https://virgool.ir/feed/@siavashsemnaniمی‌نویسم و می‌خونم، شما هم بنویسید و بخونیدfa2026-11-12 09:20:21https://files.virgool.ir/upload/users/70106/avatar/Ai9Z5j.pnghttps://virgool.ir/@siavashsemnanihttps://virgool.ir/@siavashsemnani/تجربه-من-از-اضطراب-فراگیر-bsm62838cwvtچهارساله با اضطراب فراگیر (Generalized Anxiety Disorder GAD) دست و پنجه نرم می‌کنم. روز اولی که سراغم اومد فردای جراحیم بود، که پنیک اتک شدم. نمی‌دونستم چیه؟ از کجا اومده؟ و قراره چه اتفاقی برام بیفته؟ فکر کردم دارم می‌میرم. دهنم خشک شده بود، قلبم هزاربار در ثانیه می‌زد، کنترلمو از دست داده بودم. وقتی اورژانس اومد، فهمیدم که نمی‌میرم و این یک نوع از اضطراب شدیده و به شکل پنیک اتک (حمله ترس) خودشو نشون داده.حالا که فهمیدم چیه باید می‌دیدم باهاش باید چی‌کار کنم؟ شروع کردم گوگل کردن و از آدم‌هایی که باهاش مواجه شده بودن پرسیدن. من تا شش ماه بعد یه جراحی دیگه هم داشتم و باید تا اون موقع خودمو آماده می‌کردم. هر چی بیشتر می‌خوندم، بیشتر می‌فهمیدم که باید درست و حسابی پیگیری کنم، چون درمانش کار آرامبخش و مسکن نیست. این مشکل باید ریشه‌ای حل بشه. چند تا تد تاک هم دیده بودم که می‌گفتن شما وقتی اضطراب فراگیر دارین باید بپذیرین که مثل یک بیمار قلبی یا کلیوی ممکنه تا آخر عمر قرص مصرف کنید. این خیلی منو می‌ترسوند. اصلا دوست نداشتم با قرص خوب باشم و به قرص اعتیاد پیدا کنم. ولی در نهایت وقتی دیدم به تنهایی نمی‌تونم با این غول بی شاخ و دم بجنگم، رفتم پیش یه روانپزشک. دکتر وقتی شرح حالمو شنید بهم سه نوع قرص داد. تا دوسال با دوزهای مختلف که هی کم می‌شدن من این قرص ها ور می‌خوردم.مامانم روانشناسه. در کنار خوردن قرص ازش کمک گرفتم و چند تا تکنیک و روش برای وقتایی که اضطراب بهم حمله می‌کرد بهم یاد داد. همه تکنیک‌ها بر پایه (CBT) بود. CBT در واقع به من یاد داد تا فکر جایگزین برای افکار اضطراب آورم بذارم. از وقتی اضطراب سراغم اومده بود، خیلی احساس ناتوانی می‌کردم. تنها نمیتونستم بمونم. از خونه تنهایی می‌ترسیدم بیرون برم. ورزش می‌ترسیدم بکنم. انگار این اضطراب منو تبدیل کرده بود به یه پیرمرد 80 ساله که باید کلی رعایت کنه تا نمیره!از هر چیز جدیدی می‌ترسیدم. حتی این‌که مسیر خونه به محل کارمو تغییر بدم. خیلی چیز کوفتی و عجیبی بود. منی که تغییر به اون بزرگی در زندگیم رو انجام داده بودم. حالا از هر تغییر کوچیکی می‌ترسیدم. و از همه بدتر این‌که به هیچکی نمی‌تونستم اینارو بگم. خجالت آور بود برام. منی که سال‌ها تنها زندگی کردم، تنها مسافرت رفتم؛ برای یه بیرون رفتن عادی هزارجور اضطراب داشتم و باید کلی فکر منفی رو تحمل می‌کردم تا برگردم خونه. هر لحظه حس می‌کردم دارم می‌میرم و این لحظات آخر زندگیمه.انگار سوار یه ترن هوایی بودم که تموم نمی‌شد و ادامه داشت. یا داشتم با صورت می‌خوردم زمین اما نمی‌خوردم و حد فاصل یک سانتی زمین می‌ایستادم. یا تو قفس یه شیر بودم و هرآن فکر می‌کردم این شیر بهم حمله می‌کنه و نمی‌کرد.قرص خیلی حالمو بهتر کرده بود. لااقل یه مسکن بود تا بتونم به کارهای روزمره ام برسم و زندگی عادی بکنم. پنیک هر چند وقت یک بار میومد سراغم اما تو فواصل طولانی تر. اگه قبلا هرروز پنیک می‌شدم، به ترتیب شده بود هفته‌ای سه بار، هفته‌ای یک‌بار تا رسید به ماهی یک‌بار و ... . جراحی دومم رو هم کردم و خیلی حالم خوب بود. پاییز 96 به دستور پزشکم قرص‌ها رو قطع کردم. خیلی خوشحال بودم که دیگه نیازی به قرص ندارم. از ده روز بعد از قطع قرص، اضطراب شدیدتر و با تمام قوا برگشت. خیلی حال بدی داشتم. دیگه رسما منو فلج کرده بود. احساس ناامنی می‌کردم. امنیت برام شده بود خونه و محل کارم ، کم کم امنیت برام به تختم رسیده بود. یعنی حتی تو کل فضای خونه احساس امنیت نمی‌کردم و فقط تو تختم آروم بودم.همون موقع‌ها بود که دیگه سیگار رو هم ترک کردم. چون با هر پک به سیگار تپش قلبم می‌رفت روی هزار و دیگه نمی‌تونستم تحملش کنم. (عدو شد سبب خیر البته). واقعا عذاب آور و خجالت آور بود برام. مدت‌ها بود حتی از شهر بیرون نرفته‌بودم. دیگه نتونستم اینطوری ادامه بدم اما دلم نمی‌خواست دوباره قرص بخورم چون به این فکر می‌کردم که بعد از قطع قرص دوباره انقدر حالم بد می‌شه، و بیخیالش می‌شدم.شروع کردم به تراپی رفتن. تراپیستم دوست مامانم بود و خب از خیلی از ماجراها باخبر بود و این کار منو ساده می‌کرد. هم‌زمان با تراپی یک کلاس گروهی روانشناسی به نام «معجزه حال» رفتم که رویکردش ACT و یا MINDFULNESS بود. هم‌زمانی تراپی و این کلاس خیلی بهم کمک کرد که بدونم چمه و چی کار باید باهاش بکنم.اول کلاس اکت بهمون یه تست دادن برای انعطاف پذیری روانی. من کمترین نمره رو تو کلاس آوردم و خیلی حالم بد شد. که روانم چقدر ناسالم و داغونه. ولی مطمن شدم که باید این کلاس و تراپی رو ادامه بدم تا برگردم به خودم، نه این چیزی که از خودم ساختم.تو جلساتم با تراپیستم خیلی از قفل‌های زندگیم باز شد. تراپیستم بهم گفته بود سی تا از بزرگترین ترس‌هاتو بنویس. من نوشته بودم و تو اکثرش کلمه تنهایی رو آورده بودم. خیلی برام جالب بود از اون جلسه سراغ ریشه این تنهایی رفتیم و کشفش کردیم. واقعا تراپی نقطه عطف زندگیم بود. همیشه به همه اطرافیانم توصیه‌اش می‌کنم. نه تنها برای اختلالاتی مثل اضطراب، بلکه برای روزمره زندگی هم واجب کفاییه.یک سال و نیم جلسات تراپی رو ادامه دادم. تو تراپی یاد گرفتم که ما چیزی فرای فکرهامون هستیم. و نیازی نیست به هر فکری که سراغمون میاد وزن خاصی بدیم. بعد این‌که دوباره اومدم تهران برای زندگی، جلسات تراپیم قطع شد اما هنوز با تراپیستم در ارتباطم. این روزها خیلی بهترم. اما تو شرایط استرس و اضطراب دوباره همه اون احساس سراغم میاد. هنوز بودن با بقیه بهم آرامش می‌ده. ولی این روزها تنها سفر می‌رم. جاهای جدید می‌رم. حتی با اضطراب و استرس. تراپی بهم یاد داد فکرهای من واقعی نیستن و قرار نیست اتفاق بیفتن. اینا فکرن نه چیز دیگه. هنوزم اضطراب دارم ولی می‌دونم وقتی میاد سراغم باهاش چی‌کار کنم که زندگیمو دیگه فلج نکنه. اگه به اضطراب بها بدی روز به روز بیشتر زندگیتو نابود می‌کنه. اولش تواناییتو برای انجام کارهای بزرگ می‌گیره، بعد سراغ جزئی‌ترین توانایی‌هات می‌ره. کم کم تمام زندگیتو تحت تاثیر قرار می‌ده و تورو تبدیل به یه موجود منزوی و ناتوان می‌کنه. باید جلوشو گرفت با قرص با تراپی. و اینو فهمید که ما چیزی فراتر از افکارمون هستیم.چیزی که الان هستم و کاری که الان می‌کنم حتی در حد تنهایی سفر رفتن برام آرزو شده بود و خب مطمئنا روز به روز جلوتر می‌رم با همه ترس‌هام روبرو می‌شم و از پسشون برمیام. اگه شما هم تجربه پنیک و اضطراب رو دارین خوشحال می‌شم بشنوم و بهم کمک کنیم.اضطراب فراگیرسیاوش رهبرسیاوش رهبرFri, 25 Oct 2019 13:41:20 +0330https://virgool.ir/@siavashsemnani/بدون-خواندن-این-دوازده-نکته-رستوران-راه-نیندازید-pnxpq7vjgn7qاین روزها صنعت رستوران‌داری در ایران، با استقبال بی‌نظیری روبرو شده‌ است. هر کدام از شما به دلایلی دوست دارید کافه و یا رستوران خودتان را راه بی‌اندازید، باید این واقعیت را بدانید که تقریبا 60 درصد از رستوران‌ها در سال اول فعالیت خود، شکست می‌خورند. این آمار قابل توجهی است. پس اگر آرزو و قصد باز کردن یک رستوران را دارید، دست نگه دارید. این دوازده نکته را بخوانید و بعد با آگاهی و چشم باز تصمیم بگیرید.یک: بیش از هفتاد ساعت کار در هفتهبله درست شنیدید، شما حتی اگر مدیر یک رستوران باشید، باید هر روز در رستوران حضور پیدا کنید. مدیران موفق پا به پای پرسنل کار می‌کنند و از تمام جزییات کسب و کار خود اطلاع دارند. مدیر بودن در این صنعت به معنای یک جا نشینی نیست. شما بهتر است خودتان را حتی برای گوجه و خیارشور ریز کردن در ساعات شلوغی آماده کنید.دو: تفریح بی تفریحاین جمله به این معنی نیست که شما هیچ تفریحی نخواهید داشت، اما تفریح در زندگی شما کم‌رنگ خواهد شد. مناسبت های مختلف مثل ولنتاین، تعطیلات عید و ...، پیک شلوغی رستوران شماست، به همین دلیل حضور شما در محل کار به خصوص در سال های اول تاسیس مهم و تاثیرگذار است. ممکن است شما تولد و یا عروسی‌های زیادی را از دست دهید.عکس از سفرزون مگسه: همه اکبر جوجه نمی‌شونداکبرجوجه نماد موفقیت و ثبات کیفیت بین رستوران های ایرانی است؛ اما قرار نیست هر رستورانی که باز می‌شود، اکبرجوجه شود. رستوران‌داری مثل خیلی از مشاغل دیگر به زمان و صبر برای جا افتادن احتیاج دارد. تبدیل شدن به برند موفقی مثل اکبرجوجه حاصل سال ها تلاش و آزمون و خطاست. اما نگه داشتن کیفیت و رضایت مشتریان مهم ترین رمز ماندگاری یک رستوران است. عکس از نت برگچهار: حقوق بی حقوقاز خودتان بپرسید چند ماه می‌توانید بدون حقوق داشتن زندگی کنید؟ ماه‌های اول ممکن است شما نه تنها سود نکنید بلکه ضرر هم کنید و یا در بهترین حالت در نقطه سر به سر هزینه و درآمد قرار بگیرید. شما باید حقوق پرسنل، قبض آب، برق و گاز، اجاره ملک( در صورت مستاجر بودن) و ... را هر ماه به موقع پرداخت کنید و خیلی از مواقع به برداشت برای خودتان نمی‌رسید.پنج: ایده آل گرایی بی‌فایده«من میخواهم رستوران خاص داشته باشم، یک جای جدید». این نقل قول از یک شخص خاص نیست، تقریبا از هر کسی که علاقه به رستوران‌داری دارد؛ این جمله را می‌شنوید. اما واقعیت همیشه با خواسته‌های ما همخوانی ندارد. بهتر است شما از تجربه رستوران‌های دیگر استفاده کنید. به طور مثال اگر همه برگری‌های موفقی که می‌بینید با نان گرد برگر تهیه می‌کنند، اصرار شما به سرو برگر با نان فرانسوی اشتباه است. این به معنای تقلید و خلاق نبودن نیست؛ بلکه با الهام گرفتن از نکات ریزی که رقبای موفق شما رعایت کرده اند، بخش عمده‌ای از مسیر را طی خواهید کرد.شش: شترگاوپلنگ نباشیدسفره خانه ای که پیتزا سرو می‌کند، رستوران فرنگی‌ای که ماه رمضان آش می‌دهد، رستوران چینی‌ای که غذاهای ژاپنی هم در منو دارد، رستوران سنتی‌ای که موسیقی راک پخش می‌کند. تکلیف شما باید با کسب و کارتان روشن باشد. برای کسب درآمد به هر راهی متوصل نشوید. مشتری باید از طراحی فضا و منو تم رستوران شما را تشخیص دهد. هفت: لوکیشن، لوکیشن، لوکیشن مهم‌ترین نکته و اولین چالشی که برای راه اندازی رستوران به آن برخورد خواهید کرد؛ پیدا کردن مکان مناسب برای رستوران است. توانایی مالی ساکنین منطقه را حتما در نظر داشته باشید. مکان رستوران حتی بر روی منو شما و قیمت آن تاثیرگزار است. به این نکته توجه کنید که جای پارک جزو مهم‌ترین چالش‌ها در شهر‌های بزرگ است. رستوران با پارکینگ و یا جای پارک مناسب به رستوران های اطراف ارحجیت دارد. بیشترین زمان را باید به پیدا کردن محل مناسب برای کسب و کارتان اختصاص دهید. هشت: منو را شلوغ نکنیدمنو شلوغ آفت رستوران‌هاست. مشتری را گیج نکنید. بهتر است مشتری برای انتخاب غذا به کمترین زحمت بیفتد. مثلا در قسمت برگر حداکثر پنج مدل برگر داشته باشید. از ترکیب غذاهای آشنا و غذاهای خلاقانه در منو استفاده کنید. به عنوان مثال هم برگر کلاسیک داشته باشید و هم برگر با آووکادو و یا هالوپینو برگر. برگ برنده شما در طعم غذاست نه تعداد آن.نُه: با حسابداری آشتی کنیداز روز اول نرم‌افزارهای حسابداری خوبی که برای رستوران‌داری در بازار هست را تهیه و استفاده کنید. سپیدز و یا هلو و ... جزو نرم‌افزارهای خوب و پر از ویژگی های به درد بخور برای حساب و کتاب دقیق هستند. از غذایی که برای پرسنل می‌خرید تا خرید روزانه مواد اولیه همه را به طور دقیق وارد سیستم حسابداری خود کنید. هرماه سیستم خود را رصد کنید و میزان سود و یا ضرر ماهانه را بسنجید. ده: متوسط‌ها را استخدام نکنیدتشخیص پرسنل بد کار راحتی است، نهایتا ظرف یکی دو ماه متوجه می‌شوید و عذر آن‌ها را می‌خواهید. اما پرسنل متوسط ماه‌ها و یا حتی سال‌ها در یک رستوران می‌مانند؛ چون نه آنقدر در شغل خود حرفه ای هستند و نه آنقدر فاجعه بار که متوجه ضرر آن ها باشید. پرسنل بد و متوسط در بلند مدت باعث افت کارایی شما می‌شوند. هم از نظر روحی و هم مالی ضررهای جبران ناپذیری در کسب و کار شما به وجود خواهند آورد. پرسنل شما ویترین کار شما هستند، آن‌ها با مشتری های شما به طور مستقیم در ارتباط هستند و برخورد درست و یا غلط آن ها در تجربه مشتری بسیار تاثیرگزار خواهد بود.یازده: رقبایتان را زیر ذره بین بگیریدبا وجود اپلیکیشن های سفارش آنلاین غذا، دیگر رستوران‌های شعاع دو کیلومتری شما،تنها رقیب شما به حساب نمی‌آیند. هر رستورانی در هرجایی از شهر شما، رقیب جدی است. در طول سال به منو رستوران‌های مشابه سر بزنید و بررسی کنید. چه آیتم هایی اضافه و کم کرده اند؟ تحقیقات بازار، جزو اصلی برنامه های شماست. از سایت های سفارش غذا نظر مشتریان را راجع به رستوران خودتان و رقبایتان بخوانید و سعی کنید دغدغه‌های مشتری را بیابید. و هر چه سریعتر به خواسته های معقول آنها پاسخ دهید.دوازده: شما هم این غذا را می‌خورید متاسفانه با بالا رفتن قیمت مواد اولیه خیلی از رستوران‌ها برای حفظ سود خودشان، از مواد اولیه غیر استاندارد و نامرغوب استفاده میکنند. خودتان، خانواده و دوستانتان هم از این غذا مصرف می‌کنید؛ پس مواد غذایی سالم و تازه تهیه کنید. مشتری با کوچکترین تغییری در کیفیت غذا متوجه می‌شود و در انتخاب شما تردید می‌کند.نسل جدید بازاریابی تاکید بر پیدا کردن نیاز مشتری و سپس تولید محصول دارد، پس قبل از شروع هرکاری به دقت تحقیق کنید تا مشتری تجربه خوبی در رستوران شما داشته باشد. سیاوش رهبرسیاوش رهبرSun, 22 Sep 2019 12:20:15 +0330https://virgool.ir/@siavashsemnani/به-قاتلین-رویا-گوش-نده-xxlvyk47f3lcخیلی از ما دوست نداریم در قالب معمول و نرمال جامعه قرار بگیریم، تو هجده سالگی دانشجو بشیم، تو بیست و دو سه سالگی فوق بخونیم، شغل معمول و مطمئن مثل همه داشته باشیم، تا قبل سی و پنج سالگی حتما ازدواج کرده باشیم، عروسی بگیریم، فامیل و آشناهایی که سی ساله ندیدیم دعوت کنیم، زودتر بچه دار شیم و ... . از وقتی یادمه تو هنجارهای جامعه نمیگنجیدم، خیلی وقتا شاید ضربه هم خوردم، اما ترجیح دادم خودم باشم تا آدمی متشکل از نظر آدم های اطرافش. تو مدرسه همیشه پیشرو توی اعتراض ها و تحصن ها بودم، مدیر دبیرستانم به مامانم گفته بود"بچه شما لیدر تمام خراب کاری هاست". این داستان تا دانشگاه هم ادامه پیدا کرد، وقتی سلف دانشکده مون رو جدا کردن، بچه ها رو جمع کردم و نشستیم روی زمین سلف تا بیخیال بشن و موفق هم شدیم. یادمه به خودم قول دادم که هیچ وقت کارمند نشم، هیچ وقت سر ماه منتظر حقوقم نباشم، یه کاری برای آدم ها بکنم و یه جایی توی زندگیشون تاثیرگذار باشم. ولی زندگی همیشه همونجوری که براش برنامه ریزی میکنی و پیش بینی میکنی پیش نمیره. با این حال هرجا کار کردم خودم بودم و خلاقیتم رو نکشتم و رویامو تو ذهنم نگه داشتم.به قاتلین رویا اجازه ندین شما رو از رسیدن به رویاهاتون ناامید کنن. شما برای رسیدن به رویاتون به اندازه کافی خوب هستین و باید خواسته هاتون رو زندگی کنید. اجازه ندید اون ها سد راه شما بشن. تکیه کلام اون ها "تو باید خیلی خوش شانس باشی"، "خیلی ریسک بزرگیه"، "بعیده بتونی" و ... است. از اون ها فاصله بگیرین، و یا اگه از نزدیکان و خانواده شما هستن سعی کنین براشون توضیح بدین و قانعشون کنین که نقشه زندگی همه آدم ها شبیه هم نیستن.خیلی وقت ها قاتلین رویاهامون توی مغزمون هستن، توی این راه خیلی وقتا خسته میشیم و این صداها رو توی مغزمون میشنویم: "اونا از تو باهوشترن"، "اونا از تو زودتر شروع کردن"، "اونا از تو بیشتر پول در میارن"، "اونا احترام بیشتری دارن تو جامعه" و ... . این یه واقعیته که اگه ما به این حرفا توجهی نکنیم و چیزی که دوست داریم رو زندگی کنیم و نه چیزی که خانواده و جامعه از ما توقع داره، خوشحال تر خواهیم بود.من هنوز رویامو زندگی نکردم، هنوز ازش خیلی فاصله دارم، تو زندگیم ریسک هایی کردم برای رسیدن به هدفم، اما ناامید نیستم و اگه باز هم برگردم به عقب میدونم کارمندی توی بانک، فوق لیسانس خوندن، ازدواج زود هنگام و ... نقشه راه من نیست. روزی که رویامو زندگی کردم همینجا براتون مینویسم.گرافیتی از banksyسیاوش رهبرسیاوش رهبرThu, 19 Sep 2019 16:49:03 +0430https://virgool.ir/@siavashsemnani/شب-آخر-wwufyqabxwpdنه مهر 94، شب آخر، گوشیمو خاموش کردم، سر از پارک دم خونه عمه در آوردم. خیلی شلوغ نبود، یه گوشه ای پیدا کردم و نشستم، نشستم و شروع کردم، با خودم، خود قبلیم خداحافظی کردم.بهش گفتم ببخش که ازت متنفر بودم، ببخش که انقدر اذیتت کردم. حالا دارم میذارمت و میرم، اما همیشه تا ابد این تو هستی که تو ذهن من میمونی و نمیشه ازت فرار کرد. نزدیک غروب آفتاب بود، آسمون ارغوانی و خوشرنگ، بغضم ترکیده بود، اشک هام بدون ذره ای اراده از گونه هام میریخت. چم شده بود؟ این آرزو سالیان دور و درازم بود. برای چی پس انقدر ناراحت بودم؟ من باید این شب رو جشن میگرفتم؛ شب آزادی ام رو. اما حالا توی یک پارک دورافتاده و بین یه عده آدم غریبه اشک میریختم. به سرنوشتم فکر میکردم، به پدر مادرم، به اطرافیانم، به اینکه تا اینجا چه کسایی پشتم بودم و چه کسایی سنگ جلو پام گذاشتن. به تمام مسیر نگاه میکردم و مطمن بودم که خیلی مسیر سخت تری پیش روم دارم، ولی دیگه مسیر مهم نبود، مهم این بود که من به آرزوی بیست و شش سالم می رسیدم و دیگه چیزی یا کسی جلودارم نبود. نه دکترها، نه مامان بابام، نه فامیل ها و نه دوست هام. کم کم اشک هام خشک شد، با شقایق خداحافظی کردم، گوشیمو روشن کردم، راه افتادم سمت خونه عمه رویا و شقایق رو یک شب پاییزی کنج یک پارک دور افتاده جا گذاشتم.سیاوش رهبرسیاوش رهبرSat, 14 Sep 2019 18:27:48 +0430