر یک تابلوی راهنمای مسیر شد. من به آن مقصد هیچ‌وقت از آن مسیری که داخل تابلو زده بود نمی‌رفتم. آن روز رفتم. هم نزدیکتر‌ بود و هم راحتت‌تر. برایم خیلی عجیب است که هر روز در طی چند سال گذشته از آنجا می‌گذرم، مقصد و مسیر را می‌شناسم و راه دیگری را می‌روم. آدمی به تابلو‌هایی که از زیرشان رد می‌شود توجه مناسبی نمی‌کند. مخصوصا اگر پیاده باشد و بخواهد مسیر ده دقیقه‌ای که قاعدتا باید با ماشین برود را پیاده گز کند. چون برای سلامتی مفید است و هزار دلیل بی مورد دیگر که ‌ذهن اورثینک من می‌تراشد. آدم‌ها همین شکلی اند، نشانه‌های آدم‌ها را از دور می‌شود راحت خواند. تابلو‌های مسیر را هم می‌شود وقتی دید که در ماشینی، یا باید جلو نشسته باشی و یا باید پشت فرمان باشی. آدم‌ها را هم از دور راحت‌تر می‌شود دید. بعضی وقت‌ها دوست‌هایم را می‌بینم در رابطه‌های سمی - تاکسیک ریلیشن رو سعی کردم ترجمه کنم و از آنجا که مترجم نیستم خوب نشد. - بعض وقت‌ها رفقایم را می‌بینم در تاکسیک ریلیشن، انقدر پارتنرشان را می‌پرستند که در مخیله‌ام نمی‌گنجد، ولی وقتی دقیق نگاه می‌کنی مشکل را به وضوح می‌بینی. بعضا نیاز نیست دقیق هم نگاه کنی، کمی که وقت می‌گذرانی یک هو، مشکلی شدید با تمام قوا یک سیلی آبدار می‌خواباند در گوشت. توقع داری همه به صدایش سر بر گردانند ولی، امان از نزدیکی که آدمی در مسافت کم دید انتزاعی را قادر نیست. این است که گاها دوستی بعد از چند سال برمی‌گردد و ازت می‌پرسد چرا اینقدر احمق بودم این همه سال؟ و تو نمی‌توانی بگویی که سعی کردی بهش بفهمانی، که گفتی به صراحت تمام، ولی گوش نکرد. چون آدم‌ها آن زیر، سر در سینه‌ی یار حواسشان به آن تابلوی بالا نیست که دارد فریاد می‌زند. هر روز صبح بیدار می‌شوند، همان مسیر را گز می‌کنند و شب در همان بغل می‌خوابند. تمام رفاقت‌ها این خطر برایشان ممکن است. رفاقت‌های نزدیک، شراکت‌های رفاقتی، دوستی‌های از صمیم قلب. آدم نمی‌داند، نمی‌بیند، نمی‌فهمد و این از باگ‌های آدمیزادی است که اشرف مخلوقات است. که همین. Mehdi RamezaniMehdi RamezaniWed, 14 Oct 2020 18:31:51 +0330https://virgool.ir/@silverman7000/آن-پیرمرد-کابلی-irf9spkzptmkسر راه برای تلاش هر روزه‌ام در نبرد با سرمایه‌داری و رهایی از یوغ سرمایه یک پیرمرد واکسی هست، از پدر کلی چیز بهم ارث رسیده که یکیشان پوشیدن کفش تمام چرم است، همیشه و در هر شرایطی کفش دست دوز چرم تبریز می‌پوشید، برای من هم به یادگار ماند. همیشه کفش‌هایم را خودم واکس می‌زدم. این اواخر سونامی بدبختی که ریخته سرمان کمتر وقت می‌کنم به کارهای شخصیم برسم، تمام خودم مصرف می‌شود در تکاپوی روزانه برای رسیدن به اعداد و ارقام. اولین بار ایستادم جلوش و گفتم حاجی وقت داری یه واکس بزنی این کفشای مارو؟ سرش را بلند کرد و گفت: بله آقا جان، برای همین اینجاییم دیگه. چند باری گذرم افتاد و دوباره برایم واکس زد. یک بار ازش پرسیدم حاجی اصل کجایی؟ سرش را بالا آورد و گفت کابل آقا جان، کابل. پیرمرد کابلی موجود عجیبیست، محلی که بساط می‌کند تا حدود زیادی گذر اداری‌ست و کلی دختر جوان زیبا و خوش بر و رو باهاش سلام علیک می‌کنند. رازش را نمی‌دانم ولی وقت‌هایی که تنهام دلم می‌خواهد همانجا برم کنارش بایستم و با تمام آن دختر‌ها سلام و علیک کنم. انسان مدرن موجود لفی خسر تری است، حسرت‌هایش هم عجیبند. گاها ذره بین می‌گیری روی خودت و می‌بینی همه چیز داری، ولی حسرت سلام و صبح بخیری را داری که با تمام جایی که در ایستاده‌ای هرگز قرار نیست داشته باشی. پیرمرد کابلی آدم عجیبی است. یک روز وقتی داشت کفشم را واکس می‌زد جوانکی هیپی طور نزدیکش آمد، سلام دایی جانی گفت و دست پیرمرد را بوسید، عرض چاکری کرد و رفت. هنوز هم این تکه یکی از عجیب ترین صحنه‌های عمرم است که در تمام اتفاقات بصری زندگیم دیده‌ام، هنوز باهاش آنقدر صمیمی نشدم که ازش بپرسم آقاجان اون پسره چرا دستت رو بوسید؟ هزار بار فکر کرده‌ام به این رابطه، به آن دلبرکانی که هر روز باهاش به گرمی سلام و علیک می‌کنند، به جوانکی که دستش را بوسید، به پیرمرد کابلی که کرونا یک چفیه مشکی را مثل یک پوزه‌بند سوار صورتش کرده، یاد احمد شاه مسعود می‌افتم وقتی چفیه را می‌بینم. یاد افغانستان. هزار بار فکر کرده‌ام و ذهنی که در این سی سال یک مهارت را خوب یادش داده‌ام و آن حل مساله‌است در حیرتی عرفانی فقط چشم در چشم من سکوت کرده است. نسبت من به پیرمرد کابلی نسبت عجیبیست. فکر نمی‌کنم یک روز بتوانم ازش بپرسم آن جوانک چرا دستت را بوسید؟ حتی اگر من تمام توانم را مثل آرش کمانگیر جمع کنم و در یک جمله سوالی یکروزی از پیرمرد کابلی بپرسم که چرا آن جوانک دستت را بوسید، فکر نمی‌کنم یادش بیاید اصلا چنین چیزی را، پیرمرد کابلی من در بند این اداها نیست، جهانش با جهان من دیگر گونه است. کفش‌هایم را می‌پوشم و یه ده هزار تومنی را با شرم می‌گیرم سمتش، پول را به نشان احترام می‌گذارد روی چشمش و می‌گوید مولا علی برکت بده بهت آقا جان. پله‌ها را دو تا یکی می‌کنم، در اتاقم را باز ‌می‌کنم و می‌گریزم در محل امنم، پشت میز مدیریتی که از دست دوم فروشی‌های نعمت آباد خریده‌ام. کاش می‌فهمیدم چرا احمد شاه مسعود اجازه داده است مذاکرات بین الافغانی بین طالبان و افغان‌ها شکل بگیرد. شاید چون یکروز قبل از حمله یازده سپتامبر جهان دیگر نتوانسته بار وجودیش را تحمل کند. برمی‌گردم به عکس بالای سرم و سیگاری آتش می‌زنم. جهان هستی جای عجیبی‌ست آقاجان. Mehdi RamezaniMehdi RamezaniMon, 05 Oct 2020 18:55:36 +0330https://virgool.ir/@silverman7000/کسب-و-کار-رفاقت-و-شراکت-cj9mxahbkzo4من از سال 90 در گوشه‌های بازار فناوری اطلاعات مشغول بوده‌ام. سه سال در تبریز به طور چریکی و بعدها در بازار تهران. از سال 93 در سه فروشگاه اینترنتی ای-تبلت، تبلت فون و استایل آپ مشغول بودم. در اولی یک آچار فرانسه بودم- همان کسی که چیزی بلد نیست و در همه‌ی کارها دخالت می‌کند.- از حسابداری و انبارداری گرفته تا فروش را چشیدم. در سال 94 از مجموعه‌ی بسیار عزیز ای-تبلت جدا شدم و با چند تا از رفقای قدیمی که یکی از عزیزان در همان ای‌-تبلت همکارم بود یک پروژه دیگر را شروع کردیم که هنوز هم سرپاست. تبلت فون هم گذشت و دوباره همان سناریو تکرار شد تا رسیدیم به استایل آپ. هنوز هم اینجا مشغولم. در دو پروژه آخری به عنوان مسئول همکار بودم و به همراه دوستان شراکت کردیم. در مورد جزئیات نمی‌خواهم خیلی حرف بزنم ولی اتفاقاتی در این چند تجربه من هست که دوست دارم به اشتراک بگذارم. رفاقت‌هایی را به خاطر شراکت از دست داده‌ام. عدم توانایی من در برقراری تناسب درست بین رفاقت و شراکت برایم خیلی گران تمام شد، هیچ کدام از پروژه‌ها به تحلیل من به علت مسائل مربوط به کسب و کار با مشکل مواجه نشد، شاید نظر شرکایم متفاوت باشد، در هر صورت هرچه در این سال‌ها آموخته‌ام تجربه‌ای بوده گرانقدر. نمی‌دانم اگر به آن سال‌ها برگردم دوباره همان تصمیمات را می‌گیرم یا نه ولی هنوز هم خیلی‌شان برایم قابل دفاع هستند. هرچه نگاه می‌کنم راهی پیدا نمی‌کنم تا بتوانم بدون از دست دادن رفاقت‌ها شراکت را بسازم. از نظر مالی و حرفه‌ای تمام این سال‌ها برایم پربار بوده‌اند. مساله من متضرر شدن از نظر زمان یا هزینه نیست، مساله اصلی از دست دادن رفاقت‌هاست. رابطه شراکت مبنی بر رفاقت بر این منطق شکل می‌گیرد که من برای رفقیم این کار را کرده‌ام و انتظاری هست برای جبران. ترازوی دو نفر متفاوت است و از همینجا تمام مشکلات شروع می‌شود. یک اشتباه در صورتی که فرد مقابل توان هضم آن را داشته باشد منجر می‌شود به تلافی و همه چیز دومینو وار به هم می‌ریزد. این نوشته را بعدها تکمیل می‌کنم، حرف زیاد برای گفتن دارم. در حال تنها راهی که به نظرم می‌رسد برای جلوگیری از بلاهایی که سر من آمد این است که یک منطق مبسوط مکتوب را جایگزین منطق الکن شخصی خود کنیم و با آن در مورد شراکت تصمیم بگیریم. وقتی که معیار داوری مسائل به انصاف و نان و نمک و ارزش‌های شخصی این چنینی واگذار می‌شود یک طرف ناراضی است و وقتی یک طرف متضرر است کل مجموعه متضرر است و به این صورت است که کل شرکا متضررند. ایامتان به کام - Mehdi RamezaniMehdi RamezaniWed, 01 Apr 2020 21:01:24 +0430https://virgool.ir/@silverman7000/از-شماره-قبل-auwefrd4xg02این روزها هم در شبکه‌های اجتماعی و هم از دوستان خیلی اسم ویرگول را می‌شنوم. من هم تصمیم گرفتم سری بزنم به این پلتفرم و اگر چیزی بود که باید گاها اینجا نوشته‌ای منتشر کنم. من وبلاگ نویسی را از پرشین بلاگ شروع کردم و هرگز نتوانستم استمرار در نوشتن را بعید نکنم. همیشه یک وقفه‌ای، یک اتفاقی در روزمره زندگی می‌افتاد که فاصله می‌گرفتم از نوشتن ولی بعد از این سال‌ها آدم بهتری‌ام، منظم‌تر و مصمم‌تر از همیشه. نوشتن همیشه برای من یک موهبت بزرگ بوده است و راهی برای پس دادن. و هر از گاهی اندوختن. در هر حال آنچه در پی خواهد آمد داستان‌هایی است از زندگی مهدی رمضانی، شاید بیشتر از جنبه‌های غیر خصوصی و متمرکز بر کار. داستان موفقیت‌ها و شکست‌ها، داستان شب بیدارماندن‌ها و یادگرفتن قدم به قدم دانش و تجربه‌ای که امروز من را تبدیل کرده به چیزی که هستم. سعی می‌کنم از تجربیات زیسته‌ام که چیزی برایم دارند هم بنویسم، از آدم‌ها، از جاها، از فیلم‌ها، موزیک‌ها و هر چیزی که این مغز مرا پر مشغله می‌کند. فکر می‌کنم برای نوشته اول کفایت می‌کند، پرگویی نمی‌کنم، دوباره برایتان ‌می‌نویسم. Mehdi RamezaniMehdi RamezaniSat, 14 Dec 2019 17:36:13 +0330