https://virgool.ir/feed/@shtlbh78دانشجوی زبان روسی و کوچینگfa2026-11-12 12:15:35https://files.virgool.ir/upload/users/420900/avatar/yNymQa.jpeghttps://virgool.ir/@shtlbh78https://virgool.ir/@shtlbh78/روز-ششم-ترس-از-شروع-tdsmnkxtfjmuتقریبا 8 ماه است که زندگی من زیر و رو شده‌است. منِ ده ماه پیش عمراً منِ امروز را نمیشناسد. یک سال پیش فکرش را هم نمیکردم که چنین تغییراتی در عرض یک سال قابل وقوع است. کارهای عجیبی انجام دادم و نشدنی‌های زیادی را شدنی کرده‌ام اما... هنوز هم از شروع کارهای جدید میترسم.کارهایی که برایم بزرگ به نظر می‌رسند و هر بار به فکرشان می‌افتم، پشت بندش این سوال به ذهنم می‌آید که: اصلا چه لزومی دارد؟! واقعا هم هیچ لزومی ندارند. خاصیت کارهای بزرگ این است که اگر انجامشان ندهم هم کسی به من خرده نمی‌گیرد. در واقع کسی از من انتظاری ندارد. اما خودم چی؟ چه انتظاری از خودم دارم؟!روزی که کارم را شروع کردم، به شدت ترسیده بودم. روزی که اولین دوره‌ی آکادمی را راه انداختم ترسیده بودم. روزی که قرار بود کوچ یک بیزنس کوچ قدر باشم، ترسیده بودم. روزی که دوره‌ی خاصی را برای اولین بار در ایران برگزار کردیم، ترسیده بودم و وقتی نام افراد حاضر در دوره‌ را میدیدم بیشتر می‌ترسیدم. وقتی با اعضای این گروه مذاکره میکردم ترسیده بودم، وقتی یک نفر را از گروه حذف کردم ترسیده بودم، وقتی مدیریت جلسات مهم با من بود میترسیدم. اما امروز بیشتر از هر روز ترسیده‌ام. میخواهم کار بزرگی انجام دهم. لااقل برای من بزرگ است و شاید هم اصلا لزومی ندارد؟ ها؟ دوستی دارم که سال‌ها برنامه نویس و مدیر یکی از شرکت‌های مهم و بزرگ حوزه‌ی تکنولوژی و بانکداری بوده است. همیشه طوری از مسائل بزرگ حرف میزد که فکر میکردی دارد درمورد ساده‌ترین و روتین‌ترین کارهایش صحبت می‌کند. آنقدر روان و بیخیال میگفت سر مدیرعامل فلان شرکت داد زدم که فکر میکردی به سادگی آب خوردن بوده است. تا اینکه امشب از ترس‌هایم برایش گفتم. از اینکه حس میکنم هنوز تجربه‌ی کافی برای این کار را ندارم و سنم کم است. از اینکه حس اعتماد به نفس و شجاعت او را نیاز دارم. اما وقتی به حرف‌هایش گوش کردم فهمیدم چقدر همه‌ی انسان‌ها لایه‌های ناشناخته دارند. از شبی برایم گفت که یک هفته قبل از مهاجرتش آنقدر ترسیده بود که مادرش را از خواب بیدار کرده و گفته من امشب میمیرم. از اضطراب شدیدش زمانی که به خاطر چند اشتباه، اپلیکیشن اصلی شرکت را مختل کرده بود و از نگرانی اش زمان صحبت کردن با مدیرش. امشب فهمیدم حتی شجاع ترین انسان‌ها هم می‌ترسند. از شروع، از کارهای جدید می‌ترسند. اما بین حرف‌هایش یک جمله مرا خیلی به فکر فرو برد. جلمه‌ای که برای خودش خیلی مهم نبود اما انگار دقیقا چیزی بود که من به شنیدنش نیاز داشتم: اگر چند وقت بعد به پشت سرت نگاه کنی، حسرت انجام ندادن این کار را داری یا نه؟! و من اگر این کار را انجام ندهم، احتمالا تا آخر عمر حسرتش را میخورم!Maryam TalebiMaryam TalebiWed, 25 Aug 2021 02:40:47 +0430https://virgool.ir/@shtlbh78/روز-پنجم-انگلیسی-عربی-یا-روسی-wmgqscqmohuxدیروز با دو نفر دیگر تصمیم گرفتیم که برای امتحان آیلتس آماده شویم. همیشه می‌دانستم آیتلس یکی از دوره‌های به یادماندنی زندگی من را می‌سازد. اما هیچ وقت به صورت جدی وارد زندگی‌ام نشده بود. حتی حالا هم نیازی به آیتلس ندارم و حتی گاهی فکر میکنم وقتی که قرار است در 3 -4 ماه آینده روی زبان انگلیسی بگذارم را میتوانم روی موضوعات دیگر بگذارم و نتایج بهتری بگیرم. از طرف دیگر به این فکر میکنم که این آش کشک خاله را بخورم و یک بار برای همیشه با این داستان روبه رو شوم. شاید زمانی که کرونا برود و دانشگاه حضوری شود وقتی برای آیلتس نداشته باشم. اولویت بندی کردن برایم سخت شده. اگر سه ماه پیش بود میگفتم همه چیز را با هم یاد میگیرم. فشار و کیفیت هم پارامترهای مهمی نبودند اما امروز نه. امروز روی تغییرهای جزئی و عادت‌های پایدار و سلف دیسیپلین کار میکنم. کدام مهم‌تر است؟ زبان انگلیسی که الان هم وقتش را دارم هم منابع خوب و هم یک گروه پشتیبان و قوی؟ زبان عربی که هم برای کار خودم و هم برای کار پدرم نیاز دارم؟ یا زبان روسی که رشته‌ی دانشگاهی‌ام است و به بهانه‌ی مجازی بودن کلاس‌ها ازش غافل شده‌ام؟ از بقیه‌ی مهارت‌هایی که باید یاد بگیرم و دوره‌هایی که باید بگذرانم چیزی نگویم سنگین تر است.Maryam TalebiMaryam TalebiTue, 24 Aug 2021 01:47:48 +0430https://virgool.ir/@shtlbh78/روز-چهارم-عدم-هماهنگی-سرعت-xqllnx4lmxyhهمه‌ی ما هر روز صبح را با سرعت هر چه تمام تر برای رسیدن به اهدافمان شروع می‌کنیم. ماکرویو و چای ساز را به جای تنور و سماور استفاده می‌کنیم تا وقتمان را برای روشن کردن آتش و جوش آوردن آب تلف نکنیم. از ماشین و تلفن به جای اسب و تلگراف استفاده می‌کنیم که سریع تر به کارهایمان برسیم. زود. تند. سریع. باید به جایی برسیم که خودمان هم نمیدانیم دقیقا کجاست. فقط میدانیم که جای زیبایی است. احتمالا در آنجای زیبا زندگی راحت تری هم منتظر ماست.اما زندگی بدون ذره‌ای عجله مانند چند هزار سال قبل همچنان با آرامش تمام در حرکت است. هنوز هم روز 24 ساعت است و ماه 30 روز. هنوز هم برای گذشتن یک دقیقه باید 60 ثانیه صبر کنیم. انگار برایش مهم نیست که ما چقدر عجله داریم. مانند کودکی که دست مادربزرگش را میکشد که زودتر به مغازه‌ی بستنی فروشی برسند اما مادربزرگ صبور و با احتیاط قدم برمیدارد و به شور و عجله‌ی کودک لبخند میزند.چه بخواهیم چه نخواهیم محکوم به صبر هستیم. هر چقدر هم عجله کنیم، زمانش باید برسد. باید منتظر باشیم که مادربزرگ ده قدم مانده تا بستنی فروشی را با سرعت خودش طی کند. راستش را بخواهید گاهی خسته میشوم. آهسته و پیوسته رفتن، اصلا سبک من نیست. خسته و ناامید میشوم وقتی نشانه‌ای از نتیجه‌ی تلاش‌هایم نمیبینم. هر چند ماه یکبار که در بند این تکرارهای آهسته و پیوسته گیر میکنم، متوقف میشوم. دست و دلم به هیچ کاری نمیرود. صبر را خوب یاد نگرفته‌ام. همه‌ی کارها را متوقف میکنم. به مغازه‌ی بستنی فروشی نگاه میکنم و مسیر را دوباره و چندباره و هزار باره از نظر میگذرانم. چه راه دیگری تا مغازه‌ی بستنی فروشی هست؟! راه جدید را که پیدا کردم. تابلوی وایت بردم را جلویم میگذارم و هزار بار برنامه مینویسم. ده بار پاک میکنم و ده بار دیگر مینویسم. به همه‌ی جنبه‌ها و بعدها نگاه میکنم. حتی تعداد موزاییک‌های مانده تا مغازه‌ی بستنی فروشی را هم میشمارم. اتفاق مهمی بعد از این همه‌ی ایده و پلن نمی‌افتد. نه من سوپر من میشوم و نه از روز بعدش روزی 17 ساعت کار میکنم. اما تکلیفم با خودم روشن میشود. حداقل تا گم شدن بعدی راه را بلدم. یا شاید راه جدید ساخته‌ام و خاطر جمع هستم. مثل اینبار که تصمیم گرفته‌ام بروم و بستنی مورد علاقه‌ام را سفارش دهم.مادربزرگ هم بالاخره میرسد.Maryam TalebiMaryam TalebiSun, 22 Aug 2021 20:39:56 +0430https://virgool.ir/@shtlbh78/روز-سوم-مرزهای-مدیریتی-ifqejyvfjtseمن این فرصت رو داشتم که در سن کم کار مدیریتی داشته باشم. و اولین نفری که به تیم من اضافه شد، پر چالش ترین فرد تیم بوده و هست. تمام سعیم رو میکنم که مهارت‌ها و تکنیک‌های کوچینگی رو در ارتباط با او استفاده کنم، صبور باشم، شنوا باشم، کمکش کنم که رشد کنه، اما ارتباطی که لازمه بین ما به‌وجود نمیاد. انگار که حرف‌هایی که من میزنم با موقعیتی که اون داره جور در نمیاد. انگار من هرچی میگم جواب سوال‌ها و دغدغه‌های اون بینشون نیست. شاید خیلی به خودم وابستش کردم. طوری که اگر کوچیک ترین جزییات یک کار رو من تایید نکنم آروم نمیشه. و سوال‌هایی از من میپرسه که با ساده‌ترین سرچ و جستجو میشه پیداش کرد. شاید با لحن بدی باش صحبت میکنم که تا اشکال کارش رو میگم تلاش میکنه خودشو تبرعه کنه. درحالی که اشتباهش برای من اصلا مهم نیست و صرفا اشکالش رو میگم که جاهای دیگه ازش درست استفاده کنه. این سوءتفاهم‌ها و برداشت‌های اشتباه چرا بوجود میاد؟! اگر جدی باشم ناراحت میشه و اگر اشکالاتش رو بگم میگه عملکرد من خوب نیست و تو راضی نیستی. شاید به خاطر سن کم و کم تجربه بودن منه که هنوز نتونستم مرزها رو بین خودم و این فرد تعریف کنم. که کجا جدی‌ام کجا خوشحال کجا ناراحت و کجا آزرده؟ اصلا این حس‌های من چقدر مهمه؟ چرا باید اینقدر روی عملکرد اون تاثیر داشته باشه؟ تمام تمرکز و سعیم اینه که یاد بگیرم من چطور میتونم به زبان اون صحبت کنم؟ چطور میتونم بهش کمک کنم و این ارتباط رو سالم و مفید بسازم. اما خیلی سخت‌تر از چیزیه که فکرش رو میکنم. دارم به بن بست میخورم چون با بقیه اعضای تیم به سادگی کنار میام و این یه مورد شده چالش این روزهای من. مرزگذاری مهارتیه که این روزها خیلی نیازش دارم. مرز بین مدیر و دوست، مرز بین مدیر و معلم، مرز بین مدیر و قاضی. پ.ن: هم خیلی کارمند پر تلاشیه و هم خیلی سعی میکنه بهتر باشه. صرفا نمیتونیم با هم ارتباط بگیریم.Maryam TalebiMaryam TalebiSun, 22 Aug 2021 00:03:56 +0430https://virgool.ir/@shtlbh78/روز-دوم-نوش-دارو-بعد-از-مرگ-سهراب-kuy9hdarfaqt14 ساله که بودم، با خانواده‌ام قرار گذاشتیم که اگر برای دبیرستان در آزمون ورودی مدرسه نمونه دولتی قبول شدم، برایم جایزه بخرند. اولش به پیانو فکر میکردم، اما بعد تصمیم گرفتم کمی به فکر جیبشان باشم و به یک تبلت قانع شدم. با یکی از همکلاسی‌هایم سر تبلت به توافق رسیده بودیم و نظرمان را به خانوادهایمان هم ابلاغ کرده بودیم. هر دو خانواده قبول کردند که اگر ما مدرسه نمونه قبول شدیم، برایمان تبلت بخرند. حسابی درس خواندیم. هر دو هم قبول شدیم. بعد از چند روز همکلاسیم مدل تبلتش را انتخاب کرد و برایش خریدند. اما به من هی گفتند امروز، هی گفتند فردا. تا اینکه فراموش شد. امروز بابا داشت بهم میگفت "میخوای تبلتی که میخوای برات بخرم؟" و من به گذشته‌ها پرت شدم. به روزهایی که خیلی منتظر اون تبلت موندم و نیومد. و حالا؟! دو سال پیش بعد از 5 سال سختی کشیدن قرار بود یک خبر خوب برسد. قرار بود آنقدر خبر خوبی باشد که تمام دردهای 5 سال قبلش را در خودش حل کند و ببرد. کلی شوق داشتم، خیلی امید داشتم، خیلی منتظر ماندم. اما خبر نیامد. آنقدر نیامد که امیدم را از دست دادم، آنقدر نیامد که بیخیالش شدم. خودم دست به کار شدم، یادگرفتم، تلاش کردم، رشد کردم و خودم توانستم. خود خودم. تنهایی توانستم. و حالا سر کله‌ی خبری که 2 سال پیش منتظرش بودم پیدا شده. و حالا؟! من امیدم را کشتم، همه‌ی ذوق و شوقم را درونم خاموش کردم. هم در آن روزهای 14 سالگی و هم 2 سال پیش. حالا این نوش داروی بعد از مرگ سهراب را کجای دلم بگذارم؟! Maryam TalebiMaryam TalebiFri, 20 Aug 2021 21:08:18 +0430https://virgool.ir/@shtlbh78/روز-اول-الگوها-ghtso48janyoدو روز است که حال و هوای خوبی ندارم. صدایم گرفته، بینی‌ام کیپ شده، گه گداری گلو درد دارم و انرژی و انگیزه‌ی هیچ کاری را ندارم. کم کم دارم به یک الگو میرسم. الگوی روند مریض شدنم که در طی سه سال اخیر یکسان بوده است. سالی دو بار مریض می‌شوم. یک بار، گلاب به رویتان، دستگاه گوارشم دچار اختلال می‌شود و معده درد و حالت تهوع می‌گیرم؛ یک بار دیگر هم، برمیگردد به سیستم تنفسی‌ام. گلو درد و گرفتگی بینی و البته عطسه‌ی زیاد. روز اول با گلو درد شروع می‌شود؛ روز دوم تب و لزر هم اضافه می‌شود؛ روز سوم بدن درد را هم تحمل میکنم؛ روز چهارم بستگی به مراقبت‌های روزهای قبل دارد؛ یا رو به بهبود میروم یا همه‌ی علایم را با شدت زیاد دارم که دیگر روز بیمارستانی شدن است. اینبار اما بیماری نوع دو دارم از نوع سبک. به این نتیجه رسیده‌ام که زمانی که فشار جسمانی زیادی را تحمل میکنم، بیماری نوع یک را میگیرم و زمانی که فشار روحی و روانی زیادی دارم، بیماری نوع دو. دستم آمده که برای کدام نوع بیماری کدام دارو را با چه دوزی نیاز دارم؛ طول درمانم چقدر است و اینکه چقدر توان و انرژی برای کارهای روزانه دارم. کلا سبکم همین است. برای هر مشکلی، مسئله یا موضوعی باید الگوریتم پیدا کنم. مثلا میدانم اگر مانیتور کامپیوترم روشن نشد، باید سیم پشتش را محکم کنم. یا اگر بعد از رفتن برق گوشی‌ام به اینترنت وای فای وصل نشد، باید سیم تلفن مودم را 5 دقیقه جدا کنم و دوباره وصل کنم. یا مثلا اگر در خونه با کلیدم باز نشد باید در را به سمت خودم بکشم و دوباره امتحان کنم.پیدا کردن این الگوها برای زندگی من لازم است. زمانی که این الگوها را ندارم، گیج و گنگ و عصبی هستم. انگار همیشه یک گوشه‌ی ذهنم درگیر این است که مثلا کی و با چه سرعتی باید پایم را از روی کلاچ بردارم که ماشین با سرعت مناسب حرکت کند. الگوهای زندگی هم کمی ترسناک هستند هم کمی دلگرم کننده. انگار که ناحیه‌ی امنی برای خودم میسازم بین این الگوها. اگر کاری طبق الگوها پیش نرود، احساس ترس و ناامنی دارم و اگر طبق الگوها پیش برود حس امنیت. هر چه که هستند، شده‌اند سرگرمی و خودشناسی این روزهای من.Maryam TalebiMaryam TalebiThu, 19 Aug 2021 14:33:27 +0430